“โอ้โห เนื้อเรื่องนี้มันยิ่งกว่ารถไฟเหาะอีก พลิกไปพลิกมา”

“ถ้ามันเป็นหนังธุรกิจฉันคงล้มละลายตั้งแต่ตอนแรก”

“เต็มไปด้วยกลยุทธ์ล่อลวงกันไปมา”

“ท่านประธานสวี่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด ที่ไหนได้กลับโดนหลอกจนหมุนติ้ว”

“เหมือนดูซีรีย์สืบสวนที่ต้องคิดตามเยอะๆ”

“สื่อบันเทิงจริงๆ ก็มาจากชีวิตจริง”

ผู้ชมสนุกสนานเต็มที่ ต่างตั้งหน้าตั้งตารอ

ที่จริงทุกคนรอดูท่าทางตลกของท่านประธานสวี่หลังจากโดนวินิจฉัยว่าเป็นโรคทางจิต

“หมอเฉิน ขอโทษที ผมเสียมารยาทไปหน่อย”

“ห้าสิบของขวัญ ขอโทษจากใจ”

ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ท่านประธานสวี่ผ่านประสบการณ์ความสุขและความเศร้าที่สุดในชีวิต

เฉินหยูไม่ได้มองของขวัญพวกนั้นเลย สีหน้าเคร่งขรึม “ผู้ป่วยท่านนี้ ผมต้องเตือนคุณว่า”

“อาการของคุณพิเศษมาก มีวิธีรักษาแค่ทางเดียว”

“ทำตามที่ผมบอก ปล่อยทรัพย์สินในต่างประเทศไป ขายบริษัทและทรัพย์สินในประเทศ และชำระหนี้ธนาคารโดยเร็ว”

ใบหน้าของท่านประธานสวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ก่อนที่สายการเชื่อมต่อจะถูกตัดขาด

“คนอะไรกัน หมอเฉินช่วยชีวิตแท้ๆ ก่อนตัดสายกลับไม่ขอบคุณสักคำ”

“ผมว่าหมอเฉินไม่ควรช่วยคนเจ้าเล่ห์แบบนี้”

“ผมพนันได้เลยว่าท่านประธานสวี่จะไม่ทำตามที่หมอบอก”

“หมอเฉิน ถ้าเขาไม่ทำตาม จะเป็นยังไง?”

ผู้ชมถามด้วยความสนใจ

เฉินหยูตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ล้มละลาย ตาย”

“ท่านประธานสวี่มีที่ดินมูลค่าสามหมื่นล้าน ก็ไม่ควรล้มละลายใช่ไหม?”

ผู้ชมคนหนึ่งอดใจไม่ไหวถามออกมา

“เขาไม่มีเงิน ถ้ามีที่ดินแต่ไม่มีเงินก็เริ่มการพัฒนาไม่ได้”

เฉินหยูลุกขึ้นไปหยิบน้ำดื่มและอธิบายต่อ

“ท่านประธานสวี่มีที่ดินมูลค่าสามหมื่นล้านและมีอนาคตที่ดีจริง แต่ถ้าไม่จัดการดี ที่ดินนั้นก็อาจฆ่าเขาได้”

เฉินหยูอธิบายต่อ “ทรัพย์สินในต่างประเทศของท่านประธานสวี่ที่เลี่ยงภาษีมาหลายปี ถูกสหรัฐฯ จับตามอง”

“พวกเขาตั้งใจจะจัดการเขาอย่างจริงจัง การใช้ค่าทนายแพงๆ ก็ไม่ช่วยอะไร สุดท้ายทรัพย์สินก็ไม่รอด”

“ตอนนี้ถ้าปล่อยทรัพย์สินในต่างประเทศไปจะช่วยประหยัดค่าทนายไปเป็นพันล้าน”

“และสามารถโฟกัสที่การจัดการปัญหาในประเทศได้”

เฉินหยูเปลี่ยนไปพูดถึงปัญหาในประเทศ

“ขายบริษัทและทรัพย์สินทั้งหมด ชำระหนี้ธนาคารและพันธมิตร”

“จะสามารถรักษาที่ดินไว้ได้ ไม่ต้องถูกจัดเข้าในรายชื่อทรัพย์สินที่ต้องขายในกระบวนการล้มละลาย”

“และค่อยๆ สะสมทุนเพื่อพัฒนาที่ดินนั้นในภายหลัง”

“การถือที่ดินรอราคาสูงจะทำให้ตายเร็วขึ้น”

เฉินหยูใช้ความสามารถพิเศษแสดงให้เห็นอนาคตของท่านประธานสวี่อย่างชัดเจน

“เมื่อรู้ว่าที่ดินไม่มีสุสาน ท่านประธานสวี่จะคิดว่าได้รับโอกาส แต่ไม่รู้ว่าเพื่อความรอด ต้องสละทุกอย่าง”

“นี่แหละคือการทำให้ถึงจุดที่ไม่สามารถกลับมาได้ เพื่อจะฟื้นตัวได้ใหม่ ซึ่งในทางจิตวิทยาเรียกว่าการรักษาด้วยการทำให้ช็อก”

“เมื่อไม่มีเงินพัฒนาที่ดิน ท่านประธานสวี่จะพยายามขายที่ดินด้วยราคาที่สูง”

“แต่ไม่มีใครอยากเป็นคนที่ถูกหลอก ทุกคนจะร่วมมือกันเร่งกระบวนการล้มละลายของบริษัท”

“เมื่อบริษัทล้มละลาย ที่ดินจะถูกขายใหม่อีกครั้ง”

ห้องถ่ายทอดสดเงียบไปครู่หนึ่ง

ผู้ชมเคยได้ยินว่าธุรกิจเป็นเหมือนสงคราม และตอนนี้พวกเขาเริ่มเข้าใจความหมายใหม่

“หมอจิตวิทยาสามารถวินิจฉัยและให้แนวทางการรักษาได้ แต่ไม่สามารถบังคับให้ผู้ป่วยยอมรับการรักษาได้”

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดเล็กน้อย

เขาให้โอกาสท่านประธานสวี่แล้ว แต่เขายังคงวิ่งไปหาทางตาย

“พวกคุณ มีเรื่องสนุกมาให้ดูอีกแล้ว”

“เรื่องสนุกอะไร?”

“นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวมาแล้ว”

“โอ้ ใช่แล้ว มีเรื่องสนุกให้ดูแน่”

“ได้ยินว่าพวกเขาชอบขุดคุ้ยความลับของคนดัง ใครที่ถูกพวกเขาแฉก็จะไม่รอด”

“ผมยืนยันได้ว่าจริง”

“หรือพวกเขาจะมาแฉหมอเฉิน?”

ระหว่างที่มีการพูดคุย ผู้ชายใส่แว่นกรอบดำอายุประมาณ 30-40 ปีปรากฏตัวในมุมซ้ายบนของหน้าจอ

เขาปรับแว่นด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนท่าทางของนักสืบเด็กในตำนาน

“นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกำลังจะเปิดเผยบางอย่าง”

“คนนี้มีฝีมือมาก หมอเฉินระวังหน่อย นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเคยแฉคนดังมาไม่รู้กี่คนแล้ว”

“ถ้าหมอเฉินไม่ได้ทำเรื่องผิด มีอะไรให้กลัว?”

“อย่าลืมว่า นักธุรกิจหนุ่มยอดเยี่ยมหางโจวคนหนึ่งเคยถูกแฉจนเสียชื่อ”

“และนักพรตจากวัดอูเหลียงที่ชานเมืองหางโจวก็ถูกแฉจนเสื่อมเสียชื่อเสียง”

“ฉันเป็นผู้ชมจากต่างเมือง นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวนี้เก่งจริงๆ เหรอ?”

จากการบรรยายของผู้ชมในท้องถิ่น นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเป็นเหมือนผู้ทำลายชื่อเสียง

เข้าสู่วงการเพียงไม่กี่ปี แฉคนดังไปกว่าร้อยคน

ในขณะที่ขุดคุ้ยความลับของคนอื่น เขากลับปกป้องความเป็นส่วนตัวของตัวเองอย่างดี

จนถึงตอนนี้ ผู้ชมรู้แค่ว่าเขาเป็นคนต่างถิ่น อายุประมาณ 40 ปี และได้รับรายได้และความนิยมจากการถ่ายทอดสด

“หมอเฉิน สวัสดีครับ ขอบคุณที่ยอมรับการเชื่อมต่อกับผม”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

เฉินหยูดูเย็นชาไปครู่หนึ่ง ก่อนกลับมามีสีหน้าปกติ

“ผู้ป่วยท่านนี้ คุณมีปัญหาทางจิตที่รุนแรงแล้ว มันถึงขั้น...”

“ก็เหมือนเดิม!”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวขัดจังหวะอย่างหยาบคาย

ใบหน้าของเขาจากสุภาพกลายเป็นเยาะเย้ย

“คำพูดพวกนี้อาจใช้ได้กับคนอื่น แต่สำหรับผม มันเหมือนเล่นกับเด็กสามขวบ”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเปลี่ยนโทนเสียงเป็นเย้ยหยัน

“เฉินหยู อายุ 22 ปี คนท้องถิ่นหางโจว”

“ครึ่งปีก่อนจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยหางโจวสาขาจิตวิทยา”

“ไม่นานมานี้ มีญาติจากต่างประเทศส่งร้านเก่าในถนนเหอฟางให้คุณ”

“คุณเปลี่ยนมันเป็นคลินิกจิตวิทยา เปิดบริการได้สองวันแล้ว”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเผยข้อมูลการศึกษาและที่ทำงานของ

เฉินหยูอย่างละเอียด

“ฉันรู้หมดแล้ว และจะเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดนี้ให้ทุกคนรู้”

เขายกกระดาษที่พิมพ์ออกมาขึ้นมา

“เฉินหยู ฉันจะเปิดโปงคุณเอง!”