เมื่ออาร์แซงโทรหาโกฮุนตามคำสั่งของผู้ว่าจ้าง สัญญาณเรียกดังขึ้นผ่านลำโพงในรถ

–มาร์โซ?

น้ำเสียงฟังดูสดใสผิดคาด

“พี่เลี้ยงบอกให้มาทานมื้อเย็นด้วยกัน”

–จริงเหรอครับ?

“อืม”

–ก็ดีครับ แต่จู่ๆ ทำไมเหรอครับ?

“ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา”

–คุณปู่ครับ ป้าเชรีชวนผมไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ไปได้ไหมครับ?

–จะมีอะไรที่ไปไม่ได้ล่ะ? ปู่จะไปอาบน้ำ พอคุยเสร็จก็เข้ามานะ

–ครับ

หลังจากคุยกับโกซูยอลจบ โกฮุนก็พูดใส่โทรศัพท์

–เดี๋ยวเจอกันนะครับ

“อืม”

บทสนทนาระหว่างทั้งสองสิ้นสุดลง

โกฮุนคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีอะไรจะพูดอีก จึงกำลังจะวางสาย

–งั้นเจอกันครับ

“นี่”

อ็องรี มาร์โซเว้นจังหวะอย่างไม่มีเหตุผล

“อย่าทำเรื่องที่ต้องมาเสียใจทีหลังล่ะ”

เขาไม่สามารถพูดคำหวานอย่าง “เจ็บตรงไหนไหม” หรือ “กลัวหรือเปล่า” ออกมาได้

จึงต้องพูดอ้อมค้อมแทน แต่เสียงของโกฮุนกลับฟังดูเศร้าลงทันตา

–……จริงครับ

อ็องรี มาร์โซที่ไม่คิดว่าเจ้าหนูน่าหมั่นไส้นั่นจะตอบรับอย่างว่าง่ายถึงกับตกใจอยู่ในใจ

ดูเหมือนว่าเหตุการณ์เมื่อวานจะเป็นการกระทบกระเทือนที่รุนแรงพอตัว

ตอนที่อะดรีนาลีนหลั่งอาจไม่รู้ตัว แต่หลังจากสติเริ่มกลับคืนมา คงสัมผัสได้ถึงความกลัว

“เพราะงั้นทำไมต้องออกตัวโดยไม่คิดให้ดี ทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงล่ะ?”

โกฮุนที่เพิ่งลืมเรื่องโดนมาร์ติน แยนเซนทำร้ายความทรงจำหลังจากฟังซิมโฟนีหมายเลข 9 ของเบโธเฟน ก็กลับมาหม่นหมองอีกครั้ง

–……นั่นสิครับ

อ็องรี มาร์โซเอาคางชิดอกแล้วเอียงศีรษะ

‘ไม่ใช่เด็กแบบนี้สักหน่อย’

นี่ไม่ใช่เจ้าเด็กที่มักจะเถียงกลับทุกคำพูด

พอทำตัวว่าง่ายแบบนี้ก็รู้เลยว่าสภาพจิตใจคงแย่กว่าที่คิด

“อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย เด็กมันก็โตมาแบบนี้แหละ”

อาร์แซงถึงกับหันหน้ามามองด้วยความตกใจ

ถ้าไม่มีระบบควบคุมพวงมาลัยแบบตอบสนองต่อความเร็วสูงในรถ คงหักหลบไม่ทัน

“ขับรถดีๆ หน่อย”

“ขอโทษครับ”

อาร์แซงเหงื่อแตก

เขารู้อยู่แล้วว่าอ็องรี มาร์โซให้ความสำคัญกับโกฮุนเป็นพิเศษ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นปลอบโยนกัน

–มาร์โซก็ระวังด้วยนะครับ เดี๋ยวจะมานอนกลิ้งเตะผ้าห่มทีหลัง

“พูดอะไรของแก?”

–ถึงจะมีเจตนาดี แต่ถ้าพูดเหมือนขอทานก็จะโดนเข้าใจผิดนะครับ คงรู้แล้วจากเหตุการณ์ครั้งนี้

เพราะทั้งสองพูดกันคนละเรื่อง อ็องรี มาร์โซจึงไม่เข้าใจว่าโกฮุนอยู่ๆ จะพูดอะไรขึ้นมา

–ถ้าบอกคนอื่นตรงๆ ว่ามีปัญหาอะไรตั้งแต่แรก ก็คงไม่มีใครโดนปลุกปั่นโดยพวกกลุ่มประท้วง

“หุบปาก”

–แล้วก็ระวังตัวหน่อยนะครับ

“ระวังอะไร?”

–เมื่อวานต่อหน้าคนเยอะๆ ก็ทำแบบนั้นกับมิเชล คนตาไวคงดูออกกันหมดแล้วนะครับ

“……”

อ็องรี มาร์โซนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

ตอนที่มิเชลตกใจแล้ววิ่งเข้ามา เขาก็ปลอบเธอชัดเจน

ทั้งสองคนพยายามปิดบังความสัมพันธ์ส่วนตัว โดยแสดงตัวเป็นแค่เพื่อนร่วมงานต่อหน้าพนักงานแกลเลอรีและคนในคฤหาสน์ รวมถึงงดการออกงานด้วยกัน

เป็นความลับของพวกเขาสองคนและโกฮุนเท่านั้น

ซึ่งบัดนี้มันถูกถ่ายทอดผ่านลำโพงในรถอย่างชัดเจน

อ็องรี มาร์โซกับอาร์แซงสบตากันผ่านกระจกมองหลัง

พออาร์แซงรีบหลบตา อ็องรี มาร์โซก็ขบฟันแน่น

แม้จะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับไต๋ได้

“วางสายไปซะ”

บรรยากาศแปลกประหลาดปกคลุมระหว่างอ็องรี มาร์โซกับอาร์แซงหลังวางสาย

อาร์แซงหลีกเลี่ยงสายตาเจ้านายอย่างรู้ตัว

“ท่านศิลปินครับ”

“……”

“ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นนะครับ”

“ก็ควรจะไม่รู้”

อาร์แซงมองอ็องรี มาร์โซด้วยสีหน้าหวาดหวั่นราวกับจะถูกกินเข้าไป ก่อนจะตัดสินใจสารภาพความจริง

“ความจริงแล้ว…”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วทันที

“คนในคฤหาสน์ส่วนใหญ่รู้กันครับ”

“รู้อะไร?”

“เรื่องของท่านสองคน”

“……ว่าไงนะ?”

“ทุกครั้งที่ท่านมอบวันหยุดให้เดือนละครั้ง ท่านประธานพลาตินีก็มาหาทุกครั้ง ทุกคนก็เลยคิดว่า…น่าจะใช่”

อ็องรี มาร์โซเอามือกุมหน้าผาก

“อีกอย่าง เบอร์ที่ท่านบันทึกไว้ก็น่ะ…”

เขานึกถึงตอนที่ทะเลาะกับมิเชลอย่างรุนแรงแล้วเปลี่ยนชื่อในโทรศัพท์เป็น “อามูร์ (Amour – ที่รัก)”

อ็องรี มาร์โซหลับตา

โทษตัวเองที่ไม่อยากพกมือถือเลยฝากไว้กับอาร์แซง

“ยังใส่หัวใจไว้ท้ายชื่อด้วยครับ”

“หุบปากไปเลย”

อ็องรี มาร์โซถอนหายใจยาว ก่อนจะจัดระเบียบความคิดที่ยุ่งเหยิงอย่างคร่าวๆ แล้วเริ่มจากเรื่องสำคัญที่สุด

“พี่เลี้ยงรู้หรือยัง?”

“ดูเหมือนจะไม่รู้ครับ ทุกคนคิดว่าเหตุที่ท่านทั้งสองปิดบังกันน่าจะเพราะคุณกาโด ก็เลยทำเป็นไม่รู้กันหมด”

อ็องรี มาร์โซกำมือแล้วคลาย ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะพูดเสียงเบา

“อาร์แซง”

“ครับ”

“ลืมมันไปซะ”

“จะลืมครับ”

เพราะรู้ว่าถ้าไม่ลืม คงโดนปิดปากด้วยวิธีไหนสักอย่าง อาร์แซงจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย

...

ไปเยี่ยมบ้านของอ็องรี มาร์โซพร้อมกับคุณปู่

พอได้ยินว่าเขาอยู่ที่ยิม เราจึงตามอาร์แซงไปหา และก็เห็นเขากำลังชกกระสอบทรายอย่างเอาเป็นเอาตาย

เหมือนโกรธอะไรนักหนา ราวกับจะชกจนมันระเบิด

“ท่าดีแฮะ”

“……คุณก็เคยเล่นเหรอครับ?”

“สมัยหนุ่มๆ เคยเล่นน่ะ ขยับศอกเข้าอีกหน่อยสิ”

ดูเหมือนคนที่เล่นกีฬาจะเข้าใจกันได้ง่าย

มาร์โซรับคำแนะนำจากคุณปู่แล้วลองชกกระสอบทรายอีกสองสามครั้ง เสียงชกฟังดูหนักแน่นขึ้น

ระหว่างที่ผมนั่งเบื่อเพราะไม่สนใจมวย เลยลองจัดตารางวันพรุ่งนี้ฆ่าเวลา มาร์โซก็เอ่ยขึ้น

“ได้ยินว่าจะกลับพรุ่งนี้?”

“ครับ”

ดูเหมือนเขาจะไม่คิดจะชวนคุยต่อเลยสักนิด

“คุณชอบคลิมท์ไหมครับ?”

เขาดื่มน้ำเช็ดปากแล้วตอบ

“ไม่”

จำได้ว่าตอนโทรคุยกัน เขาเคยบอกว่าโอเคกับคลิมท์

แถมตอนนั้นคุยกันเกี่ยวกับงานของกุสตาฟ คลิมท์ตั้งเยอะ ก็เลยเข้าใจว่าเขาชอบเสียอีก ไม่นึกว่าจะตอบว่าไม่

“ก่อนหน้านี้คุณก็บอกว่าไม่เลวไม่ใช่เหรอครับ”

“แค่ภาพน่ะ”

ดูเหมือนเขาจะชอบผลงาน แต่ไม่ชอบตัวศิลปิน

คนที่สามารถแยกแยะผลงานออกจากตัวผู้สร้างได้อย่างสมบูรณ์นั้นมีไม่มาก และก็สงสัยเหมือนกันว่าจะเป็นไปได้จริงไหม

เพราะทุกผลงานก็คือภาพสะท้อนตัวตนของศิลปินเอง

“งั้นคุณเกลียดเขาเหรอครับ?”

“ไม่ใช่คนที่จะพูดถึงง่ายๆ แบบนั้น”

อ็องรี มาร์โซเช็ดเหงื่อด้วยผ้าขนหนู แล้วพูดต่อ

“ถ้ามองในฐานะคนธรรมดา เขาเป็นพวกเจ้าชู้ต่ำทราม แต่ในฐานะจิตรกร เขาคือผู้ชายในอุดมคติ”

เป็นครั้งแรกที่อ็องรี มาร์โซชมใครมากขนาดนี้

หรือจะเรียกว่าด่า?

“ในอุดมคติ?”

“ถ้าเทียบกับแวนโก๊ะนะ”

ชักจะรู้สึกไม่ดีแล้ว

“เทียบยังไงเหรอครับ?”

“สิ่งที่แวนโก๊ะหวัง คลิมท์ทำได้หมด

ทุกอย่างที่แวนโก๊ะไม่มี คลิมท์มีทั้งหมด”

ดูเหมือนคุณปู่จะสนใจว่าอ็องรี มาร์โซมองกุสตาฟ คลิมท์ยังไง

ท่านกอดอก ตั้งใจฟังเงียบๆ ส่วนผมไม่อยากฟังเลย

“เหมือนกับพวกอิมเพรสชันนิสต์ที่พยายามหลุดพ้นจากชนชั้นปกครองเดิม

กลุ่มเซเซสชั่นก็ทำแบบเดียวกัน”

อิมเพรสชันนิสต์ที่ว่าก็เช่น มาแน มอแน เรอนัวร์ เดอกา

ทั้งหมดคือศิลปินที่ผมยกย่องเหมือนเป็นอาจารย์

และผมเองก็ปฏิเสธการสอนของสถาบันศิลปะแห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศสเช่นเดียวกับพวกเขา

ถ้าพูดถึงกลุ่มเซเซสชั่น คนแรกที่ต้องนึกถึงก็คงเป็นผู้ก่อตั้ง กุสตาฟ คลิมท์

“คลิมท์ประสบความสำเร็จในระดับมหาชน และสามารถหลุดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

แค่ไม่แตกหักกับผู้มีอำนาจที่ฝังรากลึกอยู่แล้วก็ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

หากไปไกลถึงขั้นเป็นอิสระจากเศรษฐีผู้ครอบครองวงการศิลปะได้โดยสิ้นเชิง ก็นับว่าพลิกหน้าประวัติศาสตร์เลยทีเดียว

“ไม่เหมือนแวนโก๊ะที่สู้คนเดียว คลิมท์มีผู้ติดตามมากมาย”

“……”

ไม่เข้าใจเลยว่าวันนี้ทำไมใครต่อใครชอบพูดแทงใจดำกันนัก

“แถมยังมีแฟนเยอะ ไม่เหมือนแวนโก๊ะที่มีแต่โดนทิ้ง”

“อ๊าาาาา!”

“อะไรของเธอ?”

“พอที! พูดถึงคลิมท์อยู่ ทำไมต้องเอาแวนโก๊ะมาโยงด้วยเล่า!”

“ก็เขาคล้ายกันไง”

มาร์โซพิงตู้เก็บของแล้วพูด

“คลิมท์เป็นคนที่เคยได้รับความรักจากมหาชน

แล้ววันหนึ่งเขาก็ประกาศว่าจะไม่สร้างศิลปะเพื่อสาธารณชนอีกต่อไป”

“……ทำไมล่ะครับ?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ

แต่หลังจากนั้น คนก็เรียกช่วงนั้นว่า ‘ยุคทองของคลิมท์’

ถ้าไม่เลือกแบบนั้น สถานะของเขาในปัจจุบันก็คงไม่เหมือนทุกวันนี้”

“แล้วตรงไหนที่เหมือนกับแวนโก๊ะครับ?”

“การแสดงออกอย่างบริสุทธิ์ใจ

ไม่ใช่ศิลปะในแบบที่ผู้มีอำนาจต้องการ

ไม่ใช่ศิลปะเพื่อมวลชน

แต่เป็นศิลปะที่มีไว้เพื่อตัวเขาเองเท่านั้น”

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมาร์โซถึงบอกว่าผมคล้ายคลิมท์

คิมจีอูเคยพูดถึงกุสตาฟ คลิมท์ไว้ว่า

เป็นศิลปินที่ไม่เคยมีใครเหมือนมาก่อน และไม่มีใครเหมือนได้อีกหลังจากนั้น

ถ้าเขาอุทิศตัวเพื่อการแสดงออกอย่างแท้จริง มันก็ไม่แปลก

เพราะตัวผมเองก็มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกเหมือนกัน

“กระบวนการที่เขากลายเป็นแบบนั้นน่าสนใจนะ”

คุณปู่เอ่ยขึ้น

“ตอนแรกเขาได้งานวาดภาพฝาผนังในพระราชวังหรือโบสถ์

วาดตามที่เรียนมา

ถ้าไม่บอกว่าเป็นงานของคลิมท์ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญก็ยังดูไม่ออกเลยว่ามันเป็นของใคร”

ที่คุณปู่เลือกใช้คำว่า “ลอก” คงเพราะในยุคนั้น รูปแบบของศิลปะยังตายตัว

ไม่แสดงตัวตนของศิลปิน และเป็นแค่เครื่องมือของเป้าหมายเท่านั้น

จะใช้คำว่า “ลอก” หรือ “จำลอง” ก็คงไม่ผิดนัก

“ตอนนั้นเขายังแค่วัยรุ่น ตอนอายุ 18 ก็เป็นที่ยอมรับในวงกว้าง

ได้เงินก้อนโตด้วยนะ”

“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

ที่ผมไม่รู้จักเลยคิดว่าเขาไม่ดัง

แต่ความจริงแล้วเขาเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย

“……”

“……”

คุณปู่กับอ็องรี มาร์โซจ้องมาที่ผม

“ทำไมเหรอครับ?”

“ไม่ใช่คำพูดที่ลูกควรจะพูดเลยนะ”