เย่อิง 141!

หลินจือไป๋ 140!

นี่คือผลการแข่งขัน

หลินจือไป๋ชนะไปด้วยคะแนนที่เฉือนกันนิดเดียว

แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจผลการแข่งขันอีกแล้ว

เพราะทันทีที่เย่อิงกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของหลินจือไป๋ เหล่าแขกรับเชิญก็พากันตกตะลึง ส่วนผู้ชมในไลฟ์ก็แทบคลั่ง!

【อ๊ากกกกกกก!】

【เย่อิง เธอบ้าไปแล้วเหรอ!?】

【นี่มันอะไรกันเนี่ย!?】

【อ้อมกอดนี้ต้องทำให้เศรษฐีหวั่นไหวแน่!】

【เย่อิง เธอไม่สนใจความรู้สึกของแฟนๆ แล้วใช่ไหม!?】

【ฉันเป็นแฟนคลับเย่อิง ฉันโอเคกับสิ่งนี้!!!】

【ฉันไม่ยอมรับ!!!】

【ไม่ยอมรับก็เรื่องของเธอ เราจะจิ้นของเรา!】

【ฉันจะยกสำนักงานทะเบียนสมรสมาให้เดี๋ยวนี้!】

【ฉันว่าแล้วว่ารายการนี้ค่อยๆ กลายเป็นเรียลลิตี้โชว์ความรัก!】

【ใจเต้นแรงสุดๆ!】

เย่อิงเป็นหนึ่งในสองราชินีแห่งวงการเพลงของฉีโจว นับตั้งแต่เธอเดบิวต์มา ไม่ต้องพูดถึงการสนิทสนมกับนักแสดงชายเลย แม้แต่เสื้อผ้าแบบโชว์เนื้อหนังก็ยังไม่เคยใส่

ในขณะที่ดาราหญิงคนอื่นๆ ใส่เสื้อคอลึกกันเป็นว่าเล่น บางครั้งก็เอามือปิดหน้าอกเหมือนกลัวคนจนจะเห็น แต่ก็อยากให้คนรวยเห็นอยู่ดี

แต่เย่อิงกลับแต่งตัวมิดชิดเสมอ ชัดเจนว่ามีสไตล์อนุรักษ์นิยม

ทว่าในตอนนี้ เธอกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน เธอโผเข้าสู่อ้อมกอดของผู้ชายเอง!

ใช่ นี่เป็นเพียงรายการวาไรตี้ นี่เป็นเพียงแค่เกม

แต่เมื่อตอนเล่นเกมกับแขกรับเชิญชายคนอื่นๆ เย่อิงกลับรักษาระยะห่างอย่างดี ไม่มีการสัมผัสตัวกันแม้แต่น้อย

แล้วทำไมพอเล่นกับหลินจือไป๋ ถึงได้มีการกระซิบข้างหูกัน แถมตอนจบยังมีอ้อมกอดอีก!?

แค่คนโง่ก็มองออกแล้วว่าต้องมีอะไรบางอย่าง!

เพราะถ้าเป็นแค่เรื่องของชัยชนะ เย่อิงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้!

หลินจือไป๋เบิกตากว้าง

หลังจากแขกรับเชิญส่งเสียงกรีดร้องไปหลายวินาที ในที่สุดเย่อิงก็ได้สติ

เธอใช้มือทั้งสองข้างกดลงบนอกของหลินจือไป๋ แล้วเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ตายแล้ว!

ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!?

เย่อิงกระพริบตาปริบๆ แรกเริ่มก็เต็มไปด้วยความสับสนและงุนงง จากนั้นก็ตื่นตระหนกและเขินอาย พอรู้ตัวก็แทบอยากมุดดินหนี!

เธอกระโดดกอดหลินจือไป๋ไปแล้วจริงๆ น่ะเหรอ!?

ทั้งหมดเป็นเพราะคำแนะนำทะลึ่งๆ ของพวกเน็ตไอดอล!

เมื่อคืนเย่อิงค้นหาวิธีทำให้หัวใจผู้ชายเต้นแรง และคำแนะนำแรกที่ขึ้นมาคือ ผู้หญิงต้องแสดงความกล้าหาญ!

ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจ

แต่วันนี้ พอเห็นว่าเกมใกล้จะแพ้แล้ว

แถมหลินจือไป๋ยังแกล้งสารภาพรักหลอกๆ เพื่อแหย่เธอ

เย่อิงเลยรู้สึกโมโหและอับอาย จนเผลอลองใช้เทคนิคดังกล่าวโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่เข้าใจศิลปะการยั่วยวนเท่าไหร่ แต่การกระโดดกอดแล้วถูไถในอ้อมแขนเขาแรงๆ นี่ก็ถือว่าเป็นการกระทำที่เกินพอให้เธอรู้สึกอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีแล้ว!

"ฉันประมาทไป ไม่ทันได้ป้องกัน"

หลินจือไป๋เหมือนจะรับรู้ถึงความเขินอายของเย่อิง จึงหัวเราะและพูดขึ้นเพื่อช่วยทำให้สถานการณ์เบาลง

"เย่อิงเล่นไม่ซื่อ แอบโจมตีฉันตอนจบ เกือบจะสำเร็จแล้วเชียว! แต่โชคดีที่ฉันมีประสบการณ์มากพอ สุดท้ายฉันก็ได้เหรียญดอกท้อมา 5 เหรียญล่ะ!"

หมายความว่าฉันแค่ตกใจเท่านั้น

ส่วนเย่อิง เธอแค่ต้องการชนะเกมเลยเผลอทำอะไรเกินเลยไปนิดหน่อย ทุกคนอย่าคิดมาก

"เข้าใจ!"

โจวหานจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย "ไม่ต้องอธิบาย!"

หลี่เซียวก็พูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ เช่นกัน "ก็แค่เกม จะจริงจังไปทำไม จริงไหม เย่อิง?"

"อ๊ายย~"

ฉีเจียนเจียจงใจใช้เสียงทำท่าทางโอเวอร์ "เย่อิง~ เธอคงไม่ได้ตกหลุมรักอาจารย์จือไป๋แล้วใช่ไหม?"

"เป็นไปได้ยังไง?"

เย่อิงกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "ก็หมอนี่เล่นใหญ่ขนาดนั้น อยู่ๆ มาทำเป็นสารภาพรัก ถ้าเขากล้าเล่นขนาดนี้ ฉันก็กล้าเหมือนกัน!"

ฉีเจียนเจียยิ้มตาเป็นประกาย "งั้นเธอก็สารภาพรักบ้างสิ~"

เย่อิงแทบจะกลอกตา "ทำไมเธอไม่ทำเองล่ะ?"

"ฉันก็ทำได้นะ~"

ฉีเจียนเจียตั้งใจพูดด้วยน้ำเสียงหวานแหวว "พี่จือไป๋~ ฉันชอบพี่มากเลยนะ~"

"ฉันก็เหมือนกัน"

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วตอบ "ชอบตัวเองมากเลย"

"ปุ๊!"

ทุกคนพากันหัวเราะ

หลังจากที่หลินจือไป๋พูดแทรกขึ้นมา

เรื่องนี้ก็ถูกกลบไปได้ในที่สุด

เพราะถ้าหากหลินจือไป๋กับเย่อิงมีอะไรจริงๆ มันคงไม่ควรจะมาเปิดเผยในสถานการณ์แบบนี้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นวงการบันเทิงฉีโจวต้องปั่นป่วนแน่!

ก่อนหน้านี้ เซเลบระดับท็อปอย่างลู่หาน เคยประกาศเรื่องความรัก และผลก็คือตำแหน่งท็อปสตาร์ของเขาหลุดลอยไปทันที

ส่วนในโลกใบนี้ ถ้าหากเย่อิงประกาศความสัมพันธ์กับใครสักคน ไม่มีใครรู้เลยว่าผลกระทบจะร้ายแรงแค่ไหน เพราะฐานแฟนคลับของเธอซับซ้อนมาก

พอทุกคนกลับมาหัวเราะเฮฮากันต่อ

เย่อิงก็อาศัยจังหวะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม พยายามซ่อนความรู้สึกว้าวุ่นของตัวเอง

ในเกมเมื่อกี้ ตอนที่หลินจือไป๋สารภาพรักกับเธอ แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามันอาจจะเป็นเรื่องหลอกๆ แต่เย่อิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

มีความสุข หวานละมุน น่าตื่นเต้น และในขณะเดียวกันก็รู้สึกกลัว กังวล และสับสน

ควรจะตอบกลับไปยังไง?

ตอนนั้นเธอคิดจนแทบสมองลัดวงจร และหากไม่ใช่เพราะช่วงเวลานั้นมันชวนให้รู้สึกซับซ้อนขนาดนี้

พอเห็นหลินจือไป๋เผลอเผยรอยยิ้ม "สำเร็จ" ออกมา เธอคงไม่ถูกกระตุ้นจนถึงขั้นโมโหอายม้วนแบบนั้น!

แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เย่อิงรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป ไม่ใช่ตัวเองอีกแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เหมือนนั่งรถไฟเหาะขึ้นๆ ลงๆ ไม่แน่นอน หวั่นไหวและกังวล

ทั้งที่แค่คิดกับหลินจือไป๋ว่าเป็นเพื่อนที่น่าสนใจเท่านั้นเอง

หรือว่าฉันชอบเขาเข้าแล้ว?

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?

มิตรภาพของฉัน...มันเปลี่ยนไปแล้วเหรอ?

เย่อิงสับสนจนแยกไม่ออก แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้แน่ชัดคือ ตอนนี้เธอให้ความสนใจหลินจือไป๋เป็นพิเศษ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอก็แอบมองเขาอยู่เสมอ

และในขณะที่ทุกคนกำลังหยอกล้อกัน

หนิงหลิงก็พูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม "เจียนเจีย เธอทำไมไม่ลองแข่งกับหลินจือไป๋บ้างล่ะ? ทั้งที่ก่อนหน้านี้ใครแข่งกับเย่อิง เธอก็ต้องแข่งต่อทุกครั้งเลยไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันไม่เกี่ยงอยู่แล้ว~"

แม้ว่าจะพูดเหมือนไม่สนใจ แต่ในใจกลับมีอะไรบางอย่างลุกโชนขึ้นมา

ฉีเจียนเจียยิ้มบางๆ "อาจารย์จือไป๋ อยากแข่งกับฉันไหม?"

"ได้เลย!"

หลินจือไป๋ตอบทันที "แต่เรายังเดิมพันกันที่ห้าเหรียญดอกท้อเหมือนเดิมนะ เพราะเธอกับเย่อิงก็เป็นระดับราชินีทั้งคู่"

"ไม่มีปัญหา~"

ฉีเจียนเจียก็เหมือนเย่อิง คือชนะมาไม่น้อย ดังนั้นห้าเหรียญยังไหว

"หรือว่าฉีเจียนเจียจะพลาดเหมือนเย่อิง?"

ฉู่ฉู่หัวเราะเบาๆ "อย่าลืมนะว่าเศรษฐีของเราเก่งเรื่องหยอดสุดๆ"

"ก็ลองดูสิ~"

ฉีเจียนเจียนั่งลงในตำแหน่งที่เย่อิงเพิ่งนั่งไปเมื่อครู่ ดวงตาของเธอสบกับหลินจือไป๋

เย่อิงยังคงแอบมองอยู่

มือของเธอบีบกันแน่น รู้สึกประหม่าขึ้นมา

ถ้าฉีเจียนเจียชนะ...เธอจะต้องโดนอีกฝ่ายล้อแน่ๆ!

"อาจารย์จือไป๋ เสื้อของคุณยุ่งหมดเลย"

ฉีเจียนเจียพูดอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้หลินจือไป๋

"เจียนเจีย!!"

เย่เจิ้นรู้สึกเหมือนเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย

เย่อิงไม่เคยสนิทสนมกับนักแสดงชายมาก่อน ฉีเจียนเจียก็เหมือนกัน!

แม้วงการนี้จะวุ่นวาย แต่เย่อิงกับฉีเจียนเจียต่างเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งวงการบันเทิงฉีโจว

ทั้งคู่เป็นองค์หญิงตัวจริง ที่ไม่ต้องใช้ร่างกายเพื่อไต่เต้าเหมือนดาราหญิงคนอื่นๆ

แต่ตอนนี้...

ฉีเจียนเจียกลับกำลังจัดปกเสื้อให้หลินจือไป๋อย่างอ่อนโยน

ปลายนิ้วเรียวบางของเธอ ลูบผ่านต้นคอของเขาโดยไม่ตั้งใจ

นี่มันไม่ใช่สไตล์ของฉีเจียนเจียเลย

แม้แต่ตอนเล่นเกม เธอก็มักจะรักษาระยะห่างเสมอ เพราะไม่มีใครสามารถบังคับให้เธอทำอะไรได้

แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงเป็นแบบนี้!?

เย่เจิ้นรู้สึกเจ็บแปลบที่ใจ

แต่ทันใดนั้น เขาก็ปลอบตัวเองว่า ไม่เป็นไร เจียนเจียแค่ต้องการเอาชนะคู่ปรับอย่างเย่อิงเท่านั้นเอง

เธอแค่วางศักดิ์ศรีลงชั่วคราว เพื่อเล่นเกมนี้กับหลินจือไป๋

ก็แค่เล่นสนุกเท่านั้น!

จริงๆ แล้วการที่เย่เจิ้นพยายามปลอบใจตัวเองแบบนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะผิด

เพราะฉีเจียนเจียเองก็ทุ่มเทกับเกมนี้ ก็เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองมีเสน่ห์มากกว่าเย่อิง

อย่างน้อย นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผล

ส่วนเหตุผลอื่นๆ...

ก็คงเป็นเพราะเมื่อคืน หลินจือไป๋ทำเป็นเมินเธอ มันเลยกระตุ้นจิตวิญญาณแห่งการแข่งขันของเธอขึ้นมา

หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นอีก?

ฉีเจียนเจียก็อธิบายตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน

เอาเป็นว่าเธอมีเหตุผลมากพอ ที่จะ “ยั่วยวน” หลินจือไป๋

“โอ้โห~ แต่หัวใจของหลินจือไป๋ยังคงนิ่งสนิท!”

ฉู่ฉู่ยังคงทำหน้าที่พากย์เกมอยู่ และเหมือนเดิม หลินจือไป๋นิ่งมาก เสมือนหมาแก่ที่ผ่านศึกมามากมาย

ไม่ได้ผลเหรอ?

แต่แทนที่ฉีเจียนเจียจะรู้สึกพ่ายแพ้ เธอกลับยิ่งอยากเอาชนะ

ก่อนหน้านี้เธอเพียงแค่สัมผัสไหปลาร้าของหลินจือไป๋เบาๆ

แต่ตอนนี้เธอเล่นใหญ่กว่าเดิม เอามือแตะหน้าของเขาตรงๆ!

ใช่แล้ว เป็นการลูบไล้เลยล่ะ!

เธอพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนแบบสาวมั่น

"ผิวคุณดีจังเลยนะ ขนาดไม่แต่งหน้าก็ยังขึ้นกล้อง"

ฟึ่บ!

ทันใดนั้นเอง หลินจือไป๋ก็ยกมือขึ้นมา ใช้นิ้วเชยคางฉีเจียนเจียขึ้น!

เขาจ้องเธออย่างพิจารณา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“เธอก็ไม่เลวนะ”

“!!!”

ในวินาทีที่หลินจือไป๋แตะคางฉีเจียนเจีย

เย่เจิ้นเกือบตะโกนออกมาว่า "เอามือสกปรกของแกออกไปจากเธอเดี๋ยวนี้!"

แต่สุดท้ายเขาก็กลั้นไว้ได้...

ส่วนแขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างส่งเสียง “โอ้โห~ โอ้โห~” กันเป็นแถบ ทุกคนต่างตกตะลึงไปหมด

เพราะไม่คิดว่าหลินจือไป๋จะ “สวนกลับ” ได้แบบนี้!

ถ้าพูดกันตามหลักแล้ว...

ถ้าผู้หญิงแตะตัวผู้ชาย ผู้ชมจะมองว่าเป็น “แฟนเซอร์วิส”

แต่ถ้าผู้ชายแตะตัวผู้หญิง ผู้ชมมักจะมองว่าเป็น “คุกคาม”

อย่าถามว่าทำไม อย่าถามว่าผู้ชายจะลุกขึ้นมาได้เมื่อไหร่ เพราะนี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้!

และเพราะแบบนี้เอง การที่หลินจือไป๋เป็นฝ่ายลงมือก่อน ทุกคนถึงได้ตกใจขนาดนี้!

ผู้ชมในไลฟ์ก็ช็อกไม่แพ้กัน โดยเฉพาะแฟนคลับของฉีเจียนเจีย!

【หัวใจฉันจะวายแล้ว!】

【หยุดเดี๋ยวนี้! ฉีเจียนเจียโดนผู้ชายเชยคางงั้นเหรอ!?】

【ทำไมเธอไม่ขัดขืนล่ะ!?】

【หลินจือไป๋ อย่าเพิ่งฉวยโอกาสสิ!】

【อะไรนะ? ใครฉวยโอกาส? ก็ฉีเจียนเจียเป็นฝ่ายแตะต้องเศรษฐีก่อนนะ!】

【เศรษฐีเป็นของเย่อิงต่างหาก!】

【ฉีเจียนเจียหน้าด้านมาเป็นมือที่สาม!】

【อะไรนะ!? ทำไมอยู่ๆ หลินจือไป๋ถึงกลายเป็นของเย่อิงไปแล้ว!?】

หลินจือไป๋ไม่เห็นคอมเมนต์พวกนี้ ฉีเจียนเจียเองก็ไม่ได้เห็น

ถึงเธอจะเดาได้ว่าแฟนคลับของเธอคงโวยวายกันอยู่แน่ๆ

แต่ตอนนี้...

เธอไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้นแล้ว!

ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้เธอฟังทีว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

โดนหลินจือไป๋เชยคาง ถูกสายตาของเขาจับจ้องอย่างเฉยเมย

ฉีเจียนเจียรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกมองเป็นแค่เครื่องประดับล้ำค่า เหมือนเครื่องลายครามชั้นดีในตู้โชว์

ในขณะเดียวกัน กลับมีความรู้สึกแปลกๆ ไหลผ่านร่างกาย เธอรู้สึกชาๆ ซู่ซ่าไปทั้งตัว ราวกับหมดแรงไปชั่วขณะ

เธอลืมไปเลยว่าควรจะรีบถอยหนีทันที หรือควรจะเชิดคางขึ้นเพื่อแสดงให้เขารู้ว่าอย่าทำอะไรเกินเลย

ไม่ได้!

ยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ฉีเจียนเจียพยายามสะกดความรู้สึกแปลกๆ ในใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาเย็นชาพลางพูดว่า

"สวยไหม?"

นี่คือท่าไม้ตายของเธอ แผนการแสดงออกแบบสาวเย็นชา!

ผู้ชายส่วนใหญ่พอเห็นสายตาแบบนี้ ก็มักจะถอยหนีไปเอง

แต่วันนี้...

ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลกับหลินจือไป๋เลย

เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วตอบกลับมาว่า

"แน่นอน เธอต้องมั่นใจในตัวเองนะ ถ้าเธอไม่สวยขนาดนี้ ฉันก็คงไม่เผลอตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว"

"หา!?"

นี่นายบอกรักฉันเหรอ!?

คิดว่าฉันเป็นเย่อิงรึไง!?

กลยุทธ์ที่เคยใช้กับเย่อิง วันนี้กลับใช้ไม่ได้ผลกับเธอ

ฉีเจียนเจียไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ขณะที่แขกรับเชิญคนอื่นๆ หัวเราะขึ้นมา

"หลินจือไป๋ นายช่วยเปลี่ยนมุกหน่อยได้ไหม?"

"แต่ครั้งนี้ผมพูดจริงนะ"

หลินจือไป๋แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงคนรอบข้าง เขาปล่อยมือจากคางของฉีเจียนเจีย แล้วเปลี่ยนเป็นจับมือเธอแทน

แบบนี้มันต้องรู้สึกอะไรบ้างล่ะ!

ฉีเจียนเจียรีบใช้ปลายนิ้ว เกาเบาๆ ที่ฝ่ามือของเขา

เธอเองก็หาข้อมูลมาเหมือนเย่อิง และดูเหมือนว่าพวกเธออาจจะไปเจอเว็บเดียวกันด้วยซ้ำ!

หลินจือไป๋รู้สึกคันๆ ที่ฝ่ามือ

อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มเร็วขึ้นเล็กน้อย

ฉู่ฉู่ร้องขึ้นมา

"หลินจือไป๋ หัวใจนายเต้นเร็วขึ้นแล้ว!"

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ ก่อนพูดว่า

"ก็แน่อยู่แล้ว ผมชอบเจียนเจียมาตั้งนาน เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ หัวใจก็ต้องเต้นแรงเป็นธรรมดา"

"จริงสิ เจียนเจีย ผมแต่งบทกวีรักให้เธอด้วยนะ"

"บทกวี?"

คิดจะใช้พรสวรรค์มาจีบฉันงั้นเหรอ?

ฉีเจียนเจียยิ้มบางๆ แล้วตอบ

"งั้นก็อ่านให้ฟังหน่อยสิ"

หลินจือไป๋กวาดตามองคนรอบๆ ก่อนจะสบตากับฉีเจียนเจีย แล้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

"ปูแกะเปลือกของฉัน"

"สมุดบันทึกเขียนฉันลงไป"

"ตัวฉันร่วงหล่นบนใบเมเปิล ในเกล็ดหิมะ"

"และเธอกำลังคิดถึงฉัน"

ทุกคนฟังแล้วถึงกับนิ่ง

ทุกคำต่างเข้าใจดี… แต่พอรวมกันแล้ว กลับงงเป็นไก่ตาแตก!?

"นี่นายพูดอะไรของนาย!?"

เย่เจิ้นหลุดปากออกมา ใช้น้ำเสียงล้อเลียน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันดู มีเจตนาจิกกัด อยู่เหมือนกัน...

【คำพูดของเย่เจิ้นนี่ฟังแล้วระคายหูสุดๆ】

【นี่คงเป็นเพราะอิจฉาที่เศรษฐีกับเจียนเจียสนิทกันเกินไปใช่ไหม?】

【รู้สึกเสียความรู้สึกกับเย่เจิ้นเลยแฮะ】

【แต่ก็ไม่ผิดนะ บทกวีนี่มันฟังดูมั่วจริงๆ】

【อะไรคือ “ปูแกะเปลือกของฉัน”?】

【ฟังแล้วแอบขนลุก】

【ไม่ใช่ฉันควรเป็นคนแกะเปลือกปูเหรอ?】

【ทั้งบทมันแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้】

【มีแค่ประโยคสุดท้ายที่เข้าใจได้】

ฉีเจียนเจียเองก็หัวเราะขึ้นมา "บทกวีรักของนายมันแปลกๆ นะ ถ้าอ่านย้อนกลับไป อาจจะเข้าใจง่ายขึ้นก็ได้…"

เดี๋ยวก่อน!

ย้อนกลับไป?

ฉีเจียนเจียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเข้าใจความหมายของมัน!

แค่ลองอ่านทุกอย่างย้อนกลับไป

ฉันแกะเปลือกปู ฉันเขียนสมุดบันทึก หิมะและใบเมเปิลตกลงมาบนตัวฉัน

ฉันคิดถึงเธอ!?

ไม่ใช่แค่ฉีเจียนเจียที่เข้าใจ แต่หลี่เซียวเองก็เข้าใจเช่นกัน

เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ทุกคน! ถ้าอ่านกลับด้าน ก็จะเข้าใจทันที!"

"ว้าว!"

ทุกคนลองอ่านย้อนกลับ แล้วก็พบว่า…มันเป็นแบบนั้นจริงๆ!

นี่มันกำลังแสดงออกถึงธีม “ฉันคิดถึงเธอ” อย่างชัดเจน!

"เย่เจิ้น นายยอมรับหรือยัง?"

หานเยว่ซวงหันไปมองเย่เจิ้นด้วยรอยยิ้ม

เย่เจิ้นเบะปากอย่างไม่พอใจ "ก็แค่กลับด้านเอง ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ"

"แต่ไม่ได้มีแค่นั้นนะ~"

จางซีหยางพูดขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"บทกวีนี้ยังมีความหมายซ่อนอยู่อีกชั้นหนึ่ง"

"เราทุกคนรู้ว่า สามประโยคแรกเป็นไปไม่ได้ ปูไม่มีทางแกะเปลือกฉัน สมุดบันทึกก็ไม่มีทางเขียนฉัน หิมะกับใบเมเปิลก็ไม่มีทางร่วงลงมาบนตัวฉัน"

"ดังนั้นจากการตีความนี้ ประโยคที่สี่จึงหมายถึง"

"เธอไม่มีทางคิดถึงฉัน!?"

โจวหานจิ้นที่เข้าใจขึ้นมาก็อุทานออกมา

จางซีหยางพยักหน้า "อ่านตรงๆ คือเรื่องปกติ อ่านกลับด้านคือความแปลกใหม่ ฉันคิดถึงเธอเป็นเรื่องธรรมดา แต่เธอคิดถึงฉัน…เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้"

เธอเว้นจังหวะ แล้วหันไปมองฉีเจียนเจีย "สิ่งที่บทกวีนี้สื่อถึง คือความรักข้างเดียว บางทีไป๋ตี้อาจอยากบอกว่า มีเพียงการพลิกโลกทั้งใบเท่านั้น ที่เธอจะหันมามองเขา"

【666666!】

【จางซีหยางนี่ฉลาดมาก!】

【ความเข้าใจในการอ่านระดับเต็มสิบ!】

【การตีความนี้ไม่เกินจริงเลย น่าจะเป็นความหมายที่แท้จริงของบทกวีนี้!】

【เศรษฐีสุดยอด!】

【แต่งกลอนได้ยอดเยี่ยมจริงๆ!】

【พวกคุณคงยังไม่รู้ว่าฝีมือแต่งกลอนของเศรษฐีนั้นโหดแค่ไหน】

【อย่ามองข้ามเชียวนะ นี่เป็นเทคนิค “พลิกมุมมอง” ซึ่งเป็นกลวิธีทางวรรณกรรมระดับสูง!】

【นี่ไม่ใช่แค่บทกวีธรรมดา แต่มันคือศิลปะของการเล่าเรื่อง!】

ไม่ว่าเหล่าผู้ชมออนไลน์จะวิจารณ์อย่างไร

บทกวีรักสุดพิเศษนี้ ได้สร้างความตื่นตะลึงให้กับแขกรับเชิญทุกคน

แม้แต่เย่เจิ้นเองก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การโดนตบหน้าด้วยข้อเท็จจริง

แต่เป็นเพราะ...

อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเจียนเจียเพิ่มขึ้น!

เมื่อฉู่ฉู่เห็น เธอก็ตื่นเต้นราวกับค้นพบทวีปใหม่

"ทุกคนดูนี่! หัวใจของเจียนเจียเต้นเร็วขึ้นเป็นครั้งแรกเลย!"

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกเปล่งออกมา...

อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเจียนเจียก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นอีก

จากปกติแค่ 60 กว่าครั้ง ตอนนี้มันกระโดดขึ้นไปถึง 90 เทียบเท่ากับของหลินจือไป๋เลย!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บทกวีนี้มันช่าง…น่าหวั่นไหวเกินไป!

ฉีเจียนเจียอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเอง

นี่ฉันแค่หลงตัวเอง... หรือว่าหลินจือไป๋กำลังใช้เกมนี้เป็นข้ออ้างในการสารภาพรักกับฉันจริงๆ?

หรือว่า... เขาชอบฉันจริงๆ?

เพราะบทกวีนี้ มันดูเหมือนจะถูกเตรียมมาเป็นพิเศษเพื่อเธอเลย!

เธอพยายามทำใจให้สงบ ไอเบาๆ แล้วจ้องตาหลินจือไป๋

"นายเริ่มชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"วันนั้น... บนสะพาน"

"สะพาน?"

"เธอยืนอยู่บนสะพาน มองดูทิวทัศน์"

"แล้วไงต่อ?"

"แต่มีใครบางคนบนอาคาร กำลังมองเธออยู่"

"ตอนนั้นนายอยู่บนอาคารเหรอ?"

"ดวงจันทร์ประดับหน้าต่างของเธอ"

"หืม?"

"และเธอ… ประดับอยู่ในความฝันของใครบางคน"

"....."

ฉีเจียนเจียเงียบไปทันที

เธอพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ

แต่ไม่มีใครฟังออกว่าคืออะไร

ทำไมอยู่ๆ การสนทนาถึงกลายเป็นบทกวีขึ้นมาอีกแล้ว?

และทันใดนั้นเอง...

ฉีเจียนเจียเงียบไปโดยสมบูรณ์

ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วเธอก็มองหลินจือไป๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

และพอดีกับที่เธอเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาสีดำลึกของเขาโดยตรง

ตุบ ตุบ ตุบ!

"หัวใจของเจียนเจีย!"

"อ๊า! พุ่งไปที่ 100 แล้ว!"

"110 แล้ว!!"

"อะไรกันเนี่ย!?"

"เจียนเจีย เป็นอะไรไป!?"

ครั้งนี้อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเจียนเจียพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

ทำให้ทุกคนต่างมึนงง!

แต่จางซีหยางกลับตาเป็นประกาย ก่อนจะหัวเราะออกมา

"ฉันเข้าใจแล้ว! เมื่อกี้ไป๋ตี้อ่านบทกวีอีกบทหนึ่ง!"

"บทกวี?"

"บทไหน?"

ทุกคนยังคงไม่เข้าใจ

แต่ฉีเจียนเจียกลับจ้องหลินจือไป๋ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

"เธอยืนอยู่บนสะพาน มองดูทิวทัศน์..."

"แต่มีใครบางคนบนอาคาร กำลังมองเธออยู่"

"ดวงจันทร์ประดับหน้าต่างของเธอ..."

"และเธอ... ประดับอยู่ในความฝันของใครบางคน"

"..."

"!!!"

นี่มัน...!!

หลี่เซียวเป็นคนแรกที่เข้าใจ จากนั้นทุกคนก็ค่อยๆ เข้าใจตามมา!

นี่คือบทกวีที่มีความงดงามระดับตำนาน!

เพราะสิ่งที่หลินจือไป๋ท่องเมื่อครู่ คือบทกวี 《ต้วนจาง》 ของเปี้ยนจือหลิน

นี่คือหนึ่งในบทกวีคลาสสิกของโลกเดิม

แม้แต่คนที่ไม่เข้าใจบทกวียุคใหม่ ยังสามารถสัมผัสถึงเสน่ห์ของมันได้ทันที

ในบรรดาบทกวีรักของยุคใหม่ ไม่มีหลายบทที่สามารถเทียบได้กับบทนี้!

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินจือไป๋ต้องการฉายแสงให้ตัวเองในรายการนี้ เพื่อยกระดับตัวเองในวงการ

เขาคงไม่กล้าเปิดเผยบทกวีระดับตำนานนี้ออกมาได้ง่ายๆ!

【โว้ยยยย!】

【คนงงไปหมดแล้ว!】

【รอบนี้ฉันขอคารวะเศรษฐีหนึ่งที!】

【บรรพบุรุษแห่งการจีบสาว! บทกวีนี้เหนือกว่าบทก่อนหน้านี้อีก!】

【หมัดน็อค!】

【ฉันคิดว่าตัวเองเก่งเรื่องจีบสาวแล้ว แต่วันนี้ได้พบกับของจริง ที่สำคัญคือเขาไม่ได้ใช้เทคนิค ไม่ได้ใช้หน้าตา!】

【ไม่ใช้เทคนิค ใช้แต่ความสามารถล้วนๆ!】

【ถ้าฉันเป็นเจียนเจีย ฉันก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน! ความสามารถระดับนี้มันเวอร์เกินไป!】

【บทกวีก่อนหน้านี้ก็ว่าสุดยอดแล้ว บทนี้ยิ่งเป็นระดับตำนาน!】

คนดูตะลึง!

แขกรับเชิญตะลึง!

หัวใจของฉีเจียนเจียเต้นแรงเป็นบ้าเป็นหลัง!

บทกวีนี้ หลินจือไป๋แต่งขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะหรือเปล่า!?

จริงอยู่ที่ฉีเจียนเจียพยายามเตือนตัวเองตลอดว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เกม

คำสารภาพรักของหลินจือไป๋ก็เป็นแค่เรื่องหลอกๆ

และการยั่วยวนของเธอหรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้น การยั่วหลินจือไป๋ก็เป็นเพียงการสร้างโมเมนต์เพื่อให้รายการสนุกขึ้น จุดประสงค์หลักของเธอคือเอาชนะเย่อิง

เพราะแบบนั้น ตอนบทกวีบทแรก เธอพยายามทนให้ได้

แต่พอได้ยินบทกวีบทที่สอง…

เธอทนไม่ไหวแล้ว!

บางครั้ง แม้เราจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก

แต่เราก็อดไม่ได้ที่จะมีความหวังเล็กๆ ว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้

คนอื่นมองจากข้างนอกอาจจะจับพิรุธการแสดงของหลินจือไป๋ได้

แต่ฉีเจียนเจียที่เป็นตัวเอกในเกมนี้ กลับหลงใหลไปกับสองบทกวีนี้โดยไม่รู้ตัว

ใครๆ ก็ใช้คำพูดสวยหรูในการจีบสาวได้

แต่หลินจือไป๋…เขาใช้พรสวรรค์ด้านกวีเป็นอาวุธ!

กับ “องค์หญิงแห่งวงการบันเทิง” อย่างฉีเจียนเจีย ไม่มีอะไรสามารถเอาชนะใจเธอได้ง่ายไปกว่าความสามารถที่แท้จริง

"ตอนนี้..."

หลินจือไป๋มองเธอด้วยสายตานุ่มลึก ก่อนพูดออกมาช้าๆ

"เธออยากเป็นผู้หญิงของฉันไหม?"

"อ๊ากกกกก!!"

ฉู่ฉู่แหกปากแทรกจังหวะโรแมนติกพอดี

"120… 130… เกือบ 140 แล้ว! เจ้ากวางตัวน้อยของเธอคงชนกำแพงตายไปแล้วแน่ๆ!"

“เจ้ากวางหัวใจชนกำแพงตาย” นี่มันอะไรกัน!?

ฉีเจียนเจียหน้าแดง กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรตอบกลับไปยังไง

แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไร…

"เริ่มนับถอยหลังแล้วนะ… 5… 4… 3… 2…"

เสียงของผู้กำกับดังขึ้น

"ชนะแล้ว!"

เย่อิงที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้มายืนอยู่ด้านหลังของหลินจือไป๋

เมื่อผู้กำกับเริ่มนับถอยหลัง เธอก็ตื่นเต้นสุดขีด คว้าไหล่ของหลินจือไป๋และเขย่าอย่างแรง

แต่เพราะเธอดีใจเกินไป

เธอเผลอเสียหลัก เท้าลื่น และ

ร่างของเธอล้มลงไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว!!

หลินจือไป๋ตกใจสุดขีด

แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ เขารีบคว้าร่างของเย่อิงที่กำลังจะล้มลง

แต่ถึงอย่างนั้น… ก้นของเย่อิงก็ยังฟาดพื้นอย่างจัง!

"โอ๊ยยย!"

เย่อิงร้องลั่น เจ็บจนแทบน้ำตาไหล

"เย่อิง ระวังหน่อยสิ!"

"เธอจำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ?"

แขกรับเชิญคนอื่นๆ เห็นว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บหนัก ก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก

"แล้วเธอจะนั่งอยู่อย่างนั้นอีกนานไหม?"

หลินจือไป๋มองเย่อิงด้วยสีหน้าเอือมๆ ตอนนี้ท่าทางของทั้งคู่ค่อนข้างจะ… ใกล้ชิดกันเกินไปนิด

"เจ็บก้น…"

เย่อิงหน้าแดง พูดเสียงอ้อนๆ "ลุกไม่ไหว"

ลุกไม่ไหวแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ!?

หลินจือไป๋ทำหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะผลักเธอไปหาฉู่ฉู่ทันที

แต่ในขณะเดียวกัน...

ฉีเจียนเจียที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เธอกลับไปเป็นตัวเองในโหมดปกติ สาวเย็นชาผู้สง่างาม

จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปคว้าเหรียญดอกท้อทั้งหมดมาเป็นของตัวเอง

"เฮ้ เฮ้ เฮ้!"

หลินจือไป๋รีบโวยวาย "ฉันเป็นฝ่ายชนะไม่ใช่เหรอ? แล้วเธอจะเอาเงินของฉันไปทำไม?"

"ดูเองสิ"

เสียงของฉีเจียนเจียฟังดูแปลกๆ คล้ายอารมณ์ไม่ดี

หลินจือไป๋หันไปมองเครื่องวัดชีพจร แล้วก็หน้าเปลี่ยนสีทันที

"เดี๋ยวนะ! เครื่องมันเสียรึเปล่า!?"

"ทำไมของฉันขึ้นไปถึง 146 ได้!?"

แต่ฉีเจียนเจียเพิ่งขึ้นไปแค่ 140 เท่านั้นเอง!

ผู้กำกับหัวเราะก่อนจะพูดว่า

"เครื่องไม่ได้เสียหรอก ก็เมื่อกี้เย่อิงเผลอล้มลง แล้วนายก็รีบคว้าเธอไว้น่ะสิ"

"จังหวะนั้น หัวใจของนายพุ่งขึ้นสูงปรี๊ดเลย!"

"..."

เวรแล้ว…

กลายเป็นความผิดของเพื่อนร่วมทีมไปซะงั้น!?

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจือไป๋แพ้ในรายการแบบนี้ แถมเสียเหรียญไปเยอะขนาดนี้อีกต่างหาก

เขาหันไปมองเย่อิงแล้วกัดฟันพูดว่า

"เย่อิง!!!"

"เจ็บก้นอ่ะ…"

เย่อิงยังคงทำหน้าตาน่าสงสาร ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบๆ มือสองข้างกำเข้าหากันแล้วซุกไว้ใต้คาง เหมือนลูกแมวตัวน้อย

"เจ็บก็สมควรแล้ว!"

หลินจือไป๋พูดอย่างหงุดหงิด

ฉีเจียนเจียมองฉากตรงหน้า แล้วรู้สึกสับสนไปหมด

ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายชนะเกมนี้แท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกดีใจเลยล่ะ?