ตามที่นวนิยายของฌูล แวร์นกล่าวไว้ การเดินทางรอบโลกใช้เวลาเพียง 80 วันก็เพียงพอแล้ว

มนุษย์ที่สามารถเข้าถึงสิ่งมหัศจรรย์อย่างแท็บเล็ตหรือทีวีได้ ก็น่าจะสร้างเรือที่เร็วมาก ๆ ได้เช่นกัน

ถ้าเป็นเช่นนั้น การเดินทางไปยุโรปในปัจจุบันอาจใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ เป็นการคาดหวังที่ฟังดูสดใสทีเดียว

คุณปู่บอกว่าทริปนี้จะใช้เวลาประมาณสองเดือน ก็คงไม่ได้อยู่ในยุโรปนานนัก

แต่อย่างไรก็เถอะ แค่ได้ไปเห็น “พิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ” ด้วยตาตัวเองก็ถือว่าคุ้มแล้ว

‘ต้องเก็บกระเป๋าแล้วสิ’

พอเก็บชุดชั้นใน ถุงเท้า และเสื้อผ้าสำหรับสองเดือน ก็กระเป๋าแน่นพอ ๆ กับความสูงของฉันเลย

ยังไม่ได้ใส่อุปกรณ์วาดภาพลงไปเลยด้วยซ้ำ คิดแล้วก็ลำบากใจ

ถ้าใช้โอกาสนี้ทำความคุ้นเคยกับแท็บเล็ตก็คงไม่เลว แต่ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้โดยไม่มีพู่กันกับสีนานแค่ไหน

‘เสื้อผ้าซักเอาก็ได้’

เลยเอาเสื้อผ้าที่เก็บไว้ทั้งหมดออกมา

ตั้งใจว่าจะซักทุกสามวัน ก็เลยเอาถุงเท้าไปแค่สามคู่ ชุดชั้นในสามตัว ชุดนอนสองชุด ชุดออกข้างนอกอีกสองชุด

พอใส่กระบอกพู่กันกับชุดสีก็รู้ทันทีว่าเอาแคนวาสไปด้วยไม่ได้แน่

ถ้าใส่ไว้ในกระเป๋าคงยับหมด

แผ่นพาแนลก็เอาไปไม่ได้อีก

ไม่มีทางเลือก ต้องเอาสมุดสเก็ตช์ไปสามเล่ม กับดินสออีกนิดหน่อย

‘จะได้ไปโอแวร์ญมั้ยนะ’

อยากไปวาดภาพทุ่งข้าวสาลีที่ตั้งใจไว้ว่าจะวาดเป็นภาพสุดท้ายให้เสร็จ

แต่ก็ไม่รู้จะได้ไปหรือเปล่า

สุดท้ายก็หาที่ว่างสำหรับขาตั้งวาดภาพได้ และห่อแท็บเล็ตด้วยเสื้อผ้าให้ปลอดภัย

กระเป๋าที่จัดเต็มอย่างไร้ช่องว่าง ทำให้รู้สึกพอใจ

ด้วยความที่ย้ายบ้านบ่อย ก็เลยชำนาญเรื่องการจัดกระเป๋าแบบนี้

“ฮุนอา เก็บของเสร็จหรือยัง?”

“ครับ”

คุณปู่เดินเข้ามาในห้อง

“ขอดูหน่อยสิ”

การจัดกระเป๋าแบบมีเหตุผลขนาดนี้ คุณปู่ต้องทึ่งแน่ ๆ

“โห เยอะขนาดนี้ เอาอะไรใส่ไปบ้างเนี่ย?”

“ก็เอาแต่ของจำเป็นนั่นแหละครับ”

คุณปู่เปิดกระเป๋าแล้วดูเหมือนตกใจ เลยล้วงเข้าไปดูข้างใน เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างที่ลืม

“ลืมอะไรไปเหรอครับ?”

“เจ้านี่~ เสื้อผ้าไปไหนหมด ใส่แต่พู่กันกับสีหรือไง? จะย้ายบ้านเหรอ?”

“อยู่ข้างล่างครับ”

พอคุณปู่เช็กด้านล่างกระเป๋า ก็หัวเราะอย่างเหนื่อยใจ

“จะอยู่ตั้งสองเดือน ต้องขยันหน่อยแล้วล่ะ เข้าใจมั้ย?”

“ดีกว่าผมวาดรูปไม่ได้ครับ”

“โอ๊ย~ ใครเขาไปเที่ยวหอบของไปขนาดนี้ล่ะ? แบกไหวมั้ยนั่น?”

ลองสะพายกระเป๋าขึ้นมา แต่... ไม่ไหวจริง ๆ

“หึหึหึหึ ดูสิ เห็นมั้ย ถ้าเสียดายมากนัก ก็เอาแค่สมุดสเก็ตช์กับสีไม้ไปก็พอแล้ว”

สุดท้ายต้องเอาอุปกรณ์ออก

ขณะเดียวกัน ขณะที่โกฮุนกำลังเตรียมตัวไปเที่ยวยุโรป

หลังจากอ็องรี มาร์โซซื้อภาพนั้นไป ห้องจัดแสดงที่ 3 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซลก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

ด้วยราคาขายที่ไม่ธรรมดา ภาพนั้นจึงถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในสื่อ และความสนใจก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

โดยปกติจะมีผู้เข้าชมวันละประมาณ 20–30 คน แต่ตอนนี้ห้องจัดแสดงที่ 3 มีผู้เข้าชมมากกว่า 500 คนต่อวัน ทำให้ผู้อำนวยการอีจุนโฮแฮปปี้สุด ๆ

เพื่อป้องกันไม่ให้ภาพถูกทำลายหรือขโมย มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยเฝ้าตลอดเวลา และแม้จะเป็นนิทรรศการของศิลปินหน้าใหม่ ก็ยังมีมัคคุเทศก์คอยอธิบายอย่างไม่เคยมีมาก่อน

แต่ผู้คนที่มาชมภาพนั้นกลับไม่ฟังคำบรรยายของมัคคุเทศก์เลย

เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็น แตกต่างจากในภาพถ่ายโดยสิ้นเชิง

เมื่อเผชิญหน้ากับภาพนั้น สีสันอันเจิดจรัสก็ทำให้พวกเขารู้สึกถูกกดดันจนไม่อาจละสายตาได้

ว่าภาพนั้นถูกวาดด้วยเทคนิคแบบไหน ใช้สีอะไร หรือมีความหมายว่าอย่างไร กลับกลายเป็นเรื่องไม่สำคัญอีกต่อไป

พวกเขาได้แต่นั่งตะลึงกับภาพอันงดงามที่ทำให้หัวใจสั่นไหว

มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบที่เคยสัมผัสมาก่อนเลย

หลังจากการชมงานศิลปะเสร็จสิ้น นักศึกษาศิลปะจากมหาวิทยาลัยเกาหลีหลายคนก็นั่งล้อมวงกันอยู่ในคาเฟ่ใกล้เคียง ดื่มด่ำกับความประทับใจที่ภาพนั้นทิ้งเอาไว้

เสียงออดเตือนจากเครื่องเรียกคิวดังขึ้น จึงเรียกสติกลับมา แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น

“บ้าไปแล้ว จริง ๆ เลย”

“ใช่ เราแบบ...ไม่คิดอะไรเลย แค่ดูเท่านั้นแหละ”

“ใช้สีแบบนั้นได้ยังไงนะ? มันดูบริสุทธิ์มาก แต่ก็เศร้า ปวดใจ ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี อ๊าก!”

“เพราะมีแค่ดอกเดียวรึเปล่า เลยยิ่งดูเศร้า?”

“เราว่าความขัดแย้งระหว่างดอกทานตะวันที่ดูเศร้าสร้อย กับสีเหลืองสดใสนั่นแหละที่ทำให้มันยิ่งโดดเด่น”

“องค์ประกอบภาพเหมือนภาพวาดแบบเกาหลีเลย แถมมีกลิ่นอายหมึกจีนด้วยนะ”

“จริง พื้นหลังก็ไม่มี เส้นก็หยาบ ๆ แต่มันกลับมีรายละเอียดแปลก ๆ”

ในขณะที่เพื่อน ๆ กำลังพูดกันอยู่นั้น นักศึกษาคนหนึ่งก็พูดขึ้นเบา ๆ

“พวกนายไม่รู้สึกว่ามันมีความเป็นแวนโก๊ะอยู่หน่อย ๆ เหรอ?”

ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พยักหน้า

“อืม นิดหน่อย”

“ถ้าแวนโก๊ะเคยเห็นภาพวาดหมึกจีน เขาอาจจะวาดแบบนั้นก็ได้นะ”

นักศึกษาคนหนึ่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“เฮ้อ เราก็อยากวาดภาพแบบนั้นดูบ้างนะ แล้ว...เขาอายุแค่สิบขวบใช่ไหม?”

“ใช่ หลานชายของศาสตราจารย์โกซูยอล”

“สิบขวบเนี่ยนะ?”

พอรู้ว่าภาพที่สร้างความประทับใจนั้นวาดโดยเด็กเพียงสิบขวบ นักศึกษาคนนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“อิจฉาจริง ๆ ตอนแรกยังสงสัยเลยว่าต้องวาดเก่งขนาดไหนถึงขายได้ตั้ง 2 พันล้านวอน แต่ดูแล้ว...มันดีจริง ๆ”

“2.8 พันล้านวอนต่างหาก”

“ก็พอ ๆ กันนั่นแหละ ยังไงเราก็ไม่มีวันได้เห็นเงินขนาดนั้นอยู่ดี”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ต่อจากนี้ภาพที่โกฮุนวาดก็คงเริ่มต้นราคาจากตรงนั้นเลยล่ะ ก็ในเมื่ออ็องรี มาร์โซเป็นคนซื้อไป ราคาจะตกลงมากก็คงยาก”

ศิลปินที่มีชื่อเสียงซื้อผลงาน ถือเป็นเรื่องสำคัญมากในวงการศิลปะ

เพราะมันสร้างผลทางการประชาสัมพันธ์ได้มหาศาล

“...เราว่าเราจะเลิกวาดภาพดีไหม”

“อะไรนะ?”

“ก็...ไม่มั่นใจเลยว่าจะวาดได้ดีแบบนั้น แล้วก็ไม่รู้จะวาดอะไร ความรู้สึกเหนื่อยล้าทำให้การวาดภาพไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”

คำพูดของเพื่อนคนนั้น ทำให้ทุกคนเงียบลงทันที

ตอนเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เพื่อให้ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปะที่ดีที่สุดในเกาหลี พวกเขานั่งอยู่หน้าผืนผ้าใบวันละ 14 ชั่วโมง ติดต่อกันหลายปี

ซ้ำจนถึงขั้นวาดแบบปูนปลาสเตอร์ได้โดยไม่ต้องมองต้นแบบเลยด้วยซ้ำ

พอสอบติดมหาวิทยาลัยจริง ๆ ทั้งร่างกายและจิตใจก็อ่อนล้าเต็มที่

การเรียนศิลปะแบบสอบเข้าที่เน้นคำตอบถูกต้อง ทำลายความเป็นตัวของตัวเอง

แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย กลับถูกบอกให้ “หาความเป็นตัวเองให้เจอ” จึงยิ่งรู้สึกสับสนและเหนื่อยล้า

นี่คือความขัดแย้งที่นักศึกษาศิลปะทุกคนต้องเผชิญ

พวกเขาเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนดี และได้แต่มองหน้ากันอย่างให้กำลังใจ

ตอนนั้น นักศึกษาคนหนึ่งพูดขึ้น

“เรา...วันนี้รู้สึกมีกำลังใจขึ้นนะ”

ทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

“อาจจะฟังดูเว่อร์ไปหน่อยก็ได้”

เขาค่อย ๆ อธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างระมัดระวัง

“ดอกทานตะวันนั่นดูเหงามากเลยนะ ลำต้นกับใบก็มีรอยแผล มันไม่น่าจะเบ่งบานได้สดใสขนาดนั้น แต่ที่ระบายสีสว่างขนาดนั้น...ก็เพราะอยากจะเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ล่ะมั้ง แบบนั้นน่ะ...เราเลยรู้สึกเหมือนได้รับกำลังใจเลย”

เมื่อไม่มีใครตอบอะไร เขาก็เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ

“หรือว่าเราคิดไปเองคนเดียว…”

“เปล่า ความคิดไม่มีถูกผิดหรอก นั่นเป็นความรู้สึกของนาย”

คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งใจ

“จริงด้วยนะ ตอนคิดดูดี ๆ กลีบดอกมันก็ระยิบระยับเกินจริงอยู่ แสดงว่าอาจจะมีเจตนาแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้”

“เด็กสิบขวบจะคิดอะไรแบบนั้นได้เหรอ?”

“...หรือบางที อาจจะวาดโดยมีรุ่นพี่โกแฮซองกับรุ่นพี่อีซูจินอยู่ในใจ”

“อ่า...”

สำหรับเด็กอายุเพียงสิบขวบ เหตุการณ์เหล่านั้นมันใหญ่เกินจะรับไหว

บางที สีเหลืองเจิดจ้าที่อยู่ในภาพนั้น อาจเป็นสัญลักษณ์ของเจตจำนงที่จะไม่ยอมแพ้ต่อความเจ็บปวดที่แสดงออกผ่านลำต้นและใบที่มีรอยแผลก็เป็นได้

“ถึงเขาอาจจะไม่ได้คิดลึกขนาดนั้นตอนวาด แต่...ลึก ๆ แล้วเขาอาจจะมีความรู้สึกแบบนั้นก็ได้นะ”

“อืม”

นักศึกษาทั้งหมดนั่งจิบกาแฟและใช้เวลาทบทวนความคิด

เมื่อพวกเขาระลึกถึงภาพในใจอีกครั้ง แรงบันดาลใจก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้งในใจที่เคยเหนื่อยล้า

“...ไปวาดรูปกันเถอะ”

“ฉันก็ด้วย”

“ไป ไปด้วยคน!”

...

แอปพลิเคชันชื่ออินฟินิตี้ดรอวอิ้งที่จางมีแรติดตั้งให้ เป็นเครื่องมือที่น่าทึ่งจริง ๆ

สามารถเลือกสีได้ตามใจชอบ แค่แตะปากกาลงบนหน้าจอ ก็ได้ผลลัพธ์ที่นึกไม่ถึง

เส้นสามารถปรับความหนา รูปร่าง และพื้นผิวได้ต่างกัน จนการเรียนรู้วิธีใช้แอปนี้ก็ทำให้เวลาผ่านไปหลายวันโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้ก็เริ่มคุ้นเคยแล้ว

วันนี้เลยคิดว่าจะลองวาดภาพด้วยแอปนี้ดูบ้าง แต่พอหมอบตัวลง ก็มีเสียงดังมาจากทางประตูหน้าบ้าน

“อึ๊ย... อืมม...”

ผ้าใบที่ห่อมานั้นส่งเสียงครางเบา ๆ

ขนาดน่าจะประมาณเบอร์ 100 (162 ซม. × 130 ซม.) แต่เพราะร่างกายเล็กลง ทุกอย่างรอบตัวเลยดูใหญ่กว่าที่เคย มันอาจจะเล็กกว่านั้นก็ได้

สงสัยว่าใครมา เลยเดินเข้าไปดู พบว่ามีจางมีแรและผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่

“หวัดดี~”

“สวัสดีครับ”

ทั้งจางมีแรและผู้ชายคนนั้นดูเหนื่อยมาก

“อะไรเหรอครับ?”

“ของขวัญให้อาจารย์ไง วันนี้วันเกิดท่านไม่ใช่เหรอ~”

ทั้งวันมีคนส่งของมาหลายสิบคน รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

“เป็นของขวัญเป็นภาพวาดเหรอครับ?”

“อื้ม~ คราวก่อนท่านบอกว่าชอบ เราก็เลย เอ่อ... ตั้งใจจะให้ในโอกาสนี้แหละ”

“ผมดูด้วยได้ไหมครับ?”

“ไว้รออาจารย์กลับมาก่อน ค่อยดูพร้อมกันนะ ฮุนอา~ แป๊บนึง ขยับตรงนั้นหน่อยสิ”

“เดี๋ยวผมช่วยยกครับ”

“ไม่ได้ มันหนักมากเลย จินอู เราวางไว้ตรงนี้กัน”

“ครับ อาจารย์”

ทั้งสองคนค่อย ๆ วางผ้าใบลงอย่างทุลักทุเล

“เฮ้อ~ เหนื่อยจริง ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไรครับ แค่ทำให้นึกถึงเนื้อย่างเฉย ๆ”

“โอ๊ย~ เข้าใจแล้ว ก่อนนายเข้ากรม เดี๋ยวพาไปเลี้ยงเนื้อย่าง”

ชายหนุ่มยักไหล่อย่างดีใจ

ดีใจแค่ได้กินเนื้อย่าง ถ้าชวนไปกินบะหมี่จานยักษ์แบบในร้านอาหารจีน เขาคงดีใจยิ่งกว่านี้แน่เลย

น่าจะลองเสนอไอเดียนี้ให้จางมีแรดู

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ฮุนอา~”

เขารู้จักชื่อฉันได้ยังไงนะ?

พอประตูปิดลง ฉันก็หันกลับมา เห็นจางมีแรทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

“ไม่อยากทำอะไรเลยยย~”

ทั้งที่จริง ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ ๆ ยังบ่นอีก

“ผมจะออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะครับ”

“หือ? ตอนนี้เหรอ?”

“ก็วันนี้วันเกิดคุณปู่ไม่ใช่เหรอครับ”

“จะออกไปซื้อของขวัญเหรอ?”

“ครับ”

“แต่อาจารย์น่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้นะ?”

ถ้ารู้เร็วกว่านี้ก็คงดี เสียดายจริง ๆ

ระหว่างที่กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะทำยังไงดี จางมีแรก็พูดปลอบเบา ๆ

“สำหรับคุณปู่แล้ว แค่ฮุนโตมาอย่างแข็งแรงก็คงเป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้วล่ะ”

“นั่นมันเรื่องของเขา แต่วันเกิดก็ต้องอวยพรสิครับ”

“งั้นวาดรูปให้สิ คุณปู่เคยบอกว่าอยากได้ดอกทานตะวันมากเลยไม่ใช่เหรอ”

ภาพเหมือน...

นอกจากจะใช้ฝึกวาดคนได้แล้ว ยังมีความหมายพิเศษสำหรับคุณปู่ด้วย ถือเป็นไอเดียที่ดี

ฉันจึงเดินไปที่ห้องทำงาน ตั้งใจจะยกเก้าอี้กับขาตั้งภาพมาไว้ที่ห้องนั่งเล่น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงของคุณปู่ขึ้นมาก่อน...

“ฮุนอา ปู่กลับมาแล้วนะ”

“กลับมาแล้วเหรอครับ”

“ใช่แล้ว โอ้โห ลูกฉัน... แต่ว่า นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

คุณปู่ดูตกใจเมื่อเห็นกล่องกระดาษและผ้าใบวาดภาพที่วางกองเต็มอยู่แถวหน้าประตู

“ของขวัญวันเกิดครับ”

จางมีแรยื่นหน้าออกมาทักทันที

“วันเกิดอะไรกัน... แล้วนี่คืออะไรเหรอ?”

“คราวก่อนอาจารย์บอกว่าชอบ เลยตั้งใจจะให้เป็นของขวัญค่ะ”

จางมีแรเริ่มฉีกกระดาษที่ห่อผ้าใบอยู่ออก

ทุกครั้งที่ภาพค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ก็เหมือนดอกโบตั๋นที่แสนบริสุทธิ์กำลังผลิบานออกมา

สมจริงไม่ต่างจากภาพของคุณปู่เลย

กลีบดอกที่ดูสดใสราวกับจะแทงทะลุออกมาจากผืนผ้าใบ

แต่ที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือ เธอไม่ได้วาดเพียงแค่ความเป็นจริงของวัตถุ แต่ถ่ายทอด “ความงามอันบริสุทธิ์ที่สุด” ที่อยู่ภายในสิ่งนั้นลงมาได้อย่างลึกซึ้ง

ในความเป็นจริงอาจไม่มีดอกโบตั๋นสีแดงที่ดูร้อนแรงเหมือนจะลุกเป็นไฟแบบนี้

แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่า “ที่ไหนสักแห่ง” มันอาจมีอยู่จริง

วาดแบบนี้ได้ยังไงนะ...

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนวาด แต่แน่ใจได้ว่านี่คือผลงานของจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ซึ่งได้สร้างอุดมคติของตนเองไว้ในผืนผ้าใบ

ทั้งภาพของคุณปู่และภาพนี้ ล้วนทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมายจาก “จิตรกรรมที่ทั้งสมจริงและในขณะเดียวกันก็มีอุดมคติสูงส่ง”

‘คล้ายกันเลย’

ฌ็อง ฟร็องซัว มีแล

ถ้าท่านอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ มีแล มีสไตล์ที่ลุ่มลึกและสง่างามมากขึ้น บางทีท่านอาจจะวาดภาพแบบนี้ก็เป็นได้

อย่างน้อย การที่สามารถมองทะลุแก่นแท้ของวัตถุ และถ่ายทอดมันออกมาในรูปแบบที่งดงามที่สุด ก็สะท้อนถึงร่องรอยของจิตรกรผู้ทรงคุณค่าอย่างมีแลแน่นอน

“โอ้โห...”

คุณปู่ก็แสดงความยินดีอย่างหายาก

“จะรับภาพของศาสตราจารย์จางดีไหมเนี่ย ไม่แน่ใจเลย”

“เมื่อเทียบกับที่เคยได้รับคำสอนมา แค่นี้ยังน้อยไปค่ะ คุณชอบมั้ยคะ?”

“แน่นอนสิ ฮุนอา ว่าไง ภาพของน้ามีแร”

รู้สึกงง ๆ ขึ้นมาทันที

“นี่คุณน้าวาดเหรอครับ?”

“เป็นยังไงบ้างล่ะ?”

จางมีแรนั่งยอง ๆ ถามด้วยแววตาสนุก

ผู้หญิงคนนี้ที่เคยคิดว่าแค่เป็นคนแปลก ๆ... กลับเป็นคนที่สร้างผลงานชิ้นเอกแบบนี้ได้เหรอ

ไม่น่าเชื่อเลย

พูดได้เต็มปากว่างานชิ้นนี้ จะต้องถูกพูดถึงเคียงข้างกับผลงานระดับตำนานอื่น ๆ ไปอีกนานแสนนาน

“...ยอดเยี่ยมครับ”

“จริงเหรอ?”

ละสายตาจากภาพไม่ได้เลย

เลยพยักหน้าตอบแทนคำพูด