[เชี่ย บอกให้เรียกพ่อ!]

[ดาราตกกระแสคงไม่คิดจะปล่อยอาจารย์หวงไปง่ายๆ ล่ะสิ]

[ถึงจะอันตรายก็เถอะ แต่เห็นดาราตกกระแสทำหน้าตาใจเย็นขนาดนี้ ทำไมฉันถึงอยากหัวเราะจัง? หรือฉันอินไม่เป็นกันแน่นะ?]

[หัวเราะพ่องสิวะ เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ แฟนคลับดาราตกกระแสแยกแยะอะไรไม่ออกแล้วเหรอ?]

[ในใจดาราตกกระแสมืดขนาดไหนกันนะ เอาความปลอดภัยของคนอื่นมาเล่นเป็นมุข ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยังมีคนชอบศิลปินแบบดาราตกกระแสได้]

[ดาราตกกระแสจิตสำนึกโดนหมากินไปแล้ว!]

[พวกแตนเหลืองข้างบนช่วยหุบกลิ่นหน่อย ฉันเมื่อกี้เห็นชัดเจนแจ่มแจ้งเลย ชัดๆ ว่าเป็นอาจารย์หวงผลักดาราตกกระแสก่อน ถ้าดาราตกกระแสหลบไม่ไว น่าจะโดนผลักตกไปแล้วมั้ง ฉันว่าอาจารย์หวงนี่ไม่ใช่สมน้ำหน้าตัวเองเหรอ รู้ทั้งรู้ว่าข้างบนมันอันตราย ยังจะไปผลักดาราตกกระแสอีก ถ้าดาราตกกระแสตกลงไปจริงๆ พวกแกคงไม่ทำหน้าแบบนี้หรอก ใช่ไหม?]

[พวกแตนเหลืองนี่ดูละครโทรทัศน์จนสมองพังหรือไง อย่าบอกนะว่ามีใครเชื่อว่าที่แคบๆ แบบนี้จะดึงคนขึ้นมาได้จริง ฉากพวกกระโดดตึกแล้วโดนคว้าไว้ จากนั้นก็ดึงขึ้นมาได้ด้วยแรงคนล้วนๆ น่ะ มีแต่ในละครโทรทัศน์เท่านั้น!]

[การกู้ภัยที่สูงแบบนี้ต้องให้มืออาชีพทำ อย่างน้อยต้องผูกเชือกนิรภัยก่อน ไม่งั้นข้างล่างออกแรงดึงที คนข้างบนมีสิทธิถูกฉุดตกลงไปด้วยสูงมาก]

[งั้นดาราตกกระแสจะทำเป็นนิ่งดูดาย ปล่อยให้ตายหรือไง?]

ระหว่างที่ชาวเน็ตเถียงกันกระหน่ำในคอมเมนต์กระสุน อาจารย์หวงน้ำตาคลอพรั่งพรู “ดาราตกกระแส นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังเอาข้ามาล้อเล่นอีก รีบดึงข้าขึ้นไปสิ!”

“ฉันกลัวตาย ความสัมพันธ์ระหว่างเราอย่างมากฉันก็แค่ช่วยโทรหาหน่วยดับเพลิงให้” ลวี่หมิงมองลงไปอย่างนิ่งๆ เห็นสมาชิกทีมที่เงยหน้าขึ้นโบกมือร้อนรน “เว้นเสียแต่ว่า นายเรียกฉันว่าพ่อ ฉันถึงจะยอมเสี่ยงตายช่วย ‘ลูกอกตัญญู’!”

อาจารย์หวงโกรธจัดน้ำตาผู้เฒ่าไหลพราก ในใจด่ารัว CNM เป็นหมื่นคำ แต่เห็นลวี่หมิงทำท่าจะทิ้งให้เป็นๆ ตายๆ แล้วหันหลังจะไปจริงๆ เขารีบตะโกนเสียงลนลานว่า “พ่อ!”

“ดังๆ หน่อย ยังไม่ได้กินข้าวหรือไง?”

“พ่อ!” อารมณ์อาจารย์หวงพังทลาย กำราวเหล็กแน่น เพราะน้ำหนักตัวถ่วงลง เขารู้สึกว่าตาปลาที่ฝ่ามือถูกถลอกแสบไปหมด ตะเบ็งเสียงร้อง “ช่วยด้วย!”

ลวี่หมิงหัวเราะมุมปาก “ลูกรักของพ่อ เอ้า พ่อมาแล้ว!”

เขาก้าวเข้าไปเตรียมจะดึงอาจารย์หวงที่ใกล้ร่วงให้ขึ้นมา ด้วยแรงแกนลำตัวของเขา นี่ไม่ใช่เรื่องยาก ขณะลวี่หมิงคว้าแขนอาจารย์หวงเตรียมออกแรงดึง เดิมทีอาจารย์หวงโดนตาปลาถลอกจนปวดมาก กำลังจะปล่อยมือ ทว่าในพริบตา ลมพายุพัดกระหน่ำขึ้นบนผิวน้ำ!

“แม่เอ๊ย!” อาจารย์หวงสะท้านเฮือก เสียงสั่นระริก

รู้สึกได้ว่าทั้งตัวถูกลมพัดจนแกว่งไปมา อาจารย์หวงร้องไห้แทบหมดน้ำตา ทั้งคนเครียดแตกสุดขีด “รีบดึงฉันขึ้นไป รีบดึงฉันขึ้นไปสิ!”

“รู้แล้วน่า ฉันมีจังหวะของฉัน เลิกเห่าได้แล้ว!” ลวี่หมิงเองก็โดนลมพัดจนยืนไม่ค่อยมั่น เขามือหนึ่งจับแขนอาจารย์หวง อีกมือคว้าราวเหล็กข้างๆ เพื่อทรงตัว

เขากระชากใช้แรงแกน อาจารย์หวงก็คลายมือที่กำราวเหล็กแน่นไว้ ทั้งคนถูกลวี่หมิงฉุดขึ้นทีละนิด ไม่นานท่อนบนก็พาดขึ้นบนโครงเหล็ก อาจารย์หวงสองมือจับเหล็กเส้นหอบฮักๆ เหงื่อท่วมทั้งตัว รู้สึกเหมือนเพิ่งหนีตายกลับมาจากประตูนรก

ลวี่หมิงเห็นไอ้เฒ่าหลงจื่อนี่ไม่ช่วยออกแรงเลย เอาแต่นอนคว่ำรอให้เขาฉุดขึ้น ก็อดเซ็งไม่ได้ แต่ไหนๆ คนอายุมากขนาดนี้ยังยอมเรียกเขาว่าพ่อแล้ว เขาก็จะเป็นพ่อผู้คุ้มครองลูกอกตัญญูสักครั้ง ทำบุญให้สุดทางก็แล้วกัน

ลวี่หมิงออกแรงฉุดขึ้น แต่พริบตาต่อมา จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “เป๊ง!” ดังลั่น!

ราวเหล็กที่ลวี่หมิงจับอยู่ถูกดึงจนขาดกะทันหัน ลวี่หมิงที่กำลังออกแรงฉุดอาจารย์หวงอยู่เสียหลัก เผลอโผตัวเอนไปทางอาจารย์หวงในวินาทีถัดมา

สีหน้าอาจารย์หวงเปลี่ยนวาบ สี่หน้าบนใบหน้าแทบปลิวกระจัดกระจาย: “อ๊าาาาา!”

“ดาราตกกระแส!!!”

“อย่าเข้ามานะ!!”

เขานอนคว่ำครึ่งตัวคาอยู่ในช่องด้านบน สองมือเกาะเหล็กกล้าแน่นกลัวว่าถูกลวี่หมิงชนจนหล่น ส่วนลวี่หมิงโดนลมกระหน่ำโถมใส่ ร่างโซเซไม่มั่นคง พริบตาถัดมากลับพุ่งผ่านหน้าอาจารย์หวง แล้วเอียงร่วงไปทางด้านข้าง…

[เชี่ย!]

[ดาราตกกระแส!!]

[เพื่อช่วยอาจารย์หวง เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงแทนแล้ว!]

[แม่เจ้า!!]

ชาวเน็ตพากันช็อกเป็นแถว

สมาชิกทีมที่ยืนมุงดูอยู่ข้างล่าง เดิมทีคิดว่าอาจารย์หวงรอดแล้ว ต่างพ่นลมหายใจโล่งอกกันถ้วนหน้า ทว่าเวลานี้หัวใจกระเด้งขึ้นคออีกครั้ง พากันทำหน้าตกใจ “ดาราตกกระแส!!”

ถ้าร่วงจากความสูงเกือบร้อยเมตรลงไปในแม่น้ำหวงผู่ ด้านล่างแม้ทีมรายการจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยขับเรือกู้ชีพเฝ้ารอไว้ก่อนแล้วก็ตาม แต่ถ้าตกลงไปจริงๆ ยังไงก็ต้องสำลักน้ำแน่ ถ้าว่ายน้ำไม่เป็น แล้วช่วยไม่ทัน มีสิทธิเอาชีวิตไม่รอด!

“โอ้!!!”

ทุกคนเบิกตากว้าง ร้องอุทานพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

ทุกคนล้วนคิดว่าดาราตกกระแสคงต้องเอาชีวิตเข้าแลกไปแล้ว ทว่าไม่คาดคิดเลยว่า ในเสี้ยวขณะจะร่วง ลวี่หมิงกลับคว้าได้ที่กางเกงของอาจารย์หวง ใช่แล้ว กางเกง!

เครื่องแบบที่ทีมรายการแจกให้แขกรับเชิญไม่มีเข็มขัด เป็นกางเกงวอร์มเอวรูดด้วยยางยืด ด้วยความฉุกละหุก พอโดนลวี่หมิงกระชากทีเดียว อาจารย์หวงยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆ ก็รู้สึกลมพัดโดนไข่ลมเย็นเฉียบ ยังไม่ทันได้ซึมซับความรู้สึกให้ถ้วนถี่ ก็รู้สึกทั้งร่างหนักวูบ มีกำลังมหาศาลดึงรั้งลงไปด้านล่าง!

สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของอาจารย์หวงพุ่งทะลุเพดาน สองมือเกาะเหล็กกล้าไว้แน่นปึ้ก ปากก็พึมพำรัว “อะไรกัน อะไรกัน ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน

กางเกงของอาจารย์หวงถูกดึงรูดลงไปถึงปลายขา ส่วนลวี่หมิงเวลานี้สองมือจับข้อเท้าอาจารย์หวงไว้แน่น กระชากค้างอยู่

ลมกรรโชกแรงบนผิวน้ำแม่น้ำหวงผู่ สองคนตึงกันเป็นเส้นทแยงหนึ่งเส้น โงนเงนขึ้นลงอยู่กลางลมแรง ไม่ว่าจะดูจากกล้องประจำหมวกของลวี่หมิง หรือภาพจากโดรนที่ลอยถ่ายอยู่ไกลๆ ทุกคนล้วนเห็นได้ชัดเจนว่า ตอนนี้ขาทั้งสองของอาจารย์หวงโล่งโจ้ง ใส่อยู่เพียงกางเกงในทรงบ็อกเซอร์สีแดงตัวเดียว พลิ้วสะบัดกลางลม

[เชี่ย!]

[ยังดีที่ไม่ตกลงไป กลัวแทบตาย!]

[เกือบคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าดาราตกกระแสอีกแล้ว]

[กางเกงอาจารย์หวงโดนดึงหลุด เหลือแต่บ็อกเซอร์สีแดง ไม่สิ เวรเอ๊ย แสบตาชะมัด!]

[ฉากนี้เหมือนฉันเคยเห็นในหนังเลย จริงด้วย แรงบันดาลใจมักมาจากชีวิตจริง]

[ถึงจะอยากขำ แต่โคตรเสียวจนขำไม่ออก ดาราตกกระแสเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วนะ แล้วยิ่งสถานการณ์แบบนี้ อาจารย์หวงอาจหมดแรงปล่อยมือได้ทุกเมื่อ ไม่ค่อยน่าไว้ใจเลย!]

[กูจะฉี่ราดอยู่แล้ว นี่มันรายการบันเทิงที่เล่นใหญ่สุดที่เคยเห็นมา ตัวสั่นงกๆ!]

[ดาราตกกระแสเกือบสละชีวิต ไอ้อาจารย์หวงสันดานหมา ทำคนอื่นเดือดร้อนแถมซวยเองด้วย!]

[ดาราตกกระแสจะตายก็สมน้ำหน้า กระโดดคนเดียวก็พอ อย่าดึงอาจารย์หวงลงไปด้วยสิ!]

[แตนเหลืองพูดแบบนี้ยังเป็นคนอยู่ไหม ดาราตกกระแสไม่ใช่เอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อช่วยไอดอลของพวกแกเหรอ ไอดอลพวกแกปลอดภัยแล้วก็กลับลำไม่รู้คุณคนเลยเหรอ ไม่มียางอายกันเลยหรือไง!]

อาจารย์หวงก็รู้ตัวถึงความอับอายของตัวเอง พอหันกลับไปเห็นเข้า หน้าก็แดงก่ำ ส่วนหนึ่งเพราะตื่นตระหนกจนร้องลั่นไม่หยุด แต่ตอนนี้อีกส่วนหนึ่ง เป็นเพราะอายจนหน้าร้อนผ่าว

กางเกงถูกดึงหลุดไปหมด เหลือแต่บ็อกเซอร์สีแดงห้อยอยู่กลางอากาศเหนือแม่น้ำหวงผู่ ทุเรศสิ้นดี วันนี้ต่อให้รอดหรือไม่รอด เขาก็เหมือนตายซ้ำในใจผู้คนไปตลอดกาล

“ชื่อเสียงชั่วชีวิตของข้า!” อาจารย์หวงเจ็บปวดแทบเลือดหยดในใจ จากนั้นตะโกนลั่น “ดาราตกกระแส ปล่อยมือ!”

“มึงพูดเป็นภาษาคนหน่อยได้ไหม?” ลวี่หมิงด่าลั่น “กูไม่น่าช่วยมึงตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ฟังนะ จับไว้ให้แน่น เดี๋ยวกูฉุดมึงปีนขึ้นไป!”

“นายอย่าดึงฉันขึ้นไปด้วยสิ!” อาจารย์หวงพยายามดิ้นสุดชีวิต

แม้จะเป็นจังหวะชี้เป็นชี้ตาย แต่ในหัวเขากลับผุดความคิดชั่ววาบ อยากจะถีบลวี่หมิงให้ตกลงไปแล้วตัวเองเอาตัวรอด ทว่าพอขยับไปได้แค่สองทีก็โดนลวี่หมิงเอาเล็บบีบเนื้อเหนือข้อเท้าอย่างแรง

อาจารย์หวงที่เจ็บจนสะดุ้งก็ได้สติ รีบสูดลมหายใจเฮือก “หยุดๆๆ!”

“อยู่นิ่งๆ!” ลวี่หมิงไม่ออกแรงเพิ่ม เขาเองก็กลัวว่าอาจารย์หวงจะหมดแรงแล้วเผลอปล่อยมือ ทีนี้จบเห่กันพอดี

แรงปรารถนาที่อยากรอดตายอย่างรุนแรงทำให้อาจารย์หวงไม่มีเวลาคิดถึงความเจ็บ เขาหยุดดิ้น และในชั่วขณะเดียวกัน สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด มือทั้งสองข้างตะปบเหล็กกล้าไว้แน่น!

ภาพจากเลนส์มุมกว้างทำให้คนดูรับรู้ถึงสมรรถภาพร่างกายอันแข็งแกร่งของลวี่หมิงในอีกระดับหนึ่ง เพราะในสภาพอย่างนี้ เขายังสามารถจับตัวอาจารย์หวงไว้ แล้วอาศัยแรงแกนกลางล้วนๆ ดันตัวขึ้นไป พอช่วงลำตัวโผล่พ้นระดับหน้าแข้ง เขาก็กระชับแรง เกลียวขาทั้งสองข้างไขว้กันแน่น ราวกับใช้อาจารย์หวงเป็น “ต้นไม้” แล้วปีนขึ้นไป!

ภาพที่ถาโถมเข้าตาเล่นงานสติสัมปชัญญะผู้ชมหน้าจอจนตะลึงงัน “โคตรดุ!”

“แรงแกนกลางนี่ ฉันอึ้งไปเลย!”

“สมกับเป็นดาราตกกระแส!”

“ความหมายของการฟิตหุ่น ถูกพิสูจน์ชัดๆ ในวินาทีนี้เลย ร่างกายที่ดีไม่ได้แค่ทำให้ชีวิตประจำวันมีพลังนะ สำคัญสุดคือในยามคับขัน มันช่วยให้รอดจริง!”

บรรดาสมาชิกแก๊งผู้ชายข้างล่าง ต่างอ้าปากค้างกันทั้งแถบ หน้าตาเต็มไปด้วยความตะลึง

เรื่องตรงหน้ามันเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขาไปไกล

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา คงคิดว่านี่กำลัง…ถ่ายหนังอยู่!

ท่ามกลางสายตาคนทั้งโลก ลวี่หมิงค่อยๆ ฉุดอาจารย์หวงขึ้นทีละนิด ขณะง้างเท้าเหยียดดัน เขาเผลอถีบโดนกางเกงชั้นในสีแดงของอาจารย์หวงจนหลุด พอร่างปะทะลมเย็นเฉียบ มือที่ชาไร้ความรู้สึกไปแล้ว เหลือเพียงแรงใจประคองไว้ อาจารย์หวงก็สะท้านเฮือก “มึงจะถีบไปไหนของมึง ดึงกางเกงข้าขึ้นมาด้วย!”

ลวี่หมิง “…”

ชีวิตแทบจะเอาไม่รอด ยังห่วงแต่กางเกงอีก?

บางที เขาก็ไม่เข้าใจพวกรุ่นพี่พวกนี้ จะบอกว่าใจเสาะก็ไม่ใช่ พอเรื่องหน้าใหญ่ใจโตกลับให้ความสำคัญยิ่งกว่าชีวิต จะบอกว่าแกร่งก็ไม่เชิง ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเขา ทั้งอ่อนทั้งชอบเล่น ศึกน้ำลายสองสามคำก็โดนเขากดจนเงียบ ศึกบู๊ยิ่งแล้วใหญ่ โดนซัดหาฟันแทบไม่เจอเป็นประจำ

ไม่กี่วินาที ลวี่หมิงก็ปีนขึ้นไปถึงด้านบน เขายังใจคอไม่ดี แอบชำเลืองดูราวเหล็กที่ถูกตัวเองกระชากจนขาด แล้วออกแรงฮึบเดียว ดึงอาจารย์หวงขึ้นมาได้สำเร็จ

เห็นดังนั้น บรรดาสมาชิกแก๊งผู้ชายที่อยู่ด้านล่าง รวมถึงผู้กำกับรายการที่อยู่หลังบ้านซึ่งกำลังลุ้นหน้าซีดเผือดเฝ้ามองมอนิเตอร์ ก็พากันผ่อนลมหายใจยาว

“ปลอดภัยแล้ว!”

“สองคนนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้วนะ ก่อนหน้านี้ก็ย้ำไปหลายรอบให้ระวังความปลอดภัย ดาราตกกระแสก็แล้วไป แต่อาจารย์หวงอายุก็มากแล้ว ทำไมชอบทำเรื่องเกินขอบเขตอยู่เรื่อย!”

ผู้กำกับเหยียนโล่งใจไปพร้อมๆ กัน แต่ก็ไม่วายมีอารมณ์ตำหนิ

ถ้าทั้งคู่ร่วงลงไปในแม่น้ำหวงผู่จริง เรื่องยอดไลฟ์สดของรายการตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง แต่หลังจากนั้นคงได้กลายเป็นอุบัติเหตุไลฟ์สดที่เลื่องลือที่สุดในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงจีน และจะถูกงัดมาเป็นรายการประจำทุกปีแน่

ผู้กำกับเหยียนรู้อยู่แก่ใจว่าความผิดไม่ได้อยู่ที่ลวี่หมิง แถมถ้าไม่มีลวี่หมิง อาจารย์หวงคงตกลงแม่น้ำหวงผู่ไปแล้ว เวลานี้ไม่โดนสำลักน้ำจนหมดสติ ก็คงถูกหามส่งโรงพยาบาลเพื่อกู้ชีพ…

[ดีเกินไปแล้ว!]

[ในที่สุดก็ปลอดภัย คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าต้องพึ่งพาพี่ชายดาราตกกระแสของฉัน!]

[ตอนนี้ใครอยากขำ เชิญขำให้สุดเสียงได้เลย]

[ตอนที่อาจารย์หวงถูกดาราตกกระแสฉุดขึ้นมา เขาดันขาขึ้นทีนึง ก้นโผล่มาทั้งสองข้าง โดนเทคโนโลยีเล่นงานเต็มๆ อุปกรณ์ไลฟ์สดเดี๋ยวนี้คมชัดระดับสูง โดรนยังโฟกัสอัตโนมัติอีกต่างหาก ให้ภาพโคลสอัปบั้นท้ายงอนๆ ของอาจารย์หวงไปหนึ่งช็อต ฮะฮะฮะฮะ นับจากนี้ไปคงมองอาจารย์หวงตรงๆ ไม่ได้แล้ว!]

[เอาความจริงมาพูดนะ ฉันว่านาทีหนึ่งอาจารย์หวงน่าจะนึกถึงแม่ เพราะลุคนี้ของเขา ครั้งล่าสุดต้องย้อนไปเมื่อห้าสิบปีก่อน!]

[เปิ้งปู้ไม่ไหวแล้ว โอ๊ยฮาฮ่าฮ่า!]

[เอวที่โก่งมาตลอดชีวิตของอาจารย์หวง นาทีนี้คงหักสนิทแล้ว!]

[เหวอ ตายทางสังคมชัดๆ!]

[ต่อไปเวลาอาจารย์หวงไปสอนที่สถาบันภาพยนตร์ปักกิ่ง ไม่รู้จะกล้าเผชิญสายตานักศึกษาข้างล่างยังไง]

[นักศึกษายังพอว่า ส่วนใหญ่เขาเคารพรุ่นพี่และอาจารย์ ไม่เล่นแตกหักกันต่อหน้า แต่เพื่อนนี่อีกเรื่อง อาจารย์หวงนั่งดื่มชิลๆ กับเพื่อน เพิ่งยกแก้วจิบแรก เพื่อนๆ คงหลุดขำกันระนาว พอวงกินข้าวมีประเด็นถกๆ นิดหน่อย เพื่อน: ‘กูไม่อยากพูดหรอกนะ แต่มึงดูสภาพตอนออกรายการกับดาราตกกระแสนั่นดิ ก้นมึงโดนเห็นหมดแล้ว’]

[ฮะฮะฮะฮะฮะ อิ๊ก!]

[อาจารย์หวงมอบมุกให้ฉันขำอย่างน้อยสามปี ฉันอัดไว้แล้ว จะดูวันละครั้ง ขับไล่ซึมเศร้า!]

[พวกเธอมาล้ออาจารย์หวงแบบนี้มันดีเหรอ? พวกสายเอ็นจอยไม่มีหัวใจ!]

[พวกสายเอ็นจอยก็แค่หัวเราะ แต่ตอนแรกอาจารย์หวงนี่ตั้งใจจะฆ่าดาราตกกระแสให้เรียบจริงๆ พูดได้คำเดียว กรรมใดใครก่อ!]

ชาวเน็ตพอคลายกังวลลง คอมเมนต์กระสุนก็ระเบิดหัวเราะกันสนั่น!

ขณะเดียวกันนั้นเอง

พอขึ้นมาได้แล้ว อาจารย์หวงไม่ทันได้ลิ้มรสความโล่งอกจากความเป็นความตาย รีบคว้ากางเกงชั้นในสีแดงที่คาอยู่ตรงหัวเข่าดึงขึ้น ส่วนกางเกงขายาว…ตอนลวี่หมิงปีนอยู่นั่นแหละ หล่นตูมลงแม่น้ำหวงผู่ไปแล้ว ถ้าไม่ใส่กางเกงในยังพอดูได้กว่านี้ แต่นี่พอใส่เข้าไป ประกอบกับหน้าที่แดงก่ำ ลายคราบน้ำตาไหลเป็นทาง ยิ่งแสบตาเข้าไปใหญ่!

“ไอ้ดาราตกกระแส มึงทำลายกู มึงทำลายกู!!”

อาจารย์หวงถึงกับไม่กล้าลุก ย่องตัวงออยู่ในช่องบันไดแคบๆ ชี้หน้าลวี่หมิงระบายอารมณ์

ลวี่หมิงก็นั่งลง ไม่คิดใส่ใจอาจารย์หวงที่บ่นไม่หยุด

แต่เงียบๆ ซึมซับความเสียวซ่านหลังเฉียดตาย

เมื่อกี้มันเร้าใจเกินไปจริงๆ!

ตัวเขาไม่มีอุปกรณ์เซฟตี้อะไรเลย สูงเกือบร้อยเมตร ถ้าตกลงไป แม้ไม่น่าถึงขั้นบาดเจ็บหนัก ด้วยสภาพร่างกายของเขา บวกกับว่ายน้ำเป็น มากสุดก็แค่สำลักน้ำสองอึก แต่ในสภาพอะดรีนาลีนพุ่งทะลุเพดานแบบนั้น ไม่มีเวลามานั่งคิดอย่างเยือกเย็นหรอก ลวี่หมิงรู้แค่ว่าถ้าตกลงไปจริงๆ บางทีอาจต้องบอกลาโลกนี้แล้ว

“ไอ้ดาราตกกระแส มึงพูดสิ มึงตอบข้าสิวะ!”

“ชาตินี้ข้าไม่มีวันปล่อยมึงไว้ ต่อให้ตายเป็นผีก็ไม่ยอม ข้าต้องฆ่าให้เรียบถึงจะหายแค้น!”

ลวี่หมิงมองอาจารย์หวงที่พร่ำไม่หยุด ก็พอมองออกว่าเขาอารมณ์แตกกระเจิง สติหลุดๆ ลอยๆ ใครจะไม่เป็นล่ะ เมื่อตะกี้เพิ่งผ่านประตูนรกมา แถมอาจารย์หวงก็เป็นเฒ่าหลงจื่อวัยเกินห้าสิบ ยิ่งช็อกหนัก

“อาจารย์หวง หยุดเห่าหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีฉันดึงขึ้นมา ป่านนี้คุณตกลงไปในแม่น้ำหวงผู่แล้ว!”

“ไม่ต้องช่วยคุณ ฉันก็ไม่เกือบต้องทิ้งชีวิตไว้ตรงนี้!”

อาจารย์หวงตาแทบถลน: “สรุปกูยังต้องขอบคุณมึงด้วยใช่ไหม?”

“คุณก็เป็นอาจารย์ของสถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งนะ พูดจาหยาบคายแบบนี้ กระทบชื่อเสียงสถาบันทั้งนั้น รักษามารยาท ความน่าเชื่อถือหน่อย เข้าใจคำว่า ‘มีภาพลักษณ์’ มั้ย?”

“มีภาพลักษณ์บ้านมึง…” อาจารย์หวงเผลอจะพ่นศิลปะประจำชาติออกมาแล้ว แต่พอเห็นหน้าลวี่หมิงนิ่งๆ เขาก็ตั้งสติ ไม่ด่าหนักเกินไป: “สรุป มึงต้องให้กูคำอธิบาย เพราะมึง ช่วงชีวิตครึ่งหลังของกูพังยับ!”

“คำอธิบาย?” ลวี่หมิงกวาดตามองอาจารย์หวงที่หัวหูมอมแมม สภาพยับเยิน แววตาเย้ย: “อาจารย์หวง ปีนี้ปีชงสินะ? ตัวเล็กๆ แบบนี้ จริงๆ ก็ออกจะน่ารักดีนะ”

อาจารย์หวง: “???”

“ดารา! ตก! กระแส!” อาจารย์หวงเดือดจนควันออก หลอดเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ ราวกับอีกวินาทีจะระเบิดแตก

ลวี่หมิงปรับน้ำเสียงกวนๆ: “เมื่อก่อนเรียกเขาว่าพ่อ เดี๋ยวนี้เรียกเขาว่าดาราตกกระแส อาจารย์หวง คุณก็ไม่ใช่วัยละอ่อนแล้วนะ ผมว่าอย่าพูดกลับกลอกเป็นเด็กๆ แบบนี้ ไม่ค่อยมีศีลธรรมเลย!”

“ยังกล้าพูดถึงเรื่องก่อนหน้านั้นอีก?!” อาจารย์หวงรู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก เดือดจนควันออกหู ตะโกนลั่น: “แล้วไอ้ดาราตกกระแสนี่ ยังกล้าหาว่าข้าไร้ศีลธรรม? โค่นฟ้าคว่ำดิน หน้ามึงไปไหน!”

เห็นสองคนนั่นยังไม่ยอมลง แถมยืนเถียงกันอยู่ข้างบน ผู้กำกับหลังบ้านถึงกับใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม รีบใช้ลำโพงของโดรนประกาศให้ทั้งคู่รีบลงมา กันไว้ก่อนจะงัดข้อกันจนเกิด “อุบัติเหตุไลฟ์สดเฟสสอง” อาจารย์หวงก็กลัวจริง รีบชิงลวี่หมิง ก้าวลงบันไดไปก่อน

พอถึงชั้นล่างสุดแล้ว เขาคว้าตัวเชือกไต่ลงมา เห็นเพื่อนร่วมทีมมารอรับก็เหมือนเห็นพ่อแม่ น้ำหน้าก็ร้องไห้แทบเป็นแทบตาย: “พวกนายรู้ไหมว่าฉันยอมเสียสละอะไรบ้าง เพื่อไปลงโทษไอ้ดาราตกกระแสนั่น?!”

“ฉันขายขี้หน้าเละเทะ หน้าฉันไม่มีเหลือแล้ว คนแก่อย่างฉันไม่กล้ามีหน้ามีตาอยู่อีกแล้ว!”

ราชานักแสดงหวงกับหงเหลยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขายืนอยู่ข้างล่างเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้น แถมเมื่อกี้พอเห็นลวี่หมิงกับอาจารย์หวงไม่ยอมลง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของ PD หนุ่ม เปิดเข้าห้องไลฟ์สดเพื่อฟังบทสนทนาแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่งด้วย แม้สภาพเพื่อนจะฮาขนาดไหน แต่ยังไงก็เพื่อนกันมาหลายปี จะให้หัวเราะใส่หน้าไม่ได้ เลยต้องทำหน้าขรึม กลั้นจนหน้าเกร็งกันไปหมด

สองคนก็เข้าใจว่าอาจารย์หวงคับแค้นใจ เพราะเมื่อกี้ดาราตกกระแสยังขึ้นไปได้ แต่พวกเขาสองคนซึ่งตัวใหญ่สุดในทีมกลับกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าขึ้นไปแย่งกับดาราตกกระแส สุดท้ายภารกิจก็ตกลงที่อาจารย์หวง

ฝ่ายนั้นซวยเละอย่างนี้ พวกเขาก็ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่ง จึงต่างรู้สึกติดหนี้บุญคุณอาจารย์หวงอยู่ในใจ

บุญคุณจากราชานักแสดงกับนักแสดงชายยอดเยี่ยม ย่อมมีน้ำหนักมากล้น ตอนนี้อาจารย์หวงก็กลับมาตั้งสติแล้ว กำลัง “แสดง” ล้วนๆ จุดประสงค์คือทำให้เพื่อนรู้สึกผิด และต้องการท่าทีบางอย่างจากพวกเขา อย่างน้อยหน้าก็เสีย ขายขี้หน้าก็ขายไปแล้ว จะให้ไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็คงไม่ยุติธรรม

เรื่องบุญคุณถึงแม้ตีราคาไม่ได้ แต่คนหนึ่งเป็นราชานักแสดง อีกคนเป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยม ต่อไปถ้ามีโปรเจ็กต์ใหญ่ๆ เปิดเมื่อไร ตัวเองก็มีสิทธิ์ได้ลงสนามไปแบ่งส่วนผลประโยชน์ ด้วยบุญคุณค้ำคอ ทางนั้นก็จะปฏิเสธคำขอของตนยาก

นี่แหละพื้นสีของวงการบันเทิงจีน ต่างก็เป็นคนหัวหมอทั้งนั้น

“พวกเราต้องแก้แค้นแทนนายแน่นอน!” หงเหลยมองจ้องลวี่หมิงที่กำลังลงมาจากด้านบนด้วยสายตาเอาเรื่อง แล้วก็รีบจุ้นทันที เขาดึงเชือกที่ใช้ปีนออกไปมัดไว้ข้างหนึ่ง ไม่ให้ลวี่หมิงจับเชือกลงมา

ราชานักแสดงหวงก็แสดงท่าทีว่า: “อาจารย์หวง ใส่กางเกงของผมไปก่อน ผมวันนี้ใส่ลองจอนมา!”

ความฉลาดทางอารมณ์ของราชานักแสดงนี่สูงจริง ถอดกางเกงนอกของตัวเองให้ใช้งานเฉพาะหน้าแบบไม่อาย ถือเป็นการสร้างภาพคนมีน้ำใจให้คนดูรัก อีกทั้งให้อาจารย์หวงรับรู้ถึงความหวังดีของตัวเอง

สามเฒ่ากำลังงัดกลยุทธ์เรื่องบุญคุณอยู่ ลวี่หมิงกลับชี้ไปที่หงเหลย: “แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ เมื่อกี้ผมเกือบตายอยู่ข้างบน แถมยังช่วยเพื่อนร่วมทีมคุณด้วย สุดท้ายคุณกลับมาทุบสะพานหลังข้ามน้ำ เฮอะ เมื่อก่อนคุณยังเคยเป็นเจ้าพ่ออีก แบบนี้ไม่เห็นมีความเป็นยุทธภพเลย!”

“ก็แค่การแสดง อย่าพูดมั่วนะหนุ่มน้อย!” หงเหลยหน้าตึง รู้สึกว่าไอ้หมอนี่จงใจขุดหลุมให้ตัวเองตก เขาเปลี่ยนท่าทีทันที: “ส่งกุญแจมา แล้วเรียกสักคำว่า ‘เหลยเกอ’ ฉันก็จะยอมให้ลงมา ไม่งั้นก็อยู่ข้างบนนั่นไปเถอะ พวกเราจะไปหาหอจุดควันไฟอื่นแล้ว”

“หึๆ”

ลวี่หมิงไม่มีทางยอมให้กุญแจหงเหลย ระยะจากตรงนี้ถึงพื้นราวสี่เมตรกว่าๆ ท่ามกลางสายตาทุกคน ลวี่หมิงไม่ใช้เชือกด้วยซ้ำ กระโดดพรวดลงมาจากข้างบน แล้วตอนเท้าถึงพื้นยังกลิ้งม้วนหน้ารับแรงอีกที ท่วงท่าคมกริบคล่องแคล่ว หล่อสะบัดจนทุกคนอึ้งไป รวมถึงหงเหลยที่เคยคิดว่าตัวเองแน่ด้วย

ลวี่หมิงยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนกางเกงสองที แล้วก็เงยหน้ามองสามเฒ่าที่ทำหน้าอึดอัด อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก: “ผมมีเรื่องอยากถามทั้งสามคนหน่อย”

“ที่ผมขึ้นไปข้างบนเมื่อกี้ พวกคุณเห็นกันหมดใช่ไหม?”

หงเหลยกับราชานักแสดงหวงรวมถึงอาจารย์หวง พยักหน้าพร้อมกัน

ลวี่หมิง: “ตอนที่ผมปีนขึ้นไป พวกคุณก็เห็นกันหมดใช่ไหม?”

สามคนยังคงพยักหน้า

ลวี่หมิงถอนหายใจยาว: “งั้นพวกคุณบอกผมหน่อยได้ไหม ทำไมพวกคุณถึงไม่ขึ้นไปเองล่ะ?”

ราชานักแสดงหวงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบแบบรักษาหน้า: “ฉัน...ฉันตัวหนัก เกรงว่าจะทำอุปกรณ์เสียหาย เลยให้คนที่คล่องตัวกว่าไปก่อน”

หงเหลยรีบเสริม: “ใช่ๆ ฉันก็คิดเหมือนกัน ความปลอดภัยมาก่อน เราเป็นทีมเวิร์ก นายขึ้นเร็วกว่า ก็ให้นายไปก่อนสิ”

อาจารย์หวงเบือนหน้าไปอีกทาง แกล้งไอหนึ่งที: “คอฉันไม่ค่อยดี วันนี้เลยสภาพไม่พร้อม”

ลวี่หมิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทว่ารอยยิ้มไม่ถึงตา: “อืม เข้าใจแล้ว ทีนี้คำถามที่สอง ตอนผมอยู่ข้างบน พวกคุณก็เห็นว่าผมช่วยดึงอาจารย์หวงไว้ ไม่ให้ร่วงลงไปใช่ไหม?”

สามคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอีกครั้ง

ลวี่หมิงยิ้มจางๆ: “งั้นทำไมพอผมยังไม่ลงมา คุณกลับไปดึงเชือก มัดไว้ ไม่ให้ผมลง?”

บรรยากาศชะงักงันทันที

ราชานักแสดงหวงกลืนน้ำลาย: “ก็...ก็เพราะภารกิจ เราต้อง...”

หงเหลยกัดฟัน: “มันเป็นเกม ใครมือไวได้เปรียบ นายก็รู้กติกา”

อาจารย์หวงทำหน้าดุ: “อย่ามาทำเป็นคนดีสิ เมื่อกี้นายเองก็ปากจัดใช่เล่น!”

ลวี่หมิงหัวเราะหึ: “อ้อ งั้นกติกาของพวกคุณคือ ปล่อยให้คนอื่นเสี่ยงชีวิต แล้วพอตัวเองปลอดภัย ค่อยตัดเชือกใช่ไหม?”

สามเฒ่าหน้าแข็งค้างไปชั่วครู่

ลวี่หมิงหยิบกุญแจขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่รีบร้อน: “ยังดีที่ผมกระโดดลงมาได้ ไม่งั้นคงได้อยู่กินลมบนเครนถึงพรุ่งนี้”

หงเหลยกัดฟันแน่น: “ก็พูดกันดีๆ ได้ ทำไมต้องประชด?”

ลวี่หมิงเก็บรอยยิ้ม: “เพราะผมอยากฟังคำขอโทษ”

สามคนนิ่งสนิท

ราชานักแสดงหวงเป็นคนใจเย็นสุด สูดลมหายใจเข้า ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย: “เมื่อกี้ผมคิดสั้นไป ขออภัยจริงๆ”

หงเหลยเม้มปากอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็พูดสั้นๆ: “ขอโทษ”

อาจารย์หวงกลอกตาไปมา พึมพำเหมือนจำใจ: “ขอโทษแล้วกัน”

ลวี่หมิงพยักหน้า: “โอเค แค่นี้พอ ทีนี้เรื่องกุญแจ ผมถือไว้ก่อน ใครอยากได้ ก็ไปหาอีกดอกเอง เราแบ่งกันทำงานจะดีกว่า”

หงเหลยกำลังจะเถียง แต่ราชานักแสดงหวงแตะข้อศอกเขาเบาๆ ชะลอสถานการณ์: “ก็ได้ แยกกันหาจะเร็วกว่า”

อาจารย์หวงกระชับกางเกงที่ยืมอยู่ หน้าแดงก่ำแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

ลวี่หมิงหันไปมองกล้องโดรน โบกมือให้คนดู: “ไปกันเถอะ เวลามีจำกัด”