กู้สิงเคยพูดแบบนี้กับลั่วหนิง แล้วก็ถูกผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้ยินเข้า ตอนนี้ดูท่าคงมีใครเอาไปฟ้องเฉินหลิงซูแน่ๆ
“ผมพูดส่งๆ เอง”
“เขาพูดส่งๆ เอง”
กู้สิงพูดจบก็พบว่าเสียงของลั่วหนิงดังขึ้นพร้อมกันกับเขา ทั้งสองสบตากันแว้บหนึ่ง
เฉินหลิงซูยิ้มบางๆ
“เป็นคู่ดูโอ้วงเดียวกัน พวกเธอสองคนจะเข้าขากันขนาดนี้ก็ไม่แปลกหรอกนะ สมแล้วล่ะที่คืนนี้ฉันแพ้ แบบไม่รู้สึกเสียเปรียบเลย”
“ก็แค่ฟลุกน่ะ”
กู้สิงไม่ได้ถ่อมตัวซะทีเดียว หรอก ที่คืนนี้ลั่วหนิงชนะได้จริงๆ ก็มีส่วนที่เป็นเรื่องดวงอยู่เหมือนกัน
หลังเฉินหลิงซูกับเหยาวั่งแข่งจบ คงรู้สึกว่าตัวเองน่าจะชัวร์แล้ว ทั้งคู่เลยไม่พยายามขอโหวตโค้งสุดท้ายอะไรอีก ยืนรอผลโหวตจากผู้ชมเฉยๆ
ถ้าตอนนั้นทั้งสองคนช่วยกันเรียกคะแนนโหวตล่ะ ลั่วหนิงยังจะชนะเฉินหลิงซูด้วยคะแนนนำสามคะแนนได้อยู่ไหม?
แน่นอนว่าถ้าจะคิดแบบนี้ ก็ต้องเอาเรื่องที่กู้สิงมีเสน่ห์กับคนดูไม่ค่อยดีไปคิดรวมด้วย เพราะนั่นก็เป็นปัจจัยที่มีผลต่อผลการแข่งขันเหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้าดูจากทุกเงื่อนไขรวมกันแล้ว แชมป์ของลั่วหนิงก็ไม่ได้ขาดน้ำหนักอะไรเลย
“ถ้าอาศัยดวงอย่างเดียวล่ะก็ ลั่วหนิงไม่มีวันชนะฉันได้หรอกนะ”
เฉินหลิงซูยิ้มบาง น้ำเสียงอ่อนโยน ฟังไม่ออกเลยว่ามีความไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว ราวกับแค่กำลังพูดข้อเท็จจริงที่ตอนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองอีกแล้ว จากนั้นสายตาก็หันกลับมาที่กู้สิงอีกครั้ง ในนัยน์ตาที่ปกติมักจะเหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรอย่างมีเหตุผลและสุขุมอยู่ตลอด เวลานี้กลับมีแววความสงสัยใสๆ ปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างหาได้ยาก
“อาจารย์กู้ ขอแอดเป็นเพื่อนได้ไหมคะ?”
กู้สิงไม่ได้ปฏิเสธ พอแอดเพื่อนกันเสร็จ เฉินหลิงซูก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันยังมีธุระ งั้นไม่กวนสองคนนี้แล้วนะ ลั่วหนิง คืนนี้เก็บท้องไว้มานั่งกินมื้อดึกกับฉันล่ะ”
“ได้”
ลั่วหนิงตอบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ห่างจากศูนย์ซิงกวงราวแปดกิโลเมตร กู้สิงกับลั่วหนิงก็นั่งกินข้าวอยู่ในห้องส่วนตัวบรรยากาศดีร้านหนึ่ง
ย่างเข้าปลายใบไม้ร่วง อากาศตอนกลางคืนเริ่มเย็นลงมาก โชคดีที่ในห้องส่วนตัวอุณหภูมิกำลังสบาย
ลั่วหนิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ถอดเสื้อคลุมบางๆ ออก ข้างในเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีพื้น ตัวบนจับคู่กับกระโปรงหนังทรงเอสีดำ คอเต่าสูงที่ค่อนข้างหลวมปิดท่อนล่างของใบหน้าไว้เกือบครึ่ง แต่กลับเผยลำคอขาวเรียวช่วงหนึ่งออกมาอย่างพอดิบพอดี
“สวยดีนี่”
สายตากู้สิงที่มองลั่วหนิงมีแววชื่นชม ภายใต้แสงไฟโทนอบอุ่น ความเย็นชาในบุคลิกของเธอกลับดูอ่อนลงไปเล็กน้อย
“นายว่าหมายถึงเสื้อสเวตเตอร์เหรอ?”
ลั่วหนิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย โชว์ทรงเสื้อสเวตเตอร์ให้กู้สิงดู ท่าทางนี้ทำให้แนวคอขาวสวยของเธอโชว์ออกมาชัดเจน ผิวพรายแสงเป็นสีขาวดุจเครื่องลายครามในโทนเย็น “เสื้อตัวนี้เฉินหลิงซูให้เป็นของขวัญฉันเมื่อปีที่แล้วนะ”
“ฉันหมายถึงเธอต่างหาก”
กู้สิงรู้สึกว่าลั่วหนิงนี่ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยแต่ไม่รู้ตัวจริงๆ “เสื้อสเวตเตอร์จะไปสวยสู้เธอได้ยังไง”
“ฉันเหรอ?”
ปลายนิ้วเรียวของลั่วหนิงชี้มาที่ตัวเอง สีหน้าตอนแรกไม่ใช่ดีใจหรือเขินอะไร แต่เป็นความงุนงงล้วนๆ “นายไม่ใช่เอาฉันเป็นเพื่อนผู้ชายตลอดเหรอ?”
“…”
กู้สิงหัวเราะพรืด อะไรกัน ยัยเทพธิดาเย็นชาที่ไหนกัน แท้จริงก็เป็นสาวแมนๆ คิดตรงเป็นเส้นตรงนี่เอง เขาอดไม่ได้อยากจะแกล้งลั่วหนิงเล่น “แต่ฉันดันเผลอชอบเธอเข้าแล้วน่ะสิ แบบไม่รู้ตัวเลย”
“นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?” ลั่วหนิงเบ้ปาก “คนที่ชอบใครสักคน จะเป็นแบบนายได้น่ะเหรอ”
กู้สิงขำออกมา “งั้นลองบอกหน่อยสิ ว่าถ้าชอบใครสักคน ควรเป็นยังไง?”
ลั่วหนิงชะงักไปนิด แล้วก็เบ้ปากอีกครั้ง “ยังไงก็ไม่มีทางเป็นแบบนายแน่นอน”
กู้สิงแกล้งแหย่ต่อ “งั้นถ้าวันไหนเธอมีแฟนเมื่อไหร่ อย่าลืมสอนฉันหน่อยนะว่าต้องทำตัวยังไง”
ลั่วหนิงส่ายหัว “ฉันไม่เคยมีแฟน ฉันไม่สนเรื่องความรักเลย ตอนที่ฉันมีความสุขที่สุด คือเวลาที่ฉันถือไมค์ ยืนอยู่บนเวทีแล้วร้องเพลง…”
กู้สิง: ?
ฟังแล้วคุ้นแฮะ
กินเสร็จลั่วหนิงไปจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ กู้สิงหยิบมือถือออกมาเรียกรถ แล้วทั้งสองก็กลับไปที่โรงแรมที่ทีมรายการจัดไว้ให้พักเหมือนเดิม
โถงล็อบบี้โรงแรมสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ทั้งสองคนเดินเคียงกันไปทางโถงลิฟต์ ลั่วหนิงเพิ่งได้รับข้อความจากเฉินหลิงซูถามว่าเมื่อไหร่จะกลับ ถึงกำลังจะพิมพ์ตอบ เสียงหวานๆ แสนร่าเริงเสียงหนึ่งก็ตัดความเงียบขึ้นมา
“ทั้งสองท่าน สวัสดีตอนค่ำค่ะ”
กู้สิงกับลั่วหนิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเมิ่งอวี้เจี๋ย ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่อันดับสามด้านความนิยมในรายการ《ช่วงจ้าวอิ่ง》ยืนยิ้มหวานอยู่ตรงหน้า แต่งหน้าทำผมเป๊ะทุกอย่าง ทั้งสองคนก็เลยยิ้มตอบอย่างสุภาพตามมารยาท
“อาจารย์กู้คะ”
เมิ่งอวี้เจี๋ยทำหน้าทะเล้น แล้วยักคิ้วให้กู้สิงทีหนึ่ง “น้องสาวฉันเป็นแฟนคลับของอาจารย์นะคะ ขออนุญาตถ่ายรูปคู่สักรูปได้ไหมคะ เดี๋ยวจะส่งไปให้เธอดู ต้องให้ยัยนั่นอิจฉาพี่สาวให้ได้เลย”
“ได้สิครับ”
กู้สิงพยักหน้าแบบไม่คิดมาก
เมิ่งอวี้เจี๋ยยิ้มหวานล้น รีบขยับไปยืนข้างกู้สิงทันที จากนั้นก็ยัดมือถือของตัวเองใส่มือลั่วหนิงแบบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ลั่วหนิง รบกวนหน่อยนะ ช่วยถ่ายให้เราหน่อยจ้ะ!”
ลั่วหนิงรับมือถือที่เคสฝังเพชรเลียนแบบบนฝาหลังมาอย่างลืมตัว
เธอชูมือถือขึ้น ในกรอบภาพ กู้สิงยืนอยู่ตรงนั้นในท่าทางหล่านหยางหยาง ส่วนเมิ่งอวี้เจี๋ยก็ยิ้มกว้างสดใส แล้วตัวก็โน้มเอนเข้าไปหากู้สิงอย่างเป็นธรรมชาติ
“ใกล้ไปหน่อย…”
เห็นไหล่ของเมิ่งอวี้เจี๋ยแทบจะแนบชิดกับกู้สิง ลั่วหนิงก็พึมพำแผ่วเบา เบาจนเหมือนเป็นแค่ลมหายใจ
“อะไรนะคะ?”
เมิ่งอวี้เจี๋ยหันมาทำหน้างง
ลั่วหนิงได้สติในฉับพลัน แล้วก็กดชัตเตอร์อย่างเกือบจะลนๆ ด้วยซ้ำ โดยไม่คิดจะเช็กภาพด้วยซ้ำว่าออกมาเป็นยังไง
“ถ่ายเสร็จแล้ว”
ลั่วหนิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือถือคืนให้เมิ่งอวี้เจี๋ย ราวกับถ้าถือไว้อีกสักวินาทีเดียว มือเธอคงไหม้เอาได้
“ขอบคุณนะ ลั่วหนิง”
เมิ่งอวี้เจี๋ยรับมือถือกลับไป เปิดดูรูป รู้สึกว่าถ่ายออกมาธรรมดาไปหน่อย แต่จะให้ถ่ายใหม่ก็ดูออกจะเกินเรื่องไปหน่อย งั้นเอาแค่นี้ก็แล้วกัน
เธอหันกลับมายังกู้สิง รอยยิ้มหวานก็กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง
“อาจารย์กู้แอดเพื่อนกันหน่อยได้ไหมคะ ไว้มีโอกาสจะได้ร่วมงานกัน! วันนี้เวทีของอาจารย์กับลั่วหนิงดีมากเลยค่ะ โดยเฉพาะการเรียบเรียงดนตรี ฉันชอบมากเป็นพิเศษเลย…”
กู้สิงตอบโต้ไปแบบถ้อยทีถ้อยอาศัย
จู่ๆ ลั่วหนิงก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอเริ่มสงสัยว่าตัวเองกินเยอะเกินไปตอนเย็น ทำให้ท้องไม่ค่อยสบาย มีความรู้สึกเปรี้ยวๆ ฝาดๆ และตึงเค้นแปลกๆ ในกระเพาะ
ติ๊ง
ลิฟต์มาถึงพอดี ลั่วหนิงเป็นคนก้าวเข้าไปก่อน จากนั้นเล็บอะคริลิกสีใสเนื้อคริสตัลที่เพิ่งไปทำมาใหม่ก็เริ่มจิ้มใส่ปุ่มปิดประตูกับชั้นที่ตัวเองพักอย่างรัวๆ
เมิ่งอวี้เจี๋ยแอดเพื่อนกับกู้สิงเสร็จ ก็ยิ้มจนตาหยี โบกมือลาอย่างสดใส
กู้สิงเก็บมือถือใส่กระเป๋าเสื้อ พอหันกลับมาก็เห็นว่าประตูลิฟต์กำลังปิดลงอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวขายาวพรวดเข้าไปได้หวุดหวิด
“เฮ้”
กู้สิงมองหน้าลั่วหนิงอย่างไม่พอใจนัก “อย่างน้อยก็รอฉันหน่อยสิ ลิฟต์โรงแรมนี้มันช้านะ”
“ข้อหนึ่ง ฉันไม่ได้ชื่อเฮ้ ฉันชื่อลั่วหนิง ข้อสอง ตอนนี้ฉันปวดท้อง อยากรีบกลับห้องไปพัก”
ลั่วหนิงขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงก็ไม่ค่อยดีนัก เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคืนนี้ต้องกินเยอะไปจริงๆ แล้ว ความรู้สึกเปรี้ยวๆ ในกระเพาะเริ่มลามออกไป กลายเป็นความอึดอัดตุ่ยๆ ที่อธิบายไม่ถูก
“ก็ได้ งั้นเธอต้องดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ”
กู้สิงพูดด้วยความเป็นห่วง ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้นที่ลั่วหนิงพัก เธอเดินออกไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่
บนระเบียงทางเดินอันยาวของโรงแรม ลั่วหนิงหยิบมือถือออกมาแล้วกดไปมั่วๆ
เธอเผลอกดเข้าไปดูวงเพื่อน แล้วก็เจอรูปคู่ของกู้สิงกับเมิ่งอวี้เจี๋ยที่ตัวเองเป็นคนถ่ายกับมือโผล่ขึ้นมาเตะตาในทันที ลั่วหนิงยกมืออีกข้างแตะเบาๆ ที่ท้องน้อย
ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกไม่สบายในท้อง กลับเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นมาอีกหน่อย
ลั่วหนิงทำได้แค่เหมารวมเอาความไม่สบายกายที่อธิบายไม่ได้ทั้งหมดนี้ โยนความผิดให้กับการที่คืนนี้ตัวเองกินอิ่มเกินไปจนท้องตึงเท่านั้นเอง
