“คำถามสุดท้าย”

ช่วงเวลาปฏิสัมพันธ์ระหว่างเจ้าชายกบกับคณะกรรมการวิเคราะห์เสียงใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ผู้กำกับได้ส่งสัญญาณเตือนอย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่คณะกรรมการวิเคราะห์เสียงได้รับสัญญาณ หลี่เซียวจึงจ้องไปที่เจ้าชายกบแล้วถามว่า

“เช้านี้คุณสระผมหรือเปล่า?”

โอ้โห...

ผู้ชมขำกันลั่น!

เมื่อครู่ หลี่เซียวเพิ่งถามคำถามเดียวกันนี้กับทิเบตันมาสทิฟฟ์ ซึ่งเธอชัดเจนว่าเธอรู้ว่าโจวหานจิ้น ตื่นมาเช้านี้แล้วสระผมหรือยัง

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ตอบว่า “สระแล้ว”

แต่เมื่อถามคำถามเดียวกันนี้กับเจ้าชายกบ กลับได้คำตอบที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

“ไม่”

เจ้าชายกบตอบพลางชี้ไปที่หน้ากากของตัวเองแล้วพูดต่อ

“ไม่ใช่แค่เช้านี้ที่ผมไม่ได้สระผม วันนี้ก่อนขึ้นเวทีผมก็ไม่ได้แต่งหน้าด้วย นี่แหละเหตุผลที่ผมชอบมาร่วมรายการ The Masked Singer!”

ผู้ชมฮากันสนั่น!

“รายการนี้ไม่ต้องแต่งตัวหรือแต่งหน้าอะไรทั้งนั้น เพราะยังไงก็ถูกปิดหน้าปิดตาไว้หมด เราไม่เห็นอะไรอยู่ดี!”

“คำถามของหลี่เซียวตลกมาก!”

“ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหลี่เซียวจะใช้วิธีถามว่า ‘สระผมหรือเปล่า’ เพื่อแยกแยะว่าใครคือโจวหานจิ้น!”

“นี่มันรักกันแบบหลอก ๆ ชัด ๆ!”

“หลี่เซียว ไหนคุณเคยบอกไว้ว่าจะจำโจวหานจิ้นได้ทันทีที่เขาโผล่มาไงล่ะ?”

เหล่าแขกรับเชิญก็หัวเราะสนุกไปด้วย

หานปัวทำหน้าทะเล้นแล้วพูดว่า

“เอาล่ะ ประเด็นคือ เช้านี้โจวหานจิ้นสระผมหรือยังกันแน่?”

หลี่เซียวกระพริบตาแล้วพูด

“ความเป็นส่วนตัวของโจวหานจิ้น พวกคุณอย่าไปยุ่งนักสิ~”

เธอก็ยังไม่ยอมพูดอยู่ดี

เหล่าแขกรับเชิญของคณะกรรมการก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ผลลัพธ์ของรายการก็ออกมาสร้างสีสันได้เต็มที่แล้ว

หลังจากการสนทนาหลายรอบ เจ้าชายกบก็โค้งตัวและเดินออกจากเวที

ขณะเดียวกัน พิธีกรที่มุมเวทีก็ขึ้นมาประกาศว่า

“ขอบคุณสำหรับการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเจ้าชายกบ เห็นได้ชัดว่าคณะกรรมการของเราเริ่มเจอกับความท้าทายกันแล้ว งั้นต่อไปเรามาดูกันว่า คณะกรรมการจะสามารถทายตัวตนของผู้เข้าแข่งขันคนนี้ได้ไหม ขอเสียงปรบมือให้กับนักร้องปริศนาคนที่สี่ของเรา——”

“ราชันย์ร้อยหน้า!”

สามคนแรกทำให้ผู้ชมรู้สึกสนุกกับการเล่นทายตัวตนแบบนี้กันอย่างมาก ดังนั้นเมื่อพิธีกรเพิ่งพูดชื่อของผู้เข้าแข่งขันคนที่สี่ เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที!

ที่หลังเวที

ในเสียงปรบมือ

หลินจือไป๋สวมหน้ากากสีขาว ใช้ชื่อบนเวทีว่าราชันย์ร้อยหน้า เดินขึ้นเวทีเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา เขาไม่ได้รู้สึกประหม่า แต่กลับรู้สึกกระตือรือร้นแทน เขาก้าวเดินผ่านประตูทรงพระจันทร์อย่างมั่นใจและมายืนอยู่ที่กลางเวทีตรงแสงไฟส่องสว่าง

“ราชันย์ร้อยหน้า?”

“ชื่ออะไรแบบนี้?”

“ไม่ต้องสนหรอก! อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ใช่ชื่อสัตว์แล้ว!”

“ไม่งั้นฉันจะนึกว่ารายการนี้กำลังจัดประชุมสวนสัตว์อยู่!”

“นี่ก็เจ้าชายกบ ทิเบตันมาสทิฟฟ์ แพนด้า… ยังไม่พอใช่ไหม?”

“ยิ่งกว่านั้น ในสามคนนี้มีตั้งสองคนเป็นโจวหานจิ้น!”

“ตลกเกินไปแล้ว!”

“แต่ราชันย์ร้อยหน้า ดูปกติที่สุดเลย!”

“หน้ากากสีขาวก็ดูเท่ดี แถมดูเรียบง่ายแต่ชัดเจนกว่าคนก่อน ๆ เยอะ”

ผู้ชมกระซิบกระซาบพูดคุยกัน

ทันใดนั้นเวทีก็มืดลง

เสียงพูดคุยในที่นั่งคนดูเงียบไปทันที

ทุกคนต่างรอคอยที่จะได้ยินเสียงของราชันย์ร้อยหน้า

และที่สำคัญที่สุดคือ:

ทุกคนอยากรู้ว่าพวกเขาจะสามารถเดาได้ไหมว่า นักร้องคนนี้คือใคร!

แต่เมื่อเพลงเริ่มขึ้น...

สีหน้าของผู้ชมพลันเปลี่ยนไป!

บรรดาแขกรับเชิญของคณะกรรมการก็มีสีหน้าแปลก ๆ ทันที!

ทำนองเพลงนี้!

จังหวะดนตรีแบบนี้!

ทุกคนต่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!

เพราะเพลงนี้ผู้ชมคุ้นเคยกันดี!

“อะไรกันเนี่ย!”

“นี่มันเพลง ‘กาลเวลา’ ผลงานเพลงที่ร้องยากที่สุดของโจวหานจิ้นนี่นา!”

“จำได้ว่าตอนที่จางซีหยางเข้าร่วม ‘ฉันคือนักร้อง’ รอบเปิดตัว เขาเลือกเพลงนี้ของโจวหานจิ้นมาแสดงเหมือนกัน!”

“ประเด็นคือเพลงนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าร้อง เพราะมันร้องยากสุด ๆ!”

“คนที่จะกล้าร้องเพลงนี้ได้ ส่วนใหญ่ต้องเป็นระดับราชาเพลงเท่านั้น!”

“แล้วเจ้าคนที่ใช้ชื่อราชันย์ร้อยหน้า คนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงกล้าเลือกเพลงเดียวกับจางซีหยาง และยังเป็นเพลงที่ร้องยากที่สุดของโจวหานจิ้นด้วย?”

“ถ้าร้องพลาดขึ้นมา มีสิทธิ์ล้มเหลวไม่เป็นท่า!”

“หรือว่าราชันย์ร้อยหน้า คนนี้ก็เป็นราชาเพลงเหมือนกัน?”

“นี่คิดว่าราชาเพลงหาง่ายเหมือนหัวไชเท้าหรือไง? ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าคนนี้เก่งแค่ไหน ถึงกล้าหาญเลือกเพลงที่ร้องยากที่สุดของโจวหานจิ้น!”

ดนตรีอินโทรจบลง

บรรยากาศในห้องส่งเงียบกริบ

ทุกคนตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ!

แต่เมื่อเสียงร้องของราชันย์ร้อยหน้าดังขึ้น ผู้ชมในห้องส่งแทบล้มทั้งยืน!

เสียงนี้!

“กาลเวลาถูกกำไว้ในฝ่ามือ”

“พวกเรายังคงดึงดันกันไปมา”

“ดึงดันจนถึงที่สุดแล้วยังเหลืออะไรอีก”

“เวลาเฝ้ามองเส้นทางที่เราเดินมาว่าคดเคี้ยวเพียงใด”

“หวนมองความทรงจำเหล่านั้นที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีซีดจาง”

“ช่วงเวลาในวันวานที่คลุมเครือและเลือนราง”

“ช่วงเวลานั้นที่เหมือนฝันและความจริงปะปนกัน…”

ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่า ‘ราชันย์ร้อยหน้า’ มีความสามารถพอที่จะร้องเพลง ‘กาลเวลา’ ของโจวหานจิ้นได้หรือไม่!

เพราะความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาร้องได้!

แต่สิ่งที่ทุกคนสนใจในตอนนี้กลับเป็น...

แม่เจ้า!

นี่มันเสียงต้นฉบับชัด ๆ!

หรือว่าราชันย์ร้อยหน้าคนนี้ คือโจวหานจิ้นตัวจริง!?

คณะกรรมการวิเคราะห์เสียง

เถียนเหว่ย: “...”

หานปัว: “...”

อิงเหว่ย: “...”

ส่วนหลี่เซียวถึงกับหน้ามืด เกือบยืนทรงตัวไม่อยู่ แม้ว่าปกติแล้วเธอจะเป็นคนใจเย็นและมีมารยาทดี แต่ครั้งนี้เธอแทบจะหลุดสบถในใจ!

บ้าชิบ!

ฉันอุตส่าห์จับได้แล้วว่าคนที่ใช้ชื่อ ‘ทิเบตันมาสทิฟฟ์’ น่าจะเป็นตัวปลอม ส่วน ‘เจ้าชายกบ’ มีโอกาสสูงที่จะเป็นโจวหานจิ้นของจริง แต่ทำไมจู่ ๆ ดันมีอีกคนที่เสียงเหมือนโจวหานจิ้นโผล่มาอีก!

นี่มันจะให้ฉันแยกแยะยังไงกัน!

หรือว่าทีมงานรายการจงใจแกล้งฉัน?

อยากทดสอบความสัมพันธ์ของฉันกับโจวหานจิ้นใช่ไหม?

นี่ตั้งใจใช่ไหม หรือแกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจ? หรือตั้งใจแกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจ?

รายการนี้อยากให้ฉันกับโจวหานจิ้นทะเลาะกันจนเลิกกันใช่ไหม!?

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการบ่นของเธอเท่านั้น

เรื่องของคู่รักคนดังคู่นี้กลายเป็นมุกตลกในหมู่แฟน ๆ ไปแล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลี่เซียวกับโจวหานจิ้นเคยเป็นโค้ชในรายการ 《เดอะวอยซ์》 ซึ่งพวกเขามักจะแย่งชิงผู้เข้าแข่งขันที่มีความสามารถกันบ่อย ๆ และยังมีการดวลกันในฐานะโค้ชอีกด้วย จนชาวเน็ตพากันแซวว่า หลังจบรายการนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอาจจบลงตามไปด้วย

แต่ใครจะไปคิดว่า...

เมื่อมาถึงรายการใหม่ของ 《หน้ากากนักร้อง》 ที่หลี่เซียวมานั่งเป็นกรรมการวิเคราะห์เสียง เธอกลับต้องมาเจอการทดสอบความสัมพันธ์แบบนี้อีก!

...

ผู้ชมในห้องส่งหัวเราะกันจนแทบขาดใจ!

“ทำไมมีโจวหานจิ้นโผล่มาอีกคนแล้วเนี่ย!”

“นี่มันงานแข่งเลียนแบบโจวหานจิ้นชัด ๆ!”

“ตกลงใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง!”

“ทิเบตันมาสทิฟฟ์?”

“เจ้าชายกบ?”

“หรือว่าราชันย์ร้อยหน้า?”

“ฉันขอใช้มาม่าห่อสุดท้ายในชีวิตเป็นเดิมพันเลยว่าราชันย์ร้อยหน้า คนนี้แหละคือโจวหานจิ้นตัวจริง!”

“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น? เสียงทั้งสามคนก็คล้ายกันหมดนี่นา! ถึงแม้ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะฟังดูคล้ายที่สุดก็เถอะ!”

“เสียงมันคล้ายก็จริง แต่สองคนก่อนหน้าแค่เลียนแบบเสียงของโจวหานจิ้น ส่วนราชันย์ร้อยหน้า กลับใช้เสียงแบบโจวหานจิ้นมาท้าทายเพลงที่ยากที่สุดของเขา! บอกเลยว่าแค่เลียนแบบเพลงระดับง่ายหรือปานกลางยังพอเป็นไปได้ แต่เลียนแบบเพลงที่ร้องยากที่สุด? ถ้าไม่ใช่ตัวจริง ฉันนึกไม่ออกเลยว่าใครจะทำได้! ยิ่งไปกว่านั้น เสียงของราชันย์ร้อยหน้า ยังเหมือนโจวหานจิ้นเป๊ะจนแยกไม่ออกเลย!”

ที่จริงแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลินจือไป๋นิสัยซนเกินไป!

ก่อนหน้านี้ ตอนลองเสียงและซ้อม เขาแค่เลียนแบบเสียงของโจวหานจิ้นแบบพอหอมปากหอมคอ ยังไม่ได้โชว์แบบเต็มที่!

พอขึ้นเวทีจริง หลินจือไป๋ปล่อยของแบบจัดเต็ม ใช้พลังเสียงแบบสุดตัว ไม่มีการกั๊กอะไรเลย!

แบบนี้จะไม่ให้เหมือนได้ยังไง! เพราะนี่มันเหมือนมีระบบโกงติดตัวมา!

ส่วนเรื่องความยากของเพลงนั้น แม้จะจริงว่าเพลงนี้ยากมาก แต่หลินจือไป๋ก็อัพเกรดทักษะการร้องเพลงตัวเองขึ้นถึงระดับราชาเพลงก่อนจะมาร่วมแข่งขัน ด้วยเสียงที่ปรับเปลี่ยนได้หลากหลาย เขาสามารถเลียนแบบโจวหานจิ้นและร้องเพลงนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถึงแม้จะมีความท้าทาย แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับดีเกินคาด!

ผลลัพธ์?

หลินจือไป๋หลอกผู้ชมได้อยู่หมัด!

แม้แต่นักร้องที่สวมหน้ากากคนอื่น ๆ ก็ยังถูกหลอก!

...

ในห้องพักของทิเบตันมาสทิฟฟ์

กล้องจับภาพไปที่ทิเบตันมาสทิฟฟ์

ไม่มีใครเห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากาก

แต่ทุกคนสามารถสังเกตได้ชัดเจนว่า ทิเบตันมาสทิฟฟ์กำลังจ้องมองการแสดงของราชันย์ร้อยหน้าในจอทีวี พร้อมกับร่างกายที่เกร็งค้างไปเล็กน้อย

“เขาทำได้ยังไง?”

เสียงผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงดังขึ้นเบา ๆ

หรือว่าหมอนี่จะเป็นโจวหานจิ้นตัวจริง?

แล้วเจ้าชายกบอีกคนล่ะ เป็นใครกันแน่?

สมองของทิเบตันมาสทิฟฟ์เริ่มทำงานหนักจนถึงขั้นรวน

เรียกง่าย ๆ ว่า CPU ไหม้ไปแล้ว!

...

ห้องพักของเจ้าชายกบ

โจวหานจิ้นนิ่งสนิทเหมือนรูปปั้น

ถ้าใครมาเห็นตอนนี้ คงนึกว่าเป็นภาพนิ่งแน่ ๆ

บ้าไปแล้ว!

โจวหานจิ้นที่อยู่ในหน้ากากเจ้าชายกบรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า!

ไอ้หมอนี่ มันเป็นตัวอะไร? ทำไมมันเหมือนฉันขนาดนี้!?

โจวหานจิ้นคิดว่าตัวเองเดินเกมอย่างรอบคอบแล้ว วันนี้เขาตัดสินใจใช้เสียงจริงของตัวเองในการแสดง เพราะคิดว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

แต่เพราะมี "คนข้างกาย" อย่างหลี่เซียวนั่งอยู่ในกลุ่มกรรมการ แถมยังกลัวโดนจับได้ว่าเป็นตัวจริง เขาเลยแอบเปลี่ยนวิธีร้องเล็กน้อย ลดความเป็นเสียงจริงลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้โดน "ปักธง" ว่าเป็นตัวจริง

แต่การเปลี่ยนแปลง "เล็กน้อย" นี้เอง

กลับกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่ทำให้สถานการณ์พังไม่เป็นท่า

เพราะราชันย์ร้อยหน้าใช้เสียงที่เหมือนเขาถึง 90% หรือมากกว่านั้น!

ในขณะที่ เสียงของเขาเองที่ตั้งใจลดลงเหลือแค่ 80%

นี่มันเรื่องอะไรกัน!?

โจวหานจิ้นประเมินไว้ว่า "ทิเบตันมาสทิฟฟ์" เลียนแบบเสียงเขาได้แค่ประมาณ 60-70%

ส่วนเสียงที่เขาใช้ออกไปเองวันนี้นั้นตั้งใจคุมไว้ประมาณ 80%

แต่ราชันย์ร้อยหน้ากลับมาเหนือกว่า ด้วยเสียงที่เหมือนถึง 90% หรือมากกว่านั้น!!

นี่มันเรื่องบ้าชัด ๆ!

...

บนเวที

การแสดงของราชันย์ร้อยหน้าสิ้นสุดลง พร้อมเสียงปรบมือและเสียงตะโกนของผู้ชมในห้องส่ง

“โจวหานจิ้น!”

“โจวหานจิ้น!”

“โจวหานจิ้น!”

บอกได้เลยว่า ความนิยมของโจวหานจิ้นในหมู่ผู้ชมสูงลิ่วอย่างแท้จริง!

และในตอนนี้ ผู้ชมก็เชื่อสนิทใจว่าราชันย์ร้อยหน้าก็คือโจวหานจิ้นตัวจริง!

กลับมาที่ห้องพักของเจ้าชายกบ

ภายใต้หน้ากากของโจวหานจิ้น ใบหน้าของเขากระตุกเป็นจังหวะ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! ฉันเป็นตัวจริงแท้ ๆ แต่ทำไมกลับรู้สึกเหมือนฉันกลายเป็นตัวปลอม!?”

บนที่นั่งของผู้ตัดสิน

อิงเหว่ย ซึ่งเป็นสายฮาของรายการ ถึงกับลุกขึ้นมาเล่นมุกกับคำถามเด็ดของหลี่เซียว

“คุณราชันย์ร้อยหน้าครับ วันนี้คุณตื่นมาแล้วสระผมหรือยัง?”

คำตอบของราชันย์ร้อยหน้า

“ไม่ได้สระครับ”

เสียงตอบกลับมาโดยใช้เสียงของโจวหานจิ้นแบบเป๊ะ ๆ

ทันทีที่คำตอบนี้ดังขึ้น

เสียงเชียร์ของผู้ชมยิ่งดังสนั่น

เพราะราชันย์ร้อยหน้าไม่แม้แต่จะใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง!

แค่เสียงพูดปกติของเขาก็เหมือนโจวหานจิ้นจนแยกไม่ออก!

“นี่ต้องเป็นโจวหานจิ้นตัวจริงแน่ ๆ!”

“ถ้าหมอนี่ไม่ใช่โจวหานจิ้น ฉันจะยืนกลับหัวแล้วสระผมเลย!”