เติ้งเฉาจ้องมองท่าทางที่อู๋เชียนแอบหนีบหว่างขา สีหน้าสงสัย: “ทำไมรู้สึกว่าเสี่ยวเชียนเหมือนปวดฉี่จะแย่ ด่านสุดท้ายไผ่อ่อนพวกนี้ทำร้าย แรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เมื่อกี้พี่ไม่ได้ลองเหรอ?” เบบี้ถาม

เติ้งเฉาส่ายหัว: “ไม่ได้มีโอกาสลองเลย อาจารย์หวงคนเดียวกินเวลาไปหมด เธอเองก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เหยียบใช่ไหมล่ะ?”

“ฉันน่ะโดนอาจารย์หวงทำตกใจต่างหาก” เบบี้อธิบาย

อาจารย์หวงขึ้นเสียงไม่พอใจ: “ฉันเมื่อกี้เกือบล้มหน้าคะมำใส่แผ่นกดจุดอยู่แล้ว ยังจะให้ฉันทำไงอีกล่ะ? เด็กสมัยนี้นี่นะ ยิ่งวันยิ่งไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ เอื้อเฟื้อรุ่นน้องกันบ้าง ถ้าวงการบันเทิงจีนยังพัฒนาไปในทางนี้ล่ะก็ ได้กินพุทรากับยาถ้วยใหญ่แน่!”

เบบี้: “……”

เติ้งเฉา: “……”

ไม่ไปเถียงต่อให้บานปลาย เฉาเกอคว้าระฆังขยายเสียงจากทีมผู้กำกับมาได้ แล้วตะโกนก่อกวน: “เสี่ยวเชียน ช้าลงหน่อย เด็กหนุ่มก็ต้องรู้จักผ่อนแรงนะ ใต้ฝ่าเท้ามีที่กดจุดเยอะไปหมด ถ้าออกแรงเกินไปไปโดนโซนสะท้อนของไตล่ะยุ่งเลย ผลงานสำคัญก็จริง แต่สุขภาพสำคัญกว่า!”

อู๋เชียนที่กำลังวิ่งสุดแรงสะดุ้งเฮือก ความเร็วลดลงทันที

“เหล่าเติ้ง หุบปาก!” เฉินชือชือที่รออย่างกระวนกระวายด่าเสียงลั่น

หลี่เฉินพุ่งไปเอามือปิดปากเติ้งเฉา

“เฉาเกอ นี่พี่ดูถูกกันชัดๆ เลยนะ ไอดอลพวกเราอย่างอื่นอาจไม่มี แต่เรื่องร่างกายน่ะสุดยอด!” ลวี่หมิงชูโทรโข่งโวย: “ขออนุญาตแนะนำดาวรุ่งแห่งกลุ่มแฟนคลับในวงการบันเทิงจีน เชียนเป่า!”

“ในปี 2014 เชียนเป่ากลับมาร่วมรายการบ้านเห็ดเป็นครั้งแรก ก็ได้รางวัลอุจจาระยอดเยี่ยม ระหว่างงานแน่นเอี๊ยดก็ยังไม่ลืมผลักดันความก้าวหน้าของวงการแพทย์บ้านเรา คืนนั้นขณะอัดรายการอยู่ ยังรีบไปโรงพยาบาล ใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างบริจาคอย่างไม่หวงตัว คว้ารางวัลอุจจาระคุณธรรมยอดเยี่ยม!”

“คืนถัดมา แปลงร่างเป็นราชานักมวยน็อกอาจารย์หวง คว้ารางวัลตบคนยอดเยี่ยม หลังจากนั้นยังควงแขนอาจารย์หวง คว้ารางวัลล้างกระเพาะยอดเยี่ยมร่วมกัน ฉายา: เด็กชายอุจจาระ!”

อู๋เชียน: ???

อาจารย์หวง: !!!

เติ้งเฉาฟังออกแล้ว: “แต่เกี่ยวอะไรกับร่างกายแข็งแรง?”

“ถ้าร่างกายไม่ดี จะรอดมาถึงทุกวันนี้เหรอ?”

เติ้งเฉาลังเล 3 วิ ก่อนพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง: “สม… เหตุสมผล!”

[นี่มันกวีดาราตกกระแสชัดๆ?!]

[ไม่ใช่กวีหรอก กวีขี้หมูขี้หมา!]

[ฟังแว้บแรกทั้งลึกลับทั้งหรูหรา พอค่อยๆ คิดอยู่ไม่กี่วิ พี่แกขำจนกินข้าวไม่ลงตรงนั้นเลย!]

[ได้รางวัลตั้งเยอะ เกอเกอไม่เก่งเหรอไง?]

[แปลให้: เคยกินอุจจาระ แล้วทำทีว่าท้องแน่นไปล้างกระเพาะ เพื่อช่วยโรงพยาบาลเก็บเคสตัวอย่าง เพราะคนที่กล้ากินอุจจาระจำนวนมากๆ น่ะมีน้อย แม้แต่พวกชอบของแปลกก็แค่ชิมๆ แต่ตอนนั้นเชียนเป่านี่ซัดทั้งหม้อ! ส่วนอีกสามรางวัลคือ ตบรุ่นพี่ หลายครั้งต้องล้างกระเพาะ และ เด็กชายกินขี้]

[จำไว้ให้ดี รางวัลอุจจาระคุณธรรม คำว่าอุจจาระก็คือขี้จริงๆ รางวัลตบคน คำว่าตบคือฝ่ามือฟาด ส่วนรางวัลล้างกระเพาะ คำว่ากระเพาะก็คือกระเพาะอาหาร!]

เมแกนีผู้ใสซื่อเห็นคอมเมนต์แทงตา ยิ้มก็หุบทันที โดนทะลวงเกราะแล้วด่ากลับทันควัน:

[ดาราตกกระแส NMSL!]

[ไอ้สองตัวนี่ เอะอะอะไรก็หาเรื่องฉีกเราเชียนเป่าให้ตายคามือใช่ไหม?!]

[ก่อนหน้านี้หวังเป่าเฉียงกับดาราตกกระแสก็ว่าเข้าข่ายคู่หูอัจฉริยะบรรลัยอยู่แล้ว ไอ้นี่อีกเป็นลูกน้องใครกัน! พวกชอบทำเกอเกอเสียอารมณ์นี่ช่วยๆ กันเชือดให้เรียบได้ไหม!]

“ไอ้ดาราตกกระแส!” อู๋เชียนคุมสีหน้าไม่อยู่ หันไปด่าซ่องแตก: “มึงต้องตาย เดี๋ยวจบเมื่อไหร่ กูจะเป็นคนแรกที่จัดมึงให้เละ!”

ยังไม่ทันรอลวี่หมิงตอบ เขาก็พุ่งชนเข้าอย่างจังกับอ้อมอกป้าคนหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว อู๋เชียนถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ ก็เห็นเสื้อยืดแขนสั้นของป้ามีตัวหนังสือว่า “ช่วยแบกฉันขึ้นไปที” น้ำหนักอีกฝ่ายกะคร่าวๆ อย่างน้อยๆ ก็ราวแปดสิบห้ากิโล แบกหนักขนาดนี้ขึ้นบันได อู๋เชียนรู้สึกว่าขาตัวเองสั่นพั่บๆ เลย

【???】

【ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้บอกว่ามีด่านนี้นี่นา】

【หุ่นเชียนเป่าแบบนี้จะให้แบกป้าตัวหนักขนาดนั้นขึ้นบันได ทีมรายการนี่จิตใจทำด้วยอะไร ทั้งๆ ที่จะตัดจบดิ้งๆ ก็ได้ ดันต้องทำเป็นเกมครบขั้นตอน!】

【จงใจชัดๆ นี่มันเล็งเป้า!!】

“ว้าว!!!” ทุกคนในสถานที่พากันทำหน้าตกตะลึง

BaBy กับ เร่อปา ถึงกับเอามือปิดปากอย่างเหลือเชื่อ ทุกคนต่างลุ้นจนเหงื่อซึมแทนผิวบางๆ ของเชียนเป่า

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของเพื่อนร่วมทีม อู๋เชียนกัดฟันแน่น ลุย!

พอเขาอุ้มขึ้นหลังได้ ทั้งตัวก็เหมือนถูกถ่วงหนักลงทันที ปลายเท้าที่เหยียบลงบนหน่อไผ่เหมือนแทงทะลุเข้าเนื้อ ทำเอาความปวดฉี่พุ่งกระฉูด แค่ยกเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เบ้าหน้าก็บิดเบี้ยวเป็นปม แสดงสีหน้าทรมานสุดขีด ทำเอาคนดูพลอยขมวดคิ้วไปด้วย

“โห ดุเดือดไปไหม!” เฉาเกอร้องอย่างตื่นเต้น: “ใครบอกไอดอลไร้หัวจิตหัวใจ? ใครบอกไอดอลไร้ความสามารถ? เชียนเป่า นายคืออันดับหนึ่งของกลุ่มแฟนคลับ!”

เชียนเป่าที่กำลังจะทนไม่ไหว พอได้ยินเสียงชมของเติ้งเฉา ความมั่นใจก็พุ่งขึ้นทันที เขาฝืนฮึดสูดลมหายใจ ฮึกเหิมกัดฟันแน่น ก้าวขึ้นบันไดทีละก้าวด้วยฝีเท้าที่ทั้งหนักและยากลำบากสุดๆ

ในภาพไลฟ์สด อู๋เชียนเหมือนแบกทั้งหุบเขาห้านิ้วไว้ทั้งลูก เหงื่อแตกพลั่กโดนกดทับจนชุ่มโชก!

“ใครยังกล้าพูดอีกว่าพี่ผมไตไม่ดี?” ลวี่หมิงคว้าโทรโข่งตะโกนสุดเสียง: “พี่ชายผมแบกป้า เหยียบหน่อไผ่เล็กๆ ไล่ถล่มเข้าไปตรงโซนสะท้อนของไตตัวเองอย่างเมามัน!”

“เขาสั่นไหม? เขาสะทกสะท้านไหม? เขาหนีบหว่างขาไหม?”

ที่ไกลออกไป อู๋เชียนที่ตึงเครียดสุดขีด ขาสองข้างสั่นวาบ ตัวสั่นสะท้านอย่างแรง รีบออกแรงหนีบกางเกงตรงเป้าไว้สุดชีวิต

“คิ้วยังไม่ขมวดสักนิด!”

อู๋เชียนตอบสนองในเสี้ยววิ คิ้วขมวดเป็นปมทันที ร่องกลางคิ้วแคบจนถึงขั้นหนีบยุงตายได้!

“พวกที่มีอคติต่อไอดอลเรา แล้วก็พวกใส่ร้ายว่าไอดอลร่างกายอ่อนแอ ทั้งหมดขอโทษซะ!!”

“ลมใหญ่ลั่น เมฆโผบิน! แรงฉีกภูผา กลบโลกา ชายผู้เพียบพร้อมมุ่งหน้าไม่ถอย ไอดอลผู้เพียบพร้อมตัดทางถอยเผด็จศึก!”

อู๋เชียนสะดุดฮวบ เกือบโหม่งหัวใส่หน่อไผ่เล็กๆ ที่โยกไปมา เขาค่อมตัวหอบหายใจแรง เอามือยันขั้นบันไดด้านหน้า ทั้งร่างสั่นระริกราวกับสุนัขผอมไตอ่อน

BaBy: “ว้าวเป็ด!”

เร่อปา: “ดูเหมือนอู๋เชียนจะไม่ไหวแล้ว!”

ลวี่หมิงปลุกใจสุดแรง: “อย่าก้ม! มงกุฎจะร่วง! อย่านอน! พ่อแม่จะเจ็บ! อย่ายอมแพ้! แอนตี้จะหัวเราะ! เชียนเป่า นายต้องฮึดขึ้นมา ต้องกัดฟันให้ถึงที่สุดนะ พอจิตใจมั่นคง ทะลวงขีดจำกัด พิชิตทุกข้อกังขาเมื่อไหร่ เมแกนีทุกคนอย่างฉันจะภูมิใจในตัวนาย!”

“ถึงตอนนั้น นายจะเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง สิ่งที่ฆ่านายไม่ได้ จะทำให้นายแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!”

“เมื่อเธอบานสะพรั่ง ผีเสื้อจะมาเอง เมื่อเธอเจิดจรัส ท้องฟ้าจะจัดวางให้เอง!”

“เมแกนีหลังหน้าจอทั้งหลาย ช่วยเชียร์เชียนเป่ากับผมหน่อยได้ไหม?!”

【เชียนเป่า! สู้ๆ!】

【บุกโลดด!!】

【นายเก่งที่สุด!】

【กองทัพเมแกนีอยู่ข้างหลังนายเสมอ!】

พริบตาเดียว อารมณ์ของทุกคนก็ถูกวาทศิลป์อันเร่าร้อนของลวี่หมิงปลุกจนลุกโชน แม้แต่ตัวอู๋เชียนเองในฐานะเจ้าตัว ก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกเหมือนทั้งร่างกำลังลุกเป็นไฟ!

ถึงเขาจะอยากพุ่งลงไปต่อยไอ้คนที่ยังแกล้งทำเป็นแฟนคลับตัวเองให้ตายคามือ แต่เมื่อบรรยากาศพุ่งถึงจุดนี้แล้ว ขณะนี้เขาก็อยากจะแบกความคาดหวังของแฟนๆ ไว้ให้ได้ คว้าชัยชนะของเกมนี้อย่างสง่างาม!

ลวี่หมิงซัดเหล้ากลืนฮวบ รัวคำรามด้วยแพสชัน:

“พุ่งเข้าเส้นชัยเลย เชียนเป่า!!”

“ข้ามภูเขาลูกนี้ไป แล้วพวกเขาจะได้ยินเรื่องราวของนาย ไม่ว่าระหว่างทางจะขรุขระแค่ไหน เมื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุดเมื่อไหร่ นายก็จะตะโกนบอกคนทั้งหมดที่ไม่ชอบนายในอดีตได้ดังๆ ว่า นี่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์มืด แต่มันคือเส้นทางที่ฉันเดินมา!!”

“ฟื้นฟูเกียรติยศของไอดอลขึ้นใหม่อีกครั้ง เรื่องนี้ฉัน เชียน เป่า รับผิดชอบโดยไม่ลังเล!”

“นายก็คือนาย นายคือไพ่ใบสุดท้ายของกลุ่มแฟนคลับ นายก็คือ ท็อป! สตาร์! อู๋! เชียน!”

ทุกคน รวมถึงชาวเน็ตสายเผือกหลังหน้าจอก็ตื้นตันใจไปตามๆ กัน

ประโยคปลุกไฟชวนขนลุกนี่มันเข้าจังหวะเหลือเกิน!

กระทั่งผู้กำกับทีมรายการเองก็ไม่คาดคิด ว่าเกมแข่งความเร็วง่ายๆ ที่ออกแบบไว้ จะถูกไอ้หนุ่มนี่ปั่นให้เดือดพล่านได้ขนาดนี้ ผลรายการยังระเบิดขนาดนี้อีก!

“อัจฉริยะ!” ผู้กำกับอุทานอย่างตื่นเต้น “เขาเกิดมาเพื่อกินงานสายนี้ชัดๆ!”

แม้แต่ประธานกีวีที่กำลังนั่งคุมงานอยู่ในห้องไลฟ์ก็เผลอตบโต๊ะร้องชม “สายตาฉันไม่พลาดจริงๆ ต่อให้เขาเปลี่ยนสายไปเป็นพิธีกรในอนาคตก็ต้องเป็นตัวท็อปแน่นอน ความสามารถนี่มันจะทะลุจออยู่แล้ว!”

หน้าใสๆ ของอู๋เชียนแดงก่ำ พอได้ยินคำว่า ‘ท็อปสตาร์อู๋เชียน’ ก็แข็งฮึดทั้งตัว เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน อะดรีนาลีนเทคโอเวอร์ร่างในพริบตา วินาทีถัดมา แขนขาเรียวๆ ของอู๋เชียนกลับหอบหิ้วป้าหนักเกิน 170 จินได้อย่างเหลือเชื่อ… ยืน! ขึ้น! มา! ได้!

ภายใต้ภาพโคลสอัป อู๋เชียนก้าวแล้วก้าวเล่า ไต่ขึ้นสู่ยอดบนสุดทีละขั้น!

ตอนที่เขาวางป้าบนหลังลง ผู้คนในสายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความชื่นชม แม้แต่ผู้กำกับที่เห็นว่าเวลาหมดแล้วก็เผลอลืมเป่านกหวีดหยุด เพื่อรอคอยให้เขาทำก้าวสุดท้ายอันยิ่งใหญ่นั้นให้เสร็จ

อู๋เชียนปลอดโปร่ง หูตาสว่าง แววตาตกตะลึงของคนรอบตัวทำให้ความทะนงตนของเขาได้รับการเติมเต็มถึงขีดสุด วินาทีนั้น เขารู้สึกเหมือนชีวิตตัวเองแตะจุดสูงสุด!

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ หนุ่มพุ่งตัวออกไปข้างหน้า แล้วกระโจนขึ้นอย่างแรง ราวกับอินทรีที่พังกรง พุ่งทะยานผ่าท้องฟ้าอย่างอิสระ ออร่าเดือดพุ่ง!

ลวี่หมิงตะโกนจนเสียงแตก “เชียนเป่าผู้ไม่เคยยอมแพ้ของฉัน เขา…ทำ! ได้! แล้ว!”

“โอ้มายก๊อด!!” เติ้งเฉาก็ตาโตเฮลั่น

“โคตรไฟลุก!!!” แก๊งพี่น้องส่งเสียงฮือฮากันระงม

ท่ามกลางเสียงชมเกรียวกราว เชียนเป่าที่พุ่งตัวออกไปด้วยความลำพอง กลับพลาดไม่คว้าแท่นเดี่ยวที่ห้อยอยู่กลางอากาศ ทั้งตัวจึง “ฟุ่บ” ร่วงหล่นจากแท่นลงไป…

“อ๊ากกกกก!” อู๋เชียนเปลี่ยนสีหน้าทันที ร้องลั่น “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตระหนก ชายหนุ่มลงเท้าทั้งสองจากแท่นสูงเกือบสองเมตร แรงกระแทนมหาศาลทำให้กระเพาะปัสสาวะเขาหดตัวอย่างรุนแรง ราวกับระเบิด! เขาเอนหลัง คล้ายเหล็กเส้นที่ปักเฉียงลงดิน แล้วทันใดนั้นก็ฉีดพุ่งปะทุ ออกมา!

ใช่แล้ว พุ่งปะทุ!

【???】

【เวรเอ๊ย!】

【ฉันเห็นอะไรเนี่ย?!】

【เชียน—เป่า—!】

【ลูกตาฉันโดนข่มขืนแล้ว!】

【เกอเกอทำอะไรน่ะ!!】

สีหน้าอู๋เชียนค้างเติ่ง แววคิ้วยังเหลือเค้าความภาคภูมิเมื่อครู่ แต่ทั้งคนเหมือนกลายเป็นหิน ยืนตะลึงอยู่หน้ากล้องนิ่งๆ

ในหัวเขาว่างเปล่าเหมือนคอมแฮง ระบบหมุนค้างราวกับแม้แต่การไหลเวียนเลือดก็หยุดไป

ในภาพโคลสอัป หนุ่มราวกับมีท่อฉีดน้ำพุ่งไม่หยุดอยู่ข้างหน้า พุ่งระเบิดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

ภาพสุดระเบิดตานี้ทำให้สีหน้าทุกคนค้างแข็ง!

BaBy กับ เร่อปาเอามือปิดปาก สมองน้อยๆ อื้ออึง ไม่กล้าเปล่งเสียง ใครจะรู้ว่าภาพตรงหน้ากระแทกใจดวงน้อยๆ ของพวกเธอแรงขนาดไหน

รถฉีดน้ำที่วิ่งผ่านพอเห็นฉากนี้ก็ชะลอหลบข้างทาง แล้วนั่งชม “ทิวทัศน์งาม” คนขับกับเพื่อนร่วมรถตาโต อ้าปากพูดไม่หยุด “เวรเอ๊ย…เวรเอ๊ย…ไอ้หนุ่มนี่…เวรเอ๊ย…”

หวังเป่าเฉียงทำหน้าทื่อๆ “เชียนเป่านี่ฉี่ราดกางเกงแล้วเหรอ?”

ทุกคน: “……”

ความจริงอยู่ตรงหน้า ยังจะแยกไม่ออกอีกเหรอ?

“ไม่ใช่นะ” คำตอบของลวี่หมิงดึงดูดสายตาทุกคน เขาพูดจริงจังว่า “เชียนเป่านี่แหละออกแรงเกินไป พลาดทีเดียวเครื่องแตกน็อกไปเลย ดูสิ น้ำมันเครื่องรั่วเลอะเทอะเต็มพื้น น่าสงสารชะมัด!”

“อุบัติเหตุนี้สอนเราว่า อย่าเอารถเครื่อง 1.5T ไปปีนเขาเด็ดขาด เพราะกำลังมันไม่พอ รถมีโอกาสติดคากลางเขาสูงมาก ตอนนั้นคนส่วนใหญ่จะคิดว่าอีกนิดเดียวก็ถึงยอดแล้ว เหยียบคันเร่งมิดสักสองทีเดี๋ยวก็ขึ้นได้ แต่เจ้าของรถที่คิดแบบนี้ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เครื่องจะแตก!”

“รถ 1.5T ทำงานเท่ารถ 3.0T ไม่ได้หรอก”

“ภูเขาก็คือภูเขา แม่น้ำก็คือแม่น้ำ ไม่มีฝีมือก็อย่าเอาหน้าไปเสี่ยงแข่ง!”

“ปุ๊!!”

“พรืด!!”

ทุกคนหัวเราะพ่นออกมาเป็นแถบ แม้แต่สองสาวที่ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ เม้มปากหัวเราะพลางบ่นว่า ‘เพี้ยนจริง’

【อะไรคือเครื่องแตก!】

【เชียนเป่าสภาพขนาดนี้แล้วยังเอามาล้ออีก ใจไม่เจ็บบ้างเหรอ?!】

【1.5T = ไตอ่อน เครื่องแตก = กระเพาะปัสสาวะแตก เข้าใจถูกไหมพี่น้อง?】

【ฉันอิจฉาความปากจัดของแกจริงๆ ขำจนหายใจไม่ทัน เชี่ย!】

【ไขคดีละ ไอ้หนุ่มนี่ก่อนหน้านี้แม่งยกเชียนเกอของฉันขึ้นแท่นเพื่อฆ่าชัดๆ! เดิมทีอีกสองวิก็จะยอมแพ้อยู่แล้ว ดาราตกกระแสพูดจายั่วยุอ้อนทีนอยู่พักเดียว หลอกเชียนเกอของฉันจนกลายเป็นรกไปเลย แกนี่มันจริงๆ ว่ะ!】

【ไฟคือไฟจริงๆ ตอนนั้นฉันที่ไม่ชอบวัฒนธรรมไอดอลยังเผลอชูกำปั้นเฮเลย สุดท้ายพอฮอร์โมนฉันติดไฟขึ้นมา แกหักหลังให้ฉันดูภาพแบบนี้เนี่ยนะ?!】

【อู๋เชียน: กูก็ไม่รู้เว้ย จู่ๆ ไอ้คนที่กูเกลียดที่สุดดันเปลี่ยนมาบอกว่ากูคือเกียรติยศของไอดอล แล้วยังเรียกกูว่าท็อปสตาร์อีก งี้อย่างน้อยกูก็ต้องลุยสักดอกสิวะ!】

【แผนการเชิงบวกระดับท็อปแห่งศตวรรษที่ 21: “ยกให้สูงแล้วคว่ำทิ้ง”】

【……】

“เชียน…เชียนเป่า…” เฉินชือชือสีหน้าลังเล อยากก้าวไปปลอบเพื่อนร่วมทีมที่ค้างคาเหมือนเครื่องดับกลางอากาศ แต่พอเห็นเชียนเป่าที่ยังสะท้านเป็นระยะๆ และยังพุ่งฉีดไม่หยุดอยู่ ก็ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง

อุบัติเหตุในไลฟ์สดแบบนี้เรียกได้ว่าเปิดตำนานหน้าใหม่แห่งวงการวาไรตี้ พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะแก้สถานการณ์ยังไงดี!