“โยนระเบิดให้ชีวิตกันเถอะ!”

“ระเบิดทุกความอึดอัดให้กระเจิง!”

“ความเน่าเฟะและความซึมเซาไม่ใช่เรื่องของฉัน!”

“ฉันกำลังฉลองท่ามกลางแสงแดดที่ลุกโชน!”

เสียงเพลงของ “หมาทิเบตัน” ดังสะท้อนก้องทั่วเวที เขายกไมโครโฟนขึ้นสูง เงยศีรษะไปด้านหลัง ดึงไมค์ออกห่าง เสียงสูงที่แผดดังทำเอาทุกคนต้องตะลึง!

ผู้ชมในฮอลล์ตกตะลึงกันทั้งหมด!

กรรมการทายยังถึงกับอึ้ง!

นี่มันเสียงของโจวหานจิ้น!

นี่มันเพลงของโจวหานจิ้น!

ถ้ามีใครสักคนที่รูปร่างคล้ายโจวหานจิ้น เสียงเหมือนโจวหานจิ้น ร้องเพลงของโจวหานจิ้น แถมยังแต่งตัวคล้ายกับสไตล์สุดแหวกแนวของโจวหานจิ้น…

เขาคนนั้นคือใครกันแน่?

ชื่อของ “โจวหานจิ้น” ผุดขึ้นในหัวของผู้ชมพร้อมกันแทบทุกคน!

“เป็นเขา!?”

“ราชาเพลงโจว!?”

“เสียงนี้มันน่าสงสัยมาก!”

“เหมือนกันตั้งหกสิบเปอร์เซ็นต์ได้เลยว่ามั้ย!?”

“หรือว่า ‘หมาทิเบตัน’ จะตั้งใจเลียนแบบโจวหานจิ้น?”

“เสียงของโจวหานจิ้นอาจเลียนแบบได้ แต่เพลงนี้มันโคตรยากเลยนะ คนทั่วไปไม่มีทางร้องได้ขนาดนี้ แต่เขาร้องออกมาเหมือนกับต้นฉบับเป๊ะ!”

“โจวหานจิ้นเป็นถึงราชาเพลงเลยนะ!”

“ฮ่าๆๆ ฉันว่าเขาต้องเป็นราชาเพลงโจวตัวจริงแน่ๆ ถึงจะพยายามทำเสียงให้คล้ายแค่หกส่วน แต่ก็ฟังออกง่ายมากว่าเป็นเขา!”

แต่คนดูอย่างพวกเรา คิดไปก็ไม่มีความหมาย!

แล้วใครกันล่ะที่ตัดสินได้?

สายตาทั้งหมดจ้องไปที่ “หลี่เซียว” ในกลุ่มกรรมการวิเคราะห์เสียง

ความสัมพันธ์ระหว่างโจวหานจิ้นกับหลี่เซียว ได้รับการเปิดเผยในรายการ 《เดอะวอยซ์》 ไปแล้ว ไม่มีใครในที่นี้ที่รู้จักโจวหานจิ้นได้ดีกว่า “ราชินีเพลงหลี่” อีกแล้ว!

ฟึ่บ!

กล้องในฮอลล์จับไปที่ใบหน้าของหลี่เซียว

ตอนนี้ใบหน้าของเธอมีแววตกตะลึงเล็กน้อย

ส่วนกรรมการคนอื่นๆ ต่างหัวเราะกันสนุกสนานและมองไปที่หลี่เซียว

“เหมือนมาก…”

หลี่เซียวพูดพลางหัวเราะทั้งน้ำตา “หมาทิเบตันนี่กินโจวหานจิ้นไปกี่คนกัน?”

หานปัว: “หมายความว่าไงครับ พี่เซียว?”

หลี่เซียวส่ายหัวและพูดติดตลก “หมาทิเบตันนี่ไม่ใช่โจวหานจิ้น เสียงของเขาฉันแยกออกอยู่แล้ว”

“พี่เซียว ต้องระวังคำพูดนะครับ”

อิงเหว่ยแหย่ “ถ้าคุณเดาผิดขึ้นมา สื่อคงสงสัยว่าความสัมพันธ์ของคุณสองคนมีปัญหาแน่ๆ”

กรรมการคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะ

หลี่เซียวก็ยิ้มพลางพูด “ตอนฟังครั้งแรก ฉันก็ลังเลนะ แต่พอฟังจนจบ ฉันมั่นใจว่าเขาไม่ใช่”

“พี่เซียว…”

เถียนเหว่ยพูดแซว “อย่าบอกนะว่าคุณจงใจปกปิดตัวตนของโจวหานจิ้น เพื่อทำให้พวกเราหลงทาง? คุณจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขามาแข่งหรือเปล่า?”

“ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขามาหรือเปล่า”

หลี่เซียวหัวเราะ “แต่ฉันไม่ถึงขั้นโกหกพวกคุณแน่นอน ฉันพูดความจริงทุกคำ”

นี่มันรายการอะไรเนี่ย...

ขนาดกรรมการยังเริ่มสงสัยกันเองแล้ว

หลังจากหมาทิเบตันร้องจบ พิธีกรก็เริ่มเปิดให้ผู้ชมโหวตทันที

ทุกครั้งที่นักร้องสวมหน้ากากร้องจบ ผู้ชมจะต้องโหวตคะแนนให้ พอจบรายการ นักร้องสองคนที่ได้คะแนนต่ำสุดจะถูกคัดออก

หลังจากโหวตเสร็จ การล้อมถามก็ตามมา

คนที่เปิดฉากก็ไม่พ้น “หลี่เซียว”

“คุณหมาทิเบตัน สวัสดีค่ะ กฎของกลุ่มกรรมการเราคือคำถามแรก คุณห้ามโกหก”

“ถ้าไม่เกินไปก็โอเค” หมาทิเบตันพูดอย่างอวดดี ราวกับราชาเพลงตัวจริง

“คุณสนิทกับโจวหานจิ้นไหม?” หลี่เซียวจ้องมองหมาทิเบตัน

“ก็ถือว่าสนิทมั้ง” หมาทิเบตันตอบแบบคลุมเครือ

อิงเหว่ยกลั้นไม่ไหวพูดขึ้น “ถ้าคุณคือโจวหานจิ้นเองล่ะก็ มันก็ถือว่าสนิทอยู่นะ?”

“ก็ใช่สิ” หมาทิเบตันยังคงทำตัวเป็นคนขี้อวด

“คำถามต่อไป คุณควรตอบตามจริงนะ” หลี่เซียวจ้องหน้าหมาทิเบตัน “เช้านี้คุณสระผมหรือเปล่า?”

“โอ้ว~~”

เสียงผู้ชมในฮอลล์ต่างโห่ร้องด้วยเสียงแปลกๆ คล้ายการยั่วเย้า เพราะคำถามนี้เป็นเรื่องส่วนตัวมาก

การที่หลี่เซียวถามคำถามนี้ แสดงว่าเธอรู้ว่าโจวหานจิ้นสระผมเช้านี้หรือเปล่า แล้วเธอรู้ได้ยังไงกัน? ใครเข้าใจก็เข้าใจ...

หมาทิเบตันนิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบ “สระครับ”

หลี่เซียวหัวเราะ “คำถามของฉันหมดแล้วค่ะ”

กรรมการคนอื่นเริ่มร้อนใจ “แล้วตกลงโจวหานจิ้นสระผมตอนเช้าหรือเปล่า?”

หลี่เซียวทำตาเจ้าเล่ห์พร้อมกับกระพริบตา “นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาค่ะ”

ผู้ชม: “อิ๊~!”

...

ห้องพักเจ้าชายกบ

ใบหน้าของโจวหานจิ้นใต้หน้ากากกบนั้นเขียวปรี๊ด!

เขียวเสียยิ่งกว่าหน้ากากอีก!

ไอ้ "ราชันย์ร้อยหน้า" คนนั้นเลียนแบบฉันก็พอเข้าใจได้ ในวงการบันเทิงที่กว้างใหญ่ บางทีก็มีนักร้องที่เก่งเรื่องเลียนเสียงกันบ้างเป็นธรรมดา

แต่ไอ้หมาทิเบตันนั่นมันอะไร!?

ทำไมแกถึงเลียนแบบเสียงฉันได้ด้วย!?

นี่มันทำให้เหมือนเสียงของโจวหานจิ้นมันกลายเป็นเสียงราคาถูก ใครๆ ก็เลียนแบบได้ยังไงยังงั้น!

แล้วยังมาพูดอีกว่า "ค่อนข้างสนิทกับฉัน"?

ฉันมีเพื่อนที่ไม่น่าเชื่อถือแบบแกด้วยเหรอ!?

ที่น่าโมโหที่สุดคือ ท่าทางอวดดีนั่นน่ะ! แกไปเรียนมาจากใคร!?

ฉันเคยทำตัวแบบนั้นเหรอ!?

นี่มันหมิ่นประมาทชัดๆ!

เขาหมิ่นประมาทฉันชัดๆ เลย!

ผู้จัดการชั่วคราวที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของโจวหานจิ้น จึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า

"คุณเจ้าชายกบ เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

โจวหานจิ้นพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ว่า "ผมแค่คิดถึงเรื่องที่ชวนเศร้าใจ"

ผู้จัดการชั่วคราว: "งั้นตอนนี้อย่าเพิ่งเศร้านะครับ ถึงเวลาที่คุณต้องขึ้นเวทีแล้ว!"

"รู้แล้ว"

โจวหานจิ้นลุกขึ้นและเดินไปยังเวที

"พวกแกชอบเลียนแบบฉันใช่ไหม?"

"งั้นวันนี้ ฉันจะให้พวกแกเห็นว่าตัวตนที่แท้จริงของโจวหานจิ้นมันเป็นยังไง!"

...

“ขอเสียงปรบมือต้อนรับนักร้องสวมหน้ากากคนที่สามของวันนี้ เขาคือ…”

พิธีกรลากเสียงยาว

“เจ้าชายกบ~!”

ปุ๊!

เสียงหัวเราะจากผู้ชมดังระเบิดออกมา

"นี่มันกลายเป็นสวนสัตว์ไปแล้วเหรอ!?"

"อะไรกันเนี่ย!"

"หมีแพนด้า หมาทิเบตัน แล้วก็เจ้าชายกบ?"

"นักร้องพวกนี้น่าจะเป็นดาราดังกันทั้งนั้น แต่พอใส่หน้ากากกันมา กลับยิ่งประหลาดขึ้นทุกที!"

"หรือว่าหน้ากากจะปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาออกมา?"

"ฉันชอบดูพวกดาราปล่อยตัวแบบนี้จริงๆ นะ อย่างโจวหานจิ้นที่ปล่อยตัวแบบนี้จนฉันชอบเขาไปแล้ว!"

"พูดถึงโจวหานจิ้น พวกเธอคิดว่าหมาทิเบตันคือเขารึเปล่า?"

"หลี่เซียวบอกว่าไม่ใช่นะ"

"หลี่เซียวอาจจะช่วยปกปิดให้โจวหานจิ้นก็ได้ คำพูดของเธอไว้ใจได้ไม่หมดหรอก"

ผู้ชมพากันถกเถียง ส่วนกรรมการก็จ้องมอง "เจ้าชายกบ" อย่างตั้งใจ

พอเจ้าชายกบยืนอยู่บนเวที หลี่เซียวถึงกับตาเป็นประกายพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าชายกบคนนี้เหมือนโจวหานจิ้นยิ่งกว่าหมาทิเบตันอีก"

อิงเหว่ยอึ้ง "หมายความว่ายังไง?"

หลี่เซียวพูดว่า "ใครที่รู้จักโจวหานจิ้นจะรู้ว่า หมอนี่เวลาอยู่บนเวทีจะยืนในท่าเหมือน ‘พักตามระเบียบ’ แบบนี้เสมอ"

"เอ๊ะ?"

"นั่นสิ!"

"จริงด้วย!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

"เจ้าชายกบคนนี้น่าสนใจแฮะ!"

"หรือว่าเขาเห็นหมาทิเบตันเลียนแบบโจวหานจิ้น ก็เลยเลียนแบบตามบ้าง?"

"หมาทิเบตันเลียนแบบเสียง เลียนแบบท่าทางอวดดี ส่วนเจ้าชายกบก็มาลอกท่ายืน!"

กรรมการพากันหัวเราะขำขัน

จากนั้น...

แสงไฟบนเวทีค่อยๆ มืดลง

การแสดงเริ่มต้นขึ้น

เจ้าชายกบสูดหายใจลึกก่อนเริ่มร้องเพลง

"นี่คือการแสดงที่ไม่มีตอนจบ

เต็มไปด้วยความไร้สาระและความบ้าคลั่ง

เหมือนเด็กที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้า

หลับใหลอย่างเงียบงันบนพื้นดิน…”

เพลงนี้มีชื่อว่า “ดอกไม้ไฟ” ซึ่งต้นฉบับคือเพลงของจางซีหยาง โดยเป็นเพลงที่ไป๋ตี้แต่งให้จางซีหยางร้อง

แต่จุดสำคัญไม่ใช่ตรงนั้น

จุดสำคัญคือ…

หลังจากหมาทิเบตัน ผู้ชมได้ยินเสียงของโจวหานจิ้นอีกครั้ง!

เหมือน!

เหมือนมาก!

จนทุกคนรู้สึกว่าเสียงของเจ้าชายกบยังเหมือนโจวหานจิ้นมากกว่าหมาทิเบตันอีก!

ในชั่วขณะนั้น

ผู้ชมบางคนถึงกับเบิกตากว้าง!

บางคนหัวเราะจนท้องแทบแตก!

"ฮ่าๆๆๆ รายการ 《หน้ากากนักร้อง》 นี้น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นการแข่งขันสวนสัตว์หรือไม่ก็ การประกวดเลียนแบบโจวหานจิ้นไปเลย!"

"คนนี้ก็เลียนแบบโจวหานจิ้นอีกแล้ว!"

"ที่สำคัญคือเลียนแบบเหมือนกว่าหมาทิเบตันอีก!"

"มีความเป็นไปได้ไหมว่า คนนี้อาจจะเป็นโจวหานจิ้นตัวจริง?"

"ไม่มีทาง ฉันว่าหมอนี่คงเห็นหมาทิเบตันกำลังเลียนแบบโจวหานจิ้น เลยเกิดไอเดียเลียนแบบตามอีกที!"

"แต่มันดันเลียนแบบได้เหมือนจริงๆ นี่สิ!"

"แต่ฉันว่าหนึ่งในสองคนนี้ ต้องมีคนที่เป็นโจวหานจิ้นตัวจริงแน่ๆ!"

"รอดูหลี่เซียวจะว่าไง!"

"หลี่เซียวกำลังเผชิญบททดสอบครั้งใหญ่ในชีวิตรัก นี่มันยากกว่าการเลือกระหว่างช่วยแม่หรือแฟนที่ตกน้ำพร้อมกันอีก! ใครกันแน่คือของจริง!?"

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วผู้ชม

ขณะที่ "เจ้าชายกบ" กำลังร้องเพลงด้วยอารมณ์เต็มเปี่ยม

"ตอนนี้ฉันเริ่มเหนื่อยล้า เหนื่อยเหมือนดอกไม้ป่าที่ถูกลมพัดจนหัก ฉันจึงเริ่มเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นเหมือนไฟดอกไม้ที่ร้อนแรงและกลิ้งเกลือก..."

ฝั่งคณะกรรมการ

หลี่เซียวเริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่

สมาชิกคนอื่นๆ ในคณะกรรมการพากันหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่เพราะการแสดงยังดำเนินอยู่ ทุกคนจึงพยายามควบคุมเสียงหัวเราะ

และเมื่อเจ้าชายกบร้องจบลง

เสียงหัวเราะของคณะกรรมการก็ระเบิดออกมาเต็มที่!

"พี่เซียว!"

"รอบนี้ว่าไง!?"

"นี่ต้องเป็นโจวหานจิ้นตัวจริงแน่ๆ!"

"ใช่แน่ๆ!"

"ดูจากสีหน้าพี่เซียวก็รู้แล้ว!"

"เสียงของโจวหานจิ้นมันมีเอกลักษณ์ชัดเจน!"

"มีแต่ฉันรึเปล่าที่คิดว่าเจ้าชายกบแค่เลียนแบบโจวหานจิ้น?"

"เลียนแบบ?"

โจวหานจิ้นที่อยู่ภายใต้หน้ากากเจ้าชายกบถึงกับกระตุกมุมปากเล็กน้อย เขาไม่ได้พยายามปิดบังเสียงตัวเองมากนักระหว่างการแสดง

แต่ทำไมยังมีคนคิดว่าเขาแค่เลียนแบบ?

ทั้งที่ความตั้งใจจริงคือการเล่นกลับแบบย้อนศรเพื่อสร้างความสับสน

แต่พอมีคนจำนวนมากฟังไม่ออกว่าเขาคือโจวหานจิ้นตัวจริง มันก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึกๆ

เป็นความรู้สึกที่ทั้งแปลกและยากจะอธิบาย

และในตอนนั้นเอง หลี่เซียวก็พูดขึ้นมา

"โอกาสที่เจ้าชายกบจะเป็นโจวหานจิ้นมีสูงมาก หรือพูดง่ายๆ คือฉันไม่เคยเจอใครที่เสียงเหมือนเขามากขนาดนี้ แต่เพราะมันเหมือนเกินไป ฉันเลยเริ่มไม่แน่ใจ..."

หลี่เซียวดูเหมือนจะสับสนจริงๆ!

ก่อนหน้านี้หมาทิเบตันเพิ่งเลียนแบบโจวหานจิ้น พอมาเจอเสียงที่คล้ายอีกครั้ง ทำให้การตัดสินใจของหลี่เซียวสั่นคลอน

หากไม่มีหมาทิเบตันมาก่อกวน หลี่เซียวอาจมั่นใจได้มากกว่านี้

โจวหานจิ้น: "..."

"แฟนตัวน้อยของฉันต้องตั้งใจปกปิดความลับให้ฉันแน่ๆ"

"ใช่แล้ว! ต้องเป็นแบบนั้น!"

"เธอไม่มีทางฟังไม่ออกว่านี่คือเสียงของฉัน!"

หลี่เซียวจู่ๆ ก็หันไปมองเจ้าชายกบแล้วถามว่า

"คำถามแรก ห้ามโกหกนะคะ คุณเจ้าชายกบ เท้าของคุณเบอร์อะไรคะ?"

"โอ๊ะ!"

เสียงผู้ชมร้องอุทานอย่างขบขัน

เจ้าชายกบตอบว่า "เบอร์ 43 ครับ"

หลี่เซียวหัวเราะ "โจวหานจิ้นก็เบอร์ 43 เหมือนกันค่ะ"

อิงเหว่ยพูดว่า "นักร้องผู้ชายที่สูงเกิน 180 เซนติเมตร ส่วนใหญ่เท้าเบอร์ 43 กันทั้งนั้น นี่ไม่น่าจะเป็นหลักฐานตัดสินอะไรได้"

"งั้นคุณคือโจวหานจิ้นใช่ไหม?"

หานปัวถามแบบตรงไปตรงมา

เจ้าชายกบยิ้มแล้วตอบว่า

"ใช่แล้วครับ ผมคือโจวหานจิ้นตัวจริง คนที่เป็นหมาทิเบตันเมื่อกี้นั่นเป็นของปลอม"

ผู้ชมเริ่มสับสน!

โจวหานจิ้นตัวจริงหรือปลอม กลายเป็นปริศนาที่ใหญ่ที่สุดในรายการตอนนี้ ทุกคนต่างใช้สมองอย่างหนักเพื่อหาคำตอบ!

แม้แต่หลี่เซียวเองก็กำลังชั่งใจ พิจารณาอย่างละเอียด

ขณะที่หลินจือไป๋กำลังรอคอยการขึ้นแสดงของตัวเอง ซึ่งจะเป็นลำดับถัดไปหลังจากเจ้าชายกบพอดี!