“ไม่ใช่แค่เยี่ยนโจวเท่านั้น” เจียงเฉิงพูดต่อ “ทวีปอื่นที่ไม่ได้ถ่ายทอดสดศึกวรรณกรรมฉีฉู่ครั้งนี้ ก็เริ่มสังเกตเห็นกระแสความนิยมนี้แล้ว อย่างเช่นหานโจวกับเว่ยโจว ก็มีสตรีมเมอร์จำนวนไม่น้อยเริ่มทำวิดีโอคอนเทนต์เกี่ยวกับเรื่องนี้มาเผยแพร่ คาดว่าหลังจากศึกวรรณกรรมฉีฉู่สิ้นสุดลงครั้งนี้ ความโด่งดังของท่านเศรษฐีจะยิ่งเพิ่มขึ้นไปทั่วโลก…”

ช่วยไม่ได้เลย เพราะตอนนี้สถิติของหลินจือไป๋ช่างน่าตะลึง!

ดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร ล้วนขึ้นสู่หิ้งกลายเป็นเบอร์หนึ่งในแต่ละสาขา!

แม้แต่คนที่ไม่เคยดูการแข่งขันมาก่อน พอได้ยินถึงผลงานของหลินจือไป๋ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง และต้องรีบค้นหาข้อมูลของเขาทันที

“ดูเหมือนเส้นทางอันดับดาวของฉันหลังจากนี้จะราบรื่นกว่าตอนก่อนแข่งเยอะเลยนะ”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหยุดพูดคุยกับเจียงเฉิง แล้วขึ้นไปทานบุฟเฟ่ต์เย็นที่ชั้นสามของโรงแรม

โรงแรมนี้ถูกฝ่ายจัดการแข่งขันศึกวรรณกรรมฉีฉู่เหมาทั้งหมด ดังนั้นที่นี่นอกจากเจ้าหน้าที่ ก็มีแค่คณะผู้แทนจากฉีโจวและฉู่โจว จึงไม่มีใครมากวนเวลารับประทานของหลินจือไป๋

มีเพียงหลี่ป๋อที่เดินเข้ามาทัก

ท่าทีเคารพเป็นพิเศษ: “ประธานหลินครับ”

เมื่อก่อนหลี่ป๋อก็เคารพหลินจือไป๋อยู่แล้ว แต่ไม่ถึงขั้นนอบน้อมถึงเพียงนี้

การเปลี่ยนแปลงท่าทีนี้เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เห็นได้ชัดว่าอิทธิพลจากการที่หลินจือไป๋ขึ้นสู่จุดสูงสุดของทุกแขนงด้านศิลปะดั้งเดิม ได้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับคนรอบข้างมากเพียงใด

อย่าว่าแต่หลี่ป๋อเลย

แม้แต่หูเหว่ยกับสืออวิ๋น สองผู้นำวงการวรรณกรรมของฉีโจว ก็เริ่มให้ความเคารพหลินจือไป๋อย่างเห็นได้ชัด

“อืม”

หลินจือไป๋ยิ้มพลางพูดว่า “พรุ่งนี้เป็นการแข่งกลอนคู่ใช่ไหม? เราก็จะได้ร่วมมือกันอีกครั้งแล้ว”

หลี่ป๋อยิ้มตอบ “ผมทราบดีว่าฝีมือท่านยอดเยี่ยมขนาดไหน แต่ก็ขอเตือนอีกทีว่าทางฝั่งฉู่โจวมีปรมาจารย์กลอนคู่ฝีมือสุดยอดอยู่คนหนึ่ง เป็นตัวแทนจากจ้าวโจว เขาชื่อว่าสวีไห่หยุน ฝีมือสูงกว่าผมเล็กน้อย ถ้าท่านเจอเขา โปรดระวังให้ดีครับ!”

“โอเค”

หลินจือไป๋พยักหน้า แท้จริงแล้วเพื่อคว้าเหรียญทองให้ครบทุกประเภท เขาใส่สุดฝีมือมาเกือบทุกรายการแล้ว จึงไม่มีคำว่า “ต้องระวังเป็นพิเศษ” สำหรับเขา

หลังจากนั้น

หูเหว่ยและสืออวิ๋นก็มาหาหลินจือไป๋เช่นกัน “ประธานหลิน มีเรื่องหนึ่งอยากรบกวนถามครับ พวกงานอักษรกับภาพวาดที่ท่านใช้แข่งในครั้งนี้ พอจะขายให้ฉีโจวเราได้ไหม?”

“ขอโทษครับ”

หลินจือไป๋ตอบ “งานพวกนั้นคุณปู่ผมขอเอาไว้หมดแล้ว…”

พักหลังมีคนอยากซื้อผลงานของเขาเยอะมากจนเขารำคาญ เลยเอาคุณปู่มาเป็นข้ออ้างเสียเลย

แน่นอนว่านี่ก็เป็นเรื่องจริง หลินจือไป๋ตั้งใจจะส่งผลงานที่ใช้แข่งขันกลับไปให้คุณปู่ เพราะในมือตัวเอง มันมีค่าแค่เรื่องเงิน

แต่ถ้าอยู่ในมือหลินเจามู่แห่งเฉินฮวากรุ๊ป อาจสามารถสร้างมูลค่าสูงยิ่งกว่านั้นก็เป็นได้

“อย่างนั้นเหรอ”

หูเหว่ยพูดอย่างเสียดาย “ถ้าเป็นของคุณปู่ของท่านเอง พวกเราก็ไม่อาจแย่งชิงได้อยู่แล้ว”

เพราะเป็นการให้ผู้ใหญ่ในครอบครัว ถือเป็นความกตัญญู ไม่มีใครจะพูดอะไรได้

สืออวิ๋นหัวเราะ “คืนนี้เดี๋ยวผมจะประกาศออกไปเอง จะได้ไม่มีใครมาเพ้อเจ้ออีก”

อาจเป็นเพราะอิทธิพลจากการ “ขึ้นหิ้ง”

พักหลังมีคนเล็งผลงานของหลินจือไป๋มากเกินไป

ไม่ใช่แค่เจ้าตัวที่รำคาญ แม้แต่หูเหว่ยและสืออวิ๋นก็โดนรบกวนจนปวดหัว

หลินจือไป๋เข้าใจดีว่าอะไรที่เรียกว่า “ของหายากย่อมมีค่า” เพราะถึงตอนนี้งานอักษรของเขาที่มีคนซื้อไปจริง ๆ มีแค่หลานถิงซวี่เท่านั้น

ต่อไปเขาไม่ขัดข้องหากจะขายผลงานบางชิ้น

แต่แม้จะเป็นผู้ขึ้นหิ้งในแขนงดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม และตัวอักษรแล้วก็ตาม จำนวนผลงานก็จะไม่มีทางมาก เพื่อให้ราคายังคงสูงลิ่ว!

คุยเรื่องนี้จบ

หูเหว่ยและสืออวิ๋นก็พูดถึงเรื่องการแข่งขันกลอนคู่ในวันพรุ่งนี้

“กติกาการแข่งกลอนคู่แต่ละปีไม่เหมือนกัน ปีนี้จะเล่นยังไงพวกเราก็ไม่รู้ ต้องรอฟังจากฝ่ายจัดงานพรุ่งนี้”

“ทหารมาก็เอาทหารต้าน น้ำมาก็เอาดินกลบ”

หลี่ป๋อในฐานะเบอร์หนึ่งของฉีโจวในด้านกลอนคู่ แสดงความกระตือรือร้นกับรายการนี้มาก เขาอยากคว้าแชมป์สักครั้งให้ได้!

“อย่าหลงตัวเองนักเลย”

สืออวิ๋นหัวเราะ แต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีเจตนาดุอะไรเลย

เพราะศึกวรรณกรรมฉีฉู่ครั้งนี้ ฉีโจวชนะไปเรียบร้อยแล้ว ต่อให้สามรายการสุดท้ายแพ้รวด ฉู่โจวก็แค่ได้รักษาหน้าตาตัวเองเท่านั้น!

เพราะงั้น

นักแข่งจากฉีโจวจึงไม่รู้สึกกดดันเลย บรรยากาศผ่อนคลายมาก

……

เช้าวันต่อมา

หลินจือไป๋และคนอื่น ๆ เดินทางไปยังสนามแข่งขัน

ปรมาจารย์กลอนคู่สิบคนเดินขึ้นเวทีตามลำดับที่จัดไว้

พร้อมกันนั้น

การถ่ายทอดสดจากแต่ละทวีปก็เริ่มต้นขึ้น

ทันทีที่เชื่อมต่อการถ่ายทอดสด ช่องแสดงความคิดเห็นก็เริ่มขึ้นเต็มไปหมด:

“ได้ยินว่าหลินจือไป๋ระเบิดฟอร์มไปแล้วทั้งดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร วันนี้จะชนะอีกไหม?”

“ฉันรู้สึกว่าไม่มีปัญหา!”

“ขอพูดแค่วลีเดียว ใครรู้ก็รู้: หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว!”

“ฮ่า ๆ กลอนคู่เด็ดตลอดกาลของไป๋ตี้!”

“มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเราขึ้นชื่อว่าเป็นราชันแห่งกลอนคู่! ล้อเล่นกันเรอะ?”

“ราชันแห่งกลอนคู่เพิ่งเคยได้ยินแฮะ ฉันรู้จักแต่สวีไห่หยุนที่ได้ชื่อว่า ‘ราชันแห่งกลอนคู่’ มาโดยตลอด!”

“หลี่ป๋อก็มีฉายาว่า ‘ราชันแห่งกลอนคู่’ เหมือนกันนะ!”

“เห้ย งั้นพวกที่ลงแข่งก็ล้วนเป็นราชันสายนี้หมดเลยสิ?”

“ใช่แล้ว หลินจือไป๋คือราชันแห่งกลอนคู่ของฉินโจว หลี่ป๋อคือของฉีโจว สวีไห่หยุนคือของจ้าวโจว!”

ผู้ชมรู้เยอะมาก

สถานะของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนก็พูดได้ไม่ขาดตก

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศวันนี้ดูครึกครื้นกว่าสี่วันก่อนพอสมควร

อาจเป็นเพราะการแข่งกลอนคู่ไม่ได้มีความสำคัญเท่าดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม และตัวอักษร ดูเหมือนจะมีบรรยากาศผ่อนคลายแบบบันเทิงเล็กน้อย

อย่างที่ “ดาวตลก” เคยพูดไว้

“การเล่นกลอนคู่มีไว้เพื่อความบันเทิง แต่ท่านกลับเอาจริงจนสำรอกเป็นเลือด นับถือจริง ๆ…”

แค่ก

หลุดบทไปหน่อย

เพราะบริษัทของหลินจือไป๋ที่ฉีโจว กำลังจะทำภาพยนตร์เรื่อง ถังป๋อหู่แต้มชิวเซียง อยู่พอดี

กลับมาว่ากันต่อ

ในขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันนั่นเอง พิธีกรก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม:

“สวัสดีครับผู้ชมในสถานที่แข่งขันและผู้ชมทางบ้าน วันนี้เราจะเข้าสู่การแข่งขันในหมวดกลอนคู่ โดยการแข่งขันนี้หากจะให้สนุก ก็ควรจะ ‘เร็วและดี’ เพราะงั้นรอบแรกของเราวันนี้ จะเน้นแข่งความเร็ว อีกสักครู่บนจอใหญ่จะปรากฏกลอนคู่ร้อยข้อ ใครที่ตอบได้น้อยที่สุดสี่คนแรกจะถูกคัดออก…”

โหดกว่าที่คิด!

แค่รอบแรกก็คัดออกสี่คนแล้ว!

สีหน้าของเหล่าปรมาจารย์กลอนคู่เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที บางคนที่ตอบสนองช้าก็เริ่มเหงื่อไหลพราก

“การแข่งขันรอบแรกนี้จะมีเวลา 30 นาที ให้เขียนวรรคล่างลงบนกระดาษ ถ้าแต่งไม่ได้ให้ข้ามได้ และวรรคล่างแต่ละอันให้ระบุหมายเลขคู่กับบทบนให้ชัดเจนก็พอ”

หลังจากอธิบายกติกาเสร็จ

พิธีกรก็พูดว่า “การแข่งขัน เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว กรุณามองที่จอใหญ่!”

สวบ!

หน้าจอปรากฏขึ้นทันที แสดงบทบนจำนวนหนึ่งร้อยข้อ

หลินจือไป๋ไม่ได้รีบลงมือ เขากวาดสายตามองคร่าว ๆ ก่อน พบว่าความยากไม่มาก

ดังนั้นรอบนี้จริง ๆ แล้วแข่งแค่ความเร็วกับการตอบสนองเท่านั้น

หรือจะพูดอีกอย่างคือ วัดพื้นฐานล้วน ๆ

คิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋ก็เริ่มเขียนวรรคล่างทันที

แม้ว่าความเคร่งขรึมของการแข่งขันกลอนคู่ จะไม่เทียบเท่ากับสี่รายการก่อนหน้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า หากได้แชมป์กลอนคู่ ก็ถือว่าเป็นเหรียญทองเหรียญหนึ่งเช่นกัน!

ดังนั้น—

เมื่อพิธีกรประกาศเริ่มการแข่งขัน บรรยากาศก็ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงความตึงเครียดได้อยู่ดี

ผู้ชมจำนวนมากถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณถึงความตึงเครียดของผู้เข้าแข่งขัน

“ทุกคนดูนี่ครับ”

ในสนามมีพิธีกรสองคน

พิธีกรชายกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คำถามทั้งร้อยข้อ ยิ่งอยู่ด้านหน้าก็ยิ่งง่าย ยิ่งไปด้านหลังก็ยิ่งยาก ดังนั้นวรรคขึ้นต้นไม่กี่ข้อแรก บรรดาอาจารย์ทั้งสิบท่านไม่มีใครมีปัญหา ทุกคนตอบได้หมด ยังดูไม่ออกว่ามีใครได้เปรียบเสียเปรียบ…”

ซวับ ซวับ ซวับ

บนเวที

ปรมาจารย์กลอนคู่ทั้งสิบคนกำลังเขียนอย่างขะมักเขม้น เป็นระยะ ๆ ก็เงยหน้ามองจอภาพ

ผ่านไปห้านาที

พิธีกรชายกล่าวว่า: “ดูเหมือนอาจารย์หลานหยุนจะเจอปัญหาแล้ว เขาข้ามข้อที่ 13 ไป ตอบข้อที่ 14 แทน ส่วนอาจารย์อีกเก้าคน ตอบข้อที่ 13 ได้หมด”

อีกห้านาทีถัดมา

พิธีกรหญิงกล่าวว่า: “อาจารย์โจวเหมินก็ติดขัดแล้ว ติดอยู่ที่ข้อที่ 20”

พิธีกรชายกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เวลาผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งในสาม ความเร็วของบรรดาปรมาจารย์กลอนคู่ก็เริ่มชะลอลงอย่างเห็นได้ชัด จนถึงตอนนี้ มีเพียงสี่คนที่ยังคงรักษาความเร็วในการตอบได้อยู่”

กล้องแพนไปช้า ๆ

ทั้งสี่คนนั้นคือ หลินจือไป๋ หลี่ป๋อ สวีไห่หยุน และผู้เข้าแข่งขันจากฉู่โจวชื่อ “มู่เย่เฟิง”

คำถามดูเหมือนจะง่ายมากสำหรับสี่คนนี้

แต่เมื่อเวลาผ่านไปถึง 15 นาที หรือครึ่งหนึ่งของรอบแรก

ความเร็วของมู่เย่เฟิงจากฉู่โจวก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“อาจารย์มู่เย่เฟิงเริ่มลำบากแล้ว ดูเหมือนจะเป็นไปตามที่ทุกคนคาดไว้ กลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดของกลอนคู่ คือหลินจือไป๋ หลี่ป๋อ และสวีไห่หยุน”

พิธีกรชายกล่าว

พิธีกรหญิงพยักหน้า

“ได้ยินว่าหลินจือไป๋คือเบอร์หนึ่งของฉินโจว หลี่ป๋อคือตัวแทนสัญลักษณ์ของกลอนคู่แห่งฉีโจว ส่วนสวีไห่หยุนคือราชันกลอนคู่ของจ้าวโจว ทั้งสามคนนี้สามารถเป็นตัวแทนระดับสูงสุดของกลอนคู่แต่ละทวีปได้เลย!”

“ใช่ครับ”

พิธีกรชายเสริมบรรยากาศว่า “ไม่รู้ว่าราชันกลอนคู่ของทวีปใด จะเป็นผู้ครองบัลลังก์เพียงหนึ่งเดียวในวันนี้?”

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

ผ่านไปยี่สิบนาที

หลี่ป๋อพบกับคำถามยากคำหนึ่ง

ข้อที่ 80

ไม่รู้ว่าทางหลินจือไป๋เป็นอย่างไร

ก็ไม่แน่ใจว่าทางสวีไห่หยุนเป็นอย่างไร

แต่หลี่ป๋อรู้สึกว่า ระดับความยากของคำถามพุ่งขึ้นอย่างชัดเจนแล้ว เขาไม่ใช่ว่าตอบไม่ได้ แต่เวลามันมีจำกัด

ก็เหมือนกับการสอบ

ถ้าข้อหนึ่งทำไม่ได้ ก็อย่าเสียเวลากับมันมาก ให้รีบข้ามไปทำข้อถัดไปทันที

ก่อนหน้านั้น 79 ข้อ หลี่ป๋อตอบได้หมด มาติดที่ข้อที่ 80 ถือว่าเก่งมากแล้ว แม้ว่าเขาจะยังรู้สึกเสียดายอยู่ก็ตาม…

“อาจารย์หลี่ป๋อข้ามข้อที่ 80 แล้ว!”

“ข้อที่ 80 ยากจริง อาจารย์สวีไห่หยุนก็หยุดคิดอยู่หนึ่งนาทีกว่าจะตอบได้”

“โอ้! อาจารย์หลินจือไป๋ตอบถึงข้อที่ 90 แล้ว!”

“เวลาใกล้จะหมดแล้ว นี่หลินจือไป๋จะตอบครบ 100 ข้อภายในเวลาที่กำหนดให้ได้จริงหรือ!?”

เห็นได้ชัดว่า—

ผู้ที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในรอบแรกตอนนี้คือหลินจือไป๋ และอาจจะเป็นเขาในตอนจบด้วย!

……

ฉินโจว

“อ๊ากกกกกก ความเร็วของไป๋ตี้ นำโด่งแบบไม่เห็นฝุ่น!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันจังหวะจะตอบครบ 100 ข้อในครึ่งชั่วโมงแล้ว!”

“ข้อท้าย ๆ ฉันดูแล้วยังมึนเลย ร้อยข้อนี้ฉันตอบได้เต็มที่แค่สามถึงห้าข้อเท่านั้นแหละ”

“กลอนคู่ของฉินโจวเราคืออันดับหนึ่งของบลูสตาร์!”

“แต่อยากรู้จังว่า ความแม่นยำของร้อยข้อนี้เป็นยังไงบ้างนะ”

……

ฉีโจว

“สุดยอด! กลอนคู่ของมหาเศรษฐีโหดมาก!”

“ได้ยินชื่อเสียงมานาน เพิ่งได้เห็นกับตาวันนี้ รู้เลยว่าฝีมือระดับเซียน!”

“อย่าลืมนะ เขาคือ ‘แขกจากสวรรค์’! กลอนคู่ของมหาเศรษฐีเคยทำคนมึนไปหลายคนในงานประพันธ์บทกวีเทศกาลไหว้พระจันทร์ก่อนหน้านี้ อีกทั้งในไลฟ์ก็โชว์แต่งกลอนคู่บ่อยมาก!”

“ถ้าเป็นเรื่องแข่งตอบคำถามกลอนคู่ ฉันว่าความเร็วในการตอบนี่แหละคือจุดแข็งสุดของเขา!”

“แต่อย่าลืมว่าเร็วไม่ได้แปลว่าถูกนะ เดี๋ยวค่อยมาดูคะแนนจากกรรมการอีกที”

……

ฉู่โจว

“บ้าชะมัด! หลินจือไป๋นี่เหมือนได้ฉีดยาเร่งสปีดมาเลยเหรอไง!”

“ก็บอกแล้วไงว่า ฝีมือแต่งกลอนคู่ของเขา โด่งดังมาก หลินจือไป๋ยังมีกลอนคู่ในตำนานอยู่บทหนึ่ง ชื่อว่า ‘หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว’ พวกนายลองไปดูความแข็งแกร่งของมันดูสิ”

“กลอนคู่ในตำนาน!”

“รอบแรกของกลอนคู่นี้ ไม่เพียงแข่งความเร็ว แต่แข่งความถูกต้องด้วย อยากรู้จริงว่าในร้อยข้อนั้น หลินจือไป๋ตอบผิดกี่ข้อ”

“ตอบเร็วขนาดนี้ ยังไงก็ต้องผิดเยอะแน่นอน!”

……

จ้าวโจว

“หลินจือไป๋เร็วอะไรขนาดนี้เนี่ย!”

“เร็วขนาดนี้ แล้วความถูกต้องจะยังได้อยู่ไหม?”

“ไม่รู้ว่าความแม่นยำเป็นยังไงนะ ได้แต่ดูว่าคนไหนตอบถึงข้อไหนแล้ว ข้อไหนยังไม่ได้ตอบ”

“ถ้าแบบนี้ ก็คงยังไม่แน่หรอกว่าใครจะชนะ!”

“ใช่ ถึงแม้ว่าอาจารย์สวีไห่หยุนจะช้ากว่า แต่ฉันเชื่อว่าอัตราความถูกต้องของเขาต้องสูงมากแน่!”

……

จงโจว

“เหลือเวลาอีกแค่นาทีเดียว ข้อท้าย ๆ ก็ยากขึ้น หลินจือไป๋ก็เริ่มช้าลงแล้ว!”

“โว้ย!”

“หลินจือไป๋ตอบครบหมดแล้ว!”

“สวีไห่หยุนขาดไปแค่นิดเดียว ตอบได้ 98 ข้อ!”

“หลี่ป๋อก็ไม่เลว ตอบได้ 96 ข้อ ทั้งสามคนนี้ทิ้งห่างจากคนอื่นเยอะเลยนะ!”

...

ในที่สุด!

เวลาก็หมดลง!

หลินจือไป๋ตอบครบทั้งร้อยข้อแล้ว สวีไห่หยุนกับหลี่ป๋อก็เหลืออีกเพียงไม่กี่ข้อ

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว

ปรมาจารย์กลอนคู่อีกเจ็ดคน ส่วนใหญ่ตอบได้ประมาณ 80 ข้อ

มีอยู่สองคนที่ค่อนข้างอ่อน ตอบได้เพียงห้าสิบกว่าข้อ กับหกสิบกว่าข้อเท่านั้น

แน่นอนว่า อาจไม่ใช่เพราะสองคนนี้อ่อนแอ แต่เป็นไปได้ว่าพวกเขาแค่ใช้เวลาคิดค่อนข้างนาน ไม่ใช่ว่าตอบไม่ได้

แต่ในการแข่งขัน ความช้าในการตอบคำถามก็คือข้อเสียร้ายแรง

ดังนั้น—

ผู้ที่ตอบได้น้อยที่สุดสี่คน แทบจะถูกตัดสินว่าต้องตกรอบแน่นอน!

เว้นเสียแต่ว่าใครบางคนจะตอบคำถามได้เยอะ แต่มีอัตราความถูกต้องต่ำจนน่าเศร้า ซึ่งความเป็นไปได้นี้มีน้อยมาก

เพราะถ้ากล้าตอบ ก็แปลว่ามีความมั่นใจในระดับหนึ่ง

พิธีกรชายกล่าวว่า: “จากนี้ไป ขอเชิญกรรมการทำการให้คะแนน กรุณารอสักสิบห้านาที”

กรรมการตัดสินการแข่งขันกลอนคู่มีทั้งหมด 10 ท่าน

ทั้งสิบคนจะถือกระดาษคำตอบของวรรคล่างไว้คนละชุดเพื่อทำการตรวจ

หลังจากตรวจเสร็จ แต่ละคนจะสลับกระดาษกันเพื่อให้ผู้อื่นช่วยตรวจสอบซ้ำ เพื่อให้แน่ใจว่าการให้คะแนนของแต่ละคนมีความสมเหตุสมผล และเพื่อรักษาความยุติธรรมให้มากที่สุด

เพราะกลอนคู่นั้นไม่มีคำตอบที่ตายตัว

วรรคต้นหนึ่งประโยค อาจต่อวรรคล่างได้หลากหลายแบบ

หลังจากขั้นตอนนี้จบลง พิธีกรก็กล่าวขึ้นว่า:

“ต่อไป ผมจะประกาศผลการแข่งขันรอบแรก อันดับหนึ่งของรอบนี้คือหลินจือไป๋ รวมทั้งหมดตอบได้หนึ่งร้อยข้อ ได้คะแนน 98.6 คะแนน!”

หลินจือไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อย

ดูเหมือนวรรคล่างบางข้อที่เขาเขียนอาจยังไม่สมบูรณ์ดี หรืออาจจะยังไม่เข้าคู่ในเรื่องเสียงสูงต่ำอย่างสมบูรณ์ จึงโดนหักคะแนนไปเล็กน้อย

แต่โชคดีที่ก็ยังคงได้อันดับหนึ่งอยู่ดี

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อยเบา ๆ ช่วงเวลาแบบนี้ แค่ไม่พูดอะไร ก็กลายเป็นเซียนไปเองแล้ว