การแข่งขันเพื่อชิงตั๋วเข้าสู่รอบรองชนะเลิศดำเนินต่อไป

หลังจากที่หานเยว่ซวงเปิดเผยตัวตน

ทุเรียนระเบิด ก็ยืนยันการผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศเรียบร้อยแล้ว

"ขอบคุณทุกคนค่ะ"

หลังจากโค้งขอบคุณผู้ชมอย่างลึกซึ้ง

หานเยว่ซวงเดินลงจากเวที

แต่เธอไม่ได้เดินออกไปจากฮอลล์

กลับเลือกที่จะนั่งร่วมกับคณะกรรมการแทน

แม้ว่าตอนนี้จะไม่ต้องเดาใครเป็นใครอีกแล้ว เพราะทุกคนต้องถอดหน้ากากในวันนี้

กล้องแพนไปที่แถวหน้าของผู้ชม

ทำให้ผู้ชมทางบ้านถึงกับอุทานด้วยความตกใจ!

"นั่นมันหลินโส่วจัว!"

"ข้าง ๆ คือหลัวเยี่ยนใช่ไหม?"

"ฝั่งขวาสุดนั่นหรงอีหลางนี่นา! เขามาดูด้วยเหรอ?"

"เดี๋ยวก่อน!"

"คุณปู่คนนั้นดูคุ้น ๆ นะ!"

"เฮ้ย!"

"นั่นมัน หลินเจามู่ประธานเฉินฮวากรุ๊ป!"

"โอ้พระเจ้า!"

"คุณปู่หลินมาดูด้วยเหรอเนี่ย!?"

ไม่ผิดหวังเลยจริง ๆ นี่คือรอบชิงแชมป์!

แม้แต่ "หลินเจามู่" ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงฉินโจว

ยังมานั่งชมการแสดงด้วยตัวเอง!

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น

การแข่งขันคู่ที่สองเริ่มต้นขึ้น

ทิเบตันมาสทิฟฟ์และต้นหลิวริมแม่น้ำขึ้นมาบนเวที

ทั้งคู่เล่น เป่ายิ้งฉุบ เพื่อตัดสินว่าใครจะร้องก่อน

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ชนะ และเขาเลือกที่จะร้องทีหลัง

เพื่อจะได้วิเคราะห์จุดอ่อนของคู่แข่งก่อน

เริ่มต้นด้วยการแสดงของต้นหลิวริมแม่น้ำ

ทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มบรรเลง

ผู้ชมต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที!

เพราะเขาเลือกที่จะร้องไปพร้อมกับเต้นบนเวที!

ก่อนหน้านี้ นักร้องส่วนใหญ่แค่ยืนร้องเพลงเฉย ๆ

ส่วนการเต้น มักจะเป็นหน้าที่ของทีมแดนเซอร์

แต่ครั้งนี้ต้นหลิวริมแม่น้ำ "จัดเต็ม!"

เขาร้องและเต้นไปพร้อมกัน

สร้างบรรยากาศที่ เต็มไปด้วยความสนุกสนานและพลังงาน

กลยุทธ์ของเขาชัดเจน

"ถ้าแข่งกันแค่เรื่องเสียงร้อง ฉันอาจจะด้อยกว่า"

"แต่ฉันจะใช้การเต้นและความบันเทิงบนเวทีมาชดเชย!"

วิธีนี้คล้ายกับ "ราชันย์ร้อยหน้า" ในรอบคัดเลือก

ที่ใช้ "เอฟเฟกต์เวที" เพื่อดึงดูดใจผู้ชม

เมื่อการแสดงจบลง

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เดินขึ้นมาบนเวทีอย่างเงียบ ๆ

"การแสดงของคู่แข่งมันสนุกมากจริง ๆ"

"แต่เมื่อมันสนุกเกินไป ผู้ชมอาจจะลืมไปว่าเสียงร้องจริง ๆ เป็นอย่างไร"

เขาหลับตาลง พร้อมกับเสียงดนตรีที่เริ่มต้นขึ้น

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เริ่มร้องเพลง: 《เสียงจักจั่นในฤดูร้อน》

นี่คือ เพลงที่ขึ้นชื่อว่า "ยากที่สุด" ในการร้อง

และเพื่อให้การแสดง "สมบูรณ์แบบ"

เขาเลือกที่จะ "ถอดหน้ากากทางเสียง"

และใช้ "เสียงจริง" ของตัวเองในการร้อง

"เสียงนี้!"

"นั่นมันจางซีหยาง!"

"ไม่ผิดแน่ ๆ ทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็คือจางซีหยาง!"

"สุดยอดมาก! ฉันขนลุกไปหมดแล้ว!"

"เขาไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว!"

"เพลงนี้ถ้าไม่ใช้เสียงที่ตัวเองถนัดจริง ๆ จะร้องให้สมบูรณ์ไม่ได้แน่นอน!"

"เพอร์เฟกต์!"

"นี่มันการแสดงที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ!"

เทคนิคการร้องของเขา "ไร้ที่ติ"

การมิกซ์วอยซ์ สมบูรณ์แบบ

การสลับเสียงหลบ (ฟอลเซตโต) ทำได้อย่างลื่นไหล

คุมเสียงสูงได้อย่างแม่นยำ

ส่วนที่ยากที่สุดในการเปลี่ยนคีย์ก็ทำได้อย่างสบาย ๆ

มันคือการแสดงที่ "ทรงพลังและสมบูรณ์แบบ" จริง ๆ

"นี่แหละ จางซีหยางตัวจริง!"

หลินจือไป๋ที่ดูอยู่หลังเวทีถึงกับรู้สึกทึ่ง

เขาคิดว่า

"จางซีหยางพัฒนาขึ้นมากจริง ๆ เมื่อเทียบกับตอนที่เขาแข่งขันในรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’"

"เขายังคงพัฒนาฝีมือของตัวเองอย่างต่อเนื่อง"

ถ้าเป็นสองปีก่อน

จางซีหยางอาจจะรับมือกับการแสดงที่เต็มไปด้วยพลังของต้นหลิวริมแม่น้ำได้ยาก

แต่วันนี้

เขาทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

เมื่อประกาศผลคะแนนโหวต

ทิเบตันมาสทิฟฟ์: 15,000,000+ คะแนน!

ต้นหลิวริมแม่น้ำ: 13,000,000+ คะแนน!

แม้ว่าต้นหลิวริมแม่น้ำจะได้คะแนนสูงมาก

แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับทิเบตันมาสทิฟฟ์

"ถอดหน้ากาก!"

"ถอดหน้ากาก!"

"ถอดหน้ากาก!"

เสียงเชียร์ดังไปทั่วฮอลล์

เพื่อเรียกร้องให้ ต้นหลิวริมแม่น้ำถอดหน้ากาก

สุดท้ายเขาก็ถอดหน้ากากออก

เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย:

"เชินฉวนซวี"

ราชาเพลงแห่งน่าเซิน

และเป็น "ซูเปอร์สตาร์ระดับแนวหน้า"

"เป็นคุณจริง ๆ ด้วย!"

ฉินเลี่ยนยิ้มและพูดว่า

"ฉันเดาไม่ออกเลยนะเนี่ย!"

ในฐานะที่เธอเป็นราชินีเพลงแห่งฉินโจว

เธอ รู้จักเชินฉวนซวีเป็นอย่างดี

หลี่เซียวยิ้มแล้วทักทายว่า

"อาจารย์เชิน สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะ"

แม้จะไม่สนิทกันมากนัก

แต่ก็รู้จักกันในวงการ

เชินฉวนซวียิ้มและพยักหน้า

แม้ว่าเขาจะแพ้ในวันนี้ แต่เขายังคงแสดงความมีน้ำใจนักกีฬา

ในคำอำลาของเขา

เขากล่าวว่า

"ขอให้ทุเรียนระเบิด สู้ต่อไปนะ!"

"เขาคือความหวังสูงสุดในการคว้าแชมป์ของทีมสีน้ำเงิน!"

ทุเรียนระเบิดที่ยืนอยู่ห่าง ๆ

ยกกำปั้นขึ้นแล้วแตะที่อกเบา ๆ

เพื่อส่งสัญญาณ อำลาและให้กำลังใจเพื่อนร่วมทีม

การแข่งขันดำเนินต่อไป...

และราชันย์ร้อยหน้า

กำลังจะขึ้นเวทีในไม่ช้า!

ต้นหลิวริมแม่น้ำถอดหน้ากากเผยตัวตน

เชินฉวนซวีโบกมืออำลาเวทีอย่างสง่างาม

หวงลี่พิธีกรของงานกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"การแข่งขันเข้าสู่ช่วงที่ดุเดือดที่สุดแล้ว!"

"การต่อสู้เพื่อคว้าตั๋วเข้าสู่รอบรองชนะเลิศนั้นเข้มข้นกว่าที่เราคาดไว้มาก!"

"แล้วต่อไป คู่ต่อสู้คู่ถัดไปจะมอบการแสดงสุดพิเศษแบบไหนให้กับพวกเรา?"

คู่ต่อสู้คู่ที่สาม: ราชินีบุปผา VS ราชันย์ร้อยหน้า

"ถึงตาฉันแล้ว"

หลินจือไป๋เดินขึ้นเวทีอย่างมั่นใจ

และต้องเผชิญหน้ากับราชินีบุปผา

บรรยากาศในฮอลล์ร้อนแรงขึ้นทันที!

เสียงพูดคุยของผู้ชมดังกระหึ่ม

"ราชินีบุปผา!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ราชันย์ร้อยหน้าจะชนะได้ไหม?"

"ถ้าไม่พิจารณาเรื่องอื่น ๆ น่าจะไม่มีปัญหาหรอก แต่ฉันรู้สึกว่าอาจจะแพ้ก็ได้ อย่าลืมสิว่าหรงอีหลางบอกไว้ว่าที่เขาชนะได้เพราะมีคนเก่ง ๆ อยู่เบื้องหลังคอยแต่งเพลงให้"

"เรื่องนั้นมีผลอยู่เหมือนกันนะ"

"ฉันไม่สนว่าใครจะเป็นคนแต่งเพลง ขอแค่เขาร้องดี ฉันก็จะโหวตให้!"

"ฉันก็เหมือนกัน! สนใจแค่การแสดงเท่านั้น!"

"แต่ถ้าเพลงของราชันย์ร้อยหน้าไม่ใช่เขาแต่งเอง ฉันคงตั้งมาตรฐานสูงขึ้น ต้องร้องให้ดีมากถึงจะโน้มน้าวใจฉันได้"

มุมมองของผู้ชมแตกต่างกันออกไป

แม่ของหลินจือไป๋พูดด้วยความคาดหวัง

"คิดว่าเขาจะร้องเพลงใหม่ที่เสี่ยวเฮยแต่งหรือเปล่านะ?"

พ่อของเขานั่งหลังตรงด้วยความตื่นเต้น

"น่าจะเป็นไปได้สูงนะ เสี่ยวเฮยไปที่สถานีบ่อย ๆ น่าจะเตรียมเรื่องนี้แหละ"

พี่ชายพูดอย่างจริงจัง

"เดี๋ยวก็รู้ว่าผู้ชมจะยอมรับได้แค่ไหน"

พี่สาวพูดด้วยความมั่นใจ

"ถึงความนิยมของราชันย์ร้อยหน้าจะลดลงเพราะคำพูดของหรงอีหลาง แต่ถ้าเขาร้องดีจริง ๆ ฉันเชื่อว่าผู้ชมจะยังโหวตให้เขาอยู่ดี"

ที่มุมหนึ่งของฮอลล์

หรงอีหลางนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ขณะที่หลินเจามู่ ซึ่งนั่งข้างเลขาจิน

มองไปที่ราชันย์ร้อยหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและคาดเดา

เหมือนกำลังพยายามยืนยันบางสิ่งบางอย่าง

...

บนเวที

ทั้งสองเล่นเป่ายิ้งฉุบเพื่อเลือกว่าจะร้องก่อนหรือหลัง

ราชันย์ร้อยหน้าชนะ!

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

รู้สึกว่าโชคเข้าข้างเขา

เขาตัดสินใจให้ราชินีบุปผาร้องก่อน

เพื่อที่เขาจะได้ปรับกลยุทธ์ได้ตามการแสดงของเธอ

จากนั้นหลินจือไป๋ถอยออกไปจากเวที

เพื่อให้ราชินีบุปผาได้เริ่มการแสดง

แสงไฟสาดส่องไปที่เวที

หมอกหนาลอยปกคลุมทั่วทั้งเวที

ทีมแดนเซอร์ ปรากฏตัวขึ้น

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงด้วย ท่วงทำนองอันหรูหรา

ราชินีบุปผายกไมโครโฟนขึ้นอย่างสง่างามและเริ่มร้อง

"ฉันคือคนในความฝัน"

"ได้ยินเสียงสายน้ำไหล"

"นั่นคือป่าลึกลับแห่งหนึ่ง"

"มีฝูงกวางวิ่งเล่น และต้นไม้ที่ไม่รู้จักชื่อ"

"เสียงร้องของเหล่าเอลฟ์ดังก้อง ฉันเต้นรำใต้แสงจันทร์"

บทเพลงนี้มีความโดดเด่นในหลายด้าน:

ผสมผสานเครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างกู่ฉินและผีผา

สร้างบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกเหมือนเพลงพื้นบ้าน

แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์ เพลงกลับเปลี่ยนเป็นสไตล์ร็อก

การผสมผสานหลากหลายแนวเพลงอย่างลงตัว

ฟังแล้วไม่รู้สึกขัดแย้ง กลับกันยิ่งทำให้รู้สึกหลากหลายและเต็มไปด้วยอารมณ์

"เพลงนี้มีหลายสไตล์มากเลยนะ"

หลินจือไป๋คิดในใจอย่างครุ่นคิด

เพลงที่เขาเตรียมไว้ ยังไม่มีเพลงไหนที่หลากหลายเท่านี้

แต่เขาจำได้ว่ามีเพลงหนึ่งที่ ผสมผสานระหว่างดนตรีพื้นบ้านกับร็อก

และเขาตั้งใจจะใช้เพลงนั้นในรอบรองชนะเลิศอยู่แล้ว

ดังนั้น การตอบโต้การแสดงนี้ไม่น่าจะยาก

เขายิ้มเล็กน้อย

"ไม่ต้องเปลี่ยนเพลงเลย"

"เพราะเพลงที่เตรียมไว้อยู่แล้วก็เหมาะสมกับเวทีนี้อย่างสมบูรณ์แบบ"

เสียงผู้ชมเริ่มดังขึ้น

"สุดยอดเลย!"

"สไตล์เพลงฟังแล้วสบายหูมาก!"

"เพลงนี้เจ๋งจริง ๆ!"

"ราชินีบุปผาร้องได้ดีมาก!"

"นี่แหละพลังของราชินีเพลงตัวจริง!"

"เสียงนี้มันคือฉือปิงเจี๋ยใช่ไหม!?"

"ราชินีเพลงแห่งน่าเซิน!"

"ดูเหมือนว่าชาวเน็ตจะเดาถูกอีกแล้ว!"

ราชินีบุปผาใช้เสียงจริงของตัวเองในการร้อง

ทำให้ผู้ชมหลายคนจำเสียงของเธอได้ทันที

และเพราะว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมมาก

ทั้งฮอลล์จึงเต็มไปด้วยเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังสนั่น!

หลินจือไป๋ยืนรออยู่หลังเวที

ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกระซิบกับตัวเอง:

"ถึงตาฉันแล้ว..."

"แข็งแกร่งจริง ๆ"

ที่โต๊ะกรรมการวิเคราะห์เสียง

ฉินเลี่ยนพูดเบา ๆ:

"การแสดงนี้ยอดเยี่ยมมาก"

"แต่ถ้าเทียบกับการแสดงของราชันย์ร้อยหน้าในรอบก่อน ๆ ฉันว่ามันยังขาดอะไรบางอย่าง"

"อืม"

หลี่เซียวพยักหน้าเห็นด้วย

"ผลแพ้ชนะของราชันย์ร้อยหน้าคงขึ้นอยู่กับว่า ความนิยมของเขาจะถูกกระทบจากคำวิจารณ์ของหรงอีหลางมากแค่ไหน"

"แต่ถ้าให้พูดถึงแค่เรื่องการแสดง ฉันยังเชื่อมั่นในตัวเขาเต็มที่"

"ราชันย์ร้อยหน้าต้องทำได้แน่นอน!"

ปลาคาร์ปน้อยที่เพิ่งถอดหน้ากากไป

กำหมัดแน่นเพื่อให้กำลังใจเขา

...

บนเวที

ราชินีบุปผาจบการแสดงของเธอลงอย่างสมบูรณ์แบบ

หวงลี่ขึ้นมาควบคุมเวทีอีกครั้ง

ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น:

"ต่อไปนี้ นักร้องที่เรารอคอยมากที่สุดกำลังจะขึ้นเวที!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ผู้ที่ทำให้พวกเราตราตรึงตั้งแต่รอบแรกของ 《หน้ากากนักร้อง》!"

"ฉันเชื่อว่าทุกคนคงสงสัยเหมือนกับฉัน"

"ว่าภายใต้หน้ากากนั้นคือใครกันแน่?"

เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า:

"เราจะได้พบคำตอบนั้นหรือไม่?"

"เชิญพบกับราชันย์ร้อยหน้า!"

หลังเวที

หลินจือไป๋สูดหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

จากนั้นเขาก้าวเดินขึ้นสู่เวที ทีละก้าว... ทีละก้าว

เมื่อเขายืนอยู่กลางเวที

มองลงไปยังผู้ชมที่นั่งอยู่เต็มฮอลล์

เขารู้สึกถึง "จุดสิ้นสุดของการเดินทางครั้งนี้" กำลังใกล้เข้ามา

"มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งสุขและเศร้าในเวลาเดียวกัน"

เขาคิดในใจ

"ถ้าแพ้ในรอบนี้ คงจะรู้สึกเสียดายมาก"

เพราะเวทีนี้มอบความสุขให้เขามากมาย

การใส่หน้ากาก

ทำให้เขาไม่ต้องเปิดเผยตัวตน

ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตัดสินจากชื่อเสียง

เขาสามารถพูดและทำอะไรก็ได้อย่างอิสระ

"ฉันชอบความรู้สึกนี้จริง ๆ"

"มันทำให้ฉันเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่"

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้น

เสียงขลุ่ยที่แผ่วเบา

ตามด้วยเสียงกู่เจิงที่บรรเลงอย่างไพเราะ

ผู้ชมที่เชี่ยวชาญด้านดนตรีถึงกับเบิกตากว้าง!

เพราะพวกเขาสังเกตได้ทันทีว่า

"เพลงนี้ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านจำนวนมาก"

แต่กลับถูกผสมผสานเข้ากับจังหวะดนตรีร็อกอย่างลงตัว!

"นี่มันเพลงใหม่อีกแล้วเหรอ?"

ทุกคนต่างลุ้นด้วยความตื่นเต้น

การแสดงของราชันย์ร้อยหน้ากำลังจะเริ่มขึ้น!