ผู้คนที่นั่งชมพิธีมอบรางวัลอยู่ก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน

เมื่อได้รู้ว่า “ระลอกคลื่นฤดูร้อน” ถูกวาดขึ้นมาอย่างไรและรู้สึกสะเทือนใจ พวกเขาก็ทำได้เพียงเฝ้าดูการปะทะคารมของสองอัจฉริยะจิตรกรเท่านั้น

└อะไรกันเนี่ย 555555

└ฮุนอีบอกว่าไม่ยึดติดกับอันดับ แล้วทำไมโกรธขนาดนั้นล่ะ 555555

└ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลยแฮะ

└“ความงาม”ได้อานิสงส์จากโกฮุนก็เลยจะยกถ้วยรางวัลชนะเลิศให้งั้นสิ?

└ฟังๆ ดูเหมือน “ความงาม” เป็นชุดผลงานนะ โกฮุนเลยโมโหว่า แค่ส่งชิ้นเดียวก็คิดว่าจะชนะได้เหรอ 555

└ศึกศักดิ์ศรีชัดๆ

└ก็จริง แต่ทำไมมันตลกจัง 555555

“เอาล่ะ รู้แล้วว่าทั้งสองคนรักใคร่กันดี งั้นขอปิดท้ายกันเถอะครับ”

อูจินก้าวออกมาจะปิดพิธีมอบรางวัล แต่ทั้งอ็องรี มาร์โซกับโกฮุนไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องมาสนใจอะไรแบบนั้นหรอก ครั้งหน้าฉันก็ชนะอยู่ดี!”

“คิดจะทำให้ฉันขายหน้าหรือไง!”

“ฉันยิ่งขายหน้ากว่าอีก! แบบนั้นจะให้ฉันรับได้ยังไง!”

“มัวยืนทำอะไรกันอยู่! พาตัวออกไป!”

เพราะหลังพิธีจะมีการประกาศบางอย่าง อ็องรี มาร์โซจึงเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขึ้นเวที

“เดี๋ยวครับ เดี๋ยวก่อน ยังมีเรื่องจะพูดอยู่”

“ลงไปก่อนเถอะครับ ค่อยว่ากันทีหลัง”

โกฮุนพยายามอธิบายอย่างไรก็ไม่เป็นผล เหล่าเจ้าหน้าที่ที่รับเงินเดือนงามจากอ็องรี มาร์โซไม่คิดจะฟังเด็กหนุ่มเลย

“ฮึ่ก ฮึ่ก”

โกฮุนที่ถูกยัดเยียดถ้วยรางวัลชนะเลิศให้กลับไปนั่งที่อย่างฝืนใจ หายใจแรงด้วยความขมขื่น

สิ่งที่น่าเจ็บใจไปชั่วชีวิตก็คือ เขาไม่อาจปาถ้วยรางวัลชนะเลิศของการประกวดอาร์นูโว ซึ่งผู้คนนับไม่ถ้วนร่วมแรงร่วมใจกันจัดจนสำเร็จ ลงต่อหน้าต่อตานับล้าน

ชาชีฮยอนที่เอาแต่มองเพื่อนสนิทก็เอ่ยขึ้น

“นี่”

เขาสงสัยว่า รับถ้วยรางวัลมันน่าอาย แล้วไปทะเลาะกันต่อหน้าคนดูนับล้านไม่น่าอายหรือไง

“รู้ใช่ไหมว่านี่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก”

โกฮุนที่กำลังคุกรุ่นอยู่เบิกตากว้าง

└โธ่ 555555 อะไรกันเนี่ย 555

└แล้วตกลงใครชนะกันแน่ 555

└ดูเจ้าตัวหอบสิ ㅠㅠ น่ารักเกิน ㅠㅠ

└ยังไงผู้ชนะก็อ็องรีนั่นแหละ ถึงจะมีตัวแปรบ้างแต่ผลมันชัดเจน

พอสถานการณ์เริ่มสงบ อ็องรี มาร์โซก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวออกไปข้างหน้า

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่คนมาชมนิทรรศการเริ่มลดลง”

เขากวาดตามองผู้คนที่มาร่วมงานปิดนิทรรศการแล้วกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“บอกกันว่ามีสิ่งให้เพลิดเพลินเยอะเกินไป ทั้งกีฬา ภาพยนตร์ ดนตรี ศิลปะเลยถูกคัดออกโดยธรรมชาติ เดี๋ยวนี้ถึงกับมีพวกงี่เง่าพูดว่ามันไม่มีคนชอบแล้ว”

บนจอสกรีนตรงกลางปรากฏตัวเลข 13,092,271

จำนวนผู้ที่มาเยี่ยมชมการประกวดอาร์นูโวทั้งทางตรงและทางอ้อม

“ไม่ใช่ว่าคนที่รักศิลปะหายไปไหน”

สายตาของอ็องรี มาร์โซไม่สั่นไหวแม้แต่นิด

“แค่ไม่มีความจำเป็นต้องไปดูผลงานที่ไม่กระตุ้นอารมณ์อะไรเลยเท่านั้นเอง อุตส่าห์ไปชมงานแสดงก็ไม่รู้สึกสุขหรือเศร้า ถ้ามันทำให้โกรธ ทำให้ดีใจ อย่างน้อยทำให้กลัวบ้าง คนก็จะไปหาเอง”

ทันทีที่คำพูดของอ็องรี มาร์โซจบ คำว่า ‘Création’ ก็ลอยขึ้นบนจอสกรีนกลางเวที

“ผมยืนยันได้ผ่านการประกวดอาร์นูโว คนไม่ได้ไม่สนใจศิลปะ พวกเขาแค่เหนื่อยหน่ายกับปรัชญาล้าสมัยของพวกงี่เง่า กับการแสดงออกที่ไร้ความหมายเท่านั้น”

<อ็องรี มาร์โซ 001> ที่สร้างขึ้นผ่านโปรเจกต์การก่อเกิดใหม่ ปรากฏตัวต่อสายตาผู้ชม

ประติมากรรมชิ้นนั้นทำให้ผู้คนทึ่งราวกับภาพวาดลุกขึ้นยืนออกมาจากแคนวาส

สมกับเป็นผลงานระดับยอดเยี่ยมของอ็องรี มาร์โซ ผู้เป็นที่รักไม่เพียงในฐานะจิตรกร แต่ในฐานะประติมากรด้วย

“สมกับเป็นอ็องรีจริงๆ”

คิมจีอูพยักหน้าให้กับคำพูดของผู้สื่อข่าวอีอินโฮ

รูปเหมือนตนเองที่อ็องรี มาร์โซเปิดเผยนั้น ถ่ายทอดแม้แต่รอยปัดพู่กันราวกับยกภาพจากความจริงมาวางไว้

เธอถูกตรึงสายตากับ <อ็องรี มาร์โซ 001> จนรู้สึกโชคดีที่มีบัตรนักข่าวให้เข้าไปดูใกล้ๆ ได้

“...หือ?”

ทว่าเพียงชั่วครู่ ทั้งคิมจีอูและผู้ชมทั้งฮอลล์ก็เริ่มฮือฮา

บนจอสกรีนกลาง ปรากฏวิดีโออ็องรี มาร์โซกำลังวาดรูปกลางอากาศ

“อะไรน่ะ?”

“tilt canvas เหรอ?”

“ออกแบบด้วยเจ้านั่นงั้นสิ?”

กล้องค่อยๆ เคลื่อนเผยให้เห็นอ็องรี มาร์โซในพื้นที่ข้างๆ ที่กำลังสวม VR และพิมพ์ภาพที่วาดกลางอากาศออกมาแบบเรียลไทม์

ถึงจะมีความหน่วงของเวลาอยู่บ้าง แต่เครื่องจักรแปลกตาที่ผู้คนไม่เคยเห็นนั้นกำลังวาดภาพเหมือนกับอ็องรี มาร์โซทุกกระเบียดนิ้ว

เมื่อวิดีโอกรอเร็วเผยกระบวนการกำเนิดของ <อ็องรี มาร์โซ 001> จนจบ

“อูวววววว!”

ทุกคนลุกขึ้น ส่งเสียงเฮจนเหมือนจะทำให้ฮอลล์ปิดงานสั่นสะเทือน

└นั่นมันอะไร;;;

└ทำได้ยังไง?

└อะ อะไรกันฟะ?

└ไม่ใช่ tilt canvas เหรอ?

└ทำได้ยังไงเนี่ย บ้าไปแล้ว;;;

ห้องแชตของแพลตฟอร์ม OTT ที่มีผู้ชมจากทั่วโลกก็ไม่ต่างกัน

ผู้ชมต่างตะลึงกับการที่ภาพวาดถูกพิมพ์ออกมาเป็นรูปทรงสามมิติได้ตรงตัวจนปิดบังความตกใจไม่อยู่

อ็องรี มาร์โซก้าวออกมาพูด

“ต่อจากนี้ ศิลปะจะไม่ถูกจำกัดอยู่แค่บนแคนวาสอีกแล้ว”

อ็องรี มาร์โซกล่าวว่า ศิลปะบริสุทธิ์ที่เคยตัดขาดจากสาธารณชน จะไม่ถูกโดดเดี่ยวอีกต่อไป

“ฉันนี่แหละ”

อ็องรี มาร์โซจ้องโกฮุนที่นั่งอยู่แถวหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ทุกอย่างที่นายวาด จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้”

วีรบุรุษคนนั้นเลื่อนสายตาไปสบตากับแขกผู้ได้รับเชิญทีละคน

“เราไม่ต้องการขยะที่ยึดติดกับอดีตแล้วเอาศิลปะมาล้อเล่น”

เขาพูดอย่างหนักแน่น

“จงท้าทาย”

เขากระตุ้น

“ไม่คิดหรือว่ามันผิดปกติ? ซากสัตว์สตัฟฟ์ถูกซื้อขายกันในราคาหลายสิบล้านยูโร มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? คิดหรือว่าปรัชญาที่สอดแทรกอยู่ในนั้นมีคุณค่าคุ้มกับราคา?”

ไม่กี่คนที่จับเจตนาของอ็องรี มาร์โซได้ ต่างอ้าปากค้าง

พอพูดถึงซากสัตว์สตัฟฟ์ นั่นคือแนวทางการทำงานที่เดเมียน คาร์เตอร์ใช้บ่อย

เขากำลังชี้เป้าไปที่คนที่ขายงานได้แพงที่สุดในตอนนี้ และวิจารณ์ตรงๆ ว่างานของเขาถูกปั่นราคาเกินจริง

วีรบุรุษยังคงปลุกระดมต่อ

“โลกที่มองศิลปะเป็นเป้าหมายของการเก็งกำไรแบบผิดธรรมชาติ มาถึงจุดจบแล้ว”

อ็องรี มาร์โซไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าศิลปะกลายเป็นเป้าหมายของการเก็งกำไร

เพราะคาร์เทลที่ ‘พวกเขา’ สร้างขึ้น เขาไม่อยากเห็นศิลปินที่ทำงานด้วยเจตนาบริสุทธิ์ต้องไร้ที่ยืน

เขาทนไม่ได้ที่ยุคของอ็องรี มาร์โซจะถูกจารึกไว้ทั้งน่าอัปลักษณ์และน่าเวทนาเช่นนั้น

“ประวัติศาสตร์ของศิลปะจะถูกบันทึกใหม่อีกครั้ง”

บนจอกลางเวทีมีข้อความระบุว่า สิทธิ์ของ tilt canvas และอุปกรณ์พิมพ์ผลลัพธ์จะเปิดให้ใช้ฟรีทั้งหมด

ตามที่เขาพูดไว้ เทคโนโลยีใหม่ที่อาจเปลี่ยนประวัติศาสตร์ศิลปะกำลังจะกลายเป็นสมบัติสาธารณะ ทำให้ผู้คนตะลึงงัน

“อ็องรี! อ็องรี!”

“อ็องรี! อ็องรี!”

โดยไม่ต้องรอให้ใครเริ่มก่อน

ศิลปินส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโวพร้อมใจกันโห่ร้องเรียกชื่ออ็องรี มาร์โซ

แม้จะเริ่มมีชื่อเสียงบ้าง แต่ก็ยังยากจะฝันถึงชีวิตที่มั่นคง

พวกเขาต่างรู้สึกถึงความไม่ชอบธรรมอย่างชัดเจน

แม้จะคิดว่าต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ตนไม่อาจรู้ แต่การประกวดต่างๆ ก็ส่องสปอตไลต์ให้เฉพาะคนที่มีเส้นสายกับสมาคม

ผลงานของคนที่ถูกเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญก็มักถูกตั้งราคาเกินจริงแบบสุดกู่

สาธารณชนมองงานเหล่านั้นแล้วคิดว่านั่นแหละคือศิลปะร่วมสมัยทั้งหมด จึงพากันด่า และตลาดศิลปะก็แคบลงเรื่อยๆ

และนี่คือช่วงเวลาที่ความไม่พอใจและความคับแค้นที่สั่งสมมาระเบิดออก ซึ่งรวมถึงระบบอ็องแตร์มิต็อง การประกวดอาร์นูโว ไปจนถึงการเปิดให้ใช้ฟรีของเทคโนโลยีใหม่ชื่อว่า พลิกโลก

สำหรับผู้คนที่อยู่ในสังคมที่ถูกทรราชครอบงำ อ็องรี มาร์โซคือวีรบุรุษ

* * *

[เทคโนโลยีที่ทำให้ภาพวาดกลายเป็นจริง ‘พลิกโลก’]

[ผู้ชนะการประกวดอาร์นูโว อ็องรี มาร์โซ]

[จิตรกรอัจฉริยะ โกฮุน คว้ารองชนะเลิศการประกวดอาร์นูโว!]

[อ็องรี มาร์โซ, “ผมจะสร้างสังคมที่ศิลปะถูกเสพในนามของศิลปะ”]

วันที่ 6 อ็องรี มาร์โซ จิตรกรและประติมากรตัวแทนของฝรั่งเศส แสดงเจตนารมณ์ชัดเจนเรื่องการสร้างสภาพแวดล้อมทางศิลปะ

การประกวดอาร์นูโวที่จัดโดยสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ใช้วิธีที่ต่างจากการประกวดทั่วไป โดยปิดชื่อศิลปินและให้ผู้ชมเป็นผู้โหวตเลือกโดยตรง จึงเรียกความสนใจได้อย่างล้นหลาม

อ็องรี มาร์โซ วิจารณ์แนวโน้มการซื้อขายผลงานศิลปะมูลค่าสูงแบบใต้ดินและเพื่อการเก็งกำไร พร้อมประกาศแผนสร้างสภาพแวดล้อมที่ผู้คนสามารถเพลิดเพลินกับศิลปะ และสร้างตลาดที่เป็นธรรมซึ่งศิลปินจะตอบสนองต่อสิ่งนั้นได้]

[อ็องรี มาร์โซ ยกให้ตนเองและโกฮุนเป็นผู้นำยุคสมัยใหม่]

[โกฮุน, “เอาถ้วยรางวัลไป!”]

ในพิธีมอบรางวัลการประกวดอาร์นูโว สองอัจฉริยะจิตรกรได้แสดงมิตรภาพให้เห็น

อ็องรี มาร์โซยอมสละถ้วยรางวัลชนะเลิศ เนื่องจากมีกระแสข่าวลือว่า “ความงาม” เป็นผลงานของโกฮุน ทว่าทางโกฮุนปฏิเสธ โดยบอกว่าอ็องรี มาร์โซเองก็มีบทลงโทษเช่นกัน

หลังสุนทรพจน์ อ็องรี มาร์โซประกาศว่า โปรเจกต์การก่อเกิดใหม่ยังอยู่ระหว่างดำเนินการ และจะคัดเลือกโกฮุนเป็นผู้ทดสอบเบตาเพื่อเตรียมเข้าสู่การใช้งานเชิงพาณิชย์

ด้านโกฮุน เมื่อถูกถามเกี่ยวกับพลิกโลก เขาก็เก็บอาการเขินอายไม่อยู่ แกว่งถ้วยรางวัลไปมา เรียกเสียงหัวเราะจากผู้คน

เดเมียน คาร์เตอร์ที่กำลังอ่านข่าวถอนหายใจยาว

วงการศิลปะกำลังกึกก้องด้วยเรื่องราวของ “ระลอกคลื่นฤดูร้อน” และ “ความงาม” รวมถึงโกฮุนและอ็องรี มาร์โซ

‘น่ากลัวชะมัด’

ศิลปินที่ประสบความสำเร็จทางการค้ามากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ได้รับแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่จากการประกวดอาร์นูโว

นานแค่ไหนแล้วที่ตนเคยซาบซึ้งไปกับภาพวาดสักชิ้น

เดเมียน คาร์เตอร์ซาบซึ้งจากใจจริงต่อ “ระลอกคลื่นฤดูร้อน” และ “ความงาม”

และยังรู้สึกอิจฉาอ็องรี มาร์โซและโกฮุน ผู้สามารถสร้างสรรค์ผลงานเช่นนั้นได้

เพียงแค่ทำในสิ่งของตนเอง ก็ได้รับความรักจากสาธารณชน นั่นแหละที่น่าอิจฉา

ถ้าไม่ถอนตัวกลางคัน ป่านนี้จะเป็นอย่างไร

ช่วงท้ายของการประกวด “ระลอกคลื่นฤดูร้อน” และ “ความงาม” กวาดคะแนนโหวตมากกว่างานอื่นเทียบไม่ติด

แค่รักษาสัดส่วนคะแนนไว้ราว 19–20% ของคะแนนทั้งหมดก็ว่ายอดเยี่ยมแล้ว แต่ในโค้งสุดท้าย ทั้งสองชิ้นกลับทำสถิติแตะระดับ 28%

ทั้งที่ชื่อศิลปินยังไม่ถูกเปิดเผย

เดเมียน คาร์เตอร์รู้สึกโชคดีที่รีบถอนตัวไปก่อน

หากต้องเผชิญหน้ากับสองศิลปินหัวใสมีไอเดียแพรวพราว คงกลายเป็นเพียงแท่นเหยียบที่ดีให้พวกเขา

หน้าข่าวไลฟ์สไตล์และวัฒนธรรมของเว็บไซต์ข่าว เต็มไปด้วยคำว่าอ็องรี มาร์โซ โกฮุน และ “ศิลปะรูปแบบใหม่”

‘ศิลปะรูปแบบใหม่งั้นหรือ’

เดเมียน คาร์เตอร์กำถ้วยกาแฟร้อนแน่น พลางจมลงในห้วงคิด

เหมือนที่ผ่านมาเป็นสิบๆ ปี คราวหน้าควรนำเสนอผลงานแบบไหนก็ยังคิดสิ่งที่เข้าท่าไม่ออกอยู่ดี

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น เขามักจะมองไปยังหัวกะโหลกสองชิ้นที่ประดับอยู่ตรงมุมลับของสตูดิโอของเขา

เขาไม่อาจละทิ้งชีวิตที่เจิดจ้าเหมือนแซฟไฟร์สีน้ำเงินได้