“เดี๋ยวผมจะกลับมาเร็วๆ นะ”

“ไม่เอาครับ”

คุณปู่ขมวดคิ้วลง

“แค่พรุ่งนี้ไปอีกสักสองวัน เดี๋ยวปู่จะรีบมารับนะ”

“ท่านไปทำธุระได้ครับ ผมจะพักที่โรงแรม”

“ปู่จะปล่อยเธอไว้คนเดียวได้ยังไง ฮึม?”

ผมเข้าใจความรู้สึกของท่านดี

ไม่ว่าผมจะพูดอะไร สำหรับคุณปู่ ผมก็เป็นแค่หลานชายอายุสิบขวบ จะปล่อยหลานคนเดียวที่ต่างแดนไม่ได้

ถ้าเป็นผมก็คงทำเหมือนกัน

“ฮึม? ปู่ขอโทษนะ”

คุณปู่กอดผมแล้วตบหลังเบาๆ ปลอบใจ

ผมไม่รู้จะฝ่าด่านนี้ไปยังไงดี

“ผมจะไม่ออกไปข้างนอกก็ได้ครับ เรื่องอาหารก็กินรูมเซอร์วิสได้นี่”

พอผมดันตัวออกแล้วสบตาท่าน ก็รู้ทันทีว่าคิดพลาด สีหน้าท่านบอกชัดว่า “ไม่ได้เด็ดขาด”

บังแทโฮถอนหายใจยาว

ด้วยความรับผิดชอบสูงของเขา บางทีเขาอาจกำลังโทษตัวเองกับสถานการณ์นี้ด้วยซ้ำ

ยิ่งผมปฏิเสธความต้องการของคุณปู่มากเท่าไร คุณปู่กับบังแทโฮก็ดูจะยิ่งลำบากใจ ผมเลยเริ่มใจอ่อน

“ผมไปอยู่กับคุณปู่มาร์ตินก็ได้ครับ”

ไม่จำเป็นต้องไปบ้านของมาร์โซหรอก

คุณปู่แค่ต้องการใครสักคนที่ไว้ใจได้มาดูแลผม และถ้าเงื่อนไขเป็นแบบนั้น มาร์ติน แยนเซน ที่สนิทกับคุณปู่มานานก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าเยอะ

โอแวร์ซูว์รวซก็ไม่ไกลจากที่นี่นัก ผมเองก็จะได้อยู่สบายๆ

“เมื่อวานโทรไป เขาบอกว่าไปอาร์ลน่ะ”

“……งั้นปิแอร์ มาร์โลล่ะครับ”

“เขาลาพักร้อนตั้งแต่วันนี้”

“ถึงจะลาพักร้อน แต่ให้ผมไปขออาศัยสักสองวันก็น่าจะได้นี่ครับ”

“เขาบอกจะไปเล่นเซิร์ฟที่นิวซีแลนด์ จะให้บ้านถูกทิ้งไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะ”

นี่มันสมคบคิดกันแน่ๆ

ต้องมีใครสักคนจัดฉากให้เรื่องมันลงเอยแบบนี้ชัดๆ

ทำไมทุกอย่างมันลงล็อกพอดีเป๊ะแบบนี้

“ฮุน ถ้านอนที่คฤหาสน์มาร์โซแค่สองวัน อยากได้อะไร ปู่จะซื้อให้หมดเลย”

พอคุณปู่พูดอย่างเว้าวอน ผมก็จนปัญญา

บางเรื่องถึงไม่ชอบก็ต้องทำ

“ผมอายุเท่าไหร่แล้ว ทำไมถึงยังพูดแบบนั้นอยู่ล่ะครับ”

“ฮุน”

ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

“……ก็ได้ครับ”

ทั้งที่เมื่อเช้านี้เพิ่งยืนยันเสียงแข็งไปว่าไม่มีวันอยู่ร่วมบ้านด้วยกันแท้ๆ

แค่คิดว่าจะไปอาศัยอยู่สองสามวัน หน้าตาของไอ้คนนั้นที่จะทำออกมาผมก็มองเห็นชัดเจนแล้ว

* * *

เห็นไหมล่ะ

พอผมมาถึงคฤหาสน์มาร์โซพร้อมคุณปู่ เขาก็มองลงมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจนักหนา

น่าหมั่นไส้กว่าที่คาดไว้มาก

ผมไม่มั่นใจว่าจะทนมองหน้าพรรค์นั้นได้ เลยเบือนสายตาหนี

ถึงอยากกลับเดี๋ยวนี้ แต่พอรู้ดีถึงสถานการณ์ของคุณปู่กับบังแทโฮ ก็ไม่กล้าปฏิเสธโต้งๆ ได้แต่ย่ำเท้ากับพื้นกลบความหงุดหงิดอยู่เงียบๆ

คุณปู่เอ่ยปากก่อน

“งั้นปู่ขอฝากไว้หน่อยนะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

แค่ตอบว่าไม่ต้องห่วงก็น่าหงุดหงิดจะตาย

“ฮุน”

คุณปู่ย่อลงนั่งยองๆ

จำใจสบตาเข้า ก็พอจะรู้ว่าท่านใจคอไม่ดีแค่ไหน

“มีอะไรเกิดขึ้นต้องโทรหาปู่เลยนะ ปู่จะรับสายตลอด เข้าใจไหม?”

“ครับ ผมจะทำอย่างนั้น”

เรื่องมันก็เกิดไปแล้วนั่นแหละ

คงทำได้แค่พยายามหลีกเลี่ยงปะทะต่อหน้าให้มากที่สุดแล้วอดทนอยู่ให้ครบสองวัน

“กินข้าวให้เคี้ยวช้าๆ ให้ละเอียดนะ ทาครีมด้วย แล้วก็อย่าลืมแปรงฟัน”

“จะสายแล้วครับ”

ปกติผมคงตอบตกลงอย่างว่าง่าย แต่พอถูกทำเหมือนเป็นเด็กต่อหน้า มาร์โซ มันก็อายจนหน้าแสบ

ผมเลยอ้างเวลาเครื่องขึ้น รีบส่งคุณปู่กลับไปก่อน

“งั้นปู่ไปก่อนนะ”

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

พอผมโบกมือส่งแล้วหันกลับมา อ็องรี มาร์โซก็ยืนยิ้มทะเล้นอยู่

“ผมไม่ได้อยากมาเองนะ”

“ก็คงงั้นล่ะ”

อ็องรี มาร์โซที่ทำท่าใจกว้างราวกับเข้าใจทุกอย่างไปหมด น่าหมั่นไส้กว่าปกติสักสี่เท่า

“บอกว่าไม่ใช่ไง”

มาร์โซหัวเราะหึ

“นายก็มีศักดิ์ศรีของนายล่ะนะ คงอยากสร้างเหตุผลที่ดูดีหน่อย”

“บอกว่าไม่ใช่ไง!”

“พอเถอะ ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งดูแย่”

อยากจะซัดเข้าให้สักป้าบจริงๆ

“ผมมาเพราะคุณปู่เป็นห่วง เลยไม่มีทางเลือกนะ โรงแรมก็อยู่ได้”

“แค่นั้นมันอธิบายไม่ได้หรอกว่าทำไมต้องมาบ้านฉัน ทั้งที่ในปารีสน่ะ คนที่เคานต์ โกซูยอล รู้จักมีตั้งกี่คน นายก็น่าจะรู้นี่”

สรุปของเขาคือ ในเมื่อรู้จักคนในปารีสเยอะ แต่กลับมาหาเขาโดยเฉพาะ ก็เพราะตั้งใจจะมาพักที่บ้านเขา

“มาร์ติน แยนเซนไปอาร์ล แล้วปิแอร์ มาร์โลก็ลาพักร้อน”

อ็องรี มาร์โซส่ายหน้าราวกับว่าช่วยไม่ได้

“ผู้จัดการติดธุระทางบ้าน เซอร์โกซูยอลติดตารางงาน แยนเซนไปทำงานต่างเมือง มาร์โลลาพัก”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“เรื่องมันจะลงล็อกพอดีได้ขนาดนั้นเชียวหรือ? นายเองคิดดูแล้วไม่รู้สึกว่าแย่เหรอ?”

“…….”

ตอนนี้กลับไปเตะหน้าแข้งหมอนี่สักทีแล้วกลับโรงแรม คงดีกว่า

แค่นี้ก็อึดอัดจะแย่ ถ้าต้องอยู่ด้วยกันตั้งสองวันคงอกแตกตาย

“ช่วยเรียกแท็กซี่ให้หน่อย”

“แท็กซี่?”

“ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้ จะกลับแล้ว”

ในซีรีส์ที่ดูเมื่อไม่นานมานี้มีประโยคว่า การขอให้อภัยง่ายกว่าการขออนุญาต

ผมจะกลับไปพักโรงแรมก่อน แล้วค่อยอธิบายให้คุณปู่ฟังทีหลัง ท่านคงเข้าใจ

“ทำได้เหรอ?”

“จะอะไรกันล่ะครับ คุณคิดว่าผมเป็นเด็กหรือไง?”

ข้างหลังอ็องรี มาร์โซที่ยักไหล่อยู่ มีคนคุ้นหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามา

แม่ของมิเชล พลาตินี และยังเป็นแม่นมของมาร์โซ เชรี กาโด

“อุ๊ย ฮุนมานี่เอง ทำไมยืนอยู่ข้างนอก รีบเข้าไปสิ”

“เชรีครับ”

เธอยังเป็นคนอบอุ่นเหมือนเดิม

“หิวล่ะสิ? ฉันเตรียมของอร่อยไว้แล้ว ขึ้นไปพักข้างบนก่อนนะ เดี๋ยวทำเสร็จจะเรียก”

“……”

“ทำไมยืนเฉยอยู่ล่ะ อ้อ ดูสิ ฉันนี่ลืมไปเลย ยินดีด้วยนะ ผู้ชนะเลิศกับรองชนะเลิศมายืนคู่กันได้ยังไง จริงไหม?”

“ขอบคุณครับ”

“เก่งมากๆ เลย เป็นเด็กน่าชมเชย จริงสิ เป็นของขวัญ ฉันเลยอบทาร์ตบลูเบอร์รีที่เธอชอบไว้ให้ด้วยนะ”

พอคิดถึงทาร์ตแป้งกรอบกับบลูเบอร์รีสดๆ น้ำลายก็ไหลโดยไม่รู้ตัว

“ได้ยินว่าพิซซ่าที่เรย์มอนด์ทำครั้งก่อนอร่อยมากเหรอ?”

ผมนึกถึงพิซซ่ามันฝรั่งที่ได้กินตอนมาร์โซเชิญไปดู ‘พลิกโลก’ ครั้งก่อน เลยพยักหน้า

“งั้นครั้งนี้จะทำให้อร่อยกว่านั้นอีก ขึ้นไปพักก่อนนะ เสร็จแล้วจะเรียกลงมา”

“ครับ”

บางทีมันก็อาจไม่ใช่เรื่องแย่ก็ได้

* * *

โกฮุนกำลังดื่มด่ำกับมื้อเย็นที่เชรี กาโดตั้งใจทำให้ พร้อมทั้งเคลิบเคลิ้มเหมือนขึ้นสวรรค์

นั่งเอนหลังบนเก้าอี้อาร์มแชร์ ละเมียดรสที่ยังหลงเหลือในปากคู่กับทาร์ตบลูเบอร์รีของเชรี กาโด แล้วเปิดฟังบรามส์ คอนแชร์โตสำหรับเปียโน หมายเลข 2 เวอร์ชันเบอร์ลิน ฟิลฮาร์โมนิก จนรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดปลิวหายไป

“จะนั่งเคลิ้มอยู่อีกนานไหม”

อ็องรี มาร์โซเรียกโกฮุนที่กำลังแช่ในความสุข

“ขออีกแป๊บครับ”

“ลุก ไปอาบน้ำ”

“เดี๋ยวค่อยไปครับ ฮับ”

โกฮุนกัดทาร์ตบลูเบอร์รีคำโต

แป้งพายหอมเนยเข้มข้นเข้าคู่กับเนื้อผลฉ่ำเด้ง ให้สัมผัสที่ยอดเยี่ยมเกินบรรยาย

โกฮุนไม่รู้จะถ่ายทอดอารมณ์พุ่งพล่านนี้ยังไงดี

อ็องรี มาร์โซปิดเพลงลง

โกฮุนที่กำลังเพลินกับการพักผ่อนขมวดคิ้ว ลุกกึ่งบ่นกึ่งงอน

“ทำอะไรน่ะครับ”

“ไปอาบน้ำ”

พ่ายแพ้ต่อคำสั่งของเจ้าบ้าน โกฮุนจำใจเดินออกจากห้องนั่งเล่นของห้องรับรองแขก ตรงไปที่อ่างล้างหน้าข้างห้องนอน

ระหว่างบีบยาสีฟันลงบนแปรง ก็คิดไปด้วยว่าจะวาดค่ำคืนแสนสุขนี้ออกมายังไงดี

เพราะไม่ได้พกอุปกรณ์วาดรูปมา เลยคิดว่าจะสเก็ตช์ด้วยแท็บเล็ตเพื่อเรียบเรียงความคิดแทน

“พรุ่งนี้เช้าแปดโมงออกมาที่สตูดิโอ”

โกฮุนหันไปเมื่อได้ยินเสียงอ็องรี

“ต้องทำการทดสอบไงล่ะ”

โกฮุนรีบกลั้วปากแล้วถาม

“เร็วไปไหมครับ? เราตกลงกันว่าจะทำตอนผมย้ายมาอยู่ปารีสปีหน้าหนิครับ”

“พอมีเวลาว่างบ้างก็ต้องทำไว้ล่วงหน้า ถึงจะปล่อยได้อย่างสมบูรณ์ไงล่ะ”

ของทุกชิ้นก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว แต่เทคโนโลยีใหม่อย่าง ‘พลิกโลก’ ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับบทบาทของเทสเตอร์เป็นพิเศษ

ต้องปรับความไวให้ตามทันสัมผัสที่แหลมคมของพวกจิตรกร และต้องทดสอบซ้ำในสถานการณ์ที่หลากหลายเพื่อเช็กว่าไม่มีข้อบกพร่อง

“ขยันจังเลยนะครับ”

โกฮุนเอ่ยความรู้สึกตรงๆ

ระหว่างกินมื้อเย็นก็ได้รู้ว่ามาร์โซซึ่งไม่ใช่วิศวกร กลับลงมือสะสมความรู้ที่เกี่ยวข้องด้วยตัวเองแล้วพัฒนามาเรื่อยๆ

“ก็แน่นอนสิ”

อ็องรี มาร์โซกอดอก

“คนที่เดินตามหลังมองแค่คนข้างหน้าก็พอ แต่คนที่เดินนำมันไม่เหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าต้องพยายามแค่ไหน เลยต้องทุ่มสุดตัวทุกวัน”

โกฮุนกระพริบตาพร้อมแปรงฟันต่อ

“เธอก็เหมือนกัน”

“ผมเหรอครับ?”

“ใช่”

โกฮุนที่กำลังขูดตามเหงือกกับซอกฟันบ้วนยาสีฟันทิ้ง

“ผมไม่ได้คิดจะแข่งให้ดีกว่าคนอื่น แค่สนุกกับมันก็พอ”

“เธอจะคิดอย่างนั้นก็ได้ แต่คนอื่นเขาไม่ได้มองเธอแบบนั้น”

อ็องรี มาร์โซรู้สึกว่าโกฮุนยังไม่รู้ตัวเองดีพอว่าเป็นคนแบบไหน

“ยังไม่ถึงปีหลังจากนิทรรศการเดบิวต์ก็ได้ไปวิตนีย์ เบียนนาเล่ แถมตอนนี้ยังชนะพวกคุณปู่คุณย่าจอมบ่นในการประกวดอาร์นูโวอีก”

“ก็บอกว่าเป็นรองชนะเลิศไงครับ”

“ว่าไงนะ?”

“ก็บอกว่าเป็นรองชนะเลิศไง!”

“แปรงฟันให้มันดีๆ หน่อย”

“…….”

“ไม่ว่าเธอจะวาดรูปด้วยความรู้สึกแบบไหน คนอื่นเขาก็วางเธอเป็นเป้าหมายที่ต้องข้ามให้ได้”

“ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

โกฮุนบ้วนยาสีฟันทิ้ง ปฏิเสธคำของอ็องรีก่อนจะเริ่มแปรงต่อ

ช่วงหลังๆ ก็จริงที่ได้รับความสนใจมากขึ้นกว่าเดิม แต่ในวงการก็ยังมีศิลปินเก่งๆ อีกมาก

เขาได้ตระหนักชัดขึ้นจากการประกวดอาร์นูโว

“มีแค่เธอนั่นแหละที่ยังไม่รู้”

อ็องรีย้ำอีกครั้ง

“บทความวิชาการเกี่ยวกับเธอถูกยื่นเข้ามาเกิน 50 ชิ้น ทั้งๆ ที่เริ่มทำงานมาไม่ถึงสองปี”

“……คุณรู้ได้ยังไงครับ?”

อ็องรี มาร์โซเว้นจังหวะ แล้วทำเมินไม่ตอบคำถามของโกฮุน

“ในบรรดานักเขียนที่ยังทำงานอยู่ เธอมีจำนวนบทความข่าวมากเป็นอันดับที่เก้า ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

โกฮุนอมน้ำไว้ในปาก

“เธออยู่ใจกลางวงการศิลปะไปแล้วนะ”

โกฮุนสบตาอ็องรี แล้วค่อยๆ เงยหน้า

“นั่นหมายความว่า มีพวกที่อยากเหยียบย่ำข้ามหัวเธอ พวกที่มองเธอด้วยหางตา รวมถึงพวกที่อยากทำร้ายเธอ เยอะยังกะฝุ่น”

โกฮุนบ้วนน้ำที่กลั้วปากออกมา

ความจริงที่ว่ามนุษย์ไม่ได้ล้วนแต่เป็นคนดี เขาผ่านมาทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้จนรู้ซึ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในสถานการณ์เดียวกัน บางคนก็อิจฉาคนอื่น และบางคนก็ยิ่งกว่านั้น คือใช้วิธีสกปรกเพื่อทำร้ายคนอื่นด้วย

“ตอนนี้ก็เพราะว่าคุณปู่ของเธอคงไม่ยอมปล่อยพวกนั้นไว้เฉยๆ หรอก ฉันเองก็เหมือนกัน”

โกฮุนล้างหน้า

“อย่าแค่เอาน้ำลูบหน้า ใช้โฟมล้างหน้าด้วย”

“แค่นี้ก็สะอาดนะครับ”

“หรือว่าไม่ตื่นเต้นกับเช้าในวันพรุ่งนี้ล่ะ?”

โกฮุนบีบโฟมล้างหน้าลงบนฝ่ามืออย่างเงียบๆ

“เธอต้องรู้จักปกป้องตัวเองจากพวกแบบนั้น ตอนนี้ยังเด็กอยู่ ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องกฎหมายหรือวิธีลงโทษอะไรหรอก”

“ว่าไงนะครับ?”

“ทำผลงานให้ยิ่งใหญ่จนพวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะคิดสู้ โชว์ให้เห็นความต่างระดับชั้น”

มือที่กำลังถูหน้าของโกฮุนหยุดชะงัก

“ทางที่ดีที่สุดคือเดินนำไปให้ไกล จนแม้แต่พวกที่ด่าหรืออยากจะดึงเธอลงต่ำ ก็ต้องจำใจตามหลังเธอ”

โกฮุนฟังคำพูดของอ็องรี มาร์โซจนจบ แล้วล้างฟองออกโดยไม่ตอบอะไร

จากนั้นก็เช็ดน้ำออกด้วยผ้าขนหนู

“บอกไปแล้วไงว่าผมไม่มีความคิดแบบนั้น”

อ็องรี มาร์โซคิดว่าโกฮุนพูดเหมือนคนไม่รู้จักโลก แต่พอได้ยินคำถัดมาก็พูดไม่ออก

“ผมอยากใช้ชีวิตวาดรูปดีๆ กับคุณปู่ กับน้ามีแร แล้วก็กับคุณ ถ้าใครอยากได้ที่หนึ่งก็ให้เขาเอาไปเถอะ เรื่องขายงานให้แพงกว่าใครผมไม่สน”

“…….”

“แค่มีคนที่ชอบงานของผมอย่างมาร์โซก็พอแล้ว คุณก็คิดแบบเดียวกันไม่ใช่เหรอ”

พอโกฮุนจะก้าวออกจากอ่างล้างหน้า อ็องรี มาร์โซก็ยืนขวางประตู

เขายันผนังจนเกิดเสียงดัง ทำให้โกฮุนสะดุ้งเล็กน้อย

“คราวนี้อะไรอีกล่ะ”

“มีแค่นั้นจริงๆ เหรอ”

โกฮุนพยักหน้า

ไม่ว่าอ็องรี มาร์โซจะคิดยังไง ความต้องการของโกฮุนก็หนักแน่นชัดเจน

“สกปรกชะมัด”

คำพูดของอ็องรีทำให้โกฮุนเดือดขึ้นมา

“สกปรกอะไรล่ะ! ก็ควรเคารพความคิดที่แตกต่างกันบ้างสิ!”

“เท้า”

“……ครับ?”

“ทำไมไม่ถูเท้าล่ะ ทำไมไม่อาบน้ำตั้งแต่แรก เอาแต่ลูบๆ หน้าอย่างเดียว โลชั่นก็ไม่ทาด้วย”

โกฮุนกระพริบตาปริบๆ

“ไปอาบให้มันสะอาดๆ หน่อย”