หลินซีทั้งไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เพราะงั้นวิธีที่นายจะช่วยพี่ คือการเรียนแต่งเพลงเองใช่ไหม?”

“ใช่” หลินจือไป๋ตอบ

“งั้นเหรอ” หลินซีพยายามอธิบายความรู้ในวงการเพลงให้น้องชายฟัง “พวกเราพูดว่านักแต่งเพลงมีสถานะสูงที่สุดในวงการเพลง แต่จริง ๆ แล้วเราหมายถึงนักแต่งเพลงระดับทองขึ้นไป”

“ยังมีระดับอีกเหรอ?”

หลินจือไป๋ประหลาดใจ

เหมือนนิยายแนวแฟนตาซีเลยแฮะ

หลินซีส่ายหัว “มันไม่ใช่การจัดระดับอย่างเป็นทางการ แต่เป็นแค่คำพูดในวงการ เหมือนกับที่เราพูดว่าคนนั้นเป็นคนใหญ่โต คนที่เรียกว่าระดับทองคือนักแต่งเพลงที่เคยติดสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลอย่างน้อยสิบครั้ง ไม่ต้องให้พี่อธิบายชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลใช่ไหม?”

หลินจือไป๋พยักหน้า

บลูสตาร์มีแปดทวีป

ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลคือชาร์ตเพลงสูงสุดของวงการเพลงในแต่ละทวีป

ทวีปฉินที่หลินจือไป๋อยู่มีประชากรเกินสองหมื่นสามพันล้านคน นักแต่งเพลงนับไม่ถ้วน ทำให้นักแต่งเพลงระดับทองที่ติดชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลสิบครั้งขึ้นไปต้องมีความสามารถมาก

“แต่ว่า...”

หลินซีมองน้องชาย “นายเลือกเรียนสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะในมหาวิทยาลัยใช่ไหม พี่ก็เรียนสาขานี้ นายจะได้เรียนรู้เรื่องการแต่งเพลงบ้างในหลักสูตรของมหาวิทยาลัย นายควรศึกษาดู อย่าคิดว่าเพราะนายเคยเรียนเปียโนและกีตาร์ตอนเด็กแล้วจะสามารถแต่งเพลงได้ ทุกวันนี้ครอบครัวที่มีฐานะดีต่างก็ให้ลูกเรียนพวกนี้กันทั้งนั้น”

“ผมอยากลองดู”

หลินจือไป๋ยืนยัน “ผมเขียนเพลงเสร็จแล้ว”

หลินจือไป๋ไม่ดื้อรั้น เขารู้ว่าคำพูดของพี่สาวมีเหตุผลทุกคำ แต่เขามีระบบ

“พี่เข้าใจแล้ว”

หลินซีมองน้องชายด้วยความรัก “นายคุยวกไปวนมาเพราะอยากให้พี่ช่วยใช่ไหม?”

“พูดแบบนั้นดูแย่มาก”

หลินจือไป๋ทำหน้ารังเกียจ เรื่องในครอบครัวเราไม่เรียกว่าช่วยเหลือกัน แต่เรียกว่าการสนับสนุน

“ได้สิ”

หลินซียักไหล่อย่างไม่สนใจ “ในเมื่ออยากลองพี่ก็ให้ลอง แต่ห้ามคาดหวังว่าจะได้นักร้องดังมาร่วมงานหรือได้ทรัพยากรมากมายในการโปรโมท ถึงพี่จะเป็นผู้จัดการแผนกเพลงที่สิบสามของเฉินฮวา ก็ไม่สามารถแหกกฎได้ชัดเจนเกินไป เพราะถ้าถูกจับได้ความน่าเชื่อถือของพี่จะเสียหาย”

“งั้นผมจะหาคนร้องเพลงนี้ยังไง?”

หลินจือไป๋ไม่เคยเรียนร้องเพลง เขาไม่อยากทำให้วิศวกรเสียงต้องเหนื่อยเปล่า และเขายังอยากเรียนมหาวิทยาลัยให้ดี ในช่วงนี้เขาคิดจะทำงานเบื้องหลังไปก่อน และค่อยตัดสินใจว่าจะทำอะไรหลังเรียนจบตามความเหมาะสม

“ก็ต้องใช้นักร้องมือใหม่”

หลินซียักไหล่แล้วนึกขึ้นได้ว่าหลินจือไป๋อาจไม่เข้าใจคำศัพท์วงใน จึงอธิบาย “นักร้องที่ยังไม่ได้เดบิวต์อย่างเป็นทางการ ในแผนกของพี่มีนักร้องมือใหม่หกคน นายมีเวลามาเลือกได้เลย”

“พรุ่งนี้ก็ได้”

หลินจือไป๋ไม่สนใจว่านักร้องมีชื่อเสียงหรือไม่ บริษัทเฉินฮวามีมาตรฐานสูง

ถึงแม้จะเป็นนักร้องมือใหม่ในบริษัท ความสามารถก็น่าจะดีพอ

“ได้ พอแล้ว”

หลินซียืนขึ้น “ไปนอนเถอะ”

หลินซีไม่ได้ใส่ใจมากนักกับเพลงที่หลินจือไป๋เขียน

เธอรู้ดีว่าผลงานของบริษัทเพลงขึ้นอยู่กับความสามารถของนักแต่งเพลง

ถ้าแต่งเพลงง่ายขนาดนั้น เธอคงไม่ต้องกังวลเรื่องผลงานของแผนกจนต้องดึงผม

...

วันรุ่งขึ้น

หลินจือไป๋นั่งรถของหลินซีไปยังบริษัทเฉินฮวา

อาคารบริษัทเฉินฮวาตั้งอยู่ในสวนเทคโนโลยีในเมืองซู ทวีปฉิน ห่างจากบ้านหลินจือไป๋ประมาณสามสิบห้ากิโลเมตร มีสถานีรถไฟฟ้าอยู่ใกล้ ๆ หลินจือไป๋เคยไปบริษัทนี้ที่ครอบครัวทำงานอยู่ แต่ไม่บ่อยนักจึงไม่ค่อยคุ้นเคย

อาคารสูงห้าสิบห้าชั้น

มีชั้นใต้ดินสามชั้น

พื้นที่ก่อสร้างรวมเกินหนึ่งแสนตารางเมตร!

นี่เป็นอาคารสำนักงานที่เฉินฮวาสร้างเอง มีประวัติยาวนานเกือบยี่สิบปีแล้ว แม้จะเป็นอาคารเก่าแต่ก็ยังดูใหม่และมีฟังก์ชันครบครัน เป็นหนึ่งในอาคารที่โดดเด่นที่สุดในสวนเทคโนโลยี มีทีมรักษาความปลอดภัยตรวจตราตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

หลินซีจอดรถในลานจอดรถ

แล้วขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบน หลินซีแนะนำเกี่ยวกับบริษัท “สำนักงานใหญ่ของเฉินฮวาใหญ่กว่านี้มาก ถ้ามีโอกาสพี่จะพานายไปดู นี่คืออาคารที่สองของเฉินฮวา เป็นธุรกิจหลักของตระกูลหลิน พี่ทำงานที่ชั้นสิบสาม แผนกรายการวาไรตี้ของพี่ชายอยู่ที่ชั้นสามสิบแปด แต่เขาไปทำงานต่างทวีปฉีและยังไม่กลับมา”

“ทำไมนานจัง?”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าพี่ชายไปนานแล้ว

หลินซีตอบ “พี่ชายเจอรายการวาไรตี้ที่ทวีปฉีและอยากซื้อลิขสิทธิ์มาทวีปฉิน แต่ยังตกลงเรื่องต่าง ๆ ไม่ได้จึงต้องใช้เวลานาน”

“อืม”

หลินจือไป๋พยักหน้า นึกถึงระบบที่มีหมวดรายการวาไรตี้ในคลัง

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ระบบจะให้รางวัลเป็นรายการวาไรตี้ คงช่วยพี่ชายได้

“พ่อเป็นผู้กำกับละคร ไม่ค่อยอยู่ที่บริษัท แม่ก็ไม่ค่อยไปทำงาน เธอแค่มีตำแหน่งในบริษัท ไปหรือไม่ไปก็ไม่มีใครสนใจ บางคนยังดีใจที่แม่ไม่ไปทำงาน”

หลินซีเบ้ปาก

ลิฟต์ขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่รวดเร็ว มาถึงชั้นสิบสามในเวลาไม่นาน

“สวัสดีค่ะ ท่านผู้จัดการ”

“สวัสดีค่ะ ผู้จัดการหลิน”

“สวัสดีครับ ผู้จัดการหลิน”

พนักงานที่เดินผ่านไปมาต่างทักทายหลินซีด้วยรอยยิ้ม

หลินซีก็ยิ้มตอบ

ทำให้หลินจือไป๋แปลกใจ เขาคิดว่าพี่สาวเป็นหัวหน้าที่เย็นชา แต่เห็นได้ชัดว่าเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพนักงานในแผนก

พนักงานเหล่านี้ก็สังเกตเห็นหลินจือไป๋ที่เดินข้างหลินซี แต่ไม่ได้สนใจมาก คิดว่าเขาเป็นนักร้องมือใหม่ที่มาใหม่

นี่เป็นบริษัทบันเทิง

สิ่งที่ไม่ขาดในบริษัทบันเทิงคือคนหน้าตาดี แม้แต่พนักงานธรรมดาก็หน้าตาดีกว่าคนทั่วไป

“พี่จะให้คนพาไปที่ห้องอัดเสียง”

หลินซีมุ่งหน้าไปยังสำนักงาน “ไปทำงานของตัวเองเถอะ อย่าบอกใครว่าเราเป็นพี่น้องกัน มันจะไม่ดี”

“ได้ครับ”

หลินจือไป๋พยักหน้าแล้วสงสัย “แต่นามสกุลของผมก็คือหลิน ไม่มีใครสงสัยเหรอ?”

หลินซีหัวเราะ

“ถ้านายรู้ว่ามีคนที่นามสกุลหลินทำงานในอาคารเฉินฮวานี้กี่คน นายคงไม่คิดแบบนั้น ตระกูลหลินใหญ่โตมาก มีหลายรุ่น หลายคน ไม่มีการปฏิบัติพิเศษสำหรับคนที่นามสกุลหลินในบริษัทนี้ ยกเว้นจะเป็นลูกหลานสายตรงของคุณปู่ ซึ่งนายก็เป็น แต่ถ้าไม่บอกใครก็ไม่มีใครรู้ นอกจากนี้ ผู้บริหารบริษัทก็มีคนที่มีความสัมพันธ์มากมาย เท่ากับว่าไม่มีใครมีความสัมพันธ์พิเศษ”

หลินจือไป๋เข้าใจ

จากนั้นพี่สาวให้พนักงานพาหลินจือไป๋ไปที่ห้องอัดเสียง

ในห้องอัดเสียง

วิศวกรเสียงด์นั่งฟังเพลงผ่านหูฟัง

เมื่อเห็นหลินจือไป๋เข้ามา วิศวกรเสียงถอดหูฟังออกแล้วทักทาย

“คุณหลินใช่ไหม?”

“สวัสดีครับ”

หลินจือไป๋ทักทายอย่างสุภาพ แม้ว่าพี่สาวจะไม่เตือนเขาก็จะไม่วางตัวว่าเป็นลูกหลานสายตรงของตระกูลหลิน

“ผมมาอัดเพลง”

“ผมได้รับแจ้งจากแผนกแล้ว ส่งเดโมมาให้ผมสิ”

“ได้ครับ”

ระบบสามารถส่งออกเดโมของเพลงจากคลังได้โดยตรง

แต่ระบบบอกหลินจือไป๋ว่านี่เป็นเพียงชั่วคราว ต่อไปเขาต้องเรียนรู้การแต่งเพลงเองและทำเดโมด้วยตัวเอง

ส่งเสร็จในเวลาไม่นาน

วิศวกรเสียงเห็นชื่อเพลง “ดับทุกข์” ดูเหมือนจะเป็นเพลงที่เทสดี

“ผมขอฟังก่อน”

วิศวกรเสียงเสียบหูฟังเข้ากับโทรศัพท์

เดโมทำได้อย่างหยาบๆ เป็นเสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีเสียงคน ฟังดูเย็นชา ทำนองก็เรียบง่าย แต่เมื่อฟังทั้งเพลงกลับรู้สึกว่าโอเค โดยเฉพาะเนื้อเพลงที่โดดเด่น

“ดีเลย”

วิศวกรเสียงยิ้ม “เนื้อเพลงดีมาก!”

หลินจือไป๋พยักหน้า แต่รู้ว่าคำพูดนี้ส่วนใหญ่เป็นมารยาท

ไม่ใช่ว่าเพลง “ดับทุกข์” ไม่ดี แต่แค่เดโมทำให้ไม่เห็นศักยภาพมากนัก นอกจากนี้ระบบยังให้เดโมที่ทำแบบลวก ๆ จนหลินจือไป๋ยังรู้สึกว่าโดนทำแบบขอไปที

“แล้วการเรียบเรียงเพลง?”

“ผมออกแบบการเรียบเรียงเอง”

“ดีครับ”

วิศวกรเสียงไม่แปลกใจเลย นักแต่งเพลงที่ทำการเรียบเรียงเองก็มีเยอะ

หลินจือไป๋เป็นมือใหม่ นักร้องที่เขาเลือกก็เป็นนักร้องมือใหม่ ไม่มีสายสัมพันธ์ การจ้างครูเรียบเรียงเก่งๆ คงยาก สู้ทำเองดีกว่า

ตอนนั้นเอง

มีการเคลื่อนไหวจากด้านนอก

นักร้องมือใหม่เข้ามาแล้ว