ทะเล…

ราวกับถูกผลักตกลงไปกลางทะเลที่มีคลื่นโหมกระหน่ำ

ปลาสีน้ำเงินกระพือครีบว่ายไปมาทุกครั้งที่สายตาเคลื่อนไหว

ฝูงปลาที่แหวกว่ายเป็นวงกลมรอบจุดศูนย์กลาง ชวนให้นึกถึงความพลิ้วไหวของเกลียวคลื่น

‘แปลกดีจริงๆ’

แม้คลื่นที่เคลื่อนไหวดูมีมิติ ราวกับมองจากด้านข้าง

แต่กลับเป็นมุมมองจากด้านบนลงมา

‘ใช้เวทมนตร์อะไรเนี่ย’

ปิแอร์ มาร์โลอดสงสัยไม่ได้ ว่าโกฮุนทำได้อย่างไรเพียงแค่ใช้รูปแบบซ้ำๆ

เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด

ลวดลายสีขาวที่แทรกระหว่างฝูงปลาสะดุดตา

สีขาวที่อยู่ระหว่างปลาทำให้รู้สึกเหมือนคลื่นแตกเป็นฟองขาว แม้จะไม่มีน้ำอยู่เลยก็ตาม

เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เห็นคือทะเล

ปิแอร์ มาร์โลก้มหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น เพื่อสัมผัสประสบการณ์อันน่าอัศจรรย์ของภาพ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ให้มากขึ้น

“อา…”

เสียงอุทานหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

ลวดลายสีขาวที่เขาคิดว่าเป็นฟองคลื่น กลับกลายเป็น...รอยพู่กัน

แม้ปลาจะมีรูปร่างเดียวกันหมด

แต่พู่กันที่แทรกอยู่ระหว่างพวกมันกลับมีลักษณะต่างกันเล็กน้อย

สีถูกป้ายอย่างหยาบๆ ทิ้งร่องรอยพู่กันไว้ชัดเจน

บางอันปลายขาด บางอันชุ่มสีจนบดบังปลาบางส่วน

นี่เองคือความลับที่ทำให้รูปแบบปลาที่ดูเรียบง่ายเกิดภาพลวงตาแบบมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้

‘น่าทึ่งจริงๆ’

ปิแอร์ มาร์โลรู้สึกตกตะลึง

แม้ก่อนหน้านี้จะมีศิลปินหลายคนที่สามารถสะกิดอารมณ์เขาได้

แต่ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กลับทำลายภาพจำของโกฮุนที่เขามีจนหมดสิ้น

‘เขาวาดภาพแบบนี้ได้ด้วยหรือ?’

<ทานตะวัน>, <ผู้มาเยือน>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>, <หน้ากาก>

ผลงานของโกฮุนล้วนตีความจากสิ่งที่พบเห็นได้ในชีวิตจริง

จุดแข็งของเขาคือมุมมองเฉพาะตัว และพลังในการถ่ายทอดสิ่งนั้นออกมาเป็นภาพที่ทรงพลัง

แต่ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เป็นอย่างไร?

ภาพที่ไม่มีทางมีอยู่จริงในโลก

เป็นผลงานแนวอัตนัยที่ประกอบขึ้นอย่างประณีตโดยมี "ทะเลคลื่นพลิ้ว" เป็นพื้นฐานความจริง

ทุกคนเข้าใจได้ และในแบบที่มีประสิทธิภาพสูงสุด มันพาผู้ชมเข้าไปอยู่กลางทะเล

“……”

แม้จะเคยพบเจอกับอัจฉริยะมาหลายคน แต่เขาก็ต้องยอมรับ

ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ ผู้ที่มอบประสบการณ์น่าพิศวงที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน คือศิลปินผู้ถูกสวรรค์เลือก

“งานคอนเซ็ปต์อาร์ตช่วยผมได้เยอะเลยครับ”

โกฮุนพูดขึ้น

“คอนเซ็ปต์อาร์ต?”

“ใช่ครับ ผมรู้สึกว่าสนุกดีที่ได้บิดความจริงให้ดูต่างออกไป องค์ประกอบภาพได้แรงบันดาลใจจากมาแน แล้วก็เอชเชอร์กับวาซาเรลลีครับ”

โกฮุนสลายตนเองและสร้างขึ้นใหม่ผ่านผลงานมากมายจากศิลปินในยุคหลัง

จากภาพ <คาเฟ่โฟลีแบร์แชร์> ของเอดูอาร์ มาแน ทำให้เขารู้สึกสนใจในมุมมองภาพอันแปลกใหม่

จากการวาด <กระสุน> ซึ่งเป็นคอนเซ็ปต์อาร์ตของภาพยนตร์ปราสาทปริศนา เขาต้องลองผิดลองถูกนับไม่ถ้วน จนขยายขอบเขตความคิดไปอีกขั้น

ประสบการณ์เหล่านั้นกลายเป็นรากฐานของ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้รับจากทะเลโหมกระหน่ำ เขาใช้หลักการลวงตาหลายแบบ และไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนในที่สุด... เขาสามารถทำให้แม้แต่นายช่างใหญ่อย่างปิแอร์ มาร์โลยังต้องตกตะลึง

หลังจากฟังคำอธิบาย ปิแอร์ก็จมลงในความรู้สึกอีกครั้ง

‘เขาคิดไปได้ถึงขนาดไหนกันนะ…’

รอยพู่กันของโกฮุน บางคนอาจมองว่าเป็นฟองคลื่น แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็สื่อได้ว่าเป็นพู่กันจำนวนมาก

ในการประกวดอาร์นูโวที่ศิลปินต่างเทหมดใจลงมาแข่งขันกัน

เขากลับนำเสนอผลงานที่สื่อถึงสิ่งนั้นอย่างตรงไปตรงมา

ฝูงปลาที่เคลื่อนไหวรวมกันจนกลายเป็นคลื่นยักษ์ ช่างคล้ายกับเหล่าศิลปินผู้ร่วมส่งผลงานในงานประกวดนี้

‘ต่างกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ…’

ปิแอร์ มาร์โลนึกถึงอัจฉริยะอีกคนหนึ่ง

เขาเป็นคนที่มักเดินนำผู้อื่นไปก่อนเสมอ และสร้างคลื่นลูกใหญ่นั้นพร้อมผู้ที่เดินตาม

ราวกับเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่

ในทางตรงกันข้าม อัจฉริยะตรงหน้าเขานี้ กลับร่วมทางกับผู้อื่น พูดคุย แลกเปลี่ยน และเติบโตไปด้วยกัน

ใครจะคิดว่าสองอัจฉริยะผู้ผลักดันคลื่นลูกใหญ่แห่งยุค จะมีทัศนคติต่อศิลปะที่แตกต่างกันถึงเพียงนี้

เมื่อพิจารณาเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในฝรั่งเศสตลอดเดือนที่ผ่านมา พร้อมทั้ง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

ปิแอร์ มาร์โลจึงเผลอเปรียบเทียบกับ "เผด็จการผู้กล้า" และ "สาธารณรัฐนิยมผู้ยิ่งใหญ่"

เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนไม่อาจรู้

“ลำบากแฮะ…”

ในที่สุด เขาก็เอ่ยปากช้าๆ

“ผมไม่แน่ใจเลยว่าจะหากรอบที่คู่ควรกับงานนี้ได้หรือเปล่า”

สำหรับปิแอร์ มาร์โล “กรอบ” ก็เหมือนชิ้นส่วนจิ๊กซอว์

การทำกรอบคือการค้นหาชิ้นที่ขาดหายไปเพียงหนึ่งเดียวที่คู่ควรกับภาพนั้น

โกฮุนยิ้มบาง

“ถ้ามาร์โลหาไม่ได้ ก็ไม่มีใครหาได้หรอกครับ”

ปิแอร์ มาร์โลส่ายหน้า

“จริงด้วยสิ”

แม้จะยังจับทิศทางไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน ความท้าทายก็ก่อตัวขึ้นในใจ

ผลงานแบบนี้จะได้เจอกี่ครั้งในชีวิตกัน?

เขาไม่อยากปล่อยมันหลุดมือ

“อาจใช้เวลาหน่อย รบกวนรอหน่อยนะครับ กำหนดส่งคือเมื่อไหร่?”

“10 พฤศจิกายนครับ”

“งั้นผมจะพยายามให้เสร็จภายในวันที่ 1 เลย”

ด้วยผลงานก่อนหน้านี้อย่าง <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> ที่มีกรอบงดงามไร้ที่ติ

โกฮุนจึงเชื่อมั่นในตัวปิแอร์ มาร์โลอย่างเต็มที่

“ขอฝากด้วยนะครับ”

ไม่นานหลังจากนั้น

หลังจากส่งโกฮุนและโกซูยอลกลับไป ปิแอร์ มาร์โลก็ยังละสายตาจาก <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ไม่ได้

แล้วเขาก็นึกขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า อ็องรี มาร์โซจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นภาพนี้

แม้บางครั้งทั้งคู่จะดูเข้ากันได้ดี แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะใกล้ชิดกันจริงๆ

บางทีอาจเป็นเพราะความต่างทางความคิดแบบนี้เอง

เขาอยากได้ยินความเห็นของอ็องรี

‘ก็คง…ผ่านเกณฑ์ล่ะนะ’

แม้มีศิลปินชื่อดังจำนวนมากเข้าร่วมประกวดในครั้งนี้

แต่ปิแอร์ มาร์โลก็กล้าพูดอย่างมั่นใจ

ว่าไม่มีผลงานไหนจะคู่ควรกับรางวัลสูงสุดของงานประกวดอาร์นูโวคราวนี้เท่ากับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อีกแล้ว

ในบรรดาผลงานทั้งหมด มันโดดเด่น ดึงดูดสายตา สะเทือนใจ และมีความลึกซึ้ง

ติ๊งต่อง– ติ๊งต่อง–

ปิแอร์เปิดอินเตอร์คอม

“ครับ ว่าไง?”

– ท่านประธาน มีใครบางคนถือจดหมายรับรองจากท่านเชวาซงมาเยี่ยมครับ

“ใครบางคน” แปลว่าทางนั้นยังไม่ระบุตัวตนแน่ชัด

แต่ในเมื่อเป็นจดหมายรับรองจากท่านซีมง เชวาซงแห่ง SNBA เอง เขาก็คิดว่าควรให้โอกาสพบหน้า

“เขามีธุระเรื่องอะไร?”

– มาว่าจ้างให้ทำกรอบครับ

“อืม… เชิญเข้ามาเลย”

ปิแอร์สั่งให้พนักงานย้าย <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เข้าไปเก็บในห้องด้านใน

ไม่นานหลังจากนั้น ชายชราหลังค่อมก็เดินเข้ามายังห้องรับรองด้วยความช่วยเหลือจากพนักงาน

น่าจะอายุราวเจ็ดสิบเห็นจะได้

การเคลื่อนไหวดูเชื่องช้าและอ่อนแรง

เพราะไม่ได้คาดว่าจะเป็นชายชรา ปิแอร์จึงแอบประหลาดใจ

“เชิญนั่งตามสบายครับ ผมปิแอร์ มาร์โล”

“ขอบคุณครับ”

พนักงานวางภาพวาดของชายชราพร้อมกับจดหมายรับรองจากท่านเชวาซงไว้บนโต๊ะ ก่อนจะถอยออกไป

‘หืม...’

ในจดหมายที่ท่านเชวาซงเขียนแนะนำเพื่อนเก่าแก่ ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องกรอบเลยสักคำ

แค่เขียนว่า “ช่วยดูภาพให้หน่อย” เท่านั้น

ในระดับนั้น เขายินดีทำให้แน่นอน

แต่เพราะยังมีอารมณ์จากผลงานระดับสุดยอดหลงเหลืออยู่ จึงคิดว่าคงไม่มีภาพไหนจะทำให้เขารู้สึกได้เท่ากับเมื่อครู่

ปิแอร์ มาร์โลสูดหายใจลึกเพื่อรีเซ็ตความรู้สึก ก่อนเอ่ยขึ้น

“ผมดูผลงานได้ไหมครับ?”

“ได้เลยครับ”

เมื่อได้รับอนุญาต ปิแอร์จึงเริ่มแกะห่อผลงาน

“ตั้งชื่อว่าอะไรครับ?”

“Beauté”

ทันทีที่แคนวาสขนาด 30P ปรากฏต่อสายตา ปิแอร์ มาร์โลถึงกับนิ่งค้าง

มือหยุดอยู่กลางอากาศ ดวงตาและหัวใจพลันสั่นไหว

“……”

ลำแสงหนึ่งเจาะทะลุความมืดลงมา ส่องให้เห็นชายคนหนึ่ง

เสื้อคลุมสีขาวโพลนสะบัดพลิ้ว รองเท้าเย็บด้วยทองก้าวออกไปข้างหน้าอย่างสง่างาม

‘เป็นไปได้ยังไง…’

ปิแอร์ถึงกับตื่นตระหนก

ทั้งที่แค่ผ้าใบและสี ไม่ใช่แสงจริง แต่งานชิ้นนี้กลับดู “สว่างเจิดจ้า” อย่างเหลือเชื่อ

ด้วยการควบคุมความสว่างของแสงและเงาที่เล็ดลอดผ่านร่างกาย ทำให้รู้สึกราวกับว่า “แสง” กำลังเปล่งออกมาจากภาพ

‘ใครกัน…’

ถ้าคนที่วาดมีฝีมือระดับนี้ จะไม่มีชื่อเสียงในวงการได้อย่างไร?

แต่ชายชราคนนี้ เขาไม่เคยเห็นหน้า

‘ชายผู้นี้คือใครกันแน่…’

ตัวบุคคลในภาพหันหลังอยู่ มองไม่เห็นใบหน้า

เขาเป็นดั่งผู้หลอมรวมกับแสง ส่องทะลุความมืดออกไป เป็นดั่ง “ผู้ที่อยู่เหนือธรรมดา”

แม้กระทั่งทำให้ปิแอร์รู้สึกว่า นี่อาจเป็นภาพศาสนาก็เป็นได้ มันช่างศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังถึงเพียงนั้น

ชื่อภาพ “ความงาม” มีความหมายหลากหลาย

ความงามในแต่ละคนแตกต่างกัน

แต่ปิแอร์กล้ายืนยันว่า ไม่มีใครจะไม่เห็นความงามในภาพนี้

“ผมอยากจะรบกวนให้ช่วยทำกรอบให้ครับ”

ชายชราที่นั่งรออย่างเงียบๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

ไม่เย่อหยิ่ง และไม่อ้อนวอน

ปิแอร์ที่เพิ่งได้สติคืนมาก็ถามด้วยความประหลาดใจ

“คุณลุงเป็นคนวาดเองหรือครับ?”

ชายชราไม่ตอบ

ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงแต่จ้องมองเขาเงียบๆ

ดูเหมือนว่า หากถามจี้มากไป เขาอาจจะลุกจากไปทันที

ปิแอร์จึงกลั้นใจและกล่าวต่อ

“สำหรับผมแล้ว… นี่คือผลงานที่อยากทำกรอบให้ด้วยใจจริงครับ ผมจะพยายามเต็มที่

แต่ใช้เวลานานหน่อย ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหมครับ?”

“ทันก่อน 10 พฤศจิกายน บ่ายสี่โมง ก็ได้หมดครับ”

‘10 พฤศจิกายน?’

ปิแอร์นึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งมีเมื่อครู่กับโกฮุน

กำหนดส่งผลงานของการประกวดอาร์นูโวก็คือวันที่ 10 พฤศจิกายน

ดูเหมือนชายชราจะไม่อยากพูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องกรอบ

ปิแอร์จึงไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

“ได้เลยครับ ถ้าอย่างนั้นมารับเช้าวันที่ 10 นะครับ”

เขาพยักหน้า แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อเลือกวัสดุอย่างระมัดระวัง

มันไม่ง่ายเลย

กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เขาลังเลเพราะจับจังหวะไม่ได้

แต่งานของชายชรานี้กลับมีอัตลักษณ์ชัดเจนมากจนเกรงว่ากรอบอาจจะไปทำลายเสน่ห์ของมัน

เขาจึงพูดประโยคเดียวกับที่เคยบอกกับโกฮุน

“ค่อยชำระค่าทำกรอบตอนมารับนะครับ”

“ฝากด้วยนะครับ”

ชายชราพยักหน้าแล้วทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ ก่อนจะค่อยๆ เดินจากไปอย่างเชื่องช้า

หลังจากเขาลับสายตาไป ปิแอร์ มาร์โลก็กลับมานั่งหน้า 2 ผลงานนั้น พร้อมความรู้สึกที่ตีกันในหัว

ก่อนหน้านี้ เขาเคยมั่นใจว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> จะคว้าชัย

แต่ตอนนี้ เขาไม่กล้าพูดเช่นนั้นอีก

‘แสงนี่มันอะไรกันแน่…’

เขาสงสัยอย่างที่สุดว่า ทำไมภาพนั้นถึงเปล่งแสงได้

ไม่มีสีหรือวัสดุใดที่เขารู้จักจะให้ผลลัพธ์แบบนั้นได้เลย

“…ไม่สิ”

ในที่สุด ปิแอร์ก็พึมพำออกมาหลังรื้อค้นความทรงจำ

เขาเคยเห็นอะไรคล้ายกันนั้นมาก่อน

ในบรรดาสิ่งของของจักรพรรดิจีน เคยมีบางชิ้นที่เปล่งประกายแบบนั้นได้

แต่แม้กระทั่งของที่เก็บในพิพิธภัณฑ์ เวลาก็ยังทำให้มันเปลี่ยนสีหรือหมองไป

แต่ภาพนี้ กลับเปล่งประกายแปลกประหลาดอย่างที่เทียบไม่ติด

‘ถ้าเขาหาอะไรแบบนี้มาได้…’

ทั้งกระบวนการคิด วางแผน เตรียมการ และถ่ายทอดผลงานออกมา ล้วนไร้ที่ติ

ช่างทำกรอบอันดับหนึ่งของฝรั่งเศสยังไม่อยากเชื่อเลยว่า ตนเองไม่เคยรู้จักศิลปินระดับนี้มาก่อน

“…น่าประหลาดใจจริงๆ”