หยางเหวินตงกล่าวต่อว่า
"ปัญหาแรกก็คือเรื่องกำลังคน ตอนนี้พวกเรามีกันแค่ 8 คน แต่ผมคาดว่าต้องมีสัก 15-20 คนถึงจะพอ"
จ้าวลี่หมิงพูดขึ้นว่า
"พี่ตง คนไม่ใช่ปัญหาเลย ชื่อเสียงของพี่ตอนนี้ดังมากในหอพัก หลายคนมาถามผมว่าพี่ยังรับคนเพิ่มไหม แค่เรากลับไปบอก รับรองว่าคนไม่ขาดแน่นอน"
หยางเหวินตงพยักหน้า
"อืม ดี งั้นเรื่องนี้ฝากนายจัดการ แต่รับแค่คนจากหอพักเท่านั้น ไม่ต้องไปหาคนนอก"
แม้เขาจะคิดว่าพวกที่มีเส้นสายอาจไม่สนใจธุรกิจกำจัดหนู งานนี้เป็นเพียงธุรกิจที่เฟื่องฟูขึ้นมาชั่วคราวเพราะความตื่นตัวจากโรคระบาดกาฬโรคในแอฟริกาใต้เท่านั้น
แต่หลายเรื่องไม่อาจตัดสินใจจากความรู้สึกได้ สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าคนอื่นอยากทำหรือไม่ แต่คือพวกนั้นมีความสามารถในการทำได้หรือเปล่า ถ้ามี ก็ต้องหลีกเลี่ยงไว้ก่อน
เลือกคนจากหอพักแรง อย่างน้อยก็เป็นคนที่พอรู้พื้นเพกัน ถึงแม้ในอนาคตบางคนอาจถูกซื้อตัวไป แต่นั่นเป็นเรื่องควบคุมไม่ได้ ทำได้แค่คัดกรองให้ดีที่สุดตั้งแต่ต้น
จ้าวลี่หมิงพยักหน้าตอบ
"ได้เลย ไม่มีปัญหา"
หยางเหวินตงพูดต่อ
"เรื่องที่สอง ตอนนี้เรารับผิดชอบโกดังถึง 31 แห่ง จำนวนมากขึ้น ระยะห่างระหว่างโกดังก็มากขึ้น เราคงไปดูแลทุกที่พร้อมกันไม่ได้อีกแล้ว
จากนี้ไป เราต้องแบ่งทีม แต่ละทีมรับผิดชอบโกดังตามเขต คล้ายกับที่เราจัดทีมละ 4 คนเหมือนเดิม"
จ้าวลี่หมิงว่า
"พี่ตง เรื่องแบ่งทีมไม่ยากหรอก แต่พวกเราไม่มั่นใจว่าจะกำจัดหนูได้มีประสิทธิภาพเท่าพี่เลย"
หยางเหวินตงตอบ
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ผมคุยกับหวังจื้อเสียนไว้แล้ว เราจะไม่รับโกดังเพิ่มทีเดียว 19 แห่ง แต่จะทยอยรับวันละ 5 แห่งภายใน 4 วัน
ผมจะพาทุกคนเข้าไปสำรวจพื้นที่ก่อน เพื่อให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม จากนั้นเราจะวางกับดักและกำจัดหนูรอบแรกก่อน เมื่อจำนวนหนูลดลง งานที่เหลือก็จะง่ายขึ้นมาก"
ตราบใดที่พวกเขากำจัดหนูได้เร็วกว่าที่หนูขยายพันธุ์ จำนวนหนูก็จะลดลงเรื่อย ๆ
ยกเว้นเสียแต่ว่าโพรงหนูเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำ แบบนั้นคงยุ่งยากหน่อย
หลินฮ่าวอวี่ ซึ่งปกติไม่ค่อยพูด ก็พยักหน้าเห็นด้วย
"ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นช่วงแรกเรายังเป็นมือใหม่กันอยู่ คงจะยุ่งวุ่นวายน่าดู"
แล้วก็เสริมว่า
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พี่ตง คิดรอบคอบจริง ๆ"
หยางเหวินตงยิ้ม
"แน่นอน ฉันต้องคิดทุกอย่างให้รอบด้าน ช่วงนี้ทุกคนคงต้องเหนื่อยหน่อย โดยเฉพาะช่วงแรก ที่เราต้องเดินทางไปตามโกดังหลายแห่ง"
จากนั้นเขาหันไปบอกซูอีอี
"อีอี เดี๋ยวไปซื้อรองเท้าที่ทนทานหน่อยแล้วก็อุปกรณ์จับหนู เช่น กรงดักหนู ถังน้ำ ฯลฯ รอให้ทุกอย่างพร้อมแล้วเราไปด้วยกัน"
แม้ว่าเขายังไม่ได้จดทะเบียนบริษัท
แต่ตอนนี้รูปแบบการดำเนินงานของพวกเขาก็แทบจะเหมือนบริษัทแล้ว
ถ้าไม่ติดเรื่องเงินทุนไม่พอ เช่าที่ทำการไม่ได้ ก็คงเปิดบริษัทไปแล้ว
ซูอีอีพยักหน้าตอบ
"โอเค"
หยางเหวินตงหันไปบอกหลินฮ่าวอวี่
"ฮ่าวอวี่ นายช่วยสอนเทคนิคจับหนูเบื้องต้นให้พวกเด็กใหม่ด้วย"
หลินฮ่าวอวี่ถาม
"ไม่ปิดเป็นความลับแล้วเหรอ?"
หยางเหวินตง ส่ายหน้า
"ต้องปิดบ้างก็จริงแต่ไม่จำเป็นต้องสอนให้หมดทุกอย่าง แค่บอกพวกเขาว่าต้องทำยังไงก็พอ
ถ้าพวกเขาฉลาด ขยันศึกษาหรือขยันถาม นายก็พิจารณาเอาเอง ว่าจะสอนเพิ่มหรือเปล่า
ตอนนี้เรามีเส้นสายพอสมควรแล้ว เซ็นสัญญาแล้ว มีงานรองรับระยะสั้น ไม่ต้องกังวลเหมือนแต่ก่อนแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือทำให้ดีที่สุด"
หลินฮ่าวอวี่พยักหน้า
"เข้าใจแล้ว พี่ตง พวกเราก็เป็นคนจากหอพักเดียวกัน คงไม่มีใครคิดทรยศกันง่าย ๆ หรอก"
หยางเหวินตงยิ้มแล้วส่ายหัว
"นั่นก็ไม่แน่ แต่ก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ"
เขามองไปข้างหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"จากนี้ไปต้องเหนื่อยแน่ ๆ แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้ เราก็จะได้ออกจากหอพักแคบ ๆ นี้สักที!"
"จริงเหรอ!?"
ดวงตาของทั้งสามคนเปล่งประกายด้วยความดีใจทันที
หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วพูดว่า
"ซื้อบ้านอาจจะยังไม่ได้ แต่เช่าห้องอยู่ได้นะ ต่อให้เป็นห้องเช่าธรรมดาแถวนี้ก็ยังดี อย่างน้อยเราก็จะได้อยู่ในตึกก่ออิฐแล้ว"
ผ่านมาเกือบสามเดือน นับตั้งแต่เขาข้ามเวลามายังฮ่องกงยุค 50 แต่ตัวเขาเองก็ยังต้องอาศัยอยู่ในบ้านไม้ทรุดโทรม
ฝนตกก็รั่ว ลมพัดก็โหว่ง อาบน้ำเข้าห้องน้ำก็ลำบาก
แถมตอนนี้ยุงก็เริ่มชุกชุม ทรมานจนเขาแทบไม่อยากทนต่อไป
"พี่ตง ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่เลย!"
หลินฮ่าวอวี่ หนุ่มที่ไม่ค่อยพูดจาแสดงความตื่นเต้นออกมาจนตัวสั่น
หยางเหวินตงหัวเราะแล้วตอบว่า
"ดี ทุกคนต้องตั้งใจทำงาน เพราะฉันเองก็อยากย้ายออกจากห้องเช่านี้ให้เร็วที่สุดเหมือนกัน"
"ครับ!" ทุกคนตอบพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังถึงอนาคตที่ดีกว่า
ในอดีตชาติของหยางเหวินตง เขาก็เคยเริ่มต้นจากศูนย์มาก่อน
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาหาเลี้ยงตัวเองด้วยการทำงานพาร์ทไทม์ พอเรียนจบก็เริ่มต้นจากงานขาย จากนั้นค่อยๆ ไต่เต้าจนเปิดกิจการอีคอมเมิร์ซของตัวเอง กว่าจะประสบความสำเร็จได้ก็ต้องฝ่าฟันมามากมาย
แม้ว่าจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงขนาดจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ แต่ก็ถือว่าทำได้ไม่เลว
ประสบการณ์ทั้งหมดนี้ ทำให้เขาได้เปรียบมากในการเริ่มต้นธุรกิจในฮ่องกงยุค 50
ทีมงานทั้งสี่คนของหยางเหวินตงต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง
สามวันถัดมา
จ้าวลี่หมิงพาเด็กหนุ่มจากห้องเช่ามา 10 คน
หยางเหวินตงจัดหาอุปกรณ์ที่จำเป็น
ส่วนหลินฮ่าวอวี่รับหน้าที่สอนพื้นฐานการทำงานให้กับพวกมือใหม่
ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนมีนาคม
เหลืออีกแค่ไม่กี่วัน สัญญากับหวังจื้อเสียนก็จะมีผลอย่างเป็นทางการ
นั่นหมายความว่าหยางเหวินตงต้องเริ่มทำงานตรวจสอบปัญหาหนูในโกดังแล้ว
โชคดีที่หวังจื้อเสียนเป็นคนคุยง่าย
และด้วยประสบการณ์ของหยางเหวินตง ทำให้เขาสามารถเจรจาให้ฝ่ายนั้นยอมจ่ายเงินล่วงหน้าครึ่งสัปดาห์ก่อนได้ ส่วนที่เหลือจะจ่ายเป็นรอบๆ ทุกสัปดาห์
แบบนี้ทำให้หยางเหวินตง พอมีเงินหมุนเวียนสำหรับขยายธุรกิจ
1 เมษายน
หยางเหวินตงแบ่งทีมลูกน้องเกือบ 20 คน ออกเป็น 3 กลุ่ม
แต่ละกลุ่มรับผิดชอบโกดังใน 3 เขต
"พวกนายช่วยยกตู้ใบนี้ออกไปข้างๆ หน่อย ด้านหลังมันต้องมีรูหนูแน่ๆ"
บรรดาเด็กหนุ่มวัยประมาณ 15 ปี รีบทำตามคำสั่งของเขาและก็เป็นไปตามคาด พวกเขาพบรูหนูอยู่ข้างหลังตู้
"พี่ตงนี่เก่งจริงๆ!"
"จำไว้นะ ไม่ใช่ทุกครั้งที่เราจะหาเจอได้ง่ายๆ แต่ไหนๆ ก็เจอแล้ว พวกนายไปดูว่ามีน้ำร้อนอยู่แถวนี้ไหม เอามาราดเข้าไปในรูหนูซะ"
"รับทราบ!"
เหล่าลูกทีมแยกย้ายกันไปหาน้ำร้อนทันที
หยางเหวินตงมองเด็กพวกนี้ด้วยความพอใจ พวกเขาตั้งใจทำงานกันมาก
ส่วนหนึ่งเพราะอยากทำให้เขาประทับใจ แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพวกเขาต้องการชีวิตที่ดีกว่า
แม้แต่แค่การได้กินอาหารของแรงงานฮ่องกงทั่วไปในโกดัง พวกเขายังตื้นตันจนแทบหลั่งน้ำตา
"แบบนี้ฉันก็ถือว่าเป็นนายทุนแล้วสินะ?"
เขาคิดในใจแล้วแอบยิ้ม
