จางมีแรถึงกับไม่เชื่อหูตัวเอง

‘ไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?’

เธอรู้ดีว่าอ็องรี มาร์โซเป็นคนที่ไม่ลังเลที่จะซื้อผลงานศิลปะที่เขาชอบ

และก็รู้ว่าอย่างน้อยเขาก็ร่ำรวยตามที่เป็นที่รู้กัน

แต่ถึงจะคิดรวมทุกอย่างนั้นแล้ว ราคานี้ก็ยังเกินคาดเกินไปอยู่ดี

ราคาประมูลสูงสุดของงานประมูล WH โซล อยู่ที่ 5.7 พันล้านวอน ซึ่งเป็นผลงานของศิลปินคิมฮยอนกี ผู้เป็นหนึ่งในสองตำนานร่วมกับโกซูยอล

ในงานประมูลต่างประเทศ เช่น ซัทเทบีส์ ผลงานของโกซูยอลและคิมฮยอนกีเคยถูกขายเกิน 10,000 ล้านวอนมาแล้ว

แต่ 5 ล้านยูโร ถือเป็นราคาครั้งแรกที่เกิดขึ้นในเวทีประมูลของเกาหลีใต้

จางมีแรจึงตกใจเป็นธรรมดา และทุกคนที่อยู่ในที่ประมูลก็เช่นกัน

แม้ว่างานนี้จะมีผู้มีทรัพย์สินระดับสูงจากต่างชาติเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก

แต่จะมีสักกี่คนกันที่มีเงินสดเทียบเท่ากับ 6.8 พันล้านวอน อยู่ในมือ

ผู้ร่วมประมูลส่วนใหญ่จึงหมดความตั้งใจ

‘คิดอะไรกันอยู่เนี่ย?’

แทนที่จะรู้สึกยินดีกับผลงานของเด็กที่เธอรักถูกประเมินค่าในระดับที่เหนือความคาดหมาย

จางมีแรกลับเริ่มสงสัยเจตนาของอ็องรี มาร์โซ

แม้ผลงานก่อนหน้านี้ของโกฮุนในงานประมูลของมาร์โซจะเคยถูกประมูลไปที่ 4 ล้านยูโรก็จริง

แต่งานศิลปะที่ทะลุ 5 ล้านยูโรนั้น แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลย

แน่นอนว่าเธอเองก็หลงใหลในผลงานของเขาและเข้าใจคุณค่าของมันอย่างถ่องแท้

แต่ 5 ล้านยูโรนั้นคือราคาที่เหมาะสำหรับผลงานที่มีคุณค่าเชิงประวัติศาสตร์มากกว่าแค่ความนิยมของตัวศิลปิน

‘อย่าบอกนะว่า…’

เธอเริ่มสงสัยว่าอ็องรี มาร์โซอาจจะมีจุดประสงค์อื่นกับผลงานของโกฮุน แต่ก็รีบส่ายหัว

‘ไม่หรอก เขาไม่ใช่คนแบบนั้น’

แม้จะเป็นคนหยาบกระด้างและเอาแต่ใจ

แต่เธอก็เชื่อว่าเขาจริงใจต่อศิลปะ

แต่คนอื่นไม่คิดแบบเธอ

หลายคนเริ่มสงสัยว่าอ็องรี มาร์โซอาจจะมองผลงานของโกฮุนเป็นแค่เครื่องมือเก็งกำไร

หรือไม่ก็ใช้หลบเลี่ยงภาษี

เพราะถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลพวกนั้น

จะมีใครเสนอราคาบ้าบิ่นถึงขนาดนั้นกันเล่า?

‘หึ’

สำหรับอ็องรี มาร์โซ แม้แต่เวลาที่ต้องเสียกับพวกไร้ค่าก็ยังรู้สึกเสียดาย

และเขาก็ไม่ชอบที่ผู้ดำเนินการประมูลยังค่อย ๆ ไต่ราคาในขณะที่ทุกคนคาดการณ์กันแค่ระดับไม่กี่ล้านยูโร

แล้วในตอนนั้นเอง—

“หกล้านดอลลาร์ค่ะ”

เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งทำลายความเงียบ

สายตาของทุกคนในห้องประมูลเบิกกว้างและหันไปมองยังทิศทางเดียวกัน

ผู้ที่ยื่นราคาคือ คริสติน นอร์แมน

ผู้กำกับชื่อดังแห่งศตวรรษที่ 21 ที่นั่งเงียบอยู่ตั้งแต่ต้น เหมือนกับอ็องรี มาร์โซ

‘ผู้กำกับนอร์แมนเหรอ?’

‘บ้าไปแล้ว’

แม้บางครั้งผู้เข้าร่วมประมูลจะพูดผิดพลาด

แม้ว่าการเสนอราคาเท็จจะมีโทษรุนแรง

แต่คนอย่างคริสติน นอร์แมน ที่ทั้งชื่อเสียงแน่นอนและมีกำลังจ่ายจริง

ไม่มีทางเสนอราคาลอย ๆ แน่นอน

“อะไรนะ จริงเหรอ?”

“หกล้านดอลลาร์?”

“แต่นี่ไม่ใช่ผลงานของโกซูยอลนะ!”

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นทั่วทั้งห้อง

ผู้ดำเนินการประมูลจองชีจุนต้องฝืนระงับความตกใจและยอมรับราคาที่เสนอ

“6 ล้านดอลลาร์เป็นราคาสูงสุด ณ ตอนนี้ เพื่อความสะดวกของการดำเนินการ เราจะเปลี่ยนการเสนอราคาเป็นสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ”

จองชีจุนไม่สามารถคาดการณ์ราคาที่เหมาะสมได้อีกต่อไป

เมื่อคนร่ำรวยระดับนี้สองคนลงสนาม จึงไม่มีเหตุผลจะจำกัดราคาด้วยสามัญสำนึกอีกต่อไป

ความตั้งใจของทั้งสองนั้นแสดงออกมาผ่านราคาที่เสนอไปแล้ว

เขาแค่ต้องรับหน้าที่อำนวยความสะดวกให้การประมูลระหว่างสองมหาเศรษฐีนี้เท่านั้น

“7 ล้าน”

อ็องรี มาร์โซกล่าวโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าคริสติน นอร์แมน

ผู้เข้าร่วมคนอื่นที่ยังพยายามหาทุนอย่างยากลำบากถึงกับถอดใจ

“8 ล้าน”

ก่อนที่จองชีจุนจะเอ่ยราคาถัดไป

คริสติน นอร์แมนก็ยกป้ายหมายเลขของเธอขึ้น

ทุกคนทำได้เพียงมองดูสองนักสะสมผู้ทรงอิทธิพล

แม้แต่ตัวศิลปินโกฮุนก็เช่นกัน

เด็กหนุ่มส่ายหน้าแล้วขยี้ตา

เขานึกว่าได้ยินผิด

แต่ตัวเลข 8 ล้านดอลลาร์ก็ปรากฏอยู่บนหน้าจอด้านหน้าเขาอย่างชัดเจน

‘พวกเขาบ้าไปแล้วรึเปล่า?’

โกฮุนไม่สามารถเข้าใจทั้งอ็องรี มาร์โซและคริสติน นอร์แมนได้เลย

แม้เขาเองก็ผูกพันกับผลงานนี้เป็นพิเศษ

แต่ราคาขนาดนี้มันเกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มาก

“9 ล้าน”

อ็องรี มาร์โซเสนอราคาสูงขึ้นอีกครั้ง และโกฮุนที่เหมือนหยุดคิดไปชั่วขณะก็หันไปมองรอบตัว

“ทำไมพวกเขาทำแบบนั้นกันเหรอครับ?”

โกซูยอลที่กำลังมึนงงก็ได้สติเมื่อได้ยินเสียงกระซิบของหลานชาย

“นั่นสินะ…”

“พวกเขาน่าจะไม่ปกตินะครับ”

“มาร์โซนั่นแหละ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยปกติเลย”

“10 ล้านดอลลาร์”

เสียงของคริสติน นอร์แมนพูดขึ้น

และมันซ้อนทับพอดีกับคำพูดของโกซูยอล

เมื่อราคาทะลุ 10 ล้านดอลลาร์ไปแล้ว

คุณปู่กับหลานชายที่นั่งเคียงกันก็ทำได้แค่กระพริบตาปริบ ๆ

└อะไรรร 5555 บ้าไปแล้วปะเนี่ย 5555

└นี่มันบ้าแล้วจริง ๆ ทะลุ หมื่นล้านวอนแล้วนะ

└เคยมีศิลปินคนไหนในเกาหลีที่ขายภาพในราคาหมื่นล้านได้บ้าง?

└ในบรรดาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็มีแค่โกซูยอล คิมฮยอนกี และจางมีแร เท่านั้นแหละ

└แต่สามคนนั้นก็ยังไม่เคยมีใครทะลุ หมื่นล้านในประมูลของเกาหลีเลย

└ดูหน้าฮุนสิ 555

└⊙◇⊙

└น่ารักเกิน 5555 เหมือนค้างไปแล้วอะ 555

└ใครจะบอกว่าไม่ใช่หลาน โกซูยอลชัด ๆ เลยนะ 555

└10 ล้านดอลลาร์นี่กี่วอนนะ?

└ดูบนหน้าจอสิ ตอนนี้ตามค่าเงินคือประมาณ 10.9 พันล้านวอน

└คือเรารู้ว่าโกฮุนวาดรูปเก่ง แล้วเราก็ชอบงานเขาเหมือนกันนะ แต่ยังไงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมภาพเดียวถึงมีมูลค่าเกินหมื่นล้านได้อะ

└จะไปเข้าใจสมองคนมีเงินได้ยังไงกันล่ะ

└สำหรับพวกนั้น ภาพวาดไม่ใช่ของใช้สิ้นเปลืองอะ พวกเขาซื้อเพราะเชื่อว่ามันมีค่าขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่การบริโภค

└แล้วถ้าไม่ใช่บริโภคคืออะไรล่ะ?

└พูดให้ดูดีคือการลงทุน พูดแรง ๆ ก็คือการเก็งกำไร

└แต่กับคนอย่างอ็องรี มาร์โซที่ไม่เคยขายงานที่ซื้อมาเลย มันก็คือการบริโภคเหมือนกันนะ

└คนข้างบนดูเข้าใจผิดอยู่นะ ซื้อในราคานี้ ไม่ได้แปลว่าจะขายได้ในราคานี้อีกนะ

└ภาพของวินเซนต์ แวนโก๊ะ เคยประมูลได้ที่ 82.5 ล้านดอลลาร์ รวมค่าธรรมเนียม แต่ตอนขายอีกทีกลับได้แค่ครึ่งเดียว

└บ้าชิบ สูญไป 40 ล้านดอลลาร์เลยนะ

└ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้เลยว่าโกฮุนจะถูกประเมินในอนาคตยังไง การให้ราคานี้ก็คือการยืนยันว่าจะซื้อให้ได้

└คืออยากได้มากก็เข้าใจอะนะ แต่หมื่นล้านมันเกินไปไหม?

└แน่นอนว่าเกินไป แต่สำหรับพวกเขามันไม่เกิน เราอยากกินเนื้อวัวมาก ๆ ก็ยอมจ่ายแพงใช่ไหมล่ะ มันก็คล้ายกัน

└...แต่ฉันกินไม่ได้นะ

└อย่าเถียงน่า ที่เปรียบเทียบคือแนวคิดมันคล้ายกันนะ

└บอกว่ากินไม่ได้แล้วไง…

└…ขอโทษ

└ว้าววว 5555 มาแล้ว 11 ล้านดอลลาร์!!

ด้วยกระแสข่าวและการพูดคุยในคอมมูนิตี้ที่ถาโถมเข้ามาแบบเรียลไทม์

ช่องยูทูปของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม ก็แทบจะระเบิด

จำนวนผู้ชมพุ่งสูงขึ้นจนวิดีโอถ่ายทอดสดเริ่มกระตุกและติดขัด

ผู้คนพยายามตามดูช่วงเวลาสร้างประวัติศาสตร์นี้ผ่านหน้าจอโทรทัศน์

จนช่อง NBC ที่ถ่ายทอดสดเรตติ้งพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วถึง 8 เปอร์เซ็นต์

สำหรับสถานีโทรทัศน์ที่อยู่ในช่วงขาลง

ตัวเลขนี้ถือว่าเหลือเชื่อทีเดียว

‘มันเกิดขึ้นเพราะอะไร?’

อีอินโฮ นักข่าวจากสำนักข่าวแทฮันอิลโบ ถึงกับลืมว่าจะต้องเขียนบทความ หันมานั่งจับตาสถานการณ์แทน

ตั้งแต่เริ่มสัมภาษณ์โกฮุน เขาก็เริ่มสนใจและซึมซับกับโลกของศิลปะมากขึ้น

แต่เขาก็ยังไม่อาจเข้าใจได้ว่า ทำไมถึงมีคนยอมจ่ายเงินเกิน 10 พันล้านวอนเพื่อซื้อภาพเดียว

‘แค่อยากได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?’

อีอินโฮส่ายหัว

อย่างน้อยในโลกแห่งสามัญสำนึกของเขา

เขาไม่สามารถเข้าใจอ็องรี มาร์โซ และคริสติน นอร์แมนได้เลย

แต่ในฐานะนักข่าว

สัญชาตญาณของเขากำลังบอกว่า ต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ๆ

...

“เป็นเรื่องจริงเหรอครับ?”

อีกด้านหนึ่งของโลก

เอริก ดาวเวอร์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิทนีย์ถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า

ขณะคุยโทรศัพท์กับ มิเชล พลาตินี

ข่าวดีที่ได้รับทำให้เขาหายง่วงแม้จะเป็นยามเช้ามืดก็ตาม

—ใช่ค่ะ เราอยากจัดแสดงผลงานใหม่ของมาร์โซหนึ่งชิ้น กับผลงานสะสมอีกสามชิ้นค่ะ

ผลงานใหม่ของอ็องรี มาร์โซ ศิลปินระดับโลก

แถมยังมีผลงานสะสมอีกสามชิ้น!

เอริก ดาวเวอร์ไม่คาดหวังมากนัก เพราะมาร์โซเพิ่งจัดนิทรรศการเดี่ยวไปไม่กี่เดือนก่อน

ดังนั้นข่าวนี้จึงทำให้เขาตื่นเต้นสุด ๆ

—เพราะงั้นรบกวนช่วยจัดพื้นที่ดี ๆ ให้ด้วยนะคะ

“ถ้าเรื่องมันเป็นจริง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ทำครับ”

เอริกยิ้มกว้าง

“ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเป็นงานไหน เพราะต้องมีการเตรียมการล่วงหน้าด้วย”

—ผลงานใหม่เป็นสีน้ำมันบนผ้าใบขนาด 40P ส่วนผลงานสะสมเป็นงานของโกฮุนค่ะ อยากให้จัดแสดงให้หันหน้าเข้าหากันทั้งสองฝั่งของผนังเลย

“โอ้ โกฮุนเหรอครับ เป็นศิลปินที่เราอยากเชิญมานานแล้วครับ… แต่ว่าถ้ามีถึงสามชิ้น—”

เอริกเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

ตามที่ทราบกัน อ็องรี มาร์โซเคยสะสมผลงานของโกฮุนแค่หนึ่งชิ้นเท่านั้น

ผลงานเปิดตัวของโกฮุนที่มาร์โซซื้อด้วยตัวเอง

แต่มิเชลกลับพูดถึงสามชิ้น?

—ใช่ค่ะ รวมถึงทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งด้วย

เอริกขมวดคิ้วทันที

เพราะเท่าที่เขาทราบทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งกำลังถูกประมูลอยู่

‘หรือว่าการประมูลจบไปแล้ว?’

เขารีบค้นหาข่าว

แต่สิ่งที่พบก็ยังเป็นเพียงบทความคาดการณ์เกี่ยวกับราคาหรือผู้ที่อาจจะชนะประมูลเท่านั้น

ไม่มีรายงานว่าใครเป็นผู้ได้ไป

ถ้าเป็นคนอย่างอ็องรี มาร์โซที่แม้แต่การเคลื่อนไหวก็เป็นข่าว

ซื้อผลงานชิ้นนี้ไปจริง มันจะต้องเป็นข่าวใหญ่แน่นอน

‘หรือเพราะเกิดขึ้นที่เกาหลี ข่าวเลยล่าช้า?’

เอริกพูดออกมาด้วยความสงสัย

“ผมว่าจะรอดูเองเลยตอนเช้า แต่ดูเหมือนว่าผมตามข่าวไม่ทันแล้วสิ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับที่ชนะประมูลแล้ว”

—ยังค่ะ การประมูลเพิ่งเริ่มน่าจะตอนนี้เอง ยังไม่ได้ชนะนะคะ

เอริกรู้สึกมึนเล็กน้อย

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงพูดว่าจะจัดแสดงงานที่ยังไม่ได้เป็นเจ้าของ

เขากระแอมแล้วถามต่อ

“แล้วแบบนี้...”

—ท่านศิลปินบอกว่าจะซื้อให้ได้แน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วง

“ฮ่าฮ่า ท่านมาร์โซยังคงเป็นคนที่สร้างความประหลาดใจเสมอเลยนะครับ”

—ทำงานด้วยยากมากค่ะ

มิเชลหัวเราะเบา ๆ อย่างเห็นด้วยกับเอริก

แม้ว่าหลายคนจะสนใจทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง

แต่ถ้าเป็นมหาเศรษฐีอย่างอ็องรี มาร์โซที่ตัดสินใจจะ "ต้องซื้อให้ได้" ล่ะก็ มันก็อีกเรื่อง

—ยังไงก็มีหลายคนแวะเวียนมาชมแล้ว เราเลยอยากเร่งตารางให้เร็วที่สุด เมื่อจบการประมูลแล้ว ศิลปินจะเดินทางไปนิวยอร์กด้วยตัวเอง พร้อมผลงานใหม่ค่ะ

“งั้นเราต้องรีบแล้ว ผมจะจัดการให้เสร็จภายในสุดสัปดาห์หน้า”

—ขอบคุณมากค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ

หลังวางสาย

เอริก ดาวเวอร์เอานิ้วมือสองข้างมาชนแล้วแยกซ้ำไปซ้ำมาอย่างตื่นเต้น

แค่คิดว่าจะได้จัดแสดงผลงานของสองศิลปินที่ฮอตที่สุดในตอนนี้

อ็องรี มาร์โซกับโกฮุนเคียงข้างกัน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

สองคนนี้เพิ่งจัดนิทรรศการเดี่ยวไปไม่นาน

เขาจึงไม่คิดว่าจะมีโอกาสแบบนี้ หล่นมาจากฟ้าโดยแท้

ผลงานใหม่ของมาร์โซ ที่ปกติจะเปิดตัวในแกลเลอรี่มาร์โซเสมอ

ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งของโกฮุนที่แคโรไลน์ สตริกถึงกับออกปากชม

ทั้งสองชิ้นต่างก็เป็นผลงานที่น่าจะทำให้วิตนีย์เบียนนาเล่พิเศษขึ้นไปอีกขั้น

‘แต่ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?’

ในขณะเดียวกัน เอริกก็ยังไม่เข้าใจ

ทำไมอ็องรี มาร์โซถึงต้องซื้อภาพนี้ด้วยตัวเอง

ถึงขั้นจัดนิทรรศการและดึงไปที่วิทนีย์

บางทีเขาอาจจะไม่อยากให้จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

หรือไม่ก็อยากให้ผลงานนี้ได้แสดงในวิตนีย์เบียนนาเล่ด้วยเหตุผลบางอย่าง

ถึงจะไม่รู้รายละเอียดเบื้องลึก

แต่หากมาร์โซให้ค่ากับโกฮุนมากขนาดนั้น มันก็พอเข้าใจได้

‘สงสัยจะสนิทกันจริง ๆ แฮะ’

เอริกยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะรินโคลด์บริวที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนใส่แก้ว

ระหว่างจิบกาแฟ เขาเริ่มค้นหาข่าวสารเกี่ยวกับงานประมูล WH โซล อีกครั้ง

แล้วจู่ ๆ ข่าวก็ทะลักออกมาราวกับน้ำป่า

[ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง ปิดที่ 14 ล้านดอลลาร์!]

[อ็องรี มาร์โซ ทุ่มสุดตัว!]

[ผลลัพธ์ชวนตะลึง]

[คาดการณ์ราคาสูงสุดของปีนี้]

“……”

กาแฟค่อย ๆ ไหลออกจากริมฝีปากของเอริก ดาวเวอร์อย่างช้า ๆ