พอทุกคนเห็นเนื้อหาความท้าทายนี้ ก็พากันเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

“คือทาวเวอร์ดร็อปตรงนั้นเหรอ?” หลี่ซินยกมือปิดปาก ตาคู่สวยมองไปยังทาวเวอร์ดร็อปสูงตระหง่านไกลลิบ รู้สึกคอแห้งผาก

ทุกคนหันตามสายตาเธอไป มองแล้วก็ตาค้าง!

“โห สูงเกินไปแล้ว!”

“ตายจริง!”

“ฉันยังไม่เคยขึ้นทาวเวอร์ดร็อปเลยนะ จะให้ปล่อยมือบนเครื่องเล่นที่สูงขนาดนั้นเพื่อทำมือหัวใจใส่กัน แม่เจ้า…” เมิ่งจื่ออี้ทำหน้าตาปะติดปะต่อกันไม่ถูก แล้วมองนาจาด้วยความเห็นใจ “พี่สาว เมื่อกี้ฉันเห็นว่าที่ฮวนเลอกู่มีของกินอร่อยเพียบ เธออยากกินอะไรก็รีบกินไว้ก่อนนะ! กลัวว่าเดี๋ยวพอลงมาแล้วจะกินไม่ลง”

“ฉันยังจะลงมาได้อยู่เหรอ?” ใบหน้าน้อยๆ ของนาจาซีดเผือด

“ฮ่าๆๆๆ!”

ทุกคนต่างหัวเราะสะใจ

“โชคดีจริงที่วันนี้ไม่ได้จับคู่กับเธอ! ไม่งั้นคงต้องเอาชีวิตไปฝากไว้กับเครื่องนี่แน่…” เร่อปายิ้มซน ใบหน้าขาวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยความโล่งอก

ตอนถ่ายรันนิ่งแมนครั้งแรก เธอเคยนั่งชิงช้าสวรรค์กับลวี่หมิง ความรู้สึกหวาดเสียวตอนนั้นแม้ตอนนี้นึกย้อนก็ยังใจสั่นไม่หาย

นาจาเงียบอยู่นาน มองความสูงของทาวเวอร์ดร็อปอีกครั้ง หน้างามซีดลง เสียงสั่นนิดๆ “พี่ชาย ฉันกลัวความสูง…”

“ไม่เป็นไร หลับตาปื้ด ลืมตาปั๊บ เดี๋ยวก็ผ่านไปเอง” ลวี่หมิงทำเป็นใจเย็นมาก

“ใช่สิ หลับปื้ดลืมปั๊บ ฉันก็คงเป็นลมไปพอดี…” นาจาพูดอย่างน่าสงสาร แล้วทำหน้าสงสัย “แล้วพี่ไม่กลัวเหรอ?”

“กลัว? พี่หมิงของเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่ากลัวเขียนยังไง!” ลวี่หมิงฮึเบาๆ

หลี่ชางเฟิงฉวยจังหวะเย้ย “งั้นนายก็คงไม่มีการศึกษา ฉันสอนให้ กลัว เขียนหนึ่งเส้นตั้ง สองจุด แถมด้วย ตัวไป๋!”

ทุกคน: “???”

เฟิงเฟิงนี่ก็ยังจะปั่นได้อีก?

“ขอบใจที่บอกความจริง ไม่งั้นฉันคงโดนปิดหูปิดตาไปทั้งชาติ เฟิงเฟิง นายดีกับฉันจริงๆ นายมีวิชาความรู้ขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องได้รางวัลด้านวิชาการมาเพียบแน่เลยล่ะ? บอกให้ทุกคนได้สักการะหน่อยสิ!” ลวี่หมิงทำหน้าจริงจัง แต่โทนเสียงยียวนสุดๆ

หลี่ชางเฟิง: “…”

เขาสบถพึมพำเสียงต่ำ “ได้ยินว่าฮวนเลอกู่สร้างมาสิบกว่าปีแล้ว เครื่องเล่นหลายอย่างคงเก่าแล้วด้วย ขอให้ฟ้าดินมีตา กำจัดภัยให้ชาวบ้าน %￥#@!”

หลี่ชางเฟิงถลึงตาใส่ลวี่หมิง อย่างกับสวดคาถาอยู่จริงๆ

ทุกคนพูดไม่ออก พอมองก็รู้เลยว่าเฟิงเฟิงนี่เกลียดดาราตกกระแสเข้าไส้…

“ดูออกแหละ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ซ้อมกับอาจารย์ฮวาสินะ” ลวี่หมิงหัวเราะเย็น “เป็นนักร้องไม่ขัดเกลาการร้อง ดันไปขุดคาถาใส่ แบบนี้ใครจะร้องสู้พวกนายได้ล่ะ? แต่ไม่ต้องห่วง ฮวนเลอกู่น่าจะเปิดมานานกว่าชีวิตนายอีก ฉันว่าเทปหน้าของรายการ เราควรเก็บเฟิงเฟิงไว้ แล้วเชิญอาจารย์ฮวามาร่วมด้วย สถานที่จัดที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รับรองว่ามีซีนรายการเพียบ!”

ทุกคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว

ส่วนนาจามองเครื่องเล่นใกล้ๆ ที่ขึ้นสนิมเป็นดวงๆ ก็พลอยถูกคำขู่โอ้อวดของหลี่ชางเฟิงทำให้หวั่นๆ ขึ้นมาจริงๆ เธอจึงจูงชายเสื้อลวี่หมิงด้วยความกังวล ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความกลัว

[เชี่ย โดนปิดหูปิดตาทั้งชาติ]

[วิธีการด่าของดาราตกกระแสคนมันโดนใจฉันตลอด]

[เฟิงเฟิงก็เข้าใจคอนเทนต์นะ สวดคาถากันโต้งๆ แบบนี้ได้ด้วย? ฮ่าๆๆ!]

[สองคนนี้อาจไม่ยอมอยู่นิ่ง แต่ไม่มีทางไม่มีซีนแน่นอน ฮ่าๆๆ!]

[เอาเลย!]

[ขอเลือดท่วมจอ!]

[ไปแข่งประชดประชันกับดาราตกกระแส แบบนี้ต่างอะไรกับฆ่าตัวตาย?]

[ด่าก็แพ้ ตีก็สู้ไม่ได้ ไปอาฆาตกับดาราตกกระแส ชีวิตนี้คือจบแล้ว]

[ว่าแต่ พูดตามตรง ทาวเวอร์ดร็อปมันน่ากลัวจริงนะ ตอนฉันนั่งครั้งก่อนยังไม่ทันดิ่งลง แค่ขึ้นไปถึงยอดก็เป็นลมแล้ว… นึกไม่ออกเลยว่าในจังหวะดิ่งจะปล่อยมือข้างหนึ่งมาทำหัวใจมันคือยังไง แถมทีมรายการยังให้ขึ้นลงสามรอบติด คนที่ไม่กลัวความสูงอย่างฉันยังแอบขนลุกเลย]

[นาจาจะไม่ถึงกับร้องไห้ใช่ไหมเดี๋ยวนี้?]

[เหมือนเธอใกล้จะร้องแล้วนะ]

[ไม่เป็นไรหรอก ดาราตกกระแสคือรถถัง ภารกิจนี้คือช่วงโชว์พลังแฟนหนุ่มของพี่ดาราตกกระแสฉันชัดๆ!]

ระหว่างที่คอมเมนต์กระสุนถล่มหน้าจอ

หลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยเดินไปหยิบการ์ดภารกิจ พอเห็นเนื้อหาบนนั้น สองคนที่ยังยิ้มสะใจอยู่เมื่อครู่ ก็หัวเราะไม่ออกทันที

เฉินชือชือเดินไปดู พออ่านแล้วคิ้วก็เต้นระบำทันใด: “เจ้าพ่อไมค์รถไฟเหาะ พวกคุณต้องร้องเพลง แม้ตายก็ต้องรัก ให้ดังลั่นระหว่างนั่งรถไฟเหาะ โดยช่วงระหว่างเสียงห้ามเกิน 5 วินาที และคะแนนสุดท้ายต้องเกิน 60 คะแนนถึงจะถือว่าผ่าน”

“งั้นถ้าไม่ถึง 60 คะแนนล่ะ?” เติ้งเฉาทำตาเป็นมัน มองผู้กำกับอย่างคนอยากดูของสนุก

ลู่ฮ่าว: “ก็เล่นใหม่ จนกว่าจะได้ถึง 60!”

“ปุ๊!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ดูท่าว่าจับฉลากก่อนก็ไม่ได้ดีเสมอไปนะ ดวงสองทีมนี้นี่สุดจริง!”

“นั่งรถไฟเหาะแล้วยังต้องร้องเพลง แถมต้องเกิน 60 คะแนน โคตรยากเลย!”

ทุกคนหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

“มันขำตรงไหน?” หลี่ชางเฟิงล้วงมือใส่กระเป๋า ทำเป็นใจเย็น: “ปกติผมว่างๆ ก็ชอบเล่นอะไรเสียวๆ นะ รถไฟเหาะไม่ค่อยรู้สึกอะไรนานแล้ว ไปนั่งที่นั่นก็เหมือนกลับบ้าน อีกอย่าง แค่ไมค์รับเสียงได้ไม่มีปัญหา 60 คะแนนนี่ แค่มีปากก็ได้แล้วปะ?”

เจิ้งเจี่ยที่ตอนแรกยังแอบหวั่นอยู่ จู่ๆ ก็ตาเป็นประกาย

เธอลืมไปเลยว่าหลี่ชางเฟิงเป็นนักร้องมืออาชีพ คิดแบบนี้แล้ว ดูน่าเชื่อถือกว่ายังไงก็เหนือกว่าอู๋เชียนชัดๆ

“เฟิงเฟิงเป็นนักร้องอาชีพ ภารกิจนี้สำหรับเขาไม่ยากหรอก!” เจิ้งเจี่ยพูดอย่างตื่นเต้น พลางเหน็บมีนัย: “ไม่เหมือนบางคน ต่อหน้าผู้หญิงทำเป็นนิ่ง แต่ในใจนี่แทบฉี่ราดด้วยความกลัว!”

“เธอกำลังเหน็บใคร?” หลี่ชางเฟิงแกล้งทำหน้าสงสัย

เจิ้งเจี่ย: “เธอมาถามฉัน ฉันจะพูดได้เร้อ?”

เธอปรายตามองลวี่หมิงอย่างหมั่นไส้ ชัดว่าเรื่องเมื่อคืนยังคาใจอยู่

เห็นสองคนนั้นรับส่งมุกกัน ลวี่หมิงไม่โต้ด้วยความเดือด แต่ชี้ไปที่รถไฟเหาะไม่ไกล:

“โห รถไฟเหาะนี่ก็สูงใช่เล่นนะ!”

“จุดที่สูงสุดเหมือนจะสูงกว่าทาวเวอร์ดร็อปอีกตั้งเยอะ เห็นไหม? แล้วก่อนมาวันนี้ฉันเช็กเน็ตมา สองเดือนก่อนมีสื่อรายงานว่ามีคนตกจากรถไฟเหาะ ตอนนั้นร่วงกระแทกกระจัดกระจาย เละไม่มีชิ้นดี!”

“ผ่านมาสองเดือน เลือดข้างบนแห้งหรือยังยังไม่รู้ พวกเธอสองคนนู่นแหละตอนขึ้นไปช่วยสังเกตหน่อย เผื่อจะเห็น ‘ชิ้นส่วน’ ที่นักท่องเที่ยวทิ้งไว้!”

“ฉันไม่ได้ขู่ให้กลัวนะ เรื่องนี้สื่อแถวนี้รายงานแล้วจริงๆ”

“ไม่พูดอะไรมากแล้ว ภาวนาให้สวรรค์คุ้มครอง ช่วยเก็บพวกเธอสองคนใส่ห่อพาไปที!”

“มามี้มามี้โฮง งืม*&……%￥!”

เจิ้งเจี่ย: “……”

หลี่ชางเฟิง: “……”

ไอ้ดาราตกกระแส แกนี่เพี้ยนชิบหาย!

ตอนแรกสองคนยังไม่ค่อยมีปฏิกิริยาอะไร แต่พอเห็นรางรถไฟเหาะของฮวนเลอกู่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือทาวเวอร์ดร็อปจริงๆ ก็หมดอาการฮึกเหิมไปทันที แม้แต่หลี่ชางเฟิงที่ชอบขัดลวี่หมิงทุกเรื่อง ก็พลอยพูดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนทยอยกันไปหยิบการ์ดภารกิจ

“ว้าว ของพวกเราเด็ดนะ นั่งชิงช้าสไตล์ไวกิ้งแถวสุดท้ายแล้วร้องเพลง ‘วันดีๆ’ รู้สึกไม่ยากเท่าไหร่ใช่ไหม?” เร่อปามองหวังเป่าเฉียงด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่ตบมือฉลอง

เธอเหลือบมองลวี่หมิง แววตาแอบเสียดาย โอกาสสนุกๆ ชิลๆ แบบนี้ถ้าได้จับคู่กับลวี่หมิง เธอยังนึกไม่ออกเลยว่าตัวเองจะเป็นเด็กผู้หญิงที่มีความสุขขนาดไหน…

ลวี่หมิงเห็นเธอดี๊ด๊า ก็เตือนว่า: “พวกเธอต้องนั่งแถวสุดท้ายของชิงช้าสไตล์ไวกิ้งนะ”

“แล้วมันมีปัญหาอะไรเหรอ?” เร่อปาทำหน้าซื่อ: “ไอ้นั่นก็แค่แกว่งไปแกว่งมา ดูไม่น่ากลัวสักนิด”

ลวี่หมิงไม่อธิบายมาก ชิงช้าสไตล์ไวกิ้งจะลงโทษนักท่องเที่ยวทุกคนที่ประมาทและบังอาจดูแคลนมัน

“ของพวกเราน่าจะง่ายสุดใช่ไหมล่ะ?” หลี่ซินมองพี่เฉาอย่างตื่นเต้น “ม้าหมุนนี่นา!”

เติ้งเฉามองลู่ฮ่าวอย่างสงสัย ก่อนจะก้มตรวจเงื่อนไขของภารกิจอย่างละเอียด แล้วก็จับพิรุธได้ทันที: “ภารกิจม้าหมุนหัวใจเต้นตึกตัก สมาชิกสองคนต้องทำให้ชีพจรขึ้นถึง 120 ระหว่างนั่งม้าหมุน นี่พวกคุณมันโหดไปหน่อยหรือเปล่า? ใครมันจะไปทำชีพจรขึ้น 120 บนม้าหมุนได้กัน?”

ลู่ฮ่าวอธิบาย: “ก็เพราะแบบนั้นแหละถึงจะเป็นบททดสอบของพวกคุณ!”

“ถ้าชีพจรขึ้นไม่ถึงตลอดล่ะ ทำไง?”

“ก็หมุนต่อไปเรื่อยๆ สิ!”

เติ้งเฉา: “……”

ทำไมรู้สึกเหมือนโดนหลอกให้ตกหลุมวะ?

หลี่ซินเองยังไม่ทันตระหนักว่ามันจะโหดขนาดไหน เมื่อเทียบกับภารกิจสุดหวาดเสียวของคนอื่น เธอกลับว่าของตัวเองออกจะชิลๆ จะให้หมุนยาวก็ไม่เป็นไร คิดซะว่าเที่ยวพักผ่อน

“สมาชิกสองคนต้องขนส่งทรัพยากรน้ำอันล้ำค่าระหว่างนั่งสเก็ตบอร์ดรูปตัว U ตอนจบเกม ถ้ารินน้ำให้เต็มภาชนะ 250 มล. ได้ ถือว่าท้าทายสำเร็จ” เฉินชือชืออ่านภารกิจจบก็ทำหน้างง “สเก็ตบอร์ดรูปตัว U คืออะไรเหรอ? โหดไหม?”

ลู่ฮ่าวยิ้มเจ้าเล่ห์: “เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง!”

เฉินชือชือ: “อยู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบตรงหลัง!”

ถังอี้ซินชี้ไปที่ลู่ฮ่าว น้ำเสียงสดใส “เขาต้องกำลังแอบวางกับดักแกล้งแน่ๆ ภารกิจนี้ต้องยากชัวร์!”

“อ๊า!” เมิ่งจื่ออี้ร้องลั่นขึ้นมาทันที ดึงดูดสายตาทุกคน

เพราะพวกเธอโดนปล้นเรียบในรอบก่อน ทำให้รายได้เป็นศูนย์ จำต้องเลือกการ์ดภารกิจที่เหลือจากอีกหกทีม เดิมทีอาจารย์เสี่ยวเมิ่งยังฝากความหวังไว้กับดวง แต่พอเห็นเนื้อหาบนการ์ด ใบหน้าก็ซีดเผือดในทันใด เธอก้าวฉับๆ เข้าไปหานาจา:

“พี่สาว ฉันว่าวันนี้เราสองคนไปหาอะไรกินแถวๆ นี้แบบสวยๆ ก่อนดีไหมล่ะ ของพวกเธอคือทาวเวอร์ดร็อป ส่วนของฉันคือไวกิ้งแบบหมุน 360° ด้วย!”

ทุกคนมองด้วยแววตาประหลาดใจ

“ภารกิจยิ้มสวยบนไวกิ้ง สองสมาชิกต้องโชว์รอยยิ้มจากใจจริงสามครั้งตอนที่ไวกิ้งขึ้นถึงตำแหน่งสูงสุด ถึงจะผ่าน!”

โหยวฮั่นหน้าถอดสี ชี้ถามผู้กำกับ: “ที่บอกว่าตำแหน่งสูงสุดนี่หมายถึงตรงไหน?”

“ช่วงองศา 160° ถึง 200° ภารกิจของเราถือว่าผ่อนปรนมากแล้ว!”

“นี่เรียกว่าผ่อนปรน?” เมิ่งจื่ออี้อึ้ง “สรุปเป็นภาษาคนก็คือ เราต้องยิ้มจากใจจริงในสภาพที่แทบจะหัวทิ่มกลับหัว?”

“ฉันว่าถึงตอนนั้น ฉันอาจจะร้องไห้ก็ยังร้องไม่ออกเลย!” เมิ่งจื่ออี้ทำหน้าดูตัวเล็กไร้ที่พึ่ง “ขอถามหน่อยค่ะ ถ้าแขกรับเชิญมีบาดแผลทางใจระหว่างอัดรายการ หรือไม่ก็ ‘ดับวูบ’ ไปเลย แบบนี้นับว่าเป็นความรับผิดชอบของใคร?”

“ฉันว่าควรลดระดับความยากลงเพื่อความปลอดภัยเถอะ…”

ลู่ฮ่าวเพียงแค่ยิ้มไม่พูดอะไร แววตาที่ไม่เปิดช่องให้ต่อรองชัดเจนว่าไม่มีที่ให้คุย

พอทั้งเจ็ดทีมรับภารกิจของตัวเองครบแล้ว ทุกคนก็พากันเดินเข้าสวนสนุกฮวนเลอกู่ ตั้งใจจะไปดูรอบๆ ก่อน

ลวี่หมิงกลับพานาจาเดินดิ่งไปที่ทาวเวอร์ดร็อปทันที อ้างสวยๆ ว่าทำให้เสร็จไว จะได้เก็บกล้องเลิกงานไว

ชาวเผือกในห้องไลฟ์สดเห็นภารกิจที่ทั้งหวาดเสียวและยังคงความสนุก ก็ถกเถียงกันคึกคักผ่านคอมเมนต์กระสุน ว่าภารกิจไหนยากสุดยังมีหลายเสียง แต่ถ้าถามว่าชาวเน็ตรอดูอะไรมากที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลย คือซีนหวานๆ กลางอากาศของลวี่หมิงกับนาจา

“ของเรานี่ยังไม่ยาก รอสักหน่อย ไปดูของหมิงเอ๋อร์พวกเขาก่อนว่าหนักหนาแค่ไหน!” เติ้งเฉาดึงหลี่ซินไปแจมความวุ่นวาย

พอเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นหลี่ชางเฟิง เจิ้งเจี่ย รวมทั้งโหยวฮั่นกับเมิ่งจื่ออี้อยู่ด้วย

ยกเว้นเมิ่งจื่ออี้ อีกสามคนดูท่าทางชัดเจนว่ากำลังตั้งตารอดูลวี่หมิงหน้าแหกอยู่เลย

“พี่ชาย รอแป๊บสิ ฉันกลัว…”

พอเดินมาถึงใกล้ๆ นาจาเงยหน้ามองตึกเครื่องเล่นที่สูงชะลูด ขากลับแข็งจนก้าวไม่ออก

“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่!” ลวี่หมิงพูดเหมือนไม่คิดอะไร แล้วก็ฉวยจังหวะคว้ามือเล็กนุ่มนิ่มของนาจาพาขึ้นแท่นไปเฉย นาจาถูกการกระทำกะทันหันทำเอาหัวใจเต้นโครมคราม แก้มขาวเนียนค่อยๆ ขึ้นสีระเรื่อ

พอเธอตั้งสติได้ ก็พบว่าเจ้าหน้าที่ล็อกเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยแล้ว ตามด้วยกดอุปกรณ์ลงแน่น เพราะโครงเล็กตัวผอม แม้สลักป้องกันจะกดลงสุดแล้ว รอบๆ ขายังมีช่องว่างไม่น้อย

พอทาวเวอร์ดร็อปเริ่มไต่ขึ้น นาจาก็หุบขาเข้าหากันทันที ใบหน้าจิ๋วเต็มไปด้วยความกลัวและลนลาน

โดยไม่รู้ตัว เธอเอื้อมไปจับมือข้างหนึ่งของลวี่หมิง

พอทาวเวอร์ดร็อปขึ้นถึงจุดสูงสุด ร่างของนาจาก็เริ่มสั่นน้อยๆ คิ้วเรียวงามขมวดแน่น ถึงขั้นไม่กล้าลืมตา

ทั้งสองสวมหมวกนิรภัยที่ติดไมค์และมุมกล้องคงที่ไว้ ทุกสีหน้าท่าทางจึงถูกชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดเห็นกันชัดเจนแจ่มแจ้ง

[เชี่ย!]

[สูงไปแล้ว!]

[ไม่กล้าดูแล้ว!]

[เตือนด้วยความหวังดี ผู้ชมยังหายใจได้นะ!]

[สูงขนาดนี้ แถมเดี๋ยวตอนดิ่งลงเร็วจี๋ต้องปล่อยมือมาทำท่าหัวใจอีก เพื่อนๆ มือฉันเหงื่อซึมแล้ว!]

“อ่า…ฉันกลัว…” นาจาค่อยๆ แง้มตาดูด้านล่างแว้บหนึ่ง เห็นผู้คนตัวจิ๋วเหมือนมด เสียงเธอสั่นระริก

ความรู้สึกแบบรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไร แต่ยังไม่เริ่ม ต้องรอคำพิพากษาอยู่บนที่สูง มันทั้งทรมานและบีบคั้นที่สุด

ถ้าไม่ใช่เพราะลวี่หมิงนั่งอยู่ข้างๆ เธอคงร้องไห้ออกมาแล้ว

“อย่ากลัวนะ ไม่เป็นไร เธอเก่งมากแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและรักการผจญภัยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ… จริงๆ ชีวิตไม่ใช่มีแค่ความจำเจตรงหน้า บางครั้งเราลองทำสิ่งที่เคยกลัวและไม่กล้าลองมาก่อน ปล่อยวางทุกความกังวล แล้วบ้าคลั่งให้สุดสักครั้ง!”

“คิดซะว่าเป็นมินิเกมปลดปล่อยความเครียด บอกลาความหลังไปก็พอ!”

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ลวี่หมิงกลับพูดปลอบนาจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เดิมทีนาจาที่หัวใจเต้นระส่ำหายใจไม่ทั่วท้อง พอฟังเสียงอบอุ่นของหนุ่มข้างๆ ก็รู้สึกว่ามือใหญ่ที่ตนจับไว้แน่นเมื่อครู่พลิกมาจับตอบโอบมือเธอไว้

ไม่รู้ทำไม แค่ได้สัมผัสมือใหญ่ที่ห่อกุมไว้ ความอึดอัดเหมือนจะขาดใจเมื่อครู่พลันสลายหายไป เธอไม่ค่อยกลัวแล้ว!

นาจาช้อนตาโตสวยแบบดวงตาพีชไปมองลวี่หมิง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มกว้าง ดวงหน้าและคิ้วตาสว่างเหมือนเดือน “ตอนนี้นายดูต่างไปสุดขั้วกับตอนเมื่อวานที่บังคับให้ฉันเล่นทุบหินบนอกเลยนะ! รู้สึกเหมือนเพิ่งได้รู้จักนายครั้งแรก…”

“ทำท่าหัวใจ?” ลวี่หมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย มองนาจายิ้มๆ

นาจาปล่อยมืออีกข้างขึ้นมา วาดโค้งเป็นตัว C หยีตานิดๆ “ทำท่าหัวใจ!”

ภาพนาจาที่ยิ้มละลายใจในจอไลฟ์

ทำเอาแฟนคลับนับไม่ถ้วนดีใจกรี๊ดลั่น

[อ๊าๆๆๆๆ!]

[พี่สาวฆ่าให้เรียบ!]

[นาจาสวยมาก เมียผม เมียผม!]

[ดาราตกกระแสรู้จักปลอบใจผู้หญิงด้วยเหรอ?]

[นี่คือดาราตกกระแสคนที่ฉันรู้จักจริงดิ?!]

[เร่อปา: กับฉันมีแต่สไลด์แท็กเกิลหรือไม่ก็ขู่ แต่กับเธอทั้งปลอบทั้งชม งั้นฉันไปนะ?]

[เร่อปาดังแล้ว จมูกแดงเป็นตัวตลกเลย!]

[เดี๋ยวนะ ถ้าพวกนายหวานกันขนาดนี้ ฉันจะเริ่มจิ้น CP แล้วนะ!]

[อย่าเพิ่งจิ้น เท่าที่ฉันรู้จักดาราตกกระแส เขาทำเพื่อภารกิจล้วนๆ!]

[ดาราตกกระแสสายอ่อยแต่ไม่คบจริง!]

ลู่ฮ่าวที่กำลังเฝ้าติดตามอยู่หลังเวทีเห็นภาพนี้ก็ถึงกับอึ้ง เอฟเฟกต์รายการที่เขาต้องการมันไม่ใช่ตอนทาวเวอร์ดร็อปไต่ขึ้นถึงร้อยเมตรแล้วให้ผู้ชมดูคู่หนุ่มหล่อสาวสวยคู่นี้ถูกทรมานจนกรีดร้องเหรอ ยิ่งถ้ากลัวจนร้องไห้นี่ยิ่งเข้าทางเลยไม่ใช่หรือ?

สภาพเร้าใจขนาดนี้ พวกเธอดันไปนั่งคุยกันข้างบนเฉยได้ไง?!

“ปล่อย!” ลู่ฮ่าวหยิบวิทยุสื่อสารกดคุยแบบไร้ปรานี

วินาทีถัดมา ทาวเวอร์ดร็อปที่อัดพลังรออยู่ก็ร่วงดิ่งลงด้วยความเร็วสูง นาจาที่เพิ่งถูกลวี่หมิงดึงความสนใจจนผ่อนคลายเผลอวางใจไป พอเครื่องดิ่งลงร่างทั้งร่างก็เกร็งวูบ ใบหน้าขาวระเรื่อพลันซีดเผือด!

แรงไร้น้ำหนักถาโถมทำให้เธอดึงแขนกลับทันที กลั้นหายใจไว้แน่น ฟันขาวกัดกรอด หน้าซีดเผือด มือกำที่จับหน้าอกแน่นไม่ปล่อย

“อ๊าาาาาา!” คนที่กรี๊ดคือลวี่หมิง เสียงเขาทะลุผ่านเสียงลมกรรโชกโดยรอบ “ปล่อยออกมา สนุกให้สุด อย่ากลั้น เอาอารมณ์แย่ๆ ทั้งหมดระบายออกมา นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของเรื่องนี้!”

นาจาก็ทำตามลวี่หมิง กรีดร้องสุดเสียง

“มือ มือ!”

วินาทีต่อมา ทั้งสองก็ทำท่าหัวใจอีกครั้งระหว่างที่กำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

ไม่ไกลนักมีโดรนลอยถ่ายภาพโคลสอัปอยู่ พอผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้ ก็พากันแคปหน้าจอถล่มทลาย จิ้นกันแตก!

……

บนพื้นดิน เจิ้งเจี่ยได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสนสาหัสของดาราตกกระแสก็เชิดหน้าหัวเราะเยาะ “ฮึ ฉันว่าแล้วไง ดาราตกกระแสทำเป็นวางมาด ที่จริงในใจกลัวจะตายอยู่แล้ว!”

“ก็เธอนี่แหละรู้จักดาราตกกระแสดี!” หลี่ชางเฟิงเย้ย “ฉันพนันเลยว่าตอนนี้เขาร้องไห้แล้ว เดี๋ยวลงมาดาราตกกระแสต้องบอกว่าเพราะลมพัด นายๆ เชื่อไหม?”

โหยวฮั่นที่เพิ่งกู้ศักดิ์ศรีความเป็นชายกลับมา ได้ยินเสียงกรีดร้องแสน ‘สาหัส’ ของดาราตกกระแสจากข้างบน ก็สาดคำตำหนิไม่ยั้ง “เสียภาพลักษณ์ต่อหน้าแขกรับเชิญหญิง ไม่มีกระจิตกระใจความเป็นชายสักนิด ไม่เข้าใจเลยว่าขี้ขลาดขนาดนี้ จะแข็งกร้าวอะไรนัก!”

“คุณประธานจอมเผด็จการ คุณยังมีหน้ามาคุยเรื่องความเป็นชาย?” เมิ่งจื่ออี้ปรายตามองอย่างรังเกียจ

โหยวฮั่นตาเบิกกว้างทันที “ฉันย้ำอีกครั้ง เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นอุบัติเหตุ แล้วก็ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดด้วย!”

“อ๋อ” เมิ่งจื่ออี้ยิ้มมุมปาก ทำหน้าแบบว่าแล้วคิดว่าฉันเชื่อไหมล่ะ

พอทาวเวอร์ดร็อปดิ่งลงแล้วพุ่งขึ้นอีกครั้ง คราวนี้จังหวะขึ้นลงชัดเจนว่าเร็วกว่าเดิม ฟังเสียงกรีดร้องจากด้านบน แล้วดูเครื่องเล่นขึ้นๆ ลงๆ โคลงสามทีติดๆ กัน เดิมทีโหยวฮั่น เจิ้งเจี่ย และหลี่ชางเฟิงที่ยังสะใจอยู่ก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกต

ทำไมเสียงกรี๊ดสองคนนั้นฟังดู…ตื่นเต้นกันจัง?

พอทาวเวอร์ดร็อปลงแตะพื้นอย่างมั่นคง สามทีมที่เฝ้าดูก็พากันกรูเข้าไปดู

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ นาจาตาแดงนิดๆ แต่ทั้งคนกลับดูตื่นเต้นผิดปกติ ส่วนลวี่หมิง พวกโหยวฮั่น หลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยที่หวังจะได้เห็นเขาโป๊ะแตกตอนลงมา ถึงกับผิดหวังทันที

เพราะไอ้หนุ่มนี่เมื่อกี้กรี๊ดซะสะเทือนใจ แต่ตอนนี้กลับนิ่งมาก หน้าตายิ้มแย้ม ท่าทางสบายๆ ราวกับเพิ่งลงจากม้าหมุน…

“เดี๋ยวนะ นายไม่กลัว?” หลี่ชางเฟิงไม่อยากเชื่อ

“ฉันจะกลัวทำไมล่ะ?”

“แล้วทำไมกรี๊ดซะสยองขนาดนั้น?”

“อ๋อ แค่แกล้งหลอกนายน่ะดิ!”

หลี่ชางเฟิง: “……”

“ก็แอ๊คต่อไปเถอะ!” หลี่ชางเฟิงทำเสียงหวานประชดแล้วเบิ่งตาจับผิดลวี่หมิง หวังหาเศษเสี้ยวอาการฝืนทน

ตอนนั้นเอง คนถึงสังเกตเห็นความผิดปกติของนาจา พอลงมาเธอก็จับมือลวี่หมิงไว้แบบเป็นธรรมชาติ ดวงตาพีชสวยๆ แอบชำเลืองมองหนุ่มข้างๆ เป็นพักๆ สายตาที่มองเขานี่จะหวานจนเป็นเส้นแล้ว…

เดี๋ยว นี่พี่สาวทำท่าทางเหมือนกำลังหลงดาราตกกระแสเลยใช่ไหม?!

อย่างน้อยเธอก็เป็นเทพธิดาแห่งวงการบันเทิงจีนที่ชื่อเสียงเกรียงไกร มีแฟนคลับมาคอยเทิดทูนไม่ใช่หรือ!

“ฉันรู้แล้ว พวกเธอต้องมัวห่วงความปลอดภัยตัวเอง เลยลืมเรื่องทำท่าหัวใจไปหมดเกลี้ยงแน่ๆ!” โหยวฮั่นทำหน้าเข้าใจโลก ใส่ความแบบมั่นใจสุดๆ

เขาจ้องนาจาด้วยสีหน้าปวดใจเล็กๆ สำหรับเทพธิดาแห่งวงการบันเทิงจีนที่สวยโดดเด่นอย่างเธอ จะให้บอกว่าเขาไม่ชอบก็คงโกหก ตอนนี้พอเห็นผู้หญิงที่ตัวเองแอบปลื้มหลงใหลดาราตกกระแสขนาดนั้น ความหึงในใจเขาก็พุ่งพล่านแทบคลั่ง

“ไม่หรอก ภารกิจของพวกเราน่าจะสำเร็จแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้!”

ขณะนั้น PD หนุ่ม ก็ได้รับการยืนยันจากทางผู้กำกับเช่นกัน จึงประกาศว่า “ขอแสดงความยินดีด้วย พวกคุณทำสำเร็จแล้ว หลังจากทุกคู่ทำภารกิจเสร็จ เราจะเปิดรอบโหวตออนไลน์”

โหยวฮั่น: “???”