ปัง ปัง ปัง!
กระสุนสาดกระหน่ำ!
พวกมือปืนในตลาดมืดพากันล้มลงกับพื้น
จนกระทั่งตายพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่าคนพวกนี้ตกลงแล้วเป็นใครกันแน่? ใครกันที่กล้าอวดดีไปล่วงเกินนายพลหม่าเซินผู้แสนน่ากลัวแบบนี้!
ปัง ปัง ปัง!
มือปืนสี่คนที่พาตัวทาสสาวและคิดจะหลบหนี ถูกหน่วยพยัคฆ์บินยิงทิ้งคาที่
ทาสสาวเจ็ดคนได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยพยัคฆ์บิน
"พวกเธอเป็นอิสระแล้ว!"
เมื่อสมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินพูดประโยคนี้กับพวกเธอ หญิงสาวทั้งเจ็ดต่างมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง!
ในรังมารที่มืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนี้ พวกเธอไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะร้องไห้! ต้องกดน้ำตาเอาไว้ในใจ แต่ตอนนี้ พวกเธอร้องไห้ออกมาแล้ว! ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง!
ตู้หย่งเซี่ยวมองดูเรื่องราวทั้งหมดนี้เงียบๆ
พวกแขกวีไอพีชาวผิวขาวที่วิ่งหนีแตกกระเจิงถูกจับตัวและควบคุมไว้ทีละคน
ไม่ต้องให้ตู้หย่งเซี่ยวออกคำสั่ง ในฐานะสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ เฟยลี่และจี๋หมู่ทั้งสองคนก็เริ่มยื่นคำขาดกับชาวผิวขาวพวกนี้ด้วยตัวเอง ใช้เงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์ซื้อชีวิต ไม่เช่นนั้นก็ไปดื่มกาแฟที่โรงพัก!
แน่นอนว่าการไปดื่มกาแฟที่โรงพักเป็นเพียงคำพูดที่ดูสุภาพ ในที่เกิดเหตุมีชาวผิวขาวหนึ่งหรือสองคนที่ถือดีว่าตัวเองมีสถานะพิเศษและไม่ยอมรับมุกนี้ ดื่มกาแฟก็ดื่มกาแฟสิ ไปถึงโรงพักแล้วพวกแกจะทำอะไรฉันได้? ฉันเป็นถึงแขกวีไอพีนะเว้ย!
ดังนั้น!
ปัง ปัง ปัง!
สมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินคนหนึ่งจึงยิงเขาทิ้งคาที่เกิดเหตุ! ยิงจนทั่วทั้งร่างของเขามีแต่รูพรุนของกระสุน!
แน่นอนว่าปืนที่ใช้คือปืนกลมือของพวกมือปืน ไม่ใช่ปืนประจำตัวของหน่วยพยัคฆ์บิน
"คนผู้นี้ถูกกระสุนลูกหลงของพวกโจรยิงใส่ ทุกคนมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?" เฟยลี่กลับดำเป็นขาวในที่เกิดเหตุ เอ่ยถามพวกชาวผิวขาวที่ถูกควบคุมตัวไว้
เมื่อชาวผิวขาวเห็นสถานการณ์แบบนี้ แต่ละคนก็ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าดื่มกาแฟก็คือกินลูกปืน!
"ไม่มีข้อโต้แย้ง! หนึ่งหมื่นดอลลาร์ฉันยินดีจ่าย! พระเจ้า โปรดให้ฉันออกไปจากที่นี่เถอะ!"
ชาวผิวขาวคนหนึ่งร้องตะโกน
"ฉันก็ไม่มีข้อโต้แย้ง! แค่หนึ่งหมื่นดอลลาร์ ไม่เยอะหรอก!"
คนอื่นๆ พากันเออออห่อหมก
เดิมทีการที่พวกเขามาที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไรอยู่แล้ว การซื้อขายทาสพูดออกไปก็มีแต่จะโดนคนด่า ตอนนี้ถ้าทำได้ไม่ดีอาจจะทิ้งชีวิตน้อยๆ เอาไว้ด้วย จ่ายเงินเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้าย เรื่องนี้พวกเขาเข้าใจดี!
เฟยลี่และจี๋หมู่ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม คิดไม่ถึงเลยว่าลูกไม้นี้ของเจ้านายจะใช้ได้ผลทุกครั้ง พวกชาวผิวขาวที่อยู่สูงส่งพวกนี้ล้วนเป็นพวกขี้ขลาดกลัวตายจริงๆ!
ขั้นตอนต่อไปก็ยิ่งง่ายดายขึ้น
จ่ายเงินแล้วไปได้ จ่ายช้า ค่าไถ่เพิ่มเป็นสองเท่า!
เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงสั้นๆ เฟยลี่และจี๋หมู่สองคนก็รีดไถเงินจากชาวผิวขาวนับร้อยคนนี้มาได้อีกกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์
หันกลับไปดูชาวผิวขาวผู้สูงส่งและเย่อหยิ่งเหล่านั้น หลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้ว พวกเขายังต้องหมอบคลานอยู่ตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยว แสดงความจริงใจว่าตัวเองจะปิดปากเงียบเรื่องในวันนี้! แถมยังปล่อยให้ทางฝั่งของตู้หย่งเซี่ยวบันทึกข้อมูลส่วนตัวอย่างเช่นที่อยู่บ้านเอาไว้อีกด้วย
ตู้หย่งเซี่ยวกุมจุดอ่อนในใจคนได้แม่นยำมาก ชาติก่อนสิ่งที่คนรวยพวกนี้ให้ความสำคัญที่สุดก็คือความเป็นส่วนตัว ชาตินี้เขาจะปอกเปลือกความเป็นส่วนตัวของพวกมันให้หมดเกลี้ยง
เมื่อชาวผิวขาวคนสุดท้ายหมอบคลานอยู่แทบเท้าของตู้หย่งเซี่ยวและแสดงความจงรักภักดีเสร็จ หน่วยพยัคฆ์บินถึงได้ปล่อยตัวเขาไป
เฟยลี่และจี๋หมู่หัวเราะฮ่าๆ แล้วเดินเข้าไป ด้านหลังพวกเขามีสมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินสองคนถือผ้าปูโต๊ะผืนใหญ่ ภายในผ้าปูโต๊ะเต็มไปด้วยธนบัตรดอลลาร์!
"เจ้านาย พวกเราสองคนทำภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้วครับ!"
"ใช่แล้วครับ ครั้งนี้กวาดเงินมาได้เต็มๆ อีกหนึ่งล้านกว่าดอลลาร์!"
เมื่อมองดูคู่หูสองคนที่มาขอรับความดีความชอบ ตู้หย่งเซี่ยวก็ยิ้มออกมา เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง ใช้ไม้เท้าค้ำยัน สวมหมวกปีกกางเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากองเงินดอลลาร์นั้น ยื่นมือไปหยิบมาหลายปึกโดยไม่แม้แต่จะมอง แล้วโยนให้เฟยลี่กับจี๋หมู่โดยตรงพลางกล่าว "รางวัลของพวกนาย!"
เฟยลี่และจี๋หมู่มองหน้ากันด้วยความดีใจอย่างคาดไม่ถึง "ขอบคุณครับเจ้านาย!"
พวกเขามองเงินดอลลาร์พวกนี้จนน้ำลายสอมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ติดที่ตู้หย่งเซี่ยวยังไม่ได้เอ่ยปาก พวกเขาจึงไม่กล้าโลภแม้แต่เซนต์เดียว คิดไม่ถึงเลยว่าตู้หย่งเซี่ยวจะใจกว้างถึงขนาดตบรางวัลให้กันตรงๆ แบบนี้!
มองดูเงินพวกนั้นอีกครั้ง มีตั้งสามสี่หมื่น!
นี่มันดอลลาร์เชียวนะ!
ในเคนยา มากพอที่จะให้พวกเขาอาศัยอยู่ในวิลลาหลังใหญ่ได้เลย!
ตู้หย่งเซี่ยวหยิบเงินออกมาอีกหนึ่งแสนดอลลาร์โยนให้เฟยลี่กับจี๋หมู่ ให้พวกเขาเอาไปตกรางวัลแก่สมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินที่ออกแรงในวันนี้!
ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ!
นี่คือวิธีที่ตู้หย่งเซี่ยวใช้จนชิน การควบคุมคนจำเป็นต้องมีทั้งรางวัลและบทลงโทษ
พวกสมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินที่ได้รู้ข่าว ต่างพากันตื่นเต้นดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ปฏิบัติการสองครั้งนี้พวกเขาล้วนเอาชีวิตเข้าแลก เดิมทีนึกว่าจะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลย คิดไม่ถึงว่าตู้หย่งเซี่ยวจะใจกว้างขนาดนี้
เงินหนึ่งแสนดอลลาร์ตกลงมา แต่ละคนแบ่งได้อย่างน้อยหนึ่งพันดอลลาร์ สำหรับชาวเคนยาที่ยากจนเหล่านี้ นี่ไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ เลย
"จริงสิครับ เจ้านาย! พวกทาสเหล่านั้นจะจัดการอย่างไรดี" เฟยลี่ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ตู้หย่งเซี่ยวมองไปทางพวกทาสหญิงที่ดูน่าสงสาร มีจำนวนถึงสามสิบกว่าคน
ตู้หย่งเซี่ยวขมวดคิ้วรูปดาบ "พวกเธอยังมีประโยชน์! เรียกรถพยาบาลมาช่วยพวกเธอก่อน!"
"ครับ!" เฟยลี่ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงพวกนี้ยังมีประโยชน์อะไรอีก แต่ในเมื่อเจ้านายสั่งการ เขาก็ต้องรับคำสั่งไปทำจนสำเร็จอย่างแน่นอน
จี๋หมู่ขยับเข้าไปใกล้ "เจ้านาย วันนี้พวกเราถล่มถิ่นของนายพลหม่าเซินไปสองแห่งรวด ต่อไปเกรงว่าเขาจะ..."
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่จี๋หมู่กังวล เฟยลี่และสมาชิกหน่วยพยัคฆ์บินต่างก็กังวลมากเช่นกัน
แม้ว่าการกวาดล้างอวิ๋นติ่งอินเตอร์เนชันแนลและการกวาดล้างตลาดมืดครั้งนี้จะสะใจมาก แต่สิ่งที่พวกเขาจะต้องเผชิญต่อไปก็คือการแก้แค้นของนายพลหม่าเซิน
นายพลหม่าเซินคือใคร
จอมปีศาจแห่งแอฟริกา!
คนขายเนื้อผู้โด่งดัง ปีศาจฆาตกร!
อีกอย่างเขาเป็นถึงขุนศึกใหญ่ มีกองทหารในสังกัดนับหมื่น หน่วยพยัคฆ์บินแค่ร้อยคนของพวกเขาจะไปรับมืออย่างไร
เมื่อเผชิญกับปัญหานี้ ตู้หย่งเซี่ยวดูเหมือนจะเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว เขาลูบคาง ยกไม้เท้าสุภาพบุรุษขึ้นมาแล้วพูดว่า "พวกนายเคยอ่าน 'พิชัยสงครามซุนวู' หรือเปล่า"
"เอ่อ พิชัยสงครามอะไรนะครับ" ชาวเคนยาพื้นฐานการศึกษาต่ำ ในยุคสมัยนี้มีน้อยคนนักที่จะรู้จักวรรณกรรมจีนเหล่านี้
ตู้หย่งเซี่ยวยกไม้เท้าสุภาพบุรุษขึ้นมาเคาะลงบนเงินดอลลาร์พวกนั้น "เงิน เป็นของดี! ภาษาจีนของพวกเรากล่าวไว้ว่า มีเงินก็จ้างผีโม่แป้งได้! และ 'พิชัยสงครามซุนวู' ยังกล่าวอีกว่า การทหารคือความพลิกแพลง โจมตีจิตใจถือเป็นสุดยอด!"
...
คฤหาสน์นายพลหม่าเซิน
เพล้ง!
แก้วไวน์แตกกระจาย!
ไวน์แดงสดสาดกระเซ็นเต็มพื้น!
เมื่อเห็นนายพลหม่าเซินที่โกรธจัดจนหนวดเคราพองฟูราวกับราชสีห์ ถูเหมิงและปาตุ้นผู้เป็นลูกน้องก็แทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"อวิ๋นติ่งอินเตอร์เนชันแนลเป็นที่ที่ฉันคุ้มครองอยู่ ตู้หย่งเซี่ยวกล้าพาคนไปกวาดล้าง ฉันก็นับถือว่าเขาเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง! ไม่เก็บมาใส่ใจก็ได้!"
"แต่ตลาดมืดฉันเป็นคนส่งคนไปเฝ้า ก็เท่ากับว่าเป็นถิ่นของฉันเอง เขากล้าพาคนไปถล่มถิ่น นั่นมันหักหน้าฉันชัดๆ!"
ดวงตาของนายพลหม่าเซินทอประกายดุร้าย
"เขาเห็นฉันรังแกง่ายงั้นเหรอ เป็นแค่คนจีนคนหนึ่ง กล้าพาตำรวจมาหักหน้าฉัน คิดจริงๆ เหรอว่าจอมปีศาจแห่งเคนยาอย่างฉันปั้นมาจากโคลน หรือทำมาจากกระดาษ"
ถูเหมิงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า "ท่านนายพล สู้ให้ผมนำกำลังคนไปแก้แค้นดีกว่าครับ! ผมรับรองว่าจะไปจับตัวตู้หย่งเซี่ยวมาคุกเข่าต่อหน้าท่านด้วยตัวเอง!"
ปาตุ้นไม่ยอมน้อยหน้า "ท่านนายพล ไอ้แซ่ตู้นั่นก็แค่มดปลวกตัวหนึ่ง ท่านไม่จำเป็นต้องโมโหหรอกครับ! สู้ส่งผมออกไปดีกว่า ผมจะไปจับมันมาฆ่าซะ!"
"หึ!" นายพลหม่าเซินถลึงตาใส่ทั้งสองคน "ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นแค่มดปลวก แต่ข้างหลังเขายังมีลิงกอริลลาตัวนั้นคอยหนุนหลังอยู่..."
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเรา..."
นายพลหม่าเซินเอามือไพล่หลัง ดวงตาทอประกายดุร้ายวาบขึ้นมากำลังจะออกคำสั่ง...
ทันใดนั้นด้านนอกก็มีรายงานเข้ามา "ท่านนายพล! ตู้หย่งเซี่ยวคนนั้นมาแล้วครับ!"
