ในตอนนี้ ผลงานที่หลินจือไป๋กำลังเขียนอยู่ก็คือบทประพันธ์ 《ปู่ซ่วนจื่อ·ชมเหมย》 ของลู่โหยว!

ถ้าจะกล่าวว่ากลอนชมดอกเหมยของหวังอันสือนั้นเรียบง่ายและต่ำต้อย จนอาจทำให้บางคนที่ไม่เข้าใจบทกวีหรือผู้ที่ชื่นชอบสำนวนหรูหรารู้สึกว่าไม่โดดเด่นอะไร บทประพันธ์ชมเหมยของลู่โหยวบทนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ชอบสไตล์แบบใดก็ตาม ในตอนนี้คงไม่มีใครกล้าพูดคำว่า “ไม่” เลยแม้ครึ่งคำ!

และขณะที่เขียนบทประพันธ์บทนี้...

หลินจือไป๋ มีอารมณ์สะเทือนใจอย่างยิ่ง

ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านนี้ได้ซึมซับลงไปในลายมือของเขาอย่างหมดจด ทั้งจังหวะหนักเบา ทั้งความสง่างามและพลังที่เหมือนคลื่นทะเลบ้าคลั่ง กล่าวได้ว่าทุกตัวอักษร ทุกวรรคตอนล้วนสะเทือนใจคนอ่านอย่างลึกซึ้ง!

“ตัวอักษรเหล่านี้…”

คุณยายจ้าว ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่ออ้าปากกลับไม่อาจหาคำพูดที่เหมาะสมได้ ในฐานะที่เธอถือว่าตัวเองมีความรู้และพรสวรรค์ด้านวรรณคดี แต่กลับพบว่าตัวเองไร้คำจะกล่าวในขณะนี้ นั่นเพราะแรงกระแทกที่ลายมือของหลินจือไป๋ส่งมาถึงเธอนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เหล่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติของ หวงอวี้โหลว เจียงเหอ และ จี้เฉวียนไท่ แต่ละคนก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา

ด้านข้างของหลินจือไป๋

เมื่อโจวไท่เห็นตัวอักษรเหล่านี้ รวมถึงได้อ่านบทประพันธ์ทั้งบทจนจบ เขาถึงกับตกตะลึงเป็นอย่างมาก และเมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก หัวใจของเขากลับพลันรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความฮึกเหิมในทันที เขาจึงหยิบกระดาษที่หลินจือไป๋เขียนบทประพันธ์ขึ้นสูง และตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยอารมณ์

“เชิญพวกท่านมาชื่นชมกันให้เต็มที่!”

น้ำเสียงของโจวไท่ในตอนนี้แฝงไว้ด้วยทั้งความโกรธ ความเสียดสี ความตกตะลึง และแม้กระทั่งความภูมิใจในฐานะผู้ร่วมเป็นประจักษ์พยาน!

ซู่!

เมื่อโจวไท่ชูแผ่นกระดาษขึ้น เหล่าผู้คนก็พากันลุกขึ้นเพื่อชมตัวอักษรบนกระดาษนั้นทันที แต่เพียงแค่เห็นเพียงแวบแรก บรรยากาศทั้งหมดก็เงียบสงัดในชั่วพริบตา ทุกคนเหมือนกับเป็ดที่ถูกบีบคอจนพูดไม่ออก มีเพียงดวงตาที่เบิกกว้างจ้องมองด้วยความตกใจ!

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที

สถานที่ทั้งหมดก็ระเบิดขึ้นด้วยเสียงโห่ร้อง โดยเฉพาะเหล่านักปราชญ์บางกลุ่มที่เดิมทีเลือกจะสงบปากสงบคำ แต่เมื่อได้เห็นสิ่งนี้กลับถึงขั้นคลั่ง!

“นี่มันอะไรกัน!”

“ตัวอักษรนี่มัน!”

“เป็นไปได้ยังไง!”

“ใครกันที่เขียนลายมือแบบนี้ได้!”

“งดงามเหมือนเมฆลอยกลางอากาศ ดุดันราวกับมังกรผงาด! ต่อให้เป็นปรมาจารย์ตัวจริงก็อาจจะไม่ได้เหนือไปกว่านี้!”

“แล้วยังบทประพันธ์นี้อีก!”

“บทนี้เขียนถึงดอกเหมยก็จริง…”

“แต่ทุกประโยคเหมือนเป็นการจี้ใจคน!”

“ริมสะพานร้าง นอกสถานี เหงาหงอยไร้ผู้เหลียวแล”

— วรรคนี้ชัดเจนว่ากำลังกล่าวถึงการที่เหล่าปัญญาชนในวันนี้ร่วมกันทิ้ง “ไป๋ตี้” ให้โดดเดี่ยว

“พลบค่ำเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ยิ่งลมฝนพัดซัดกระหน่ำ”

— นี่คือการพาดพิงถึงการที่ อาเล่ย อันอัน และ เก๋ออู่ จงใจกลั่นแกล้งเขา!

“ไม่ใฝ่แข่งประชันฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยหมู่มวลบุปผาอิจฉา มิคิดแยแส”

— มวลบุปผาในที่นี้มิใช่คำยกย่อง หากแต่หมายถึงคนที่ไม่ซื่อ วรรคนี้สื่อถึงความไม่ใยดีของไป๋ตี้ ที่ไม่คิดลดตัวลงไปแข่งขันกับใคร แม้ว่าบางคนเช่น จี้เฉวียนไท่จะเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา และพยายามเล่นงานเขาก็ตาม

"แม้ร่วงหล่นสลายเป็นดิน บดเป็นผงธุลี แต่กลิ่นหอมยังคงอยู่ดังเดิม มิแปรเปลี่ยน"

— วรรคสุดท้ายแทบไม่ต้องตีความเพิ่มเติม หลังจากที่ไป๋ตี้ถูกตัดสินให้แพ้โดยเจียงเหอและหวงอวี้โหลว ก็ไม่ต่างจากการที่เขาถูกบดขยี้จนแหลกเป็นฝุ่น แต่ข้อความสำคัญที่สุดก็คือ “กลิ่นหอมยังคงอยู่”

เมื่อเห็นลายมืออันวิจิตรนี้

เมื่ออ่านบทประพันธ์จนจบ

เหล่าคนที่เดิมร่วมมือกันต่อต้านไป๋ตี้ ทั้งเพราะผู้นำชี้นำหรือการจับกลุ่มของเหล่าปัญญาชนด้วยกันเอง ต่างก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดงแทบมุดแผ่นดินหนี!

มันน่าอับอาย…

อับอายเกินจะรับได้!

ไป๋ตี้เพียงคนเดียว ที่เผชิญหน้ากับกลุ่มปัญญาชนผู้ทรงภูมิทั้งหมด แต่กลับใช้ลายมืออันงดงามนี้และบทกวีระดับสุดยอดบทหนึ่ง ประจานความลำเอียงและอคติของพวกเขาอย่างเจ็บแสบ ต่อให้คนหน้าหนาแค่ไหน ก็ยังรู้สึกไม่กล้ามองหน้าผู้อื่นได้ในตอนนี้!

สิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นคือ…

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้กำลังถ่ายทอดสดต่อหน้าสาธารณชน!

นั่นหมายความว่า บทประพันธ์ที่ล้ำเลิศและลายมือที่ประณีตอย่างไม่มีที่ติบทนี้ ได้ทำให้พวกเขาเหล่านี้กลายเป็นตัวอย่างด้านลบที่น่าอับอายต่อสายตาผู้ชมทั้งประเทศ!

ใครใช้ให้ตัวอักษรของไป๋ตี้งดงามขนาดนี้?

ใครใช้ให้บทประพันธ์ของไป๋ตี้สมบูรณ์แบบขนาดนี้?

หากพวกเขาไม่สามารถหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ได้ในวันนี้…

กระดูกสันหลังของพวกเขาคงจะหักลงในวันนี้แน่นอน!

...

บนโลกออนไลน์

เมื่อ โจวไท่ ชูแผ่นกระดาษที่มีบทกวีของไป๋ตี้ขึ้นสูง บรรดาชาวเน็ตก็ได้เห็นผลงานชิ้นนี้ของเขาในที่สุด!

บูม!

เสียงระเบิดดังสนั่น ทั้งอินเทอร์เน็ตแทบลุกเป็นไฟ!

ที่น่าสนใจก็คือ...

แม้ว่าชาวเน็ตส่วนใหญ่จะไม่ได้มีความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับศิลปะการเขียนพู่กันเหมือนกับนักปราชญ์ที่อยู่ในงาน แถมถ้าหากเอาผลงานเขียนพู่กันที่ยอดเยี่ยมไปวางไว้ตรงหน้าพวกเขา บางคนก็ยังอาจไม่สามารถบอกความแตกต่างได้ หรือแม้กระทั่งแยกไม่ออกระหว่างตัวอักษรแบบอักษรบรรจง (ไคซู) กับตัวอักษรสิงซู แต่ถึงกระนั้น ผลงานลายมือของหลินจือไป๋ กลับสร้างความสะเทือนใจให้กับพวกเขาได้อย่างลึกซึ้ง!

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นได้?

ความรู้สึกแบบนี้ยากที่จะอธิบาย...

แต่คงอาจสรุปได้ว่าเป็นเสน่ห์ของ "นักปราชญ์แห่งศิลปะการเขียนพู่กัน" ก็ว่าได้!

เสน่ห์เดียวกันกับที่ทำให้หวังซีจือ ผู้ได้รับการขนานนามว่า "เทพแห่งอักษร" สร้างบทประพันธ์อันดับหนึ่งของอักษรสิงซูจนตราตรึงใจคนทั้งโลกได้!

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งมาจากเสน่ห์ของบทกวีเองด้วย เพราะบทกวีนี้ แค่คนที่เคยผ่านการเรียนหนังสือมาก็สามารถแปลความหมายได้ไม่ยากนัก และล้วนเข้าใจว่าไป๋ตี้กำลัง "ยืมดอกเหมยมาสื่อถึงผู้คน"

เขาเขียนถึงตัวเอง

และเขียนถึงภาพสะท้อนของทุกชีวิตในงานกวีนิพนธ์ครั้งนี้!

“นี่มันลายมือระดับเทพเจ้าจริง ๆ หรือ? ไป๋ตี้เป็นคนเขียนจริง ๆ ใช่ไหม!?”

“น่าเหลือเชื่อ!”

“แล้วทำไมเขาไม่แสดงฝีมือแบบนี้ตั้งแต่แรกล่ะ!?”

“ไป๋ตี้อธิบายไว้แล้วนี่ เขาไม่อยากให้ศิลปะการเขียนพู่กันไปบดบังการประเมินบทกวี เพราะฉะนั้นเขาจึงจงใจไม่แสดงฝีมือเต็มที่ นี่แหละคือขอบเขตทางความคิดและความสง่างามของไป๋ตี้! แต่ใครจะคิดว่ากลับมีบางคนลากเรื่องการเขียนพู่กันมาวิจารณ์จนเขาต้องลุกขึ้นมาแสดงฝีมือแบบเต็มที่ เหมือนเทพเจ้าลงมาประทับร่าง!”

“ช่างสะเทือนใจจริง ๆ!”

“ฉันนับถือในจิตใจที่ยิ่งใหญ่ของไป๋ตี้ เขาไม่เคยคิดจะใช้การเขียนพู่กันเพื่อเอาเปรียบใครเลย!”

“นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ที่ไป๋ตี้เข้าร่วมการแข่งขันแต่งกลอนคู่ เขาก็เคยเขียนคำกลอนบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความสามารถด้านลายมืออย่างเต็มที่ เพราะอย่างที่เขาเคยบอกไว้ สิ่งใดควรเปรียบเทียบก็ควรเปรียบเทียบแค่สิ่งนั้น การเอาลายมือเข้ามาอวดจะเป็นการรังแกผู้อื่น!”

“ฮ่า ๆ!”

“เมื่อเทียบกันตอนนี้ กลุ่มนักปราชญ์พวกนั้นดูเหมือนตัวตลกไปเลย ก่อนหน้านี้ถึงกับพูดว่าไป๋ตี้เขียนพู่กันไม่เก่ง! ที่จริงเขาแค่ไม่อยากรังแกพวกเจ้าเท่านั้น!”

“สำคัญกว่านั้นคือบทกวีบทนี้! มันสุดยอดจริง ๆ!”

“ทุกประโยคเหมือนตอกย้ำกระดูกสันหลังของนักปราชญ์พวกนั้นเลย!”

“ฉันสงสัยว่าตอนแรกไป๋ตี้คงไม่ได้ตั้งใจจะใช้บทกวีบทนี้ เขาอาจยังเก็บหน้าตาให้จี้เฉวียนไท่อยู่ แต่ใครจะคิดว่าคนพวกนั้นจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้!”

“หากเขาใช้บทนี้ตั้งแต่แรก จี้เฉวียนไท่คงไร้ตัวตนไปแล้ว!”

“แต่ตอนนี้ละดีแล้ว! ในเมื่อพวกเขาไม่รักษากฎเกณฑ์ ไป๋ตี้ก็พลิกโต๊ะล้มเลยสิ!”

ภาพเหตุการณ์นี้ช่างสะเทือนใจเหลือเกิน!

ไป๋ตี้แสดงให้เห็นถึง "ความเป็นวีรบุรุษเพียงหนึ่งเดียว" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

หากจะพูดให้ตลกหน่อย:

ไป๋ตี้ในตอนแรกคงอยากใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไปและอยู่ร่วมกับคนอื่นด้วยดี แต่ใครเล่าจะคิดว่ากลุ่มคนเหล่านั้นไม่เห็นคุณค่าในตัวเขา!

และเมื่อไป๋ตี้ตัดสินใจเลิกซ่อนฝีมือ…

ผลลัพธ์คือคนอย่างจี้เฉวียนไท่ไม่อาจทำอะไรได้เลย และยิ่งพ่ายแพ้แบบหมดรูป!

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เกินความคาดหมายของทุกคน!

ไป๋ตี้เพียงคนเดียวกลับทำให้เหล่าปัญญาชนแห่งฉินโจวต้องก้มหน้าจนเงยไม่ขึ้น!

ส่วนบรรดาแฟนคลับของจี้เฉวียนไท่ อาเล่ย และกลุ่มนักปราชญ์ที่สนับสนุนพวกเขา ต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!

เมื่อทุกคนล้วนมีดวงตาที่มองเห็นได้ชัดเจน ก็ย่อมรู้ดีว่าในตอนนี้ ไป๋ตี้คือเทพเจ้าที่ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวโทษอีกต่อไป!

ในห้องถ่ายทอดสดนั้นเอง

มีกลุ่มคนจากวงการเขียนพู่กันกำลังชมเหตุการณ์นี้อยู่ด้วย

เมื่อได้เห็นลายมือของหลินจือไป๋ ปรมาจารย์ด้านการเขียนพู่กันที่กำลังชมอยู่แทบจะรู้สึกขนลุกในทันที!

“ลายมือนี่…”

“นี่คือสไตล์ที่เขาคิดค้นขึ้นมาเองอย่างนั้นหรือ?”

“ปรมาจารย์หลี่ ท่านช่วยวิเคราะห์หน่อยสิ?”

“ข้าไม่มีคุณสมบัติพอจะวิจารณ์หรอก...”

“ไป๋ตี้คือปรมาจารย์แห่งการเขียนพู่กันตัวจริง!”

“หรือจะกล่าวให้ชัดกว่านั้น แม้ในหมู่ปรมาจารย์ เขาก็คือคนที่โดดเด่นที่สุด!”

“เพราะเขาสร้างสรรค์รูปแบบตัวอักษรสิงซูขึ้นมาใหม่!”

“ตัวอักษรลักษณะนี้ ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์!”

“ไป๋ตี้ยังอายุน้อยเพียงนี้ ข้าจินตนาการไม่ออกเลยว่าเขาสามารถสร้างผลงานระดับนี้ได้อย่างไร แต่ข้ามั่นใจว่าในอนาคต วงการเขียนพู่กันของบลูสตาร์จะต้องมีชื่อของเขาอย่างแน่นอน!”

...

ณ สถานที่จัดงาน

บรรยากาศในขณะนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและแปลกประหลาด หลินจือไป๋กวาดสายตามองไปทั่ว ไม่มีใครกล้าสบตาเขาโดยตรงเลย!

รวมถึงเจียงเหอ!

รวมถึงหวงอวี้โหลว!

และที่สำคัญที่สุด...รวมถึงจี้เฉวียนไท่!

แม้กระทั่งอวิ๋นหลานที่ก่อนหน้านี้เอาแต่แสร้งทำเป็นเป็นกลางและเลี่ยงปัญหาไปเรื่อยๆ ในตอนนี้ยังทนต่อสายตาของหลินจือไป๋ไม่ได้ จนต้องเบนสายตาหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ...

พูดตามตรง

อวิ๋นหลานกำลังเสียใจแทบตาย!

เมื่อครู่เธอควรจะออกมาปกป้องไป๋ตี้!

หากเธอยืนอยู่ข้างไป๋ตี้ในตอนนั้น ในอนาคตเมื่อมีคนพูดถึงเหตุการณ์นี้ เธอย่อมถูกมองว่าเป็นตัวละครสำคัญที่ได้รับความชื่นชม และเป็นหนึ่งในคนที่สร้างตำนานอันงดงามนี้ขึ้นมา!

แต่ในโลกนี้ไม่มี "ยาที่เรียกเวลาย้อนกลับ" ให้กิน...

ตอนนี้ในงานมีเพียงคุณยายจ้าวและโจวไท่ที่ยังสามารถหัวเราะอย่างเปิดเผยได้!

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!”

โจวไท่ถูมืออย่างตื่นเต้นพลางเอ่ยว่า:

“อาจารย์ไป๋ตี้ ขอลายมือชิ้นนี้ให้ข้าได้หรือไม่?”

คุณยายจ้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ มีท่าทีเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ...

ความจริงแล้วนางเองก็อยากได้งานชิ้นนี้มาก!

แต่ด้วยสถานการณ์ในวันนี้ที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ไป๋ตี้เป็นแขกที่นางเชิญมาเองแท้ๆ แต่กลับถูกล้อมโจมตีเช่นนี้

แม้ว่าไป๋ตี้จะแก้ไขสถานการณ์และพลิกกลับมาเป็นฝ่ายเหนือกว่าได้สำเร็จ แต่คุณยายจ้าวก็ยังรู้สึกผิดและเสียใจอยู่ลึกๆ

เพราะเหตุนี้ นางจึงไม่กล้าหน้าหนาพอที่จะเอ่ยปากขอลายมือนี้

“ไม่ต้องเกรงใจ”

หลินจือไป๋ ตอบอย่างจริงใจ:

“ขอมอบผลงานชิ้นนี้ให้แก่ท่านโจวไท่ มันคือสัญลักษณ์ของมิตรภาพระหว่างเรา”

“เฮ่ๆ! แค่ได้ยินคำนี้ข้าก็พอใจแล้ว!”

โจวไท่ดีใจจนแทบหายใจไม่ทัน เขาเก็บลายมือนี้ไว้ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่า

แม้ว่าวันนี้การสนับสนุนหลินจือไป๋จะทำให้เขาต้องขัดแย้งกับเหล่านักปราชญ์นับไม่ถ้วน แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างนั้นคุ้มค่า!

แน่นอน แม้ไม่มีลายมือนี้ โจวไท่ก็ไม่มีวันเสียใจอยู่ดี

เพราะการได้เป็นเพื่อนแท้ของหลินจือไป๋คือสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด

นี่คือสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้

และเป็นสิ่งที่โจวไท่ถือว่าเป็น "สมบัติที่ล้ำค่าที่สุด" ในวันนี้

เมื่อโจวไท่รับลายมือนั้นไป...

ดวงตาอันเลือนรางของคุณยายจ้าวก็มองตามไปอย่างไม่อาจละสายตาได้

ไม่ใช่เพียงนาง...

แม้แต่นักปราชญ์จำนวนมากในงาน ต่างก็จ้องมองลายมือนี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

เพราะลายมือนี้ช่างยอดเยี่ยมเกินไป!

และบทกวีนี้ก็ดีงามเกินไป!

ทุกคนต่างรู้ถึงคุณค่าของมันเป็นอย่างดี

แม้หลินจือไป๋จะไม่สนใจสายตาของคนอื่น แต่เขากลับไม่อาจเพิกเฉยต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของคุณยายจ้าวได้

เขาไม่ได้โกรธนางเลยสักนิด...

นางเชิญเขามาด้วยความหวังดีแท้ๆ ใครจะคาดคิดว่าสถานการณ์จะบานปลายถึงขั้นนี้

และในวันนี้ คุณยายจ้าวก็พยายามพูดช่วยเขามาโดยตลอด

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาย่อมต้องหาทางตอบแทนนางในภายหลังอย่างแน่นอน...

“แค่ก!”

ทันใดนั้น เจียงเหอก็ไอขึ้นมาเสียงดัง

ในตอนนี้สถานการณ์กลายเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่ง หากปล่อยให้งานกวีนิพนธ์จบลงเช่นนี้ ในอนาคตบรรดานักปราชญ์ในงานจะถูกคนทั้งในและนอกวงการหัวเราะเยาะจนไม่มีที่ยืน

รวมถึงตัวเขาเองและหวงอวี้โหลวด้วย!

เจียงเหอจำเป็นต้องทำให้หลินจือไป๋และเหล่านักปราชญ์ปรองดองกัน แม้ว่าจะต้องก้มหัวให้ก็ตาม มิฉะนั้น อนาคตของเขาจะได้รับผลกระทบอย่างใหญ่หลวง!

เพราะวันนี้การตอบโต้ของหลินจือไป๋ช่างสมบูรณ์แบบ เรื่องราวนี้จะต้องแพร่กระจายไปทั่วอย่างแน่นอน

หากถึงเวลานั้น ตัวเขาคงไม่พ้นถูกตราหน้าว่า "อิจฉาริษยาผู้เยาว์" และ "ลำเอียงอย่างร้ายแรงเพื่อปกป้องศิษย์ของตัวเอง"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงเหอจึงตะโกนออกมาเสียงดัง:

“หากบทกวี ‘ปู่ซ่วนจื่อ·ชมเหมย’ บทนี้คือผลงานของไป๋ตี้ เช่นนั้นวันนี้จี้เฉวียนไท่ก็ต้องยอมแพ้อย่างหมดรูป! อาจารย์ไป๋ตี้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ สมควรได้รับตำแหน่ง ‘อันดับหนึ่งของงานกวีนิพนธ์ในวันนี้’ และเป็น ‘ผู้เยาว์อันดับหนึ่งแห่งวงการวรรณกรรมฉินโจว’ อย่างไม่ต้องสงสัย!”

ตอนนี้ยอมรับว่าฉันชนะแล้วหรือ?

หลินจือไป๋หัวเราะเย็นๆ เขาเดาถึงความคิดของเจียงเหอออก ชื่อเสียงตำแหน่งนี้ที่ส่งมาให้ฉัน เป็นการขอโทษและชดเชยใช่ไหม?

ขอโทษทีนะ แต่ชื่อเสียงที่มาจากพวก "ผู้นำในวงการ" แบบพวกนาย ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีค่าอะไรเลย

ใครกันที่เป็นหัวหน้าของวงการวรรณกรรมฉินโจว?

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกนายที่จะตัดสิน!

เมื่อเห็นว่าหลินจือไป๋ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เจียงเหอและหวงอวี้โหลวมองตากัน ก่อนที่เจียงเหอจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง:

“ว่ากันว่า ศัตรูควรปล่อยวางไม่ใช่สร้างบาดหมางต่อกัน วันนี้มีนักปราชญ์หลายคนที่เกิดความเข้าใจผิดกับอาจารย์ไป๋ตี้ อาเล่ย เก๋ออู่ และอันอัน พวกเจ้าเข้ามา ขอให้อาจารย์ไป๋ตี้ยกโทษให้พวกเจ้า เพราะเรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเจ้าเอง!”

เก๋ออู่ หน้าซีดเผือด

อาเล่ย ตัวสั่นอย่างน่าสงสาร

อันอัน กัดฟันแน่นด้วยความขัดเคือง

แต่เมื่อสบตากับสายตาอันดุดันของเจียงเหอ ทั้งสามก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่เดินลากเท้าเข้ามาตรงหน้าหลินจือไป๋ ก่อนกล่าวขอโทษอย่างไม่เต็มใจว่า:

“ขอโทษครับ...อาจารย์ไป๋ตี้...พวกเราไม่ควรโจมตีคุณโดยที่ไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด…”

“ฉันไม่รับคำขอโทษ”

หลินจือไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เพราะหากเขาแก้สถานการณ์ในวันนี้ไม่ได้ คนที่จะเสียหน้าก็คือตัวเขาเอง

“อาจารย์ไป๋ตี้ ถือว่าให้หน้าฉันหน่อยได้ไหม…”

เจียงเหอยิ้มแล้วกล่าว:

“ถือว่าเป็นคำขอจากผู้อาวุโสในวงการวรรณกรรมคนนี้เถอะ”

“ช่วยให้พวกเราหน่อยเถอะครับ”

หวงอวี้โหลว เองก็กัดฟันกล่าวเสริม และมองไปยัง อวิ๋นหลาน

อวิ๋นหลาน ถอนหายใจและพูดขึ้นว่า:

“เรื่องนี้ปล่อยผ่านไปเถอะ อาจารย์ไป๋ตี้ งานกวีนิพนธ์ควรจบลงด้วยความชื่นมื่นไม่ใช่หรือ…”

สามผู้ยิ่งใหญ่ในวงการวรรณกรรม

แต่หลินจือไป๋กลับไม่สนใจพวกเขาเลย

ทั้งสามคนหันไปมองคุณยายจ้าวด้วยความคาดหวังว่าบางทีคำพูดของนางอาจจะใช้ได้ผล

แต่คุณยายจ้าวกลับหลบสายตาพวกเขา แล้วเอ่ยว่า:

“เรื่องของอาจารย์ไป๋ตี้ ยังไม่ถึงตาที่ข้าจะพูดอะไร”

ทั้งสามคนเริ่มหน้าซีดด้วยความอับอาย

จนกระทั่ง จี้เฉวียนไท่กล่าวขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า:

“ท้องของอำมาตย์นั้นใหญ่พอจะรับน้ำได้ทั้งเรือ…”

หลินจือไป๋ยิ้มเยาะก่อนตอบกลับว่า:

“แต่ข้าไม่ใช่อำมาตย์ ข้ารู้แค่ว่า...

คนเลวไม่มีศีลธรรม

ลืมสิ่งสำคัญไป ไล่ตามสิ่งเล็กน้อย

ยามยินดีคิดอยากได้ ยามโกรธคิดอยากแย่ง”

อีกหนึ่งบทกวี!

แม้บทกวีนี้จะดูธรรมดา ไม่ได้เลิศหรูนัก แต่มันกลับแฝงด้วยคำด่าที่เจ็บแสบ

พวกเก๋ออู่รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเถียงกลับ

ทำได้เพียงยืนให้หลินจือไป๋ด่าอย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นหลินจือไป๋แต่งกวีด่าคนได้แบบนี้ สีหน้าของเจียงเหอและคนอื่นๆ ก็มืดหม่นลงทันที

“ฉันเป็นรองประธานสมาคมวรรณกรรม อาจารย์หวงเป็นผู้นำใหญ่ของสมาคมนักเขียน และอาจารย์อวิ๋นเป็นประธานสมาคมกวีแห่งนี้ แม้พวกเราจะถือว่าหยิ่งทะนงไปหน่อย แต่เราก็เป็นผู้อาวุโสในวงการวรรณกรรม! เราจะแก้ไขความบาดหมางในวันนี้ไม่ได้เลยหรือ? คุณเป็นคนที่ทำเรื่องใหญ่ได้ ควรจะมีจิตใจที่กว้างขวางกว่านี้!”

กดดันด้วยตำแหน่ง?

มัดมือชกด้วยศีลธรรม?

หลินจือไป๋รินเหล้าตัวเองอีกแก้ว แล้วดื่มรวดเดียวจนใบหน้าเริ่มแดง เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับว่า:

“ว่าฉันใจกว้างไม่พอใช่ไหม?”

“เพราะฉันเมาไง!”

หลินจือไป๋เริ่มมึนเมาเล็กน้อย วันนี้เขาดื่มเหล้าหมักกรีนอี้ไปไม่น้อย ร่างกายเขาเริ่มโอนเอนไปมา ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขาดตอนว่า:

“ข้าคือนักท่องภูผาธาราแห่งเมืองชิงตู”

“สวรรค์ประทานให้ข้าบ้าระห่ำ”

“เคยเขียนข้อตกลงกับเมฆฝน เคยยืมจันทร์แต่งบทกวี”

“กวีนับหมื่น”

“เหล้านับพัน”

“ไม่เคยแยแสพวกเจ้าผู้มีอำนาจ!”

หลินจือไป๋เดินโซเซไปยังประตู เขาใช้มือจับขอบประตูไว้ เสียงของเขาขาดช่วงเป็นบางคำ แต่ยังคงดังก้องในโถงงานว่า:

“ขอโทษที รังเกียจความหรูหราในปราสาททอง”

“ขอดื่มเมามายและประดับดอกเหมยที่ลั่วหยาง!”

งานกวีนิพนธ์ยังไม่จบ

งานกวีนิพนธ์จบแล้ว