เช้าวันถัดมา

ที่สถานีโทรทัศน์เทียนกวง ในห้องบันทึกรายการ 《หน้ากากนักร้อง》

หลินจือไป๋ในคราบของราชันย์ร้อยหน้าเดินทางมาถึง พบกับเซียวหลงเยว่ ผู้จัดการชั่วคราวที่ยืนรออยู่ตรงทางเข้า

"คุณราชันย์ร้อยหน้า!"

เซียวหลงเยว่โบกมือเรียก “ตอนนี้เราต้องไปที่ห้องพักผ่อนของทีมสีแดงก่อนนะคะ ช่วงเช้านี้จะมีการบันทึกเนื้อหาล่วงหน้าไว้สำหรับแทรกระหว่างถ่ายทอดสด เพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้รายการค่ะ”

“อืม”

ราชันย์ร้อยหน้าพยักหน้าและเดินตามไป

ไม่นานนัก เซียวหลงเยว่พาหลินจือไป๋ไปถึงหน้าห้องที่มีป้ายเขียนว่า "ห้องพักทีมสีแดง"

ภายในห้องกว้างขวาง

มีโซฟาอยู่ 5 ตัว

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ นกกาเหว่า ปลาคาร์ป และเจ้าชายกบ ต่างนั่งประจำที่ของตัวเองบนโซฟาแต่ละตัว

โดยเฉพาะเจ้าชายกบที่นั่งไขว่ห้างทำท่าใหญ่โต ดูเหมือนโจวหานจิ้นจะเลิกเสแสร้งแล้ว

เพราะตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยไปเกือบหมด หากยังฝืนแสร้งต่อไปคงรู้สึกไม่สบายใจ สู้แสดงความเป็นตัวเองออกมาแบบราชาเพลงผู้ทรงพลังดีกว่า

ทันทีที่ราชันย์ร้อยหน้าเข้ามาในห้อง ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง

“มาแล้วเหรอ”

“ราชันย์ร้อยหน้า”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์และเจ้าชายกบทักทาย แต่ไม่ได้ลุกขึ้น

กลับกัน นกกาเหว่าและปลาคาร์ปลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ แสดงความนอบน้อมในฐานะรุ่นน้องในวงการเพลง

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณราชันย์ร้อยหน้า!”

“สวัสดีครับ”

ราชันย์ร้อยหน้าพยักหน้าแล้วเลือกที่นั่งบนโซฟาที่ว่าง

แม้จะไม่รู้ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากแต่ละคนคือใคร แต่พวกเขาก็แข่งขันร่วมกันมานานจนเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว

“เฮ้ เหล่าโจว กินข้าวเช้าหรือยัง?”

ราชันย์ร้อยหน้าหันไปถามเจ้าชายกบ

ภายใต้หน้ากาก เจ้าชายกบหรือโจวหานจิ้นถึงกับกระตุกมุมปาก นายกล้าเรียกฉันว่า "เหล่าโจว" ได้ยังไงกัน?

แต่สุดท้ายเขาก็ทำเสียงหยิ่งๆ ตอบกลับไป “ฉันไม่ใช่เหล่าโจว... แต่ข้าวเช้ากินไปแล้ว ซาลาเปา 5 ลูก นมถั่วเหลือง 1 ถ้วยและก็ปาท่องโก๋ 1 แท่ง ร้านข้างสถานีนี้รสชาติดีมาก”

“ไม่แปลกใจเลยที่เหล่าโจวอ้วนขึ้นทุกวัน”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์พูดแซวขำๆ ทำให้มุมปากของโจวหานจิ้นกระตุกหนักกว่าเดิม

นายก็อีกคน กล้าเรียกฉันว่า 'เหล่าโจว' เหมือนกันเหรอ?! โคตรจะอึดอัดเลย!

ทุกคนรู้ว่าฉันคือใคร!

แต่ฉันกลับไม่รู้ว่าใครเป็นใคร!

ด้านนกกาเหว่าและปลาคาร์ปได้แต่นั่งตัวสั่นไม่กล้าพูดอะไร

ราชันย์ร้อยหน้ากับทิเบตันมาสทิฟฟ์นี่ช่างกล้าหาญจริงๆ ถึงกับเรียกราชาเพลงอย่างโจวหานจิ้นว่า "เหล่าโจว" ตรงๆ

ถ้าทิเบตันมาสทิฟฟ์ยังพอเข้าใจได้ เพราะมีการวิเคราะห์ทางออนไลน์ว่าเขาอาจเป็นราชาเพลงเหมือนกัน แต่ราชันย์ร้อยหน้านี่สิ ทำไมถึงหยิ่งยโสขนาดนี้?

ในเมื่อก่อนหน้านี้เขายังบอกว่าไม่ได้เป็นราชาเพลงเลย!

อย่างไรก็ตาม นกกาเหว่าและปลาคาร์ปก็พอทำใจได้ เพราะราชันย์ร้อยหน้าดูหยิ่งมาตั้งแต่แรกแล้ว

ทันใดนั้น

เจ้าชายกบถามกลับไปหาราชันย์ร้อยหน้าว่า "ในเน็ตเขาว่าคุณเป็นของปลอม"

หลินจือไป๋ภายใต้หน้ากากราชันย์ร้อยหน้ายิ้มเล็กน้อย "ฉันเป็นของปลอมหรือเปล่า นายไม่รู้จริงๆ เหรอ?"

เจ้าชายกบเงียบไป "..."

โจวหานจิ้นเองก็ไม่คิดว่าราชันย์ร้อยหน้าจะเป็นของปลอม เพราะเขาเคยเจอกันตั้งแต่รอบแรกและเคยลองหยั่งเชิงกันแล้ว

ท่าทางกวนๆ ของเจ้าหมอนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลย คนใต้หน้ากากก็ดูเหมือนจะเป็นคนเดิมตลอด

“เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์พูดขึ้น “พวกคุณดูรอบคัดเลือกของทีมสีน้ำเงินหรือยัง?”

“ดูแล้ว!”

พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวหานจิ้นก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที “ทีมสีน้ำเงินหยิ่งมากเลย”

ก็จริง

เพราะในตอนสุดท้ายของรอบคัดเลือกทีมสีน้ำเงิน มีการสัมภาษณ์พิเศษนักร้องสวมหน้ากากคนหนึ่ง

เมื่อทีมงานถาม “ทุเรียนระเบิด” ว่ากลัวใครที่สุดในการแข่งขัน เขากลับตอบว่า

“ฉันมาเพื่อคว้าแชมป์ จะเจอใครก็เหมือนกันหมด”

ทั้งที่รู้ดีว่าเจ้าชายกบแห่งทีมสีแดงเป็นราชาเพลง ทุเรียนระเบิดยังกล้าพูดแบบนี้ โจวหานจิ้นรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย

และไม่ใช่แค่ทุเรียนระเบิด

แม้แต่นักร้องหน้ากาก "ต้นหลิวริมแม่น้ำ" ก็ให้สัมภาษณ์ในทำนองเดียวกัน

“คู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดคือทุเรียนระเบิด ส่วนคนอื่นก็ไม่เท่าไหร่”

ไม่เท่าไหร่?

ฟังแล้วโจวหานจิ้นยิ่งไม่พอใจ

แม้แต่ทิเบตันมาสทิฟฟ์เองก็มีท่าทีไม่สบอารมณ์นัก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ดูเหมือนทีมสีน้ำเงินจะไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา รวมถึงชาวเน็ตก็ดูจะคิดว่าทีมสีแดงเราอ่อนกว่า”

“นี่มันดูถูกราชาเพลงโจวชัดๆ!”

ราชันย์ร้อยหน้าพูดขึ้นทันทีว่า “ถ้าเป็นฉัน ฉันรับไม่ได้หรอกนะ”

ทุกคน: “...”

นี่คุณจะใช้วิธีกระตุ้นแบบนี้จริงๆ เหรอ? คิดว่าราชาเพลงโจวจะตกหลุมพรางหรือไง?

โจวหานจิ้น: “จริงๆ ก็รับไม่ได้แหละ ในการแข่งขันรอบหน้า ฉันจะให้พวกนั้นได้เห็น... ฉันไม่ใช่ราชาเพลงโจว!”

ทุกคนพยายามกลั้นขำ

แหม ดูจะได้ผลจริงนะเนี่ย

ทิเบตันมาสทิฟฟ์มองไปที่ราชันย์ร้อยหน้า “ราชาเพลงโจวยังโกรธเลย นายไม่โกรธเหรอ?”

หลินจือไป๋ที่ดูรอบสัมภาษณ์ของทีมสีน้ำเงินก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร

“ไม่สนใจเลย”

ราชันย์ร้อยหน้าโบกมือ “ไม่ใส่ใจจริงๆ”

ขณะนั้นเอง

เสียงจากด้านนอกดังขึ้น

กลายเป็นว่าจินเสี่ยวเฟิงเดินเข้ามา

“สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน วันนี้ที่ไม่ได้ให้ทุกคนแยกไปอยู่ห้องพักเดี่ยว เพราะมีเหตุผลที่ทุกท่านน่าจะทราบกันแล้ว การแข่งขันต่อจากนี้จะเป็นการต่อสู้ระหว่างทีมสีแดงและทีมสีน้ำเงิน กล่าวได้ว่าทุกท่านที่นั่งอยู่ตรงนี้ คือนักร้องในทีมเดียวกันแล้ว พวกคุณคือเพื่อนร่วมทีมกัน!”

เพื่อนร่วมทีม?

ทั้งห้าคนมองหน้ากันเอง ก่อนจะมีเพียงปลาคาร์ปกับนกกาเหว่าที่พอจะให้ความร่วมมือ

“เย้!”

เจ้าชายกบถามขึ้นว่า “งั้นการแข่งขันห้ามกำจัดเพื่อนร่วมทีมหรือไง?”

ทุกคนหัวเราะพร้อมมองไปทางราชันย์ร้อยหน้า

หมอนี่เคยใช้เสียงของโจวหานจิ้นร้องเพลงมาหลายครั้งแล้ว

ดูเหมือนจะติดบัญชีดำของโจวหานจิ้นไปแล้ว

จินเสี่ยวเฟิงหัวเราะออกมา “รอบหลังๆ อาจจะได้ แต่รอบแรกห้ามกำจัดกัน”

“งั้นระวังอย่าให้โดนกำจัดล่ะ”

เจ้าชายกบพูดกับราชันย์ร้อยหน้า

ราชันย์ร้อยหน้าพยักหน้าอย่างจริงจัง “ในเมื่อราชาเพลงโจวบอกให้ฉันอยู่ต่อ งั้นฉันก็จะไม่ถูกกำจัด”

ทุกคน: “...”

นายจะเลิกแกล้งโจวหานจิ้นได้ไหมเนี่ย? ไม่กลัวตอนเปิดหน้ากากโดนโจวหานจิ้นจับเลยเหรอ?

จินเสี่ยวเฟิงพูดต่อ “กติกาวันนี้ง่ายมาก ทีมสีแดงและสีน้ำเงินจะแข่งกันแบบตัวต่อตัว”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์: “จับฉลากเหรอ?”

จินเสี่ยวเฟิงพยักหน้า “จับฉลากเพื่อหาคู่แข่ง นักร้องที่แพ้ในแต่ละคู่จะไปแข่งกันอีกครั้ง คนที่ได้คะแนนต่ำสุดสองคนจะถูกกำจัด ส่วนกลุ่มผู้ชนะทั้งห้าคนจะได้ชิงตำแหน่งราชาเพลงในรอบแรกของการแข่งขันทีมสีแดงและสีน้ำเงิน!”

“ราชาเพลงไม่หวังแล้ว”

นกกาเหว่าหัวเราะ “แค่ไม่โดนกำจัดก็ถือว่าโอเคแล้ว”

จินเสี่ยวเฟิงกล่าวเสริม “ผมขอเตือนทุกท่านว่า การได้ตำแหน่งราชาเพลงในรอบนี้จะมีสิทธิพิเศษเพิ่มเติม ซึ่งเราจะประกาศในรอบต่อไป ดังนั้นอย่าคิดว่าแค่ไม่โดนกำจัดก็เพียงพอแล้ว เพราะถ้าทีมไหนมีคนได้ตำแหน่งราชาเพลง ก็จะส่งผลต่อการแข่งขันในรอบถัดไปด้วย”

ราชาเพลงประจำรอบนี้จะได้รับรางวัลพิเศษ?

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ ทุกคนค่อนข้างปล่อยชิลกับการแข่งขัน ไม่มีใครยึดติดว่าต้องคว้าอันดับหนึ่งให้ได้

ดูเหมือนว่าทางรายการกำลังใช้วิธีนี้กระตุ้นให้ทุกคนแย่งชิงตำแหน่งราชาเพลงของรอบนี้!

“ต่อไปเริ่มจับฉลากกันเถอะ”

จินเสี่ยวเฟิงกล่าว พร้อมให้ทีมงานยกกล่องจับฉลากเข้ามา นักร้องเริ่มจับฉลากตามลำดับ

“หมายเลขสอง”

หลินจือไป๋ยกหมายเลขในมือขึ้นโชว์

ปลาคาร์ปหน้าซีดลง “ฉันได้หมายเลขหนึ่ง แบบนี้ก็ต้องขึ้นแสดงรอบแรกเลยเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

จินเสี่ยวเฟิงยิ้ม “ส่วนคู่แข่งของคุณ เดี๋ยวเราจะประกาศทีหลัง”

เมื่อทุกคนจับฉลากเสร็จ

จินเสี่ยวเฟิงประกาศผล

ปลาคาร์ป พบกับ ต้นหญ้าเขียวขจี

ราชันย์ร้อยหน้า พบกับ มันฝรั่ง

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ พบกับ ราชินีบุปผา

เจ้าชายกบ พบกับ ต้นหลิวริมแม่น้ำ

นกกาเหว่า พบกับ ทุเรียนระเบิด

ปลาคาร์ปถอนหายใจโล่งอก ถึงจะต้องแสดงรอบแรก แต่คู่แข่งก็ไม่ได้แข็งแกร่งเกินไป โอกาสชนะอยู่ที่ประมาณหกสิบเปอร์เซ็นต์

หลินจือไป๋เจอกับมันฝรั่ง แน่นอนว่าแทบจะชนะได้แน่ๆ เพราะมันฝรั่งถือเป็นนักร้องที่อ่อนที่สุดในทีมสีน้ำเงิน

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เจอกับราชินีบุปผา ซึ่งไม่กดดันมากนัก

ส่วนเจ้าชายกบเจอกับต้นหลิวริมแม่น้ำ หลินจือไป๋ก็คิดว่าคงไม่มีปัญหา เพราะราชาเพลงโจวน่ากลัวมาก

คนที่น่าสงสารที่สุดคือนกกาเหว่า เพราะต้องเจอกับทุเรียนระเบิด ซึ่งเป็นตัวเต็งแชมป์ของทีมสีน้ำเงิน!

...

อีกฝั่งหนึ่ง

ในห้องพักทีมสีน้ำเงิน

นักร้องสวมหน้ากากทั้งห้าคนก็รู้ว่าคู่แข่งของตัวเองเป็นใคร

“ปลาคาร์ป?”

ต้นหญ้าเขียวขจีขมวดคิ้วพลางพึมพำ “ดูเหมือนจะแข็งแกร่งอยู่เหมือนกันนะ...”

“กดดันเหรอ?”

ทุเรียนระเบิดถามขึ้น

ต้นหญ้าเขียวขจีพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน “ก็ฉันไม่ใช่พี่ทุเรียนซะหน่อย จะไม่กลัวใครแบบนั้นได้ไง”

ทุเรียนระเบิดกล่าว “งั้นเธอไปสู้กับนกกาเหว่าก็แล้วกัน ฉันจะไปเจอกับปลาคาร์ปเอง ยังไงเจอใครก็เหมือนกันหมด”

“ห๊ะ?”

ต้นหญ้าเขียวขจีงงไปพักหนึ่ง “แบบนี้ก็ทำได้เหรอ?”

เธอรู้สึกสบายใจกว่าถ้าได้เจอกับนกกาเหว่า เพราะคิดว่าคู่แข่งคนนั้นดูจะอ่อนกว่าปลาคาร์ป

ทีมงานนิ่งไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าจะมีคนอยากสลับหมายเลข จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ผมต้องขอไปปรึกษาผู้กำกับก่อน...”

“ก็การแข่งขันระหว่างทีมสีแดงและสีน้ำเงินนี่นา”

ราชินีบุปผาพูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อเป็นการต่อสู้ระหว่างสองทีม การสลับหมายเลขกันในทีมเดียวกันก็คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“ผมต้องถามผู้กำกับก่อน...”

ทีมงานเริ่มลำบากใจ ไม่กล้าตัดสินใจเอง รีบเรียกผู้กำกับทันที

“สลับหมายเลขเหรอ?”

ผู้กำกับเองก็ดูจะไม่ได้คาดคิดกับเหตุการณ์นี้

“ทุเรียนระเบิดกับราชินีบุปผาหมายความว่า ในการแข่งระหว่างทีมสีแดงและสีน้ำเงิน การสลับหมายเลขภายในทีมเดียวกันไม่น่าจะมีปัญหา...”

“ขอคิดดูก่อน”

ผู้กำกับเริ่มปวดหัว การแข่งขันบางรายการสามารถสลับหมายเลขได้ แต่บางรายการก็ห้าม ขึ้นอยู่กับแนวทางของทีมงาน

หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้กำกับกล่าวว่า “งั้นให้พวกเขาสลับหมายเลขได้ แต่มีข้อแม้ว่า เราต้องแจ้งข้อมูลนี้ให้ทีมสีแดงทราบด้วย...”

ทีมสีน้ำเงินนี่ใจเจ้าเล่ห์จริงๆ

จะเล่นกลยุทธ์ม้าชั้นดีเจอกับม้าชั้นเลวเหรอ?

ได้ แต่ห้ามปิดบังและเล่นงานทีเผลอ!

จากนั้น

ไม่นานนัก

ทีมสีแดงก็ได้รับข่าว

“ทางทีมสีน้ำเงิน ทุเรียนระเบิดอยากสลับคู่แข่งกับต้นหญ้าเขียวขจี? หมายความว่าเขาอยากเจอกับปลาคาร์ป แล้วให้ต้นหญ้าเขียวขจีไปเจอนกกาเหว่าใช่ไหม?”

ทันทีที่ได้ยินคำนี้

ปลาคาร์ปถึงกับหน้ามืด เธอไม่มีทางสู้ทุเรียนระเบิดได้แน่นอน!

แต่ในขณะที่ร่างกายของปลาคาร์ปเริ่มอ่อนแรงและรู้สึกสิ้นหวัง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู

“ฉันจะแลกกับเธอเอง”

คนพูดคือทิเบตันมาสทิฟฟ์ ดวงตาของเขาเย็นเยียบ แสดงความไม่พอใจต่อการกระทำของทุเรียนระเบิดอย่างชัดเจน

“ให้ฉันจัดการเอง!”

เจ้าชายกบกล่าวขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น “ทุเรียนระเบิดคิดจะรังแกคนในทีมเรา ก็ต้องดูด้วยว่าฉัน...เอ่อ เจ้าชายกบจะยอมไหม!”

“ฉันมาก่อน”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ไม่ยอมถอย

เจ้าชายกบเริ่มไม่พอใจ “ทุเรียนระเบิดแข็งแกร่งมาก นายอาจจะคุมสถานการณ์ไม่ไหว”

“นายดูถูกใครอยู่?”

ทั้งสองคนถึงกับเริ่มโต้เถียงกัน ปลาคาร์ปรู้สึกอบอุ่นในใจทันที ทั้งสองคนนี้ต่างแย่งกันจะขึ้นไปสู้กับทุเรียนระเบิดแทนเธอ!

แต่ในขณะที่ทิเบตันมาสทิฟฟ์กับเจ้าชายกบกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“เรื่องนี้ยังไม่ถึงตาของพวกนายหรอก”

คนพูดคือราชันย์ร้อยหน้านั่นเอง