"คืออย่างนี้ครับ..."

ผู้สร้างความบันเทิง เริ่มเล่าเรื่องอย่างจริงจัง

"เพื่อนผมคนหนึ่งเพราะไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนอื่น เลยถูกตัดสินจำคุก 3 ปี... ผมเพิ่งไปเยี่ยมเขาเมื่อไม่นานนี้เอง ตอนนี้เขาอายุ 30 กว่าๆ แต่ผมของเขาขาวหมดทั้งหัวแล้ว ผมถามเขาว่าเป็นอะไร เขาบอกว่าเครียดทุกวันเลย กลัวจะกลับไปเผชิญหน้ากับครอบครัวไม่ได้ นอนในนั้นก็คิดเสียใจทุกวันว่าตัวเองไม่น่าหุนหันพลันแล่นไปสู้กับคนอื่นเลย แต่คนที่ทะเลาะกับเขาก็โดนเหมือนกัน แถมโดนไปหนักกว่า ถูกตัดสินจำคุก 4 ปี..."

หลินจือไป๋ ถึงกับอึ้งไปเลย

ผู้ชมก็อึ้งไม่ต่างกัน

นี่ให้ตั้งโจทย์ยากๆ ไม่ใช่ให้เล่าเรื่องชีวิตในคุกแบบนี้!

"ฮ่าๆๆๆ"

"นี่มันอะไรกันครับ!"

"ฉู่ฉือ: คุณกำลังทำให้ผมจนมุม!"

"นี่จะร้องเพลงหรือเปิดรายการกฎหมายกันแน่!"

"ถ้าร้องเพลงนี้จบ สงสัยต้องโดนลากไปคุกแทน!"

"นี่มันโจทย์เพลง หรือภารกิจสอยดวงจันทร์กันแน่!"

"ไอ้ชื่อผู้สร้างความบันเทิง นี่เหมาะกับตัวเองจริงๆ!"

คนดูในห้องส่งข้อความล้อเลียนจนบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนรู้ว่าโจทย์นี้มันเกินกว่าที่ใครจะคิดเพลงออกมาได้จริงๆ แต่ก็ยังอยากดูว่าฉู่ฉือจะทำยังไง

ฉู่ฉือเองก็เล่นตามน้ำ เขาทำท่าโบกมือลาตรงกล้องเหมือนจะปิดไลฟ์ทันที "ลาก่อนครับทุกคน!"

บรรยากาศในห้องยิ่งครึกครื้น

ผู้สร้างความบันเทิง รู้ตัวว่าเรื่องที่เขาเล่าอาจจะยากเกินไปสำหรับการแต่งเพลง จึงส่งข้อความว่า

"เอ่อ... พูดเล่นนะครับอาจารย์ฉู่ฉือ ถ้าแต่งไม่ได้ก็ร้องอะไรก็ได้ครับ ผมแค่ชอบฟังคุณร้องเพลง"

แต่หลินจือไป๋ที่แอบแลกเพลงกับระบบไว้แล้ว แกล้งเงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดหนัก ก่อนจะพูดว่า

"รอผมสักครู่"

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเขียนเพลง ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนดูที่ไม่คิดว่าจะมีเพลงออกมาจริงๆ

"ฮ่าๆๆๆ เขาแกล้งทำเป็นคิดเพลงจริงๆ ด้วย!"

"อะไรจะไปแต่งเพลงจากเรื่องนี้ได้!"

"ชื่อเพลง 'ชีวิตในคุก' หรือเปล่า?"

แต่ไม่นานหลังจากนั้น หลินจือไป๋ก็ลุกขึ้นไปหยิบเอ้อหู ซึ่งทำให้คนดูยิ่งงงหนักกว่าเดิม

"อะไรกัน! เขาเอาจริงเหรอ?"

และในความเงียบสงบ หลินจือไป๋เริ่มสีเอ้อหู เสียงที่แผ่วเบาแต่งดงามของเอ้อหูดังผ่านสายคล้องม้า กระทบกับสายที่ทำจากหนังงู เกิดเป็นเสียงทุ้มลึกและเต็มไปด้วยอารมณ์โศกเศร้า

บรรยากาศในไลฟ์สดพลิกจากเสียงหัวเราะไปเป็นความสงบที่เต็มไปด้วยความรู้สึก... เพลงที่เขาแต่งสด กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...

“ผิดแล้ว”

จู่ๆ ก็เล่นเสียงผิดไปตัวหนึ่ง หลินจือไป๋พึมพำขึ้นมาเบาๆ แล้วเริ่มเล่นใหม่ทันที ทำเอาคนดูหัวเราะกันครืน

นายจะไหวไหมเนี่ย?

ไอ้ชาย!

ในขณะที่หลินจือไป๋กำลังถูกแซวผ่านคอมเมนต์ในไลฟ์สตรีม เขาก็เริ่มร้องเพลงขึ้นมา เสียงร้องที่เข้ากับเสียงของเอ้อหู ทำให้บรรยากาศดูแปลกไปหน่อย:

“ทุกข์ใจจริงๆ

ทุกข์จนผมหงอกขาว

ตั้งแต่จากนายไป ฉันก็ย้ายเข้าอยู่ในเรือนจำ

น้ำตาที่ไหลออกมา หยุดมันไม่ได้เลย

หยุดไม่ได้จริงๆ มันไหลลงเรื่อยๆ

ป้ายชื่อขนาดสองฟุตแปดห้อยคอฉัน

เดินไปทั่วถนนให้คนดู…”

ทันทีที่หลินจือไป๋ร้องเนื้อเพลงท่อนนี้ออกมา คนดูในไลฟ์ถึงกับหัวเราะจนท้องแข็ง เพราะเสียงเอ้อหูที่ควรจะชวนเศร้า แต่พอจับคู่กับเสียงร้องทำตัวเศร้าแบบนี้กลับกลายเป็นชวนขำแทน!

“ดูออกเลยว่าเขาทุกข์จริงๆ!”

“ย้ายเข้าเรือนจำ? น้ำตาที่หยุดไม่อยู่? พูดก็พูดเถอะ เนื้อเพลงนี้มันเข้ากับอารมณ์ดีนะ ไอ้คนแต่งนี่มีของจริง!”

“นี่เอาความสามารถมาใช้แบบนี้เหรอ?”

“เขาอินบทบาทคนทำผิดซะจริง!”

“จะตลกขนาดนี้ไหมเนี่ย!”

“คิดว่ายุคโบราณหรือยังไง? นักโทษต้องเดินประจานกลางถนน!”

“ได้อยู่! จิตใจนักโทษยังถูกเขาเก็บมาครบหมด!”

“นี่ไม่ใช่เชิงพื้นบ้านแล้วนะ!”

“นี่มันพื้นคุกชัดๆ!”

“อีกนิดก็คงพื้นปรโลกแล้ว!”

เมื่อร้องมาถึงตรงนี้ ภาพจากฉากในละคร "ก๊วนป่วนชุลมุน" ที่ไป๋จั่นถังร้องเพลงนี้ก็ลอยขึ้นมาในหัวของหลินจือไป๋ทันที ความรู้สึกที่ไม่ต้องซีเรียสกับการถ่ายทอดความรู้สึกในเพลง มันเลียนแบบได้ง่ายมาก เพราะยุคนี้ไม่มีใครอินกับเพลงแบบนี้แล้ว หลินจือไป๋เลยตั้งใจแสดงความรู้สึกแบบ อยากจะเศร้า แต่ยิ่งเศร้ายิ่งตลก:

“ในมือมีแต่ขนมเปี๊ยะไม่มีไส้

ในกับข้าวไม่มีน้ำมันสักหยดเดียว…”

เนื้อเพลงท่อนนี้ หลินจือไป๋ร้องช้าๆ เสียงเหมือนกำลังจะร้องไห้ ถ้าก่อนหน้านี้แค่ตลก แต่ตอนนี้มันกลายเป็น สุดยอดความฮา!

“โว้ยยย!”

“พระเจ้า!”

“ทำไมเขาถึงตลกได้ขนาดนี้!”

“เนื้อเพลงนี่มันสุดยอดจริงๆ!”

“ในมือมีแต่ขนมเปี๊ยะไม่มีไส้ กับข้าวไม่มีน้ำมัน โอ้โห เสียงร้องนี่โคตรไร้เทียมทาน ฮ่าๆๆๆๆ!”

“เอ้อหูนี่เทพเลย!”

“นี่มันเจ๋งกว่ากีตาร์อีก!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ หลินจือไป๋ก็ร้องต่อ:

“ชีวิตในคุกมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

เดินแต่ละก้าวเหมือนมีหนามตำหัวใจ

ในมือมีแต่ขนมเปี๊ยะไม่มีไส้

น้ำตาที่ไหลออกมาหยุดไม่ได้เลย

ความผิดที่ทำช่างน่าอับอาย

ทำให้ฉันไม่กล้าเงยหน้า

จากลาญาติพี่น้อง สูญเสียอิสรภาพ

น้ำตาแปรเปลี่ยนเป็นน้ำขมที่ไหลท่วมใจ

จากนี้ไป ไม่มีหน้ากลับไปพบญาติพี่น้อง

ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าไม่สิ้นสุด…”

สุดท้าย เพลงก็จบลง

ตามที่หลินจือไป๋คาดไว้ คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมแทบจะล้นออกมา เพราะเพลงนี้มันชวนให้ขำจากความย้อนแย้งได้ง่ายมากๆ แต่หลินจือไป๋ตอนแรกตั้งใจว่าจะร้องเพลง "น้ำตาในกรงเหล็ก" ที่แต่งใหม่กับระบบโดยตรง ทว่ากลับเปลี่ยนใจแล้วเลือกร้องเพลงนี้แทน

ทำไมถึงเปลี่ยนใจ?

เพราะเพลงนี้ในละคร "ก๊วนป่วนชุลมุน" ไป๋จั่นถังชอบร้องอยู่บ่อยๆ หลินจือไป๋เลยคิดว่าพอหยิบเพลงนี้มาร้องในไลฟ์ คนจะยิ่งสนุก พอคนกลับไปดูละครตอนนั้นอีกครั้งก็จะได้หัวเราะเพิ่ม แถมเนื้อเพลงนี้ก็ยังใกล้เคียงกับสิ่งที่มีคนแซวในคอมเมนต์อีกด้วย!

ช่องแชทระเบิดอีกครั้ง!

“เพลงนี้ทำให้ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่ปั่นจักรเย็บผ้าอยู่สมัยก่อน เนื้อเพลงไม่ผิดเลย ในมือถือขนมเปี๊ยะไม่มีไส้ กับข้าวก็ไม่มีน้ำมันจริงๆ!”

“พี่มีประสบการณ์สินะ!”

“เพลงที่ควรจะเศร้าขนาดนี้ แต่ทำไมฟังแล้วขำตลอด อาจเป็นเพราะเราไม่มีประสบการณ์แบบนั้น แต่คุณฉู่ฉือเนี่ย ทำไมดูชำนาญจัง!”

“เคยติดคุกมา?”

“เขาอินบทบาทเกินไปแล้ว!”

“ฟังเพลงนี้แล้ว ฉันได้รับบทเรียนชีวิตเลย!”

“ฮ่าๆๆๆ นี่มันกลายเป็นรายการรณรงค์ความถูกต้องทางกฎหมายไปแล้ว เพลงนี้ชัดๆ คือเตือนใจไม่ให้ใครทำผิดกฎหมาย!”

“โอ๊ย!”

“เขาแต่งเพลงนี้ได้จริงๆ ด้วย!”

“นี่แต่งมาได้ยังไงกันเนี่ย!”

“ลองเดาสิ เขาทำอะไรไม่ได้หรือไง!”

บางคนหัวเราะจนท้องแข็ง บางคนถึงกับได้ข้อคิดชีวิต แต่ส่วนใหญ่ยังคงตกตะลึง เพราะเพลงนี้ทั้งเนื้อร้องและทำนองสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะท่อน “มือถือขนมเปี๊ยะไม่มีไส้ กับข้าวไม่มีน้ำมัน” ภาพในหัวชัดเจนเกินไป!

งานนี้ผลตอบรับเยี่ยมยอดสุดๆ!

หลินจือไป๋มองดูคอมเมนต์ด้วยรอยยิ้ม เวลาก็เริ่มจะหมด เขาจึงพูดว่า:

“เพลงนี้จะเรียกว่า ‘ทุกข์จริงๆ’ ละกันนะครับ ตอนนี้ก็ร้องไปครบสามเพลงแล้ว คุยกันมานานพอสมควร ไลฟ์วันนี้ก็ใกล้จะจบแล้ว ใครที่ชอบไลฟ์ผมก็อย่าลืมกดติดตามไว้นะครับ ครั้งหน้าเปิดไลฟ์จะได้แจ้งเตือน แน่นอนว่าก่อนเริ่มไลฟ์ผมจะประกาศในจี๋กวงด้วย”

“จบแล้วเหรอ?”

“อยู่ต่ออีกหน่อยสิ!”

“อาจารย์ฉู่ฉือ ร้องอีกเพลงเถอะ!”

“ฉันจะส่งเครื่องบินส่วนตัวให้เลย!”

“แม้ว่า... แต่... คนเรามันควร... อย่างน้อย...”

“ยังดูไม่จุใจเลย!”

“ไลฟ์นี้มันสนุกเกินคาดมาก ต่างจากที่คิดไว้เยอะเลย!”

“เพลงพวกนี้จะปล่อยให้ฟังทีหลังไหม?”

“ฉันอยากได้ ‘เลิกกันอย่างมีความสุข’!”

“ฉันอยากได้ ‘สาวน้อยฝั่งตรงข้ามมองมาหน่อย’!”

“มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่ชอบ ‘ทุกข์จริงๆ’?”

คนดูยังไม่อยากให้ไลฟ์จบ หลินจือไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ฉวยโอกาสนี้ช่วยโปรโมตให้สตรีมเมอร์คนอื่นแทน

จากนั้น หลินจือไป๋ก็พูดขึ้น:

“ถ้างั้นในเมื่อทุกคนยังดูไม่พอ งั้นเราไปเยี่ยมบ้านสตรีมเมอร์คนอื่นกันดีกว่า ไปดูการแสดงของพวกเขาหน่อย”

พูดจบ หลินจือไป๋กดเปิดดูสตรีมบนแพลตฟอร์ม แล้วพาคนดูเข้าไปในไลฟ์ของสตรีมเมอร์หญิงคนหนึ่ง

สตรีมเมอร์สาวกำลังเต้นอยู่ และตาจ้องอ่านคอมเมนต์ตลอดเวลา

ทันใดนั้นก็เห็นข้อความ:

“หน่วยตรวจปราบปราม!”

“บุกตรวจ!”

“อาจารย์ฉู่ฉือมาเยี่ยมบ้าน!”

“อาจารย์ฉู่ฉือดูคุณเต้นอยู่!”

เธอตกใจจนเสียงสั่น:

“ยินดีต้อนรับอาจารย์ฉู่ฉือมาเยี่ยมบ้าน เอ๊ะ? เยี่ยมบ้าน?”

นี่มันคำแปลกๆ ไม่เป็นมงคลเลย!

แต่ช่างเถอะ ไม่สำคัญอะไร ฉู่ฉือคือซุปตาร์เชียวนะ จะเปรียบกับเธอที่เป็นแค่สตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ไม่ได้เลย ก่อนหน้านี้เธอเต้นมาตั้งนาน คนดูยังไม่เยอะเท่าไหร่ แต่พอฉู่ฉือเข้ามา คนดูก็พุ่งขึ้นเกินล้านอย่างกับเวทมนตร์!

เธอจึงรีบคว้าโอกาสนี้ โชว์ลีลาการเต้นเต็มที่ ใส่ไม่ยั้ง ทั้งเอวที่พลิ้วสวย ผิวที่เนียนละเอียด เสียงอ้อนหวาน ขายาวเรียวสวย และสายตาชวนละลาย!

แสดงเกินคาดไปแล้ว

หลินจือไป๋พึมพำเบาๆ ว่า:

"นี่คือสิ่งที่ฉันดูได้ฟรีงั้นเหรอ?"

เหล่าสตรีมเมอร์สาวในโลกนี้เหมือนจะ "เรียนรู้ด้วยตัวเอง" กันได้แล้ว พวกเธอเล่นกันขนาดนี้จนเหมือน "คลื่นแสงพลิ้วไหว" จะหลุดออกมาอยู่รอมร่อ พอเห็นแบบนี้ก็รู้เลยว่าพวกเธอเริ่มจับจุดความสำเร็จของไลฟ์สตรีมสายเต้นได้แล้ว

ส่วนผู้ชมจากไลฟ์ของฉู่ฉือก็โดนสาวคนนี้สะกดไปเรียบร้อย!

“อ๊ากกกก!”

“ฉันพิมพ์สองมือเพื่อยืนยันว่าบริสุทธิ์!”

“ฉันว่า... ฉันคงกลับไปไม่ได้แล้ว...”

“นี่มันเร้าใจกว่าฟังเพลงอีกเหรอ?”

“ขอโทษครับ อาจารย์ฉู่ฉือ!”

“ช่วยบอกอาจารย์ฉู่ฉือด้วยว่า ฉันคงไม่กลับไปแล้ว...”

“เต้นแบบนี้ ฉันต้องอยู่ในไลฟ์ของเธอเพื่อตรวจสอบ... เอ้ย วิจารณ์อย่างจริงจัง!”

แหม

ดูเหมือนทุกคนจะ "กระตือรือร้น" กันจริงๆ

นี่มันช่างเหมือนกลิ่นอายของโลกในอดีตที่หลินจือไป๋เคยรู้จักเลย

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มสุกงอมแล้ว หลินจือไป๋ถือโอกาสนี้ แอบอาศัยจังหวะที่ทุกคนมัวแต่มองสาวนักเต้น โบกมือลาผู้ชมในไลฟ์อย่างรวดเร็ว:

"ไว้เจอกันในไลฟ์ครั้งหน้าครับ!"