“สุดยอด จริงๆ ครับ! สุดยอดมาก!”

พอกลับมาก็เล่าให้คุณปู่กับบังแทโฮฟังถึง ‘พลิกโลก’ ที่อ็องรี มาร์โซกำลังเตรียมการอยู่

ชาชีฮยอนอธิบายพร้อมออกท่าออกทางด้วยความตื่นเต้น

“ถึงกับทำให้ tilt canvas กลายเป็นของจริงได้เนี่ยนะ เขาคิดได้ยังไงกัน?”

บังแทโฮพึมพำ

คงเพราะคลุกคลีในวงการศิลปะมานาน เลยดูเหมือนจะรู้เรื่อง tilt canvas อยู่ก่อนแล้ว

แต่พอดูเขาส่ายหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ ก็ชัดว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเขาไม่ต่างจากที่ผม ชาชีฮยอน และฟาฟร์ตกตะลึง

“เขาบอกว่ายังไม่เสร็จสมบูรณ์ ตอนนี้เลยพอทำได้ในระดับหนึ่งแค่ที่สตูดิโอของมาร์โซเท่านั้นครับ”

“อืม”

“เขาอยากให้ไปอยู่ที่นั่นแล้วช่วยให้ฟีดแบ็ก ถ้าบอกฟังก์ชันที่ทีมพัฒนาจำเป็นต้องใส่ เขาก็จะนำไปปรับให้ครับ”

คุณปู่ครุ่นคิด

ที่ผ่านมา ท่านคอยมองหาสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าสำหรับให้ผมทำศิลปะ ปารีสเองก็เป็นตัวเลือกหนึ่ง

ตอนผมสูญเสียความทรงจำ ท่านรอให้ผมปรับตัวในสภาพแวดล้อมที่มั่นคงกว่านี้ แต่ในเมื่อผมได้ความทรงจำกลับมาแล้ว ก็คงไม่เป็นปัญหาใหญ่

“ฉันว่าอย่าเพิ่งตัดสินใจผลีผลามเลย”

บังแทโฮเอ่ยแทนคุณปู่ พอผมหันไปมอง เขาก็พูดต่อ

“มันน่าทึ่งจริงๆ แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะขายในตลาดศิลปะได้ไหม”

“ทำไมล่ะครับ?”

ชาชีฮยอนถาม

“วิธีสร้างรายได้มีหลายทาง ในบรรดานั้น รายได้จากการขายผลงานมีสัดส่วนใหญ่ แต่เธอบอกว่ามันละลายได้ด้วยอุณหภูมิร่างกายใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

“นอกจากอุณหภูมิ ก็น่าจะมีข้อจำกัดเรื่องวิธีเก็บรักษาด้วย แล้วนักสะสมจะรู้สึกว่าอยากซื้องานนั้นมากพอที่จะยอมรับวิธีเก็บที่ยุ่งยากไหม?”

ถ้าไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ศิลปะขนาดใหญ่ ก็แน่ล่ะว่าเป็นภาระไม่น้อย

ต่อให้ไม่ใช่วัตถุที่สร้างด้วย ‘พลิกโลก’ ในโลกก็มีผลงานล้นตลาดอยู่แล้ว

เหตุผลในการครอบครองจึงแทบเหลือเพียงว่าเป็นวิธีที่ไม่เคยมีมาก่อน และเป็นผลงานของอ็องรี มาร์โซเท่านั้น

แม้แค่นั้นจะเพียงพอให้มันมีมูลค่า แต่อีกอย่าง แล้วงานของศิลปินคนอื่นจะมีมูลค่าได้ไหม?

งานของศิลปินอื่นที่ใช้ ‘พลิกโลก’ อาจไม่มีมูลค่าสูง

เพราะถ้าบอกว่าเป็นงานที่ใช้ ‘พลิกโลก’ ก็มีของอ็องรี มาร์โซอยู่แล้ว ข้อได้เปรียบเรื่อง “วิธีที่ไม่เคยมีมาก่อน” ก็หายไป

ไม่มีความปฏิวัติหรือความแปลกใหม่นอกจากตัวแคนวาสที่เปลี่ยนไป แล้วทำไมต้องยอมซื้อสิ่งที่เก็บรักษายากนั้นด้วยล่ะ

มีความเป็นไปได้สูงว่า ‘พลิกโลก’ ของอ็องรี มาร์โซเท่านั้นที่จะมีมูลค่า

“ฉันเองไม่ค่อยมีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ เลยไม่แน่ใจว่ามันทำได้จริงไหม แถมยังอยู่ในขั้นพัฒนาอยู่ด้วยใช่ไหม?”

แรกๆ ผมก็คิดว่าจะเกิดการพลิกโลกขึ้นอย่างที่มาร์โซตั้งชื่อไว้ แต่พอฟังบังแทโฮแล้วก็เห็นว่ามีเรื่องให้ต้องชั่งน้ำหนักอีกมาก

“ถ้าดูผลจากวิตนีย์เบียนนาเล่กับการประกวดอาร์นูโว ตอนนี้ฉันว่าการทำให้ภาพลักษณ์ของเธอมั่นคงน่าจะดีกว่าการวิ่งไล่เทคโนโลยีใหม่ๆ นะ”

แม้อ็องรี มาร์โซน่าจะทำสำเร็จไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ดูเหมือนบังแทโฮจะมองว่าการฝากความหวังไว้แค่นั้นแล้วร่วมมือไปด้วยกันเสี่ยงเกินไป

ตามที่เขาว่า หากลายเส้นและแนวทางของผมชัดเจนกว่านี้ รูปการณ์ของการประกวดอาร์นูโวคงเปลี่ยนไปได้

“พอ TV ออกมาใหม่ๆ ทุกคนเรียกมันว่ากล่องโง่”

คุณปู่เริ่มพูด

“เพราะเด็กๆ เอาแต่นั่งหน้าจอทั้งวัน ผู้ใหญ่ที่ยังไม่คุ้นกับ TV ก็กลัวว่าเด็กจะกลายเป็นคนโง่”

ผมยังเดาไม่ออกว่าท่านจะสื่ออะไร

“แต่พอผ่านไปสัก 10 ปี 20 ปี ทุกคนก็อยากออกรายการ TV กันทั้งนั้น มีคนอยากทำรายการ TV เองด้วย แล้วก็มีคนมากมายที่ทำให้ฝันตัวเองเป็นจริงได้แบบนั้น”

“ครับ”

“ตอนคอมพิวเตอร์ออกมาก็เหมือนกัน เดี๋ยวนี้คนที่คิดแบบนั้นน้อยลงแล้ว แต่ช่วงแรกๆ แค่เอกสารธรรมดายังไม่อยากทำด้วยคอมพิวเตอร์เลย”

“ก็สะดวกออกครับ”

“ใช่ล่ะ เทคโนโลยีที่สะดวกเกิดขึ้นแล้ว แต่มนุษย์กลับรับมันไม่ได้ มีคนบอกว่ารายงานเขียนมือแบบเมื่อก่อนอ่านง่ายกว่า ทำไมต้องไปใช้ของยากๆ อย่างเอ็กเซลด้วย แต่ดูเดี๋ยวนี้สิ แค่ในมหาวิทยาลัย ถ้าไม่มีเอ็กเซลก็ทำงานกันไม่ได้แล้ว”

บังแทโฮ ผม และชาชีฮยอน ต่างตั้งใจฟังคุณปู่

“เกมก็เหมือนกัน เขาบอกว่าเล่นเกมแล้วคนจะก้าวร้าว เซลล์สมองตาย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่ามันช่วยพัฒนาสมองด้วยซ้ำ”

ผมเริ่มพอเข้าใจว่าคุณปู่จะพูดอะไร

“โปรเกมเมอร์เดี๋ยวนี้ก็กลายเป็นอาชีพเต็มตัวแล้วไม่ใช่หรือ ปู่เองไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่ก็ได้ยินว่ามีผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์เกมและบริหารทีมเกมด้วย ถ้าเขาค้นพบความฝันและดำเนินชีวิตได้จากสิ่งนั้น จะไปว่ามันไม่ดีได้อย่างไร”

“ครับ”

“เทคโนโลยีหรือวัฒนธรรมใหม่ๆ ย่อมถูกต่อต้านเสมอ สำหรับคนที่คุ้นชินกับโลกที่ไม่มีสิ่งนั้น มันดูประหลาดพิกลจริงๆ TV สำหรับทวดของฮุนก็เป็นแบบนั้น และสมาร์ตโฟนสำหรับปู่ก็เช่นกัน”

คุณปู่หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาให้ดู

“แต่สุดท้ายก่อนทวดจะเสีย ทวดก็เอาแต่ดู TV และปู่เองก็ใช้สมาร์ตโฟนแบบนี้ พอรู้จักแล้วก็ไม่มีอะไรสะดวกกว่านี้ แต่เพราะไม่รู้เลยปฏิเสธ แล้วความขัดแย้งระหว่างรุ่นก็เกิดขึ้นแบบนั้นแหละ”

“……”

“ปู่คิดว่า ถ้าฮุนอยากใช้สิ่งนั้นมาช่วยในการวาดรูป ก็ทำไปเถอะ ไม่แน่หรอก สิ่งที่ตอนนี้ดูเป็นไปไม่ได้ อีกสิบปีข้างหน้าอาจกลายเป็นเรื่องธรรมดาก็ได้”

“ครับ”

“ถ้าเป็นแบบนั้น ปู่ว่าบางทีเธอที่ปรับตัวได้เร็วกว่าคนอื่น อาจมีเรื่องดีๆ เล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นก่อนใครก็ได้นะ”

ที่คุณปู่ความคิดเปิดกว้างขนาดนี้ คงเพราะเรื่องระหว่างปู่กับพ่อ

ด้วยความปรารถนาเล็กๆ เพียงนั้น

วันนั้นที่ความหวังให้ลูกชายเดินบนเส้นทางเดียวกับตนถูกแสดงออกอย่างผิดๆ จนทะเลาะกัน สุดท้ายทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีก

คุณปู่จะรู้อยู่ไหมนะ

ถึงแม้พ่อจะไม่ได้ทำจิตรกรรมแบบเกาหลีอย่างที่ปู่หวัง แต่ท่านก็ทำงานตามวิธีการของปู่ทุกกระเบียดนิ้ว

ไม่ว่าปู่จะรู้หรือไม่รู้ความจริงนั้น ปู่ก็คงโทษตัวเองที่ทะเลาะกับลูกชายเช่นนั้น

“ฮุนอี คิดยังไงบ้าง?”

คุณปู่ถามขึ้น

“สนุกดีครับ”

“อือม์”

“จริงๆ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรยิ่งใหญ่หรอกครับ สำหรับผม ภาพของปิกัสโซกับพลิกโลกมันก็เหมือนกันนั่นแหละ”

ทั้งสองอย่างเหมือนกันตรงที่ไปกระตุ้นส่วนที่เราไม่เคยนึกถึง ไม่เคยจินตนาการมาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นตูลูซ-โลแทร็ก กุสตาฟ คลิมท์ หรือปิกัสโซ ‘พลิกโลก’ ก็เป็นเพียงของใหม่ที่มอบแรงบันดาลใจเหมือนกัน

คุณปู่ยิ้มกว้าง

“เรื่องหาบ้าน ค่อยๆ ดูก็ได้ หรือไม่ก็ไปอยู่บ้านที่พ่อกับแม่เคยอยู่ก็ได้”

“ครับ”

* * *

“เป็นยังไงบ้าง?”

“…….”

“ทำไมล่ะ ไม่สนุกเหรอ?”

อีกด้านหนึ่ง

บลานช์ ฟาฟร์ถึงกับช็อกและจมอยู่กับความคิด หลังได้เห็นเทคโนโลยีใหม่ที่อ็องรี มาร์โซโชว์ให้ดู

เธอเฝ้ารอการพบเขามานาน มีเรื่องอยากพูดมากมายเป็นภูเขา แต่พอได้ยืนต่อหน้าเขาจริงๆ กลับหัวโล่งขาวโพลน คำพูดที่เตรียมไว้เอาออกมาไม่ได้สักคำ

ยิ่งหลังจากได้สัมผัสโปรเจ็กต์ ‘พลิกโลก’ ก็ยิ่งไม่มีที่ว่างให้คิดเรื่องอื่น

“…….”

บลานช์ที่ถูกกันออกไปนานหลายปี อิจฉาชายผู้หยิ่งทระนง โผงผาง แถมเป็นพวกหัวดื้อ แต่กลับได้รับความรักจากผู้คน

ถ้าเป็นเหมือนเขาไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากให้เขายอมรับ

เธอภาคภูมิใจว่าไม่เคยปล่อยเวลาให้สูญเปล่า และพยายามหนักกว่าใคร

เมื่อวงการวิจารณ์ศิลปะเริ่มจับตา สื่อเริ่มพูดถึง และเธอคว้ารางวัลจากการประกวดหลายรายการ ก็คิดว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าใกล้เขาทีละน้อย

แต่จากเหตุการณ์บางอย่างเมื่อไม่นานมานี้ เมล็ดแห่งความกังวลก็ผุดขึ้นมาว่า บางทีการตามให้ทันอ็องรี มาร์โซอาจเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

การปฏิรูประบบอ็องแตร์มิตอง และ ‘พลิกโลก’ กำลังบอกให้รู้ว่าเขาไม่ใช่ศิลปินธรรมดา

เขากำลังเป็นตัวแทนของยุคสมัยและปลุกโลกใบใหม่ขึ้นมา ตามที่เขาได้ประกาศไว้

เมื่อแรกเริ่มที่เขา เติมเต็มอาคารสถานีปารีสด้วยภาพเหมือนตนเอง วงการวิจารณ์และสาธารณชนยังมองว่าเขาเป็นคนบ้า

แต่ตอนนี้ เขากลับได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษของวงการศิลปะฝรั่งเศส และกำลังจะเขียนประวัติศาสตร์ของจิตรกรรมขึ้นใหม่อีกครั้งในอนาคตอันใกล้

วันนี้เขาก็คุยแต่กับโกฮุนเท่านั้น

ตอนแรกๆ ก็มีสบตากันอยู่บ้าง แต่ในสายตาของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ สะท้อนออกมาเลย

บลานช์ ฟาฟร์ตระหนักว่าการทำผลงานให้โดดเด่นในเวทีการประกวดอาร์นูโวที่เหล่าบรมครูรวมตัวกัน ก็ยังไม่อาจเข้าตาเขาได้

บลานช์ ฟาฟร์กำมือแน่น

ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ

เตรียมตัวมานานขนาดนั้น แต่พออยู่ต่อหน้าเขากลับพูดอะไรออกมาได้ไม่ดีนัก แถมความจริงที่ว่าเธอยังไม่แม้แต่จะกลายเป็นเรื่องน่าสนใจสำหรับเขา มันทรมานจนแทบทนไม่ไหว

“พ่อคะ”

“หือ?”

“หนูจะตั้งใจให้สุดๆ เลย”

บลานช์ ฟาฟร์เม้มปากแน่น กลั้นน้ำตาเอาไว้

บิดา เลอง ฟาฟร์ มองลูกสาวผู้ใจอ่อนไหวแล้วผ่อนลมหายใจเบาๆ

“หนูจะพยายามให้มากจริงๆ”

ลูกสาวที่ยิ่งกลัวบาดแผลก็ยิ่งชูหนามให้แหลมคมขึ้น ทำให้เขาทั้งสงสารและอยากเชียร์ให้ยิ่งกว่าเดิม

“ตอนนี้หนูก็ทำได้ดีอยู่แล้วนะ”

เลอง ฟาฟร์อยากจะโอบกอดลูกสาวแน่นๆ แต่รู้ดีว่าลูกผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีไม่ชอบรับการปลอบโยน จึงยิ้มให้แทน

“โกฮุนเป็นยังไงบ้าง?”

พอเปลี่ยนเรื่อง บลานช์ ฟาฟร์ก็เช็ดน้ำตาแล้วตอบ

เธอพยายามคลายเสียงที่ติดขัดให้เป็นปกติ

“น่ารักดี”

“น่ารักเหรอ?”

“คุยเรื่องผีเสื้อกัน เขารู้ละเอียดเลยว่าเจ้าหนอนกลายเป็นผีเสื้อได้ยังไง”

“คงสนใจเรื่องนี้อยู่แล้วสินะ”

“อืม ตกลงกันไว้ว่าจะสลับกันอ่านสารานุกรมดู”

“เขาเขียนสารานุกรมด้วยเหรอ?”

บลานช์ ฟาฟร์พยักหน้า

เลอง ฟาฟร์คิดว่าอย่างน้อยในวันที่ลูกสาวเสียใจ เธอก็ดูเหมือนจะได้เพื่อนที่มีงานอดิเรกเดียวกัน นับว่าโชคดีอยู่บ้าง

“แล้วตกลงกันว่าเมื่อไหร่จะเจอกันอีกล่ะ?”

เขาอยากตอบแทนโกฮุนกับนักข่าวคิมจีอูสักเล็กน้อย ที่วันนี้ช่วยพาบลานช์ซึ่งยังหลงทางอยู่ให้เดินไปได้

บลานช์กระพริบตาปริบๆ

“ยังไม่ได้นัดเลยเหรอ?”

“อืม”

“งั้นค่อยไปถามทีหลังสิ”

“หนูไม่รู้ช่องทางติดต่อ”

“ไม่ถามเบอร์โทรไว้เหรอ?”

“ก็เป็นข้อมูลส่วนตัวนี่คะ”

“…….”

เลอง ฟาฟร์ลูบศีรษะลูกสาวเงียบๆ

* * *

“บอกว่าพบมาร์โซมาแล้วเหรอ?”

-ครับ

“เมื่อไหร่ล่ะ? ตอนฉันกลับไปแล้วใช่ไหม?”

-เขาติดต่อมาทันทีเลยครับ

“แล้ว ทำ…ทำอะไรกัน?”

-กินพิซซ่าครับ

“……คงอร่อยสิเนอะ”

-ครับ แล้วก็ดูของใหม่ที่มาร์โซกำลังเตรียมอยู่ด้วย นักข่าวก็ควรได้ดูนะครับ

“หา? เตรียมอะไรอยู่เหรอ?”

-เขาบอกว่าเป็นความลับครับ ผมกำลังดูซีรีส์อยู่ ขอตัดสายก่อนนะครับ ไว้คุยกันทีหลัง

“เดี๋ยวๆๆ ขอแค่ใบ้สักนิดไม่ได้เหรอ?”

-ไม่ได้ครับ เขาบอกว่าเป็นความลับ

“นิดเดียวก็พอ นะ? ฮุน ฮุน!”

เธอร้องเรียกอย่างร้อนรน แต่มีเพียงเสียงสายตัดสายดังเย็นชาอยู่เท่านั้น

“อ๊าาาากกก”

คิมจีอูซบหน้าลงกับเตียงแล้วดิ้นพล่าน

พออยู่กับบลานช์ ฟาฟร์และรู้ว่าโกฮุนคือพระเอกของระลอกคลื่นฤดูร้อน เธอก็รีบเขียนข่าวทันที

แม้จะพอจับทางได้อยู่บ้างจากข้อเท็จจริงที่ว่าปิแอร์ มาร์โลทำกรอบรูปให้โกฮุน และจนถึงตอนนี้ผลงานที่ได้รับกรอบจากปิแอร์ มาร์โลมีแค่ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กับ <ความงาม> เท่านั้น

แต่ในเมื่อยังไม่ได้ยืนยันอย่างชัดเจนว่าคนที่ปิแอร์ มาร์โลทำกรอบให้มีเพียงสองคนนั้นจริงๆ สำหรับเธอที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่ ก็ไม่มีเหตุผลให้ลังเลอีกต่อไป

สองคนที่ร้อนแรงที่สุดในวงการศิลปะตอนนี้

อ็องรี มาร์โซกับโกฮุน

สองศิลปินที่ยังไม่เปิดเผยนามปากกา กำลังขับเคี่ยวกันอยู่ในกลุ่มอันดับสูงสุด และจนถึงตอนนี้ก็เป็นสองผลงานเดียวที่ได้รับการยอมรับจากปิแอร์ มาร์โล

เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว เธอก็ทนเก็บไว้ไม่ไหว

“แต่ทำไมต้องดันไปคฤหาสน์มาร์โซตอนนั้นด้วยล่ะ!”

ปัญหาคือ หลังจากรีบย้ายที่ เธอกลับพลาดช่วงที่โกฮุนกับบลานช์ได้รับเชิญไปคฤหาสน์ของอ็องรี มาร์โซ

การพลาดการพบกันระหว่างปรมาจารย์ผู้เป็นตัวแทนยุคสมัยกับศิลปินเยาว์วัยผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งอนาคต ทำให้เธอเสียดายสุดๆ

คิมจีอูที่สิ้นหวังนอนแน่นิ่งอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้า

เธอสนใจจนค้างคาว่าอ็องรี มาร์โซกำลังเตรียมอะไรใหม่อยู่ แต่ต้นฉบับที่กำลังเขียนก็ต้องปิดให้เสร็จ

การประกวดอาร์นูโวก็เหลืออีกแค่สองวันเท่านั้น

ถ้าจะให้ทันพิธีปิดก็ต้องเร่งมือแล้ว