"แค่เปิดบัญชี? บัญชีออมทรัพย์?" พนักงานธนาคารดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจ
ช่วงนี้ คนที่มาเปิดบัญชีที่ธนาคารเหลียวชวงซิง ล้วนแต่ต้องการฝากเงินเพื่อรับดอกเบี้ยสูงทั้งนั้น
ถ้าไม่ใช่เพื่อดอกเบี้ย ใครจะมาเปิดบัญชีกัน?
เอาเงินแค่ร้อยเหรียญมาฝากธนาคารจะมีประโยชน์อะไร?
"ใช่ แค่เปิดบัญชี" หยางเหวินตงย้ำอีกครั้ง
ดอกเบี้ย 6% นั้นถือว่าสูงมาก แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีความหมายเท่าไหร่ ต่อให้ดอกเบี้ยสูงถึง 100% ต่อปีก็เถอะ เงินแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญจะเพิ่มขึ้นกี่เท่าก็ยังน้อยเกินไปอยู่ดี
"ได้ รอสักครู่" พนักงานธนาคารตอบกลับโดยไม่ใส่ใจนัก จากนั้นก็ทำรายการให้ ไม่นานก็ยื่นสมุดบัญชีให้หยางเหวินตง สมุดบัญชีมีตราประทับและหมายเลขบัญชีของธนาคาร
"ขอบคุณครับ" หยางเหวินตงรับสมุดบัญชีและเก็บไว้อย่างดี
ในฐานะคนที่มาจากศตวรรษที่ 21 ซึ่งเต็มไปด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล เมื่อเห็นสิ่งที่เหมือนของโบราณเช่นนี้ เขารู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
หลังจากเปิดบัญชีเสร็จ ตอนนี้ในบัญชีของเขามีเงิน 120 เหรียญ รวมถึงธุรกิจเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งเริ่มต้นขึ้น สิ่งเหล่านี้ทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคงที่เขามีตั้งแต่ข้ามเวลามาฮ่องกงลดลงเล็กน้อย
มันยังทำให้เขามีเวลาพอที่จะค่อย ๆ ทำความรู้จักฮ่องกงในยุค 1950 ได้มากขึ้น
แม้ร่างเดิมของเขาจะเคยมาเดินผ่านสถานที่ต่าง ๆ ในฮ่องกง แต่ในฐานะคนระดับล่างสุด การเดินผ่านย่านการค้าสุดหรูไม่ได้ทำให้เกิดความคิดอะไร เช่นเดียวกับคนงานก่อสร้างในยุคปัจจุบันที่สร้างอาคารสูง ๆ แต่แทบไม่มีใครซื้อที่นั่นได้
สองคนเดินเล่นไปตามถนนเป็นเวลานาน จู่ ๆ ซูอีอีชี้ไปที่จุดหนึ่งในระยะไกลแล้วถามว่า
"เฮียตง นั่นคืออ่าววิคตอเรียหรือเปล่า?"
หยางเหวินตงมองตามไปแล้วพยักหน้า
"ใช่ ข้างหน้านั้นก็คือเกาะฮ่องกง เขตกลาง"
"ฉันไม่เคยไปที่เกาะฮ่องกงเลยนะ เคยได้ยินแต่คนพูดถึง" ซูอีอีพูดขึ้นมาอีก
หยางเหวินตงถามขึ้นว่า
"งั้นวันนี้เราไปดูกันไหม?"
"ไม่ดีกว่า ฉันได้ยินมาว่าต้องนั่งเรือข้ามไป ตั๋วเรือแพงมากเลยนะ" ซูอีอีลังเลเล็กน้อย
หยางเหวินตงหัวเราะก่อนพูดว่า
"ไม่เป็นไร ถึงเราจะจน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีขนาดนั้น"
"ก็บอกอยู่ว่าพวกเราจน แล้วทำไมถึงไม่ประหยัดเงินล่ะ?" ซูอีอีโวยวายขึ้นมา
หยางเหวินตงส่ายหน้าก่อนพูดว่า
"คนที่มีรายได้ประจำ ถ้าจะเก็บเงินก็ต้องประหยัด แต่ประหยัดไปก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก
แต่เราทำธุรกิจ ถ้าอยากหาเงินให้ได้มาก ๆ ก็ต้องเปิดหูเปิดตา อาจจะเป็นไปได้ว่า ถ้าเราไปดูเกาะฮ่องกง เราอาจจะเจอช่องทางขายกับดักหนูของเราอีกก็ได้นะ"
"งั้นไปดูราคาตั๋วเรือกันก่อนก็ได้" ซูอีอีคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
"อืม"
หยางเหวินตงพยักหน้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าการต่อเรือลำหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไร อย่างน้อยก็ต้องไปสอบถามดูก่อน ส่วนเรื่องกับดักจับหนู แค่พูดไปเฉย ๆ เท่านั้น
ไม่ใช่ว่าฝั่งเกาะฮ่องกงไม่มีความต้องการกับดักหนู ในยุคนี้หนูเป็นปัญหาใหญ่ในเมืองใหญ่ทั่วโลก แม้แต่ในยุโรปและอเมริกา แต่ต่อให้มีความต้องการ ถ้าไม่มีช่องทางขาย ก็ไม่มีความหมาย
"เถ้าแก่ นั่งรถไหม?"
ขณะนั้นเอง คนลากรถสามล้อคนหนึ่งเข็นรถมาหาหยางเหวินตง
หยางเหวินตงยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่ล่ะ"
ยุคนี้มีรถแท็กซี่อยู่บ้าง แต่มีน้อยมาก และราคาก็คงแพงจนน่าตกใจ
สำหรับชาวฮ่องกงที่มีฐานะดีขึ้นมาหน่อย วิธีการเดินทางที่ใช้กันทั่วไปยังคงเป็นรถลากสามล้อแบบในละครจีนยุคสาธารณรัฐ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเป็นสิ่งที่หยางเหวินตงไม่อาจนั่งได้
...
หลังจากเดินวนอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองก็มาถึงท่าเรือเพื่อสอบถามราคาค่าโดยสารเรือข้ามฝั่ง และได้รู้ว่าค่าโดยสารไปยังเกาะฮ่องกงอยู่ที่ 5 เหมาต่อคน
ราคานี้ไม่ได้แพงมากนัก หยางเหวินตงจึงตัดสินใจรอเรือพร้อมกับซูอีอี
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็ได้เหยียบแผ่นดินของเกาะฮ่องกงเป็นครั้งแรก
"ที่นี่ตึกสูงจัง"
ซูอีอีมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาตื่นเต้น ราวกับชาวบ้านที่เพิ่งเข้าเมืองเป็นครั้งแรก
หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วพูดว่า "ที่นี่มีตึกสูงเกิน 20 ชั้นอยู่ไม่น้อยเลย"
ในยุค 90 ของจีนแผ่นดินใหญ่ ตึกสูง 20 กว่าชั้นยังไม่ถือว่าโดดเด่นอะไร
แต่หลังจากเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 ตึกขนาดนี้คงกลายเป็นเพียงตึกเตี้ย ๆ ไปแล้ว
แต่ในฮ่องกงยุค 50 ตึกสูงขนาดนี้ถือว่าเป็นตึกระฟ้าได้เลย
"สูงมากเลย ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้ขึ้นไปดูข้างบนบ้าง"
ซูอีอีเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าแล้วพูดขึ้นมาอย่างมีความหวัง
หยางเหวินตงเองก็มองไปที่ตึกที่เขายังไม่คิดว่าสูงนัก แล้วยิ้มก่อนตอบว่า "วันนั้นอาจจะมาเร็วกว่าที่คิดก็ได้นะ"
แม้ว่าการข้ามเวลามาในยุค 50 จะทำให้เขารู้สึกลำบากใจไม่น้อย เพราะถ้ามาสายกว่านี้สัก 20 ปี เขาคงได้มีโอกาสเข้าร่วม "ยุคเฟื่องฟูของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์"
แต่ไม่ว่ายังไง ตลาดอสังหาริมทรัพย์ของฮ่องกงในอีกหลายสิบปีข้างหน้าจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลายครั้ง
ถ้าเขาสามารถคว้าโอกาสเหล่านั้นไว้ได้ การก้าวขึ้นเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลในฮ่องกง หรือแม้แต่การก่อตั้งตระกูลเศรษฐีระดับชั้นนำของเมืองก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ในตอนนี้ หลี่เจียเฉิงก็คงยังทำแค่ธุรกิจดอกไม้พลาสติกเท่านั้น
หากเขาสามารถจับโอกาสในตลาดอสังหาริมทรัพย์ในอนาคตได้ บางทีเขาอาจจะสามารถ ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลี่เจียเฉิง หรือแม้แต่ก้าวล้ำหน้าเขาได้เลย
แต่ปัญหาเดียวในตอนนี้คือ "เงินก้อนแรก"
เพราะการหาเงินทุนก้อนแรกเพื่อใช้เป็นฐานในการสร้างอาณาจักรธุรกิจของเขานั้น เป็นเรื่องที่ยากที่สุด!
ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ในประวัติศาสตร์การสร้างตัวของมหาเศรษฐีชาวจีนหลายร้อยคน อาจมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเริ่มต้นจากศูนย์ได้อย่างแท้จริง
กระบวนการสร้างตัวนั้นใช้เวลานานมาก บางคนใช้เวลาไม่กี่ปี แต่บางคนก็ต้องใช้เวลานับสิบปี
“ไปกันเถอะ เราไปดูต่ออีกหน่อย แต่ไม่ต้องซื้ออะไร ของที่นี่แพงเกินไป ข้าวกล่องเมื่อกี้แค่มีเนื้อนิดเดียวแต่ดันราคา 5 เหรียญ” ซูอีอีบ่นออกมา
หยางเหวินตงพยักหน้า “อืม แค่ดูอย่างเดียวก็พอ”
ด้วยทรัพย์สินที่เขามีอยู่ตอนนี้ การจะใช้จ่ายในสถานที่อย่างเซ็นทรัลถือว่ายังเป็นเรื่องไกลตัว แม้แต่ข้าวกล่องหนึ่งกล่องยังเป็นสิ่งที่ฟุ่มเฟือยสำหรับเขา
ผ่านมาครึ่งเดือนแล้วที่เขาข้ามภพมา แต่ก็ยังอยู่ในสภาพที่ลำบากอยู่หน่อย ชักเริ่มรู้สึกอายแทนตัวเองในฐานะผู้ที่ได้โอกาสข้ามภพมาแล้ว
ทั้งสองเดินดูรอบ ๆ เขตเซ็นทรัลอยู่ครึ่งวัน ซึ่งในยุคนี้ เซ็นทรัลก็ยังไม่ได้ใหญ่มาก
หยางเหวินตงสังเกตว่าชื่ออาคารต่าง ๆ แม้จะเป็นภาษาจีน แต่ส่วนใหญ่ก็มาจากการทับศัพท์ภาษาอังกฤษ เช่น อาคารจาร์ดีน และอาคารฮัตชิสัน
ขณะนี้ ตลาดอสังหาริมทรัพย์ของฮ่องกงยังไม่ได้เริ่มบูมเต็มที่ แม้แต่ในย่านเซ็นทรัลก็ยังมีอาคารเตี้ย ๆ และโกดังสินค้าให้เห็นอยู่
จนกระทั่งบ่ายสามโมง หยางเหวินตงและซูอีอีก็ได้นั่งเรือเฟอร์รี่ข้ามฟากกลับมา ใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงกว่าจะถึงห้องเช่าในเขตตอนเหนือของจิมซาจุ่ย
“กลับมาแล้วเหรอ?” จ้าวลี่หมิงเห็นพวกเขากลับมา ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ดูสิว่าใครกลับมาด้วย”
“ฮ่าวอวี่” หยางเหวินตงเห็นคนคุ้นเคย ก็ยิ้มและเรียกชื่อเขาออกมา
“พี่ตง พี่อีอี” เด็กหนุ่มรูปร่างผอมผิวคล้ำคนหนึ่งวางกระบอกไม้ไผ่ในมือลง แล้วลุกขึ้นยืน
หยางเหวินตงตบไหล่เด็กหนุ่มเบา ๆ แล้วถามว่า “งานที่โกดังเสร็จแล้วเหรอ?”
“อืม เสร็จแล้ว” หลินฮ่าวอวี่ถอนหายใจ “ผมช่วยพ่อทำอยู่เกือบ 20 วัน แต่ก็หาเงินได้ไม่เยอะเท่าไหร่ วันหนึ่งเผลอทำของตก พวกเขาหักเงินไปครึ่งหนึ่ง แถมยังบอกว่าต่อไปไม่ต้องไปทำอีก”
หยางเหวินตงพูดว่า “อืม เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยไป ตอนนี้ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว ก็มาช่วยฉันละกัน”
“ได้เลย” หลินฮ่าวอวี่พยักหน้า “ตอนที่ผมออกไป พี่ตงยังป่วยอยู่เลย ไม่คิดเลยว่ากลับมาแล้วพี่จะเริ่มทำธุรกิจแล้ว”
“ฮ่า ๆ ไม่มีทางเลือก ยังต้องหาเงินให้ได้อยู่” หยางเหวินตงหัวเราะ
หลังจากนั้น พวกเขาก็นั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน อาหารวันนี้ยังพอมีเนื้ออยู่บ้าง แม้ว่ารายได้จากการขายกับดักหนูจะยังไม่ได้มากพอให้กินเนื้อได้ทุกวัน แต่ก็สามารถกินเป็นครั้งคราวได้
ในช่วงหลายวันถัดมา พวกเขาทั้งสี่คนแบ่งหน้าที่กันทำงาน สองคนไปตั้งแผงขายของ อีกสองคนอยู่ด้านหลังทำกับดักหนู
ธุรกิจก็เริ่มเติบโตขึ้นทีละน้อย
ในที่สุด วันที่ 1 กุมภาพันธ์ก็มาถึง หยางเหวินตงได้พบกับคนที่เขาต้องการเจอมากที่สุด ไอรีน่า
“คุณหยาง ฉันต้องการสั่งซื้อกับดักหนู 1,000 ชิ้น” ไอรีน่าเดินตรงเข้ามาแล้วพูดขึ้นทันที
