ถ้าเป็นภาพที่จะแขวนในนิทรรศการแล้วล่ะก็ แน่นอนว่าต้องเป็นสีน้ำมันเท่านั้น

แม้จะใช้สีไม้หรือหมึกก็ไม่เลว แต่ผมอยากทำให้ดีที่สุดด้วยวัสดุที่คุ้นมือที่สุด

ผมสำรวจสีน้ำมันที่คุณปู่เก็บไว้

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสีหลากหลายขนาดนี้

โลกนี้เปลี่ยนไปมากจริง ๆ

ถ้ารวมทั้งที่อยู่ในกล่องกับที่จัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อยแล้วล่ะก็ มากเสียจนไม่แน่ใจว่าจะสำรวจให้หมดในวันนี้ได้หรือเปล่า

แค่ได้มองกล่องที่เต็มไปด้วยสีก็รู้สึกอิ่มเอมใจแล้ว สีที่เมื่อก่อนแพงเกินกว่าจะเอื้อมถึงก็ยังมี

ไม่ต้องกังวลเรื่องสีอีกต่อไปแล้ว

ขั้นตอนการถ่ายทอดสีสันก็คงง่ายขึ้นกว่าตอนก่อนมาก

‘นิทรรศการงั้นเหรอ’

ว่าแต่ไม่คิดเลยว่าจะคว้าโอกาสมาได้เร็วขนาดนี้

ผมตั้งใจไว้ว่า ครั้งนี้จะไม่ใจร้อนเหมือนเคย แต่จะค่อย ๆ สั่งสมฝีมืออย่างใจเย็น จากประสบการณ์ที่เคยจบลงอย่างน่าสลด

ผมพยายามเรียนรู้ว่าผู้คนในยุคนี้คิดอะไรอยู่ และวงการศิลปะเดินทางมาอย่างไรตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

และน่าประหลาดใจยิ่งนัก

โลกนี้เต็มไปด้วยอัจฉริยะเหมือนปาโบล ปีกัสโซ

ผมจึงได้รู้ว่าสายตาของผมที่เคยหยุดอยู่แค่หมู่บ้านเล็ก ๆ ในฝรั่งเศสนั้นแคบแค่ไหน

รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้รู้ว่า ศิลปินคนใดจะมาทำให้ผมประหลาดใจได้อีก

อยากพบพวกเขาเหล่านั้น แต่ก็ไม่อาจปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ให้หลุดลอยได้

ตอนนี้ต้องทุ่มเททุกสิ่งที่มี

“แม้ ‘ราตรีประดับดาว’ จะไม่ได้ตำแหน่งดีนัก แต่อิริสจัดวางได้ดีเลยนะ ดึงดูดสายตาตั้งแต่ระยะไกล เป็นภาพที่สดใสและงดงามมากจริง ๆ”

ธีโอ ผู้ที่ช่วยให้ภาพของผมได้จัดแสดงในงานแสดงศิลปะแบบอิสระ

แม้จะส่งเงินมาให้ทุกเดือนก็ยังไม่พอ ยังอุตส่าห์เป็นฝ่ายเสนอให้ส่งผลงานเข้าร่วมงานนิทรรศการอีกด้วย น้องชายที่แสนดีของผม

แม้เขาจะจัดหาทำเลที่ดีให้แล้ว แต่เมื่อไม่มีใครสนใจ ผมก็รู้สึกท้อแท้ ทว่าในปีถัดมา เขาก็ยังคงให้กำลังใจผมอยู่ดี บอกให้จัดแสดงผลงานเดี่ยวดูสักครั้ง

“……”

เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไหมนะ

ดูเหมือนสุขภาพจะไม่ดีเลย

การเงินก็ตึงตัวลงเรื่อย ๆ

พี่ชายที่เขาเชียร์มากว่าสิบปี กลับตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงแบบนั้น เขาคงต้องโกรธผมมากแน่ ๆ

ถึงอย่างนั้น...

ถึงแม้จะได้ทำเรื่องที่ไม่มีวันให้อภัย แต่เมื่อได้กลับมาจับพู่กันอีกครั้งแบบนี้ นายคงยังเชียร์ผมอยู่ใช่ไหม

คงยังให้กำลังใจอยู่ใช่ไหม

‘ไม่สิ’

ต้องไม่อ่อนแอไปอีก

ชีวิตใหม่ที่เหมือนปาฏิหาริย์นี้ จะให้ซ้ำรอยเดิมอย่างน่าสลดอีกไม่ได้

‘ภาพที่เป็นตัวผมที่สุด งั้นเหรอ’

ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่จะวาดก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ภาพในใจชัดเจนแล้ว

สิ่งที่จะสะท้อนตัวตนของผมได้ดีที่สุด มีเพียงสิ่งเดียว

ทานตะวัน

ทานตะวันที่อยู่ในตัวผม ดอกไม้สีทองที่โอบอุ้มแสงตะวันไว้

อย่างใจเย็น

ผมมองไปยังผืนผ้าใบขนาด 30F

สีเริ่มแตะลงบนพื้นขาว เฉดสีเหลืองเปล่งประกาย ค่อย ๆ ก่อตัวราวกับทองคำที่กำลังละลาย

เพียงแค่ปล่อยให้ไอร้อนในอกหลอมรวมกับพู่กันและไหลไปตามจังหวะนั้น

‘ไม่มีเหรอ?’

ผมต้องการสีโครเมียมเยลโล จึงลองหาดูแต่ไม่เจอ

พลิกหาทั้งกล่องแล้ว ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม ในหมู่สีมากมายถึงไม่มีสีสำคัญที่สุดนี้

“คุณปู่ครับ”

พอเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น ปู่ก็กำลังอยู่ในท่าทางประหลาด

คุกเข่า นอนคว่ำ ตาถลน ลิ้นห้อย…

“……ทำอะไรอยู่เหรอครับ?”

“โยคะ มานี่ มาทำด้วยกันเถอะ”

“ไม่เอาครับ”

“ใจร้ายจริง ๆ”

“ว่าแต่ ไม่มีโครมเยลโลครับ”

คุณปู่คลายท่าทางแปลก ๆ อย่างกระดากใจ แล้วขมวดคิ้ว

“น่าจะมีเป็นกระป๋องใหญ่นะ”

คุณปู่เดินเข้าไปในห้องทำงาน ผมเลยตามเข้าไป แล้วเขาก็หยิบกระป๋องเหล็กขนาดเกือบเท่าตัวผมออกมา

“ทำไมใหญ่ขนาดนี้ล่ะครับ?”

“เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีขายแล้ว ของที่พัฒนาแล้วน่ะพอมี แต่เขาว่ากันว่าไม่ดีต่อร่างกาย เลยไม่ค่อยมีคนใช้”

“ไม่ดีต่อร่างกายเหรอครับ?”

“จำไม่ได้เหรอ เคยเล่าเรื่องพิษตะกั่วให้ฟัง โครมเยลโลก็มีส่วนผสมแบบนั้นเหมือนกัน”

สีที่ผมใช้บ่อยที่สุด และเผลอกินเข้าไปมากที่สุดก็คือโครมเยลโล

เรื่องไม่ดีต่อร่างกายนี่มีหลากหลายจริง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ใช้สีนี้ได้

เป็นสีที่ขาดไม่ได้เลยจริง ๆ

“แบบที่พัฒนามาแล้วน่าจะมีเป็นหลอดอยู่บ้าง”

คุณปู่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ค้นหาอะไรบางอย่างก่อนจะเกาหัวเบา ๆ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ลองหาดูให้นะ”

“ขอบคุณครับ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก แล้วตกลงว่าจะวาดอะไรเหรอ?”

“ทานตะวันครับ”

“ทานตะวัน?”

สีหน้าของคุณปู่ดูเหมือนจะงงเล็กน้อย

“ไว้ดูทีหลังแล้วจะเข้าใจครับ”

“ดูมั่นใจนะ แต่ถึงจะช่วยหาสีให้ก็เถอะ ลองหาวิธีอื่นดูหน่อยจะดีไหม?”

“ทำไมเหรอครับ?”

“โครมเยลโลเปลี่ยนสีง่ายมาก โดนแสงนาน ๆ เข้า บางทีก็กลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ถ้าหนักหน่อยก็เปลี่ยนเป็นโทนเทาเลย”

ผมเคยได้ยินเรื่องการเปลี่ยนสีอยู่บ้าง

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“อืม เดี๋ยวดูเองเลยน่าจะเข้าใจง่ายกว่า ไหนดูสิ...”

คุณปู่เปิดทีวี แล้วเชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟน กดอะไรบางอย่าง

ภาพหลายภาพเลื่อนไปอย่างรวดเร็ว แค่ดูแล้วก็ทึ่ง ว่าเขาทำอะไรแบบนั้นได้อย่างสบาย ๆ

“นี่ ลองดูสิ”

เป็นภาพทานตะวันที่มีลายเซ็นเขียนว่า Vincent อยู่บนกระถาง

คล้ายของผมมากก็จริง แต่ไม่ใช่ภาพที่ผมวาด

ผมไม่เคยใช้สีหม่นหมองแบบนั้น

กำลังคิดแบบนั้นอยู่ก็ลองเพ่งดูใกล้ ๆ

“อ๊ะ…”

เป็นภาพของผมเอง

ถึงจะไม่ใช่เทคนิคเฉพาะตัว แต่การลงสีแบบหนา ๆ แบบนั้น มันเหมือนผมมากเหลือเกิน

“เป็นไงล่ะ ถ้าแวนโก๊ะเห็นก็คงตกใจแน่ ๆ”

ผมก็ตกใจเหมือนกัน

“ในโครมเยลโลมีสารที่ชื่อว่าโครเมียมออกไซด์ ถ้าไปเจอกับแสงไฟ LED จะทำให้เปลี่ยนสีเร็วขึ้น”

“ไฟ LED คืออะไรเหรอครับ?”

“ก็ไฟส่องสว่างนั่นแหละ ใช้ไฟฟ้าน้อย เลยมีใช้เยอะในห้องแสดงผลงาน เดี๋ยวนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นแบบสมาร์ท LED ที่ช่วยลดการเปลี่ยนสีแล้วล่ะ”

ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่แสงไฟจะทำให้ภาพเปลี่ยนไปขนาดนี้

ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่แค่ต้องพิจารณาอย่างเดียว ควรจะเปลี่ยนไปใช้สีอื่นเลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวผมลองหาอย่างอื่นดูนะครับ”

“ดีแล้วล่ะ ถ้าหาไม่ได้ก็ถามปู่ได้เลยนะ”

“ครับ”

ผมกลับเข้ามาในห้องทำงาน แล้วเรียงสีในโทนเหลืองออกมา

สีที่ดูจะถูกใจที่สุด คือกลุ่มสีแคดเมียมเหลือง

“ฮุนอา”

“ครับ?”

“ลองใช้กล่องไม้ใต้โต๊ะดูสิ น่าจะนุ่มลื่นดีนะ”

ผมก้มลงมองใต้โต๊ะ ก็เห็นกล่องไม้ที่มีรูปนกฮูกวาดอยู่ เปิดออกมาข้างในมีสี 36 สี กับพู่กันอีกหลายด้าม

มีมีดพาเล็ตต์ด้วย

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าสีชุดนี้ราคาแพงแน่

“ใช้ได้จริง ๆ เหรอครับ?”

“แน่นอนน่ะสิ แค่ห้ามกินเข้าไปก็พอ”

“ผมไม่กินหรอกครับ”

ถึงอย่างนั้นก็ยังแอบสงสัยอยู่นิดหน่อยว่าสีเบอร์ 482 โคบอลต์ไวโอเล็ตจะมีรสชาติเป็นยังไงนะ

“ฟู่ว…”

ผมถอนหายใจยาวหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มบีบสีออกมา

ร่างกายผมเล็กและแรงก็ไม่มาก การถือพาเล็ตต์ขนาดใหญ่วาดรูปนาน ๆ คงลำบาก

แถมผืนผ้าใบก็ใหญ่เมื่อเทียบกับตัวอีก

ผมวางสีลงอย่างเหมาะสม แล้วยืนขึ้น

กลืนน้ำลาย แล้วหยิบพู่กันขึ้นมา

การวาดภาพอีกครั้ง

ผม...

ไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้วาดสถานที่แห่งนั้น ที่ไหวระริกด้วยแสงทองคำได้เลย

ทุ่งข้าวสาลีที่โอบรับแสงอาทิตย์อันลุกโชติช่วงไว้อย่างเต็มเปี่ยม

และการดูแลทะนุถนอมรวงข้าวที่งอกเงยจากแสงนั้นด้วยเหงื่อแรงกายของชาวนา มีสิ่งใดจะศักดิ์สิทธิ์ยิ่งไปกว่านั้นอีกหรือ?

ผม...

อยากจะเป็นดวงอาทิตย์ของผู้คนเหล่านั้น

ถ้าไม่อาจเป็นได้ ก็อยากจะเป็นเพียงรวงข้าวหนึ่งกำที่ร่วงหล่นอยู่ในทุ่ง

เพื่อส่งมอบความอบอุ่นเล็ก ๆ แก่ชาวนาผู้ทำงานอย่างซื่อตรง

อยากจะวางความหวังเล็ก ๆ ไว้บนโต๊ะอาหารยามเย็นที่แบ่งปันร่วมกับครอบครัว หลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

อยากจะมอบความกล้าที่จะเริ่มทำงานใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้

จะถูกเรียกว่าคนบ้าก็ไม่เป็นไร

จะไม่มีใครเข้าใจก็ไม่เป็นไร

แม้จะไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนบนฟากฟ้าเบื้องสูงก็ไม่เป็นไร

แม้จะเป็นจิตรกรที่ขายภาพไม่ได้ แต่ตราบใดที่ร่างกายยังเคลื่อนไหวได้ ผมก็จะวาดดวงอาทิตย์

ก็แค่นั้นเอง

แต่...มือกลับไม่ขยับตามใจ

อาการชักกำเริบบ่อยครั้ง และเสียงหลอนก็ค่อย ๆ กลืนกินสติของผมไป

เมื่อแม้แต่การวาดแสงเจิดจ้านนั้นก็ยังถูกพรากไป เหตุผลในการมีชีวิตอยู่จึงหมดสิ้น ผมจึงจบชีวิตลงด้วยตนเอง

“ผู้เฝ้ามองตะวัน”

เช่นเดียวกับดอกทานตะวันที่เฝ้ามองและโหยหาดวงอาทิตย์

ผมที่ไม่อาจเฝ้ามอง ไม่อาจวาด ไม่อาจคิดถึงดวงอาทิตย์อีกต่อไป คือผู้เฝ้ามองตะวัน

ทานตะวันที่เหี่ยวเฉา ก้มหน้าลงไม่อาจเงยขึ้นมาได้

ผู้เฝ้ามองตะวันที่ได้เกิดใหม่

ในผืนดินมืดมิด

งอกเงยขึ้นด้วยพรแห่งแสงอาทิตย์ และได้พบกับแสงเจิดจ้าครั้งใหม่

ทานตะวันเล็ก ๆ ต้นหนึ่ง

ผมจะวาดทานตะวันที่ไม่หวั่นไหวแม้ต้องเจอกับลมแรง

หากไม่อาจเป็นดวงอาทิตย์ ก็ขอให้สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์เถิด

ผมแต้มสีลงบนผืนผ้าใบ

...

‘ถึงเวลานี้แล้วเหรอ’

โกซูยอลที่กำลังศึกษาเรื่องทำอาหารเพราะไม่อยากให้หลานกินแต่พิซซ่าทุกวัน เผลอมองนาฬิกาเข้าโดยไม่รู้ตัว

เที่ยงคืนล่วงเลยมาแล้ว

แสงลอดออกมาจากร่องประตูห้องทำงาน

ดูเหมือนจะวาดภาพไปแล้วเผลอหลับ

โกซูยอลลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ห้องทำงาน เปิดประตูอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะปลุกหลานให้ตื่น แต่แล้วก็เห็นหลานชายยังคงเหงื่อท่วมหน้า ขยับพู่กันอยู่

“ฮุน…”

เขาตั้งใจจะบอกให้หลานไปนอนได้แล้ว แต่แล้วภาพวาดของโกฮุนก็สะดุดตาเขาเข้าเสียก่อน

ทันใดนั้น เขาก็พูดไม่ออก

ทานตะวันเพียงหนึ่งดอกที่ดูราวกับกลืนดวงอาทิตย์เข้าไป กำลังหายใจอยู่ตรงหน้า

แต่ละกลีบ…

แต่ละกลีบดอกแคบยาวเหล่านั้นดูเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง และรวมตัวกันกลายเป็นดอกไม้ดอกเดียว

ไม่มีฉากหลัง

ราวกับภาพเขียนพู่กันจีน

มีเพียงทานตะวันดอกนั้น ที่ส่องแสงอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

ช่างเป็นความงามที่สูงส่งเหลือเกิน

‘พระเจ้า…’

เขารู้ดีที่สุดว่าหลานของเขานั้นมีพรสวรรค์

ลายเส้นที่สมจริงเกินกว่าเด็กทั่วไป มุมมองที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร

เขาชอบผลงานภาพเขียนหมึกแบบเกาหลีที่หลานเคยหลงใหลเป็นครั้งแรก

แต่ว่า…

ภาพที่ค่อย ๆ ถูกวาดขึ้นด้วยสีน้ำมันบนผืนผ้าใบนั้น…มันต่างออกไป

แม้แต่โกซูยอล ผู้เป็นที่หมายปองของคณะกรรมการจัดบิเอ็นนาเลทั่วโลก ยังรู้สึกถูกพลังของภาพนั้นครอบงำ

ภาพวาดจะส่องแสงได้อย่างไรกัน?

จากปลายพู่กันของโกฮุน ที่ไม่ลังเลแม้สักครั้งเดียว กลับมีชีวิตถือกำเนิดขึ้น

ขนลุก

ยิ่งภาพใกล้เสร็จมากเท่าไร ร่างกายของโกซูยอลก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเซลล์ทุกเซลล์ตื่นขึ้นมา

เขาเผลอมองอย่างลืมตัว

และจนกระทั่งโกฮุนวางพู่กันและเช็ดเหงื่อ เขาก็ยังไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

เมื่อโกฮุนถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อมองภาพให้ชัด แล้วหันกลับมามอง

โกซูยอลที่อดกลั้นอารมณ์ไม่ไหว ยกหลานชายที่ยิ้มเงยหน้ามองเขาขึ้นฟ้าทันที

“ฮ่าฮ่า! เจ้าหนูเอ๊ย! เจ้าหนูเอ๊ย!”

ในฐานะศิลปิน

และในฐานะคุณปู่

ไม่มีความสุขใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว