ฉินโจว

"ตานแรกหลินจือไป๋ชนะได้ซะงั้น!"

"ประเด็นคือ รู้สึกว่าเขาชนะอย่างสบาย ๆ ด้วย!"

"หรือว่าเป็นเพราะมัตสึโมโตะ จุนประมาทเกินไป หรือว่าระดับของไป๋ตี้จะเหนือกว่ากันแน่?"

……

ฉีโจว

"มหาเศรษฐีชนะในตาแรก!"

"มหาเศรษฐีโหดขนาดนี้เลยเหรอ!?"

"งั้นฉันไม่ดูหลี่ไป๋แล้วล่ะ เขาแพ้ตาแรกไปแล้ว ตาที่สองก็คงหมดหวัง!"

……

ฉู่โจว

"เป็นไปได้ยังไง หลินจือไป๋คว้าชัยชนะตาแรก?"

"มัตสึโมโตะ จุนไม่ใช่รองจากอาจารย์ต้าจู๋หรอกเหรอ ทำไมถึงตกเป็นฝ่ายตั้งรับขนาดนี้ล่ะ!"

"ไม่เป็นไรหรอก ตาแรกอาจจะแค่ประมาทไป!"

……

จ้าวโจว

"หลินจือไป๋คนนี้มีของแฮะ!"

"นึกว่าเขาจะตกรอบที่สองแล้วซะอีก!"

"ก็ดีเหมือนกัน หวังว่าเขาจะได้เข้ารอบสาม แล้วเจอกับอาจารย์หลิวจี๋ของพวกเรา ตอนนั้นแหละจะโดนถล่มจนสงสัยในชีวิตเลยล่ะ!"

……

จงโจว

"ฉันเริ่มสนใจหลินจือไป๋คนนี้มากขึ้นทุกทีแล้วนะ!"

"ได้ยินว่าเขาลงแข่งเจ็ดรายการคนเดียว ตอนแรกฉันยังหัวเราะเยาะเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมั่นใจจริง ๆ ซะแล้ว!"

"ฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาอาจจะเข้ารอบสามได้นะ!"

……

หลังจากหลินจือไป๋ชนะมัตสึโมโตะ จุนในตาแรก จำนวนผู้ชมที่มาติดตามการแข่งขันตาที่สองของทั้งคู่ก็แซงหน้าฝั่งของหลี่ไป๋กับหลิวจี๋ไปอย่างขาดลอย!

ไม่ใช่ว่าการแข่งของหลี่ไป๋กับหลิวจี๋ไม่มีอะไรดี

แต่เป็นเพราะแมตช์ของทั้งคู่นั้น ผลลัพธ์แทบจะชัดเจนอยู่แล้ว ไม่เหมือนฝั่งของหลินจือไป๋ ที่เต็มไปด้วยความลุ้นระทึก!

นี่มันเกินคาดของใครหลายคนมาก!

เพราะคนที่ติดตามหมากล้อมจากแต่ละทวีปล้วนรู้ดีว่าระดับของมัตสึโมโตะ จุนนั้นอยู่ในระดับไหน!

แต่หลินจือไป๋คนนี้ ถึงจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ในวงการหมากล้อมนั้นเขาคือคนโนเนมโดยสิ้นเชิง!

ในฐานะมือใหม่ที่ไม่มีชื่อในวงการหมากล้อม กลับสามารถเอาชนะมัตสึโมโตะ จุนในรายการแข่งขันระดับนี้ได้ แม้จะมีโชคเข้ามาเกี่ยวก็ยังถือว่าเหลือเชื่อสุด ๆ!

และก็ไม่แน่ว่ามันอาจจะไม่ใช่โชคเสียด้วยซ้ำ!

นี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้เหล่าแฟนหมากล้อมมากมายพากันหลั่งไหลมาชมการแข่งขัน เพราะอยากรู้ว่าชัยชนะของหลินจือไป๋ในตาแรกนั้น เป็นเพราะโชคหรือฝีมือ!

ส่วนคนที่ได้ดูตาแรกไปแล้ว ล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ!

ชัยชนะของหลินจือไป๋ในตาแรก ไม่ได้มาจากโชค เพราะมัตสึโมโตะ จุนแพ้อย่างราบคาบจริง ๆ!

แค่มีโชคอย่างเดียว ไม่อาจทำให้มัตสึโมโตะ จุนจนตรอกได้ถึงขนาดนั้นแน่นอน!

และเมื่อพวกผู้ชมที่เพิ่งตามมาดูในตาที่สองได้ดูจนจบ พวกเขาก็จะเข้าใจว่า มือใหม่ในวงการหมากล้อมคนนี้มีฝีมือแกร่งกล้าขนาดไหน!

เวลาขณะนั้นคือห้าโมงเย็นแล้ว

การประลองของยอดฝีมือหมากล้อม แต่ละตาใช้เวลาสองชั่วโมงถือว่าเป็นเรื่องปกติ และนั่นก็ยังถือว่าเร็วอยู่ด้วยซ้ำ ในรายการแข่งหมากล้อมมืออาชีพบางรายการ การแข่งหนึ่งกระดานอาจใช้เวลาเป็นสิบชั่วโมงก็มี หรือถ้าย้อนกลับไปในสมัยโบราณ นักหมากล้อมบางคนใช้เวลาถึงสามวันสามคืนในการแข่งตาเดียวก็ยังเคยมี แต่เพราะการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ในครั้งนี้มีเงื่อนไขว่าต้องแข่งให้จบหนึ่งรายการในหนึ่งวัน ทุกคนจึงเล่นแบบ "หมากล้อมเร็ว" ซึ่งมีการจำกัดเวลาคิด แต่ถึงอย่างนั้น กะดูแล้วรอบชิงคืนนี้อาจลากยาวไปถึงเที่ยงคืนเลยก็เป็นได้

ขณะนั้นเอง

ตาที่สองก็เริ่มต้นขึ้น

มัตสึโมโตะ จุนลงดำก่อน!

เมื่อมัตสึโมโตะ จุนวางหมากดำ หลินจือไป๋ก็ตามมาด้วยหมากขาว

ห้าก้าว

สิบก้าว

สิบห้าก้าว

แฟนหมากล้อมจากทุกทวีปล้วนตื่นเต้น!

"ว่าแล้วเชียวว่าตาแรกมัตสึโมโตะแพ้แบบไม่สมเหตุสมผล ดูจากการวางหมากตอนนี้ เขานำหลินจือไป๋อยู่ชัด ๆ!"

"โถมสูงเลย!"

"ยอดเยี่ยมจริง!"

"รู้สึกว่าตาแรกมัตสึโมโตะแพ้อาจเพราะได้หมากขาวด้วยล่ะมั้ง เขาเป็นคนที่สถิติชนะสูงมากเวลาวางดำ!"

"ใช่เลย เวลามัตสึโมโตะได้หมากดำ เขาสามารถสู้กับต้าจู๋ได้แบบห้าห้าสิบเลยนะ!"

"เดี๋ยวสิ!"

"ฝ่ายขาวสวนกลับแล้ว!"

"โว้ว ตานี้โคตรเทพเลย!"

ทุกคนเพิ่งชมมัตสึโมโตะเสร็จ ก็พบว่าฝีมือการโต้กลับของหลินจือไป๋นั้นสูงลิ่ว!

มัตสึโมโตะ จุนมีประสบการณ์ความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับจากตาแรก จึงระมัดระวังอย่างมาก ทุกก้าวเขาคิดจนเกือบหมดเวลาก่อนจะลงหมาก

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้น แล้ววางหมากอีกก้าว

แม้จะเพิ่งเริ่ม แต่เขาก็รู้สึกได้ชัดว่าคราวนี้มัตสึโมโตะเล่นได้ดีกว่าตาแรก

ขณะเดียวกัน ณ บ่อน้ำพุร้อน

เสี่ยวหลินต้าจู๋ที่กำลังแช่น้ำอยู่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็เข้ามานั่งดูกับซูซูกิ โคจิโร่ ทั้งสองตื่นตะลึงไปตาม ๆ กัน:

"หมอนี่เจ้าเล่ห์โคตร ๆ!"

"ใช่เลย ก้าวนี้ของเขามีฝีมือสูงมากจริง ๆ!"

"ดีที่มัตสึโมโตะยังคงได้เปรียบจากการเป็นฝ่ายเดินก่อน!"

"ต้องรักษาความได้เปรียบนี้ไว้ให้ได้!"

พูดจบ ทั้งสองก็เห็นหลินจือไป๋ขยับคอเล็กน้อย แล้วขอให้เจ้าหน้าที่เติมน้ำชาให้ สีหน้าเขารื่นรมย์ไร้กังวล

"เฮ้ย!"

"จะมาเป็นบอสหรือไงวะ?"

"มัตสึโมโตะ จุนเหงื่อแตกพลั่ก กำลังสู้ศึกอย่างเคร่งเครียด!"

"แต่หลินจือไป๋กลับดูไม่มีความกดดันเลยสักนิด!"

"เป็นกลยุทธ์แน่ ๆ!"

"มัตสึโมโตะ ห้ามเสียสมาธินะ!"

มัตสึโมโตะแน่นอนว่าไม่หวั่นไหว แม้จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงจดจ่ออยู่กับกระดานหมาก

ยี่สิบก้าว

สามสิบก้าว

สถานการณ์ยิ่งทวีความตึงเครียด

ถึงแม้หลินจือไป๋จะเป็นเทพหมากล้อม แต่การรับมือมัตสึโมโตะ จุนก็ยังต้องใช้เวลาอยู่ไม่น้อย

เพราะผู้เล่นระดับมืออาชีพชั้นแนวหน้า ก็คือผู้ที่เข้าใกล้คำว่าเทพเข้าไปทุกที อย่างมัตสึโมโตะ จุน ก็คงอยู่ระดับราว 90 คะแนนตามมาตรฐานระบบ

เต็ม 100 ก็ถือว่าเขาได้ถึง 90

แม้ดูว่าเล่นได้สบาย ๆ แต่ก็ไม่ถึงขนาดว่าทำอีกฝ่ายเหมือนหมากเดินเล่น

พอเห็นการวางหมากของทั้งคู่ที่สอดประสานกันไปมา หลินจือไป๋ก็ยิ่งนิ่งสงบมากขึ้น เพราะยิ่งสถานการณ์ซับซ้อน คู่แข่งก็ยิ่งสู้เขาไม่ได้

มัตสึโมโตะ จุนเองก็รับรู้ได้ถึงข้อนี้

แนวคิดของหลินจือไป๋ชัดเจนกว่าตนเอง หากเล่นไปจนถึงช่วงปลายกระดาน ตนก็คงสู้ไม่ได้แน่!

งั้นก็ลงมือเลยแล้วกัน!

สายตาของมัตสึโมโตะ จุนวาบขึ้น แววเย็นวาบกระจายไปทั่ว!

“สุดยอด!”

“มัตสึโมโตะ จุนเปิดเกมรุกแล้ว!”

“มุมขวาของหลินจือไป๋ถูกจับช่องโหว่ได้แล้ว!”

“ฮ่าๆๆ!”

“นี่แหละคือคุณภาพของมัตสึโมโตะ จุนเวลาวางดำ!”

“มัตสึโมโตะ จุนที่ได้หมากดำ รู้สึกว่าเขาเก่งกว่าเสี่ยวหลินต้าจู๋ซะอีก!”

“อื้อหือ!”

“แม่จ๋า!”

“หลินจือไป๋คนนี้มันตัวประหลาดชัด ๆ!”

ในขณะที่ชาวฉู่โจวกำลังดีใจอยู่นั้น หลินจือไป๋กลับสวนกลับด้วยหมากเพียงหนึ่งก้าวก็สามารถสลายเกมได้ในทันที!

“ทำไมเรานึกก้าวนี้ไม่ถึงเลยนะ!”

“ฮ่าๆ ถ้านายคิดออก นายก็เก่งกว่ามัตสึโมโตะ จุนแล้วล่ะ!”

“ยังไงซะ มัตสึโมโตะ จุนเองก็คงคิดไม่ถึงเหมือนกัน!”

“มุมขวานั่นดันรอดได้ซะงั้น!”

มัตสึโมโตะ จุนถอนหายใจ การบุกคราวนี้ล้มเหลว ต่อจากนี้จะเป็นศึกยื้อกัน แต่เขายังมีกับดักที่ยังไม่ได้ใช้!

เขาวางหมากลงหนึ่งก้าว

หลินจือไป๋วางตามอีกก้าว

มัตสึโมโตะ จุนพ่นลมหายใจแรง ๆ ออกมา

คิดว่าอีกฝ่ายเป็นเทพหมากล้อมหรือไง

ที่แท้ก็ยังพลาดจนโดนกับดักได้เหมือนกันนี่นา มัตสึโมโตะ จุนหัวเราะเบา ๆ แล้ววางหมากอีกหนึ่ง

“โอกาสมาแล้ว!”

ซูซูกิ โคจิโร่ตื่นเต้นสุดขีด เขารู้สึกว่านี่คือจังหวะใกล้ชัยชนะที่สุดของมัตสึโมโตะ จุน!

“ดีมากเลย!”

เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็ยิ้มออกมาเช่นกัน แต่เมื่อหลินจือไป๋กับมัตสึโมโตะ จุนวางหมากกันต่ออีกไม่กี่ก้าว เขาก็เริ่มงง!

ไม่ดีแล้ว!

จุดประสงค์ของหลินจือไป๋ที่แท้คือการควบคุมช่วงกลางกระดาน!

พอมองกลับไปยังกับดักเมื่อครู่ หลินจือไป๋ชัดเจนว่าจงใจเดินเข้าไปเอง เพราะมีเพียงแบบนี้เขาถึงจะจัดการช่วงกลางกระดานให้กลายเป็นกำแพงเหล็กได้!

“จบแล้ว!”

มัตสึโมโตะ จุนในกระดานเองก็รู้สึกตัวในทันที แผ่นหลังเขาเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็น เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินจือไป๋ยิ้มบาง ๆ ให้เขา

รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีการเย้ยหยัน

แต่มัตสึโมโตะ จุนกลับรู้สึกแสบตาอย่างบอกไม่ถูก

เพราะเขาเข้าใจความหมายของรอยยิ้มของหลินจือไป๋ เขากำลังแนะนำให้ตนยอมแพ้ เพียงแต่ว่าระหว่างการแข่งขันทั้งสองฝ่ายห้ามพูดกัน จึงได้แต่ยิ้มให้

ไม่รู้ว่าเขาถอนหายใจในใจไปกี่ครั้งแล้ว

สุดท้ายมัตสึโมโตะ จุนก็เลือกที่จะสละหมากยอมแพ้

เขากับหลินจือไป๋ต่างรู้ดีว่ากระดานนี้สามารถเล่นลากยาวไปถึงปลายกระดานได้ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นอะไร เพราะมัตสึโมโตะไม่มีแต้มพลิกกลับแล้ว!

ในวินาทีนั้น!

ทั่วทุกทวีปล้วนตกตะลึง!

……

ฉินโจว

“ไม่น่าเชื่อเลย ฉู่ฉือเก่งกว่ามัตสึโมโตะ จุนจริง ๆ!”

“ที่แท้ตาแรกไม่ใช่เรื่องโชคเลย ทั้งสองตานี่อาศัยฝีมือล้วน ๆ!”

“การควบคุมกลางกระดานนี่สุดยอดเกินไปแล้ว!”

“ประเด็นคือ ฉันดูไม่ออกเลยว่าหลินจือไป๋ใช้แนวทางไหน!”

“ฉันก็ดูไม่ออก เขาเล่นหมากล้อมเหมือนไม่มีสไตล์เฉพาะตัวเลย ออกแนวไร้กรอบไร้ขีดจำกัดด้วยซ้ำ!”

ชาวฉินโจวตื่นเต้นสุดขีด!

หลินจือไป๋เล่นหมากล้อมได้เก่งขนาดนี้เชียวหรือ!

……

ฉีโจว

“อ๊าาาาา มหาเศรษฐีชนะจริง ๆ ด้วย!”

“ที่แท้มหาเศรษฐีเล่นหมากล้อมเก่งขนาดนี้เลยเหรอ รู้สึกว่าเขาเก่งกว่าหลี่ไป๋อีกนะ!”

“หลี่ไป๋ยังเล่นตาที่สองอยู่เลย น่าจะใกล้แพ้แล้วล่ะ แต่ฝั่งมหาเศรษฐีกลับชนะแล้ว! เท่ากับว่าฉีโจวพวกเราน่าจะได้เหรียญเงินใช่ไหม!? เพราะรอบสามมีแค่สามคนเท่านั้นที่จะได้เข้ารอบ แล้วเจ้าริซึกาว่าคนนั้นก็ไม่เก่งอะไรอยู่แล้ว!”

“จะมีโอกาสชนะหลิวจี๋ไหมนะ?”

“อันนี้อย่างเดียวที่ฉันไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ!”

ฉีโจวรู้สึกว่าได้เหรียญเงินวันนี้ก็พอใจแล้ว!

ในสถานการณ์ที่ทุกคนไม่คาดหวังอะไร หลินจือไป๋ได้ทำเกินกว่าที่คาดไว้มากแล้ว!

……

ฉู่โจว

“ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม มัตสึโมโตะ จุนแพ้ให้กับหลินจือไป๋จริง ๆ เหรอ!?”

“สามารถกดดันมัตสึโมโตะ จุนได้สองกระดานติด ฝีมือของหลินจือไป๋ นี่มันถึงขั้นระดับท็อปสิบของโลกเลยหรือเปล่า?”

“ถ้าไม่ถึงระดับท็อปสิบของโลกจริง ๆ คงไม่มีทางทำให้มัตสึโมโตะ แพ้เละขนาดนี้ได้หรอก พูดตรง ๆ มัตสึโมโตะนี่แทบโดนหลินจือไป๋ถล่มเละเป็นหมาเลยนะ!?”

“ดูเหมือนว่าจะสู้กันสูสี แต่จริง ๆ แล้วโดนคุมเกมทุกก้าวเลยต่างหาก!”

“อย่าพูดแค่ว่ามัตสึโมโตะไม่เท่าต้าจู๋เลย ฉันรู้สึกว่าแม้แต่ต้าจู๋ก็อาจไม่ใช่คู่มือของหลินจือไป๋ โชคดีแล้วที่พวกเรายังมีหลิวจี๋เป็นตัวกันไว้!”

ตอนนี้ไม่มีใครสงสัยอีกแล้วว่าชัยชนะของหลินจือไป๋มาจากโชค!

แต่ผู้ชมฉู่โจวยังคงใจเย็นอยู่ เพราะหลิวจี๋จะจัดการหลินจือไป๋ในรอบสามแน่นอน!

……

จ้าวโจว

“หลินจือไป๋คนนี้มีของจริงแฮะ ถึงกับเอาชนะมัตสึโมโตะ จุนได้!”

“ฮ่าๆๆๆ อย่างนี้ก็ดีเลย ให้หลิวจี๋สั่งสอนเขาว่าหมากล้อมต้องเล่นยังไง!”

“ถึงฉันจะอยากขำไปกับนาย แต่บทของหลินจือไป๋ในรายการหมากล้อมนี่ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูกเลยแฮะ”

“เหอะๆ นายระวังเกินไปแล้วมั้ง?”

“นั่นสิ หลิวจี๋ติดอันดับท็อป 3 ของโลกนะ ตอนที่เขาอยู่ในฟอร์มดี ๆ ถึงกับสามารถสู้กับมือหนึ่งของโลกได้อย่างสูสีเลย หลินจือไป๋ยังห่างไกล!”

ชาวจ้าวโจวมีความมั่นใจในตัวหลิวจี๋เต็มเปี่ยม!

แต่ในครั้งนี้ ชาวจ้าวโจวบางส่วนเริ่มรู้สึกว่า… หลินจือไป๋อาจไม่ใช่ภัยคุกคามที่มองข้ามได้ง่าย ๆ!

...

จงโจว

"โดนหลินจือไป๋ตกเข้าด้อมแฟนคลับแล้ว!"

"หมอนี่มันปีศาจชัด ๆ ฝีมือหมากล้อมของเขา มีแนวโน้มสูงว่าจะอยู่ในระดับท็อป 10 ของโลก!"

"นอกจากพู่กันจีนแล้ว ฝีมือกู่ฉินของเขาก็ทำให้ฉันประทับใจมากแล้วนะ คิดไม่ถึงว่าหมากล้อมจะน่าตะลึงขนาดนี้อีก!"

"ฉันอยู่ดี ๆ ก็เริ่มหวังให้เขาชนะหลิวจี๋ขึ้นมาแล้วสิ!"

"แม้ฉันจะหวังเหมือนกัน แต่ความเป็นไปได้น่าจะไม่มากหรอก!"

ชาวจงโจวในตอนแรก ไม่ค่อยชอบหลินจือไป๋นัก เพราะฝีมือพู่กันจีนของเขาเป็นภัยคุกคามใหญ่ต่อจูเก๋อชิวเหลียง

แต่หลังจากดูการแข่งขันตลอดสองวัน หลายคนก็กลายเป็นแฟนคลับของหลินจือไป๋ไปแล้ว!

……

อีกด้านหนึ่ง

หลี่ไป๋เริ่มทนไม่ไหวแล้ว ถึงสภาพจิตใจเขาจะดีแค่ไหน ก็ไม่อาจทดแทนความห่างชั้นของฝีมือกับหลิวจี๋ได้

การแข่งขันพ่ายแพ้

แต่หลิวจี๋ที่ชนะหลี่ไป๋กลับหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า: "ระดับของอาจารย์หลี่แข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดไว้นะ ไม่แปลกใจเลยที่สามารถเอาชนะต้าจู๋ได้"

"ขอบคุณที่ชมครับ"

หลี่ไป๋ยิ้มน้อย ๆ จริง ๆ แล้วเขาอยากจะพูดว่า:

ลุงหลิว ฝีมือลุงน่ะ อ่อนกว่าที่ผมคิดอีกนะ

คงเพราะเมื่อคืนโดนหลินจือไป๋กระหน่ำซะยับ เห็นความมืดลึกสุดมาแล้ว!

ส่วนหลิวจี๋ ถึงจะจัดการเขาไปได้ แต่หลี่ไป๋ยังสามารถต่อกรได้บ้าง เขาเองก็สร้างความลำบากให้หลิวจี๋เล็กน้อยด้วยซ้ำ!

"ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์หลิวจี๋ด้วยครับ!"

เจ้าหน้าที่ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ขอให้เตรียมตัวสำหรับรอบที่สามด้วยนะครับ"

หลิวจี๋พยักหน้ารับ แล้วหัวเราะพลางถามว่า: "รอบที่สามนี่เป็นศึกสายเลือดของชาวฉู่โจวใช่ไหม?"

เจ้าหน้าที่ตอบว่า: "ไม่ใช่นะครับ อาจารย์หลินจือไป๋ชนะแล้ว"

หลิวจี๋ถึงกับชะงัก

หลินจือไป๋ชนะมัตสึโมโตะ จุน?

หลี่ไป๋กลับเหมือนเดาไว้แล้ว ยิ้มพลางถามว่า: "ชนะไป 2-0 ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ"

เจ้าหน้าที่มองหลี่ไป๋แวบหนึ่ง คิดในใจว่า นายก็โดนหลิวจี๋จัดไป 2-0 เหมือนกันไม่ใช่เหรอ

น่าสนใจจริง ๆ...

หลิวจี๋หรี่ตาลง คนที่สามารถชนะมัตสึโมโตะ จุนได้ ฝีมือต้องไม่ด้อยกว่าหลี่ไป๋แน่

คนที่ไม่มีตัวตนในวงการหมากล้อม แต่ฝีมือไม่ด้อยกว่าหลี่ไป๋ ระดับสูงสุดของคนแบบนี้จะไปได้ไกลแค่ไหน?

หลิวจี๋ตัดสินใจ ใช้เวลาช่วงเตรียมรอบที่สาม มาวิเคราะห์เกมของหลินจือไป๋กับมัตสึโมโตะ จุน

……

หลิวจี๋เป็นคนมั่นคง

แต่หลินจือไป๋กลับขี้เล่น

พอชนะรอบที่สอง เขาก็มาทักหลี่ไป๋ที่ตกรอบแล้ว ยิ้มแล้วถามว่า: "ไม่ชนะสักตาเลยเหรอ?"

"ก็อีกฝ่ายคือหลิวจี๋นี่นา!"

หลี่ไป๋ยิ้มเจื่อน ๆ พลางว่า: "อีกเดี๋ยวก็ต้องฝากความหวังไว้ที่ท่านประธานแล้วล่ะ"

หลินจือไป๋เอ่ยว่า: "จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ไร้เทียมทานหรอกนะ"

ถ้าหลิวจี๋คนนั้นเป็นระดับ 100 คะแนนขึ้นมา แบบนั้นตนเองก็ต้องเจอกันแบบห้าห้าสิบเลยล่ะ

แม้ความเป็นไปได้นี้จะน้อยมาก

เพราะในแต่ละสาขา คะแนน 100 คือขีดจำกัดของมนุษย์ตามทฤษฎี

อย่างในด้านกู่ฉิน เย่ไฉ่เอ๋อร์ก็เป็นอัจฉริยะสุด ๆ แล้ว แต่ยังห่างจาก 100 อยู่ไม่น้อย

จะเห็นได้ว่าสิ่งนี้ยากขนาดไหน

"คุณยังไม่ไร้เทียมทานอีกเหรอ พูดตรง ๆ เลยนะ แรงกดดันที่หลิวจี๋ให้กับผม แค่เจ็ดในสิบของที่คุณให้ผมนะ..."

หลี่ไป๋ประเมินว่า: "น่าจะเจ็ดในสิบล่ะ!"

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้น: "แต่ตอนฉันอัดนาย ฉันยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลยนะ ก็ไม่แน่ว่าหลิวจี๋ก็อาจยังไม่ใช้พลังเต็มที่เหมือนกัน"

"ก็จริง..."

หลี่ไป๋พูดแบบนั้น แต่เขายังคงเชื่อมั่นในหลินจือไป๋อยู่ดี เพราะเขาถูกกระหน่ำจนแทบเป็นหมา ถึงได้สร้างศรัทธาในความไร้เทียมทานขึ้นมาได้!

แล้วก็เป็นเช่นนั้น

หลังจากพักไปครึ่งชั่วโมง การแข่งขันรอบที่สามก็เริ่มต้นขึ้น!

มีผู้เข้าแข่งขันสามคนในรอบที่สาม หลินจือไป๋คิดว่าเขาจะต้องแข่งอีกสองรอบ

แต่ไม่คิดว่าฮิคาวะ โกบังที่เลื่อนผ่านเข้ารอบสามมาแบบนอนมา จะยอมแพ้โดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็รู้ว่าตัวเองเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในแผน กลยุทธ์ไม่สามารถเทียบฝีมือกับหลินจือไป๋และหลิวจี๋ได้เลย!

ก็ดี

จะได้ไม่เสียเวลา

นั่นทำให้หลินจือไป๋กับหลิวจี๋ได้เจอกันตรง ๆ และกำลังจะเริ่มศึกชิงเหรียญทอง!