ชาชีฮยอนส่ายหน้า

ตอนที่คุณปู่คัมแบ็ก เขาเคยกลัวอ็องรี มาร์โซจนร้องไห้ ดูท่าแล้วคงยังฝังใจอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น คุณปู่ต้องไปออกรายการ TV หลังมื้อเย็นอีก การจะแวะไปบ้านตระกูลมาร์โซซึ่งไปกลับกินเวลาสองชั่วโมง ดูจะเกินกำลัง

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ผมก็มีนัดไว้แล้วด้วย”

-มีพิซซ่า

“ที่นี่ผมก็กินได้ครับ”

ดูเหมือนหมอนี่จะคิดว่าแค่มีพิซซ่ามาล่อ ผมก็จะคลั่งตายแล้ว

-อธิบายมา

-คุณโกฮุน ผมอาร์แซงครับ

“สวัสดีครับ”

ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ตอนนี้ยังไงผมก็ไม่ไปหาเขาที่ตระกูลมาร์โซ

-ผมเตรียมพิซซ่ามันฝรั่งท็อปด้วยมันฝรั่งเจอร์ซีย์ รอยัลจากเกาะเจอร์ซีย์ สหราชอาณาจักรไว้ให้ครับ

เจอร์ซีย์ รอยัล งั้นเหรอ

จะว่าเป็นชื่อสายพันธุ์มันฝรั่งก็ดูหรูหราเกินไปหน่อย

-มันฝรั่งเจอร์ซีย์ รอยัลเป็นสายพันธุ์ที่มีความร่วนและเหนียวนุ่มที่สมดุลกัน คุณจะได้สัมผัสทั้งความร่วนละมุนและความหนึบหนับครับ

“เดี๋ยวก่อนนะครับ”

-เบคอนที่เชฟเรย์มอนด์ทำก็มีกลิ่นหอมของเนื้อและรสอูมามิเข้มข้น เราสโมกจากหมูอิเบริโก เบโยตาแบบดั้งเดิมครับ

“ประเด็นคือว่า”

-ชีสผมจะจัดให้ไม่ต่ำกว่าสามชนิด มอซซาเรลลาจากกัมปาเนียที่ผ่านมาตรฐานเข้มงวด กับอัพเพนเซลเลอร์จากสวิตเซอร์แลนด์ รับรองไม่ผิดหวังครับ

“…….”

-แล้วยังราดด้วยมายองเนสสูตรพิเศษที่มาดามเชรีทำเอง

“อยู่หน้าสะพานแซ็ง-หลุยส์นะครับ”

-อีก 40 นาทีจะไปถึงครับ

พอวางสาย คุณปู่ก็ส่ายหน้า

“ผมจำใจจริงๆ ครับ”

“จะไปเหรอ?”

ชาชีฮยอนที่ฟังภาษาฝรั่งเศสไม่ออกถามขึ้น

“อืม”

“ทำไมอ่ะ อย่าไปเลย”

“มันเลี่ยงไม่ได้”

“เขาว่ายังไงบ้าง?”

“เขาว่าจะมีมันฝรั่งที่ทั้งร่วนทั้งหนึบ ชีสอัพเพนเซลเลอร์ แล้วก็ราดมายองเนสที่เชรีทำเอง”

ชาชีฮยอนหรี่ตา

“กำลังพูดถึงพิซซ่าใช่ไหม?”

“เบคอนก็ทำเองด้วยนะ”

เขายื่นปากยาว

“ฉันไม่ไปละ ฉันไม่ชอบลุงคนนั้น”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

บลานช์ ฟาฟร์สอดขึ้นมา

“หมอนี่บอกจะไม่ไป”

“ทำไมล่ะ”

ให้คุยกันเป็นภาษาอังกฤษจะได้ไม่ต้องคอยแปลให้ เขาเลยถามตรงๆ

“โอกาสได้เจอมาร์โซไม่ได้มีบ่อยนะ”

“ฉันไม่ชอบลุงคนนั้น”

“เธอก็ไม่ชอบเหมือนกัน?”

บลานช์ ฟาฟร์ตาวาว

“ถ้างั้นก็ไปจัดการเขากันเถอะ”

เพราะเจอพวกพ้องแล้วหรือเปล่า

ดูจากการกำหมัดแล้วยื่นหน้าออกมา น่าจะกำลังคึกคักอยู่เลย

“ยังไงล่ะ?”

“ต้องวิจารณ์โลกทัศน์แคบๆ ที่เอาแต่วาดภาพเหมือนตนเอง แล้วก็ชี้ให้เห็นว่าเขามีนิสัยชอบดูถูกเด็กคนอื่น”

พาเด็กคนนี้ไปด้วยดีไหมนะ

ถึงจะไม่ผิดนัก แต่ถ้าพูดแบบนั้นใส่มาร์โซ เรื่องคงจบไม่สวยแน่

“ฉันไม่ชอบเรื่องทะเลาะกันนะ”

“หนีไม่ได้หรอก แบบนั้นไม่มีอะไรคลี่คลาย”

“ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปหาเรื่องสู้เลยนี่นา”

“โอกาสได้เจออ็องรี มาร์โซน่ะ แทบไม่มีนะ?”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่คิดจะพูดแรงขนาดนั้นหรอก เขาต้องเจ็บใจแน่”

“เขาไม่ใช่คนที่จะเจ็บจากคำพูดระดับนั้นหรอก”

“พี่รู้ได้ไง”

“ต่อให้มีคนนับหมื่นด่า เขายังไม่สะทกสะท้านเลย ต่อให้คนทั้งโลกแปดพันล้านคนตำหนิ เขาก็ยังยืนยันว่าตัวเองถูก”

ไม่คิดว่าจะเกลียดอ็องรี มาร์โซ แต่เหมือนเธอจะรู้จักเขาดีอย่างประหลาด

“ฮุนเอ๋ย คุณปู่น่าจะไปไม่ได้นะ จะโอเคไหม?”

“โอเคครับ ตอนกลับอาร์แซงจะไปส่งด้วย”

“อย่าเล่นจนดึกเกินไปล่ะ พรุ่งนี้ก็มีคิวอีก”

“ครับ แล้วมื้อเย็นของคุณปู่ล่ะครับ?”

“กินแถวๆ นี้ก็ได้ มีอะไรก็โทรมา ถ้าปู่ไปไม่ได้ อย่างน้อยลุงแทโฮก็จะไป”

“ได้ครับ”

ถึงเจ้าของบ้านจะเพี้ยนๆ แต่ที่นั่นก็นับว่าปลอดภัยที่สุดในปารีส

คุณปู่เองก็เพราะช่วงหลังเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับมาร์โซไปมาก จึงพยักหน้าอนุญาต

“พ่อ ตอนนี้จะไปคฤหาสน์มาร์โซนะ เรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว ไม่ต้องมาก็ได้ ไม่กัดหรอกน่า”

“…….”

บลานช์ ฟาฟร์โทรหาบิดา

ปกติทำตัวขนาดไหนกันนะ ถึงต้องกำชับว่าอย่าไปหาเรื่องใคร

ผมว่าหนูคนนี้ก็เป็นพวกใจใหญ่ไม่แพ้มาร์โซเหมือนกัน

“ง่ำ”

ระหว่างรออาร์แซง ไอศกรีมเจลาโตของแบร์ติยงที่ได้กินก็อร่อยแม้ในอากาศหนาว

* * *

“คุณศิลปินครับ คุณโกฮุนมาถึงแล้วครับ”

“บอกให้เข้ามา”

อ็องรี มาร์โซที่เตรียมงานเลี้ยงด้วยความปลื้มใจ เพราะไอ้เด็กอวดดีคนนั้นในที่สุดก็ยอมรับเขาแล้ว ขมวดคิ้วทันที

เบื้องหลังโกฮุนที่ก้าวเข้าห้องโถง มีเด็กสองคนเกาะติดมาด้วย

‘ไปเก็บเด็กพวกนี้มาจากไหนกัน?’

คนนึงคือเจ้านั่นที่เคยพูดจาหยิ่งผยองที่เกาหลีใต้ อีกคนไม่เคยเห็นหน้า

บอกให้พามาก็จริง แต่พอจำนวนเด็กเพิ่มขึ้น แบบนี้สำหรับเขาที่อยากคุยกับโกฮุนอย่างสงบ ก็หงุดหงิดสุดๆ

“เห็นไหม น่ากลัวชัดๆ”

“…….”

ชาชีฮยอนกับบลานช์ ฟาฟร์หลบไปอยู่หลังโกฮุน เพราะท่าทีข่มของอ็องรี มาร์โซ

บลานช์ ฟาฟร์ที่เมื่อครู่ไฟนักสู้ลุกโชน กลับทำตัวเรียบร้อยเกินคาด ทำให้โกฮุนโล่งใจขึ้นมาก

“พิซซ่าล่ะ?”

โกฮุนนั่งลงตรงที่ซึ่งเขานำไป แล้วถามขึ้น

อ็องรี มาร์โซส่งสัญญาณด้วยสายตา

“ไปทำอะไรมาบ้าง”

“ก็เดินดูนั่นนี่สิครับ”

“ผลนับคะแนนล่ะ”

“เห็นตอนมานี่ครับ เดเมียน คาร์เตอร์ขึ้นไปได้ด้วยนะ?”

“แล้วมีเวลามาเดินเที่ยวแบบนั้นเนี่ยนะ สติอยู่กับตัวรึเปล่า?”

“งั้นให้ผมทำไง ถือป้ายเดินประท้วงไหมล่ะ?”

“ยังไงก็ต้องทำอะไรสักอย่างสิ คิดจะปล่อยให้พวกสตัฟสัตว์นั่นแซงงั้นเหรอ?”

“ถ้ารู้ดีขนาดนั้น มาร์โซช่วยผมหน่อยสิครับ”

ระหว่างที่โกฮุนกับอ็องรีคุยกันอย่างคุ้นเคย ชาชีฮยอนกับบลานช์ก็กระซิบกันเบาๆ

“สองคนนั้นคุยอะไรกันนะ”

“เจอกันปุ๊บก็หาเรื่องกันแล้ว แน่ใจเหรอว่าเป็นเพื่อนกันน่ะ?”

“เค้าว่างั้น แต่ฉันก็ไม่แน่ใจ”

“คุยกันแบบนั้นจะสนิทได้ไงล่ะ โวยวายตั้งแต่แรกว่าทำไมถึงถามหาพิซซ่าก่อนเลย”

“ฉันกลัวลุงคนนั้น”

“ฉันไม่ชอบ”

“อืม”

“แต่หล่อ”

“……?”

ไม่นาน พิซซ่ามันฝรั่งที่เชฟประจำคฤหาสน์มาร์โซลงแรงตั้งใจทำ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าพวกเด็กๆ และมาร์โซ

โกฮุนจ้องพิซซ่าด้วยตาเป็นประกาย

‘ดีเลย’

พิซซ่าเจิดจ้าต้องแสงโคมระย้า

เหนือชีสที่ละลายอยู่ คือมันฝรั่งสีทองอร่ามวางอวดโฉม และทับอยู่ด้านบนคือเบคอนที่ย่างให้กรอบนอกชิ้นหนาๆ

ใต้ผิวกรอบๆ นั้นคงเต็มไปด้วยน้ำฉ่ำที่เกิดจากไขมันที่ละลาย

เหนือสิ่งอื่นใด มายองเนสสูตรพิเศษของเชรี กาโดที่โปรยเป็นวงรอบขอบพิซซ่า เกิดปฏิกิริยาไมยาร์ดจนเป็นสีน้ำตาลอ่อนกำลังดี

โกฮุนกลืนน้ำลาย แล้วสูดลมหายใจลึก

กลิ่นของมันฝรั่งกับชีส เนื้อหมู มายองเนส และขนมปังจากโดว์บ่มที่อบจนสุก ผสานกันอย่างหรูหราเกินบรรยาย

โกฮุนยกพิซซ่าขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

“ง่ำ”

ด้วยไอร้อนที่พวยพุ่ง รสชาติอันเร่าร้อนของพิซซ่ามันฝรั่งที่กรูกันเข้าปาก ทำให้ต้องหลับตาลง

ตาและจมูกต่างรับรู้กันมาเต็มที่แล้ว คราวนี้ก็ถึงเวลาที่จะได้รักกันผ่านริมฝีปากและลิ้นเสียที

อ็องรี มาร์โซมองโกฮุนที่กำลังเคลิบเคลิ้ม แล้วหัวเราะยกมุมปาก

“หลังประกวดเสร็จ จะเอายังไงต่อ”

โกฮุนที่เพิ่งไปถึงขีดสุดของความสุข ตั้งสติกลับมา

“ถ้าติดท็อป 10 ก็อยู่อีกหน่อย ถ้าไม่ก็ต้องกลับครับ”

“พูดให้มันเข้าท่าหน่อย อย่างน้อยก็ต้องที่ 2 สิ”

“ไม่บอกให้ได้ที่ 1 เหรอครับ”

อ็องรี มาร์โซที่ตั้งใจจะบอกว่าที่ 1 เป็นของตัวเอง หันไปมองชาชีฮยอนกับบลานช์ ฟาฟร์ แล้วก็ชะงัก

โกฮุนเพิ่งจะนึกขึ้นได้เหมือนกัน

“ชีฮยอน เคยเจอกันคราวก่อนแล้วใช่ไหมครับ?”

“ไม่สนใจ”

“คนนั้นชื่อบลานช์ ฟาฟร์ ฟาฟร์กับมาร์โซ ทักทายกันหน่อยสิ”

บลานช์ ฟาฟร์ยังอยู่ท่าเดิมตอนกำลังหั่นพิซซ่า แค่ยกคอขึ้นนิดแล้วจ้องเขม็งไปที่อ็องรี มาร์โซ

มาร์โซเองก็ไม่สนใจเด็กผมสีบลอนด์แพลทตินัมคนนั้นเหมือนกัน

พอสบตากันได้ไม่นาน เขาก็หันกลับมายกเรื่องที่อยากถามโกฮุนต่อ

“จะไปๆ มาๆ แบบนี้ถึงเมื่อไหร่?”

“ทำไมเหรอครับ”

“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง”

โกฮุนงับพิซซ่าคำโต แล้วค่อยๆ เรียบเรียงความคิด

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับสาธารณรัฐเกาหลีแล้ว ตลาดยุโรปกับอเมริกาเหนือใหญ่กว่าและทำงานได้สะดวกกว่า

ยิ่งสำหรับโกฮุนที่ไม่ต้องใช้เวลาปรับตัวด้านภาษาและวัฒนธรรม ก็แทบไม่มีเหตุผลให้ลังเล

“จริงๆ คุณปู่ก็กำลังดูๆ ไว้อยู่ครับ”

“งั้นเหรอ? ที่ไหน”

อ็องรี มาร์โซกดความดีใจไว้ไม่อยู่ เสียงสูงขึ้นทันที

“เบอร์แบงก์?”

อ็องรี มาร์โซถลึงตาใส่โกฮุนที่ยังหน้าตาเฉยกินพิซซ่า

“แคลิฟอร์เนีย?”

“ครับ”

“ทำไมต้องที่นั่น!”

“มีบ้านที่เคยอยู่มาก่อนด้วย แล้วก็เหมาะกับทำงานภาพยนตร์”

“แค่นั่นแหละ? ถึงจะไปอยู่ที่นั่นเนี่ยนะ?”

“ทำไมเดือดอีกล่ะครับ แค่เก็บไว้เป็นตัวเลือกเฉยๆ”

“แล้วมีที่ไหนอีก”

“นิวมัลเดน”

พอโกฮุนเอ่ยถึงลอนดอน เส้นเลือดตรงขมับของอ็องรี มาร์โซก็ปูดขึ้นมา

ทิ้งนครแห่งศิลปะ เมืองที่ตัวเองอาศัยอยู่คือปารีสไว้ข้างหลัง แล้วไปพูดถึงเบอร์แบงก์กับลอนดอน มันน่าอึดอัดจะตาย

“บ้านที่ปารีสก็มีไม่ใช่รึไง! เขตก็อบแลง ถนนโธมัส มันน์ เลขที่ 12-14 เอาไปขายกินที่ไหนแล้ว!”

โกฮุนกะพริบตาปริบๆ

“มาร์โซรู้ได้ยังไงครับ”

“อะไรนะ?”

“ผมถามว่ารู้ได้ยังไงว่ามีบ้านอยู่ที่เขตก็อบแลง”

เขาบอกไม่ได้หรอกว่าเพราะสงสัยอดีตของโกฮุนเลยไปสืบประวัติมา

อ็องรี มาร์โซรีบหมุนสมอง

“ก็ที่นั่น”

“ที่นั่น?”

“จะซื้อแล้ว ปรากฏว่าเป็นชื่อของนาย”

“จะซื้อเนี่ยนะครับ?”

อาร์แซงรีบออกหน้ามาแทน เพราะอ็องรี มาร์โซเป็นคนโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย

“ตั้งแต่พัฒนาเมืองใหม่ ราคาที่ดินก็ขึ้นต่อเนื่องครับ นอกจากที่นั่น เรายังอยู่ระหว่างซื้ออีกหลายแห่ง”

โกฮุนพยักหน้า

“ไม่ขายครับ มีผู้เช่าอยู่ด้วย”

“ไม่ต้องการ!”

อ็องรี มาร์โซอารมณ์เสีย เคาะโต๊ะเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว

“ทำไมโกรธขนาดนั้น?”

“ก็เขาไม่ขายบ้านไง แย่ชะมัด คงคิดว่าพอทำท่าโกรธแล้วจะดูเท่ละมั้ง”

“ฉันไม่เข้าใจว่าลุงคนนั้นโกรธเรื่องอะไร”

“คิดว่าพอดูเท่ก็พอแล้วน่ะสิ”

“……?”

ขณะเดียวกัน บลานช์ ฟาฟร์กับชาชีฮยอนก็กำลังนินทาซึ่งๆ หน้ากันอย่างออกรส