เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ดวงตาของอาเหว่ยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

เฉินหยูพูดขึ้นอย่างเยือกเย็นว่า:

“ตอนม.ต้น นายเริ่มไปเรียนในเมือง และนั่นคือครั้งแรกที่นายได้สัมผัสกับการใช้อินเทอร์เน็ต”

“แต่นายไม่เหมือนกับเด็กติดเกมคนอื่น ๆ”

“นายไม่ได้ชอบเล่นเกม แต่กลับชอบดูอุลตร้าแมน”

“แม้ว่าค่าชั่วโมงอินเทอร์เน็ตที่อำเภอจะไม่แพง แต่เงินค่าขนมที่คุณยายให้มีแค่วันละ 3 หยวนเท่านั้น”

“เพื่อที่จะมีเงินไปดูอุลตร้าแมน นายเลยหาเรื่องโกหกต่าง ๆ เพื่อไปขอเงินจากคุณยาย”

“จนวันหนึ่ง คุณยายจับได้ว่านายโกหก แกโมโหมากจนจะลงมือตี”

“แต่นายกลับไม่สำนึกว่าตัวเองผิด คิดแต่ว่าบ้านมีนายเป็นเด็กคนเดียว เงินก็ต้องเป็นของนายอยู่ดี”

“ให้ตอนนี้หรือให้ตอนหลังก็เหมือนกันทั้งนั้น การที่แกตีเพราะเรื่องแค่นี้ ทำให้นายโมโหมาก”

“นายผลักคุณยายล้มลงกับพื้น และยืนมองแกด้วยสายตาเย็นชา จนกระทั่งแกโมโหมากจนหัวใจวาย”

“คุณยายร้องขอให้นายหยิบยาให้ แต่สุดท้ายนายกลับนิ่งเฉย”

“สุดท้าย คุณยายก็ตายต่อหน้านาย”

เฉินหยูกล่าวเสียงเย็นชา:

“ตั้งแต่เด็กจนโต นายเติบโตมาโดยมีคุณยายเป็นคนเลี้ยงดู”

“แม้ว่าบ้านจะยากจนแค่ไหน แกก็ไม่เคยให้นายอดอยากเลยสักครั้ง”

“แต่นี่คือนายทำชั่วครั้งแรก และนับตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครควบคุมนายได้อีก”

“นายใช้ชีวิตอย่างไร้การควบคุม ใช้เงินเก็บของคุณยายจนหมดสิ้น และเริ่มคบค้ากับคนเลวในสังคม”

“นายเริ่มเสพติดอินเทอร์เน็ต รู้ข้อมูลข่าวสารมากกว่าคนรุ่นเดียวกัน”

“กระทั่งเมื่อถูกจับ นายก็รู้ดีว่าตัวเองจะไม่ถูกลงโทษหนัก”

“นายเคยชินกับการถูกคนรอบตัวประจบสอพลอ แม้แต่ตำรวจนายก็ไม่สนใจ”

“เพื่อท้าทายตำรวจ นายจึงพูดออกมาว่า นายจงใจมองดูคุณยายหัวใจวายตายต่อหน้านาย”

“ในมือนายมียาอยู่ แต่ก็ไม่ได้ให้ยายของนายเลย”

สำหรับคนที่ทำร้ายคนในครอบครัว และไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์แบบนี้ เฉินหยูไม่มีวันยอมอภัย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่มีท่าทีเป็นมิตรกับอาเหว่ยเลย

การจัดการอาเหว่ยเป็นหน้าที่ของตำรวจ

ส่วนหน้าที่ของเฉินหยู คือการเปิดโปงธาตุแท้ของคนเลวแบบนี้

และส่งมันไปให้ตำรวจจัดการ

แม้ว่าคุณยายจะเสียชีวิตไปหลายปี ร่างของแกก็เหลือแค่เถ้ากระดูก

แม้จะบอกตำรวจไป ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดเพิ่มเติมกับอาเหว่ยได้

เมื่อเห็นอาเหว่ยกำลังจะโต้แย้ง เฉินหยูยิ้มเยาะพร้อมกล่าวว่า:

“ฉันรู้นะว่านายกำลังจะพูดอะไร นายคงจะบอกว่าฉันดูถูกนายที่เคยติดคุก แล้วจงใจโยนความผิดให้นาย”

“ไม่ต้องรีบร้อน เรามาว่ากันทีละประเด็น”

“ตามกฎหมาย หากมีแต่คำให้การของผู้ต้องสงสัย แต่ตำรวจไม่มีหลักฐาน ก็ไม่สามารถตัดสินโทษได้”

“แม้จะเอาผิดนายในเรื่องนี้ไม่ได้ แต่สิ่งที่นายพูดไว้ก็ถูกบันทึกเป็นหลักฐาน และตอนนี้ก็ยังอยู่ในคลังข้อมูลของสถานีตำรวจในพื้นที่”

“ส่วนนายบอกว่า ชาวบ้านให้อภัยและยอมรับนายกลับเข้ามาใหม่ นั่นก็เป็นเรื่องโกหก!”

เฉินหยูเคาะโต๊ะเบา ๆ ก่อนมองอาเหว่ยด้วยสายตาเย้ยหยัน

“พวกเขาไม่ได้ให้อภัยนาย แต่พวกเขาไม่กล้าปฏิเสธ”

“แม้ว่านายจะติดคุกไปหลายปี แต่ความกลัวที่นายเคยฝากไว้ในใจชาวบ้านก็ไม่เคยจางหายไปเลย”

โจวเข่อซินแทบอยากจะตบหน้าตัวเอง

ความใจอ่อนของเธอมันช่างไร้ค่า

เธอถึงขั้นสงสารคนชั่วแบบนี้ได้อย่างไร

“อาเหว่ย แกมันเลว! ฉันถึงขั้นถูกแกหลอกได้!”

โจวเข่อซินตะโกนด่าออกมาด้วยความโกรธ

อาเหว่ยเริ่มรู้สึกกังวลอย่างมาก

ตั้งแต่เริ่มไลฟ์ขายของ เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเฉินหยูอยู่บ้าง

ว่าคน ๆ นี้รู้ทุกเรื่อง

และเคยช่วยตำรวจจับคนร้ายมาหลายคนแล้ว

แต่เพราะเขาไม่เคยเห็นกับตา ก็เลยไม่เชื่อเต็มร้อย

ครั้งนี้ที่เชื่อมต่อไลฟ์กับเฉินหยู เขาหวังจะแบ่งเบาความผิดของตัวเองด้วยการเบี่ยงเบนประเด็น

และเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก

ใครจะไปคิดว่า เฉินหยูจะไม่เล่นตามกฎ

แถมยังเปิดโปงเรื่องเก่า ๆ ของเขาอย่างหมดเปลือก

ทันใดนั้น มีผู้ชมคนหนึ่งส่งข้อความขึ้นมาบนหน้าจอว่า:

“ในเมื่ออาเหว่ยยังร้ายกาจเหมือนเมื่อก่อน ทำไมไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แต่กลับมาเป็นนักไลฟ์ขายของ?”

เฉินหยูหันไปมองอาเหว่ยที่สีหน้าเปลี่ยนไปหลากหลาย ก่อนตอบว่า:

“เหตุผลที่เขาทำแบบนี้ มันเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในคุกของเขา”

หลังจากติดคุกอยู่สามปี อาเหว่ยไม่ได้สำนึกผิดเลย

เขาคิดว่าตัวเองแค่โชคร้าย

เมื่อก่อนไม่มีประสบการณ์ และชอบอวดตัวต่อหน้าผู้คน จึงถูกจับได้ง่าย ๆ

ในเรือนจำ มีนักโทษหลายคนที่เคยต้องโทษซ้ำ ๆ

พวกนั้นเล่าให้ฟังว่า

หลังจากพ้นโทษ จะถูกหน่วยงานในพื้นที่คอยจับตาดู

อาเหว่ยจึงเรียนรู้จากบทเรียนและประสบการณ์ของคนอื่น

ถ้ากลับไปตั้งแก๊งอีกครั้ง คงจะถูกจับตาอย่างรวดเร็ว

เขาจึงเริ่มหลอกลวงเจ้าหน้าที่รัฐ

ด้วยการแสร้งทำตัวเป็นนักไลฟ์ที่ช่วยเหลือคนยากจนและเผยแพร่พลังบวก

“ตอนเริ่มไลฟ์แรก ๆ เขาก็จะคัดลอกคำคมสร้างแรงบันดาลใจมาจากอินเทอร์เน็ต เพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองเป็นสตรีมเมอร์ที่เผยแพร่พลังบวก”

“เขาจะพูดให้กำลังใจผู้ชม บอกให้ตั้งใจทำงาน กตัญญูต่อพ่อแม่ ดูแลครอบครัว และอย่าทำผิดกฎหมาย”

“เขาไม่ได้สนใจเลยว่าจะมีคนติดตามเยอะแค่ไหน หรือขายของได้หรือเปล่า”

“สิ่งที่เขาทำไปทั้งหมด เป็นเพียงการหลอกให้เจ้าหน้าที่รัฐตายใจ คิดว่าเขากลับตัวแล้วจริง ๆ”

“พอหน่วยงานรัฐคลายการจับตามอง เขาถึงเริ่มกลับมารวบรวมพวกพ้องใหม่ได้อย่างสบายใจ”

แต่ใครจะไปรู้ว่า

ช่วงไม่กี่ปีนี้ มีนักโทษพ้นโทษหลายคน ใช้วิธีเดียวกันนี้สร้างภาพในโลกออนไลน์

ผู้ชมบางคนยังหลงเชื่อไปกับเรื่องพวกนี้

แฟนคลับของเขาก็เพิ่มขึ้นทุกวัน และยอดขายผลไม้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“สิ่งที่เขาเคยตั้งใจใช้โลกออนไลน์เพื่อซ่อนตัวและฟอกตัวเอง กลับกลายเป็นว่าเขาดันมีแฟนคลับหลักแสน”

“หาเงินได้เยอะจนแทบนับไม่ไหวแล้ว”

พอเฉินหยูพูดจบ เหล่าผู้ชมในไลฟ์ก็แทบจะระเบิด

"นี่มนุษย์แบบนี้ทำได้จริงเหรอ?"

"ความทุกข์ไม่จำเป็นต้องสรรเสริญ ความดีความชั่วไม่ควรถูกบิดเบือน คุณหมอเฉินทำถูกต้องแล้ว"

"พวกที่ชมว่า ‘ลูกผู้ชายกลับใจ’ ออกมาหน่อยสิ มาดูหน้ากันหน่อย"

"อีกแล้ว หนนี้ขัดขวางช่องทางหาเงินของพวกคนในคุกได้อีกทาง"

"ตอนที่กำลังคิดจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์ก็เคยคิดจะใช้เรื่อง ‘อดีตนักโทษ’ มาเป็นจุดขาย พอค้นหาดูดันเจอว่ามีคนทำกันเกลื่อนแล้ว"

"นี่มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ! ดาราที่ทำผิดกฎหมายโดนแบน แต่พวกนักโทษที่พ้นโทษกลับได้อาศัยการเล่าประสบการณ์ในคุกมาเป็นอินฟลูเอนเซอร์"

อาเหว่ยหน้าซีดขาว ใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาพยายามรักษาท่าทีให้ดูสงบนิ่ง พูดออกมาว่า:

“คุณเป็นไลฟ์สตรีมเมอร์ที่มีผู้ติดตามนับล้าน ทำไมต้องมาเล่นงานคนตัวเล็ก ๆ อย่างผมด้วย?”

“ผมเคยทำผิดจริง แต่ไม่ได้เลวร้ายขนาดที่คุณพูด”

“แค่เพราะคุณดูถูกผม คุณถึงกล่าวหาผมโดยไม่มีหลักฐาน”

“ถ้าคุณยังพูดต่อไป ผมจะฟ้องคุณแน่!”

เฉินหยูยิ้มบาง ๆ พร้อมพูดว่า:

“ไม่ต้องลำบากถึงขั้นนั้นหรอก เพราะพวกเขามาถึงหน้าบ้านคุณแล้ว”

“อะไรนะ?!”

อาเหว่ยเผลอหันไปมองประตูโดยอัตโนมัติ

“ส่วนเหตุผลที่พวกเขามาหาคุณ ไม่ใช่เพื่อช่วยคุณเรียกร้องความเป็นธรรม”

“แต่เพื่อพูดคุยเรื่องบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินของคุณต่างหาก”

คำพูดของเฉินหยูยังไม่ทันจบดี อาเหว่ยก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจอย่างที่สุด