หลินซีขับรถออกจากโรงรถใต้ดินของบ้านพักและมุ่งหน้าไปยังบริษัทเฉินฮวาอย่างรวดเร็ว

บนที่นั่งคนขับ

หลินซีมองตรงไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “น้องชาย หยุดเก็บเป็นความลับเถอะ บอกพี่มาเถอะว่ามีเพลงใหม่หรือเปล่า?”

“อืม”

หลินจือไป๋ยอมรับ

จริงๆ แล้วมีเพลงใหม่!

หลินซีดีใจมาก แต่ก็แอบบ่นเล็กน้อยว่า

“ถ้ามีเพลงใหม่ทำไมไม่เอาออกมาก่อนหน้านี้ล่ะ? เราน่าจะอัดให้เสร็จก่อนเริ่มฤดูกาลใหม่แล้วปล่อยวันที่ 1 ไม่ดีเหรอ?”

“คิดว่าตัวเองเป็นนักแต่งเพลงระดับตำนานหรือไง?

“การปล่อยเพลงในชาร์ตเพลงฤดูกาลแต่ละครั้งไม่ใช่ว่าจะสามารถทะลุทะลวงเหมือนเพลง ‘ดับทุกข์’ ได้เสมอไป เว้นแต่ว่าไม่ได้คิดจะเข้าชาร์ตเพลงฤดูกาลตั้งแต่แรก

“ถ้าไม่ได้ก็รอเดือนหน้าแล้วค่อยปล่อยเพลงก็ได้”

“เดือนนี้แหละ”

หลินจือไป๋ไม่สามารถอธิบายมากได้ และเขาก็ไม่ต้องการปล่อยเพลงแบบเร่งด่วนเช่นกัน แต่เพิ่งได้เพลงนี้มาไม่นาน

แผนขั้นที่สองขาดเงินมาก

หลินจือไป๋ไม่อยากรอถึงเดือนหน้าแล้วปล่อยเพลง “ฤดูกาลนี้เพิ่งเริ่ม เราแค่เริ่มวิ่งเข้าสนาม”

“ถ้าเธอยืนยันก็ได้”

หลินซีไม่ห้ามหลินจือไป๋ เพียงแต่พึมพำว่า “โชคดีที่เดือนนี้ไม่มีนักร้องระดับราชาเพลงออกเพลงใหม่”

พูดเสร็จ

หลินซีพูดอีกว่า “เพลงของนาย ‘ดับทุกข์’ ได้อันดับสองในชาร์ตเพลงฤดูกาล นี่เป็นผลงานที่ทำให้ศิลปินทุกคนในแผนกดนตรีที่สิบสามของเราพร้อมให้นายเลือก มีหลากหลายสไตล์ตามที่ต้องการ!”

ฟังดูเป็นคำพูดอะไรน่ะ?

หลินจือไป๋สงสัย “นักร้องระดับราชาเพลงก็ได้เหรอ?”

หลินซีหยุดชะงัก น้องชายคนนี้ทำไมถึงถามเรื่องที่ไม่ควรพูด?

เธอถอนหายใจเบาๆ “เฉินฮวามีแผนกดนตรีทั้งหมด 20 แผนก แต่มีนักร้องระดับราชาเพลงแค่ 2 คนและนักร้องระดับราชินีเพลงเพียง 2 คน ซึ่งแผนกของเราไม่มีเลย”

“น้อยขนาดนั้น?”

“นักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงก็ยิ่งน้อย”

หลินซีส่ายหัว “คิดว่านักร้องระดับราชาเพลงเป็นของธรรมดาเหรอ? แม้แต่บริษัทผู้นำในวงการดนตรีอย่างเทียนกวงยังมีนักร้องระดับราชาเพลงเพียงห้าคน ยกตัวอย่างเช่นโจวหานจิ้นที่นายเจอเมื่อเดือนที่แล้ว หนึ่งในห้านักร้องระดับราชาเพลงของเทียนกวง ถ้าไม่ใช่เพราะเจอเขา นายคงขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงฤดูกาลได้แล้ว”

โจวหานจิ้น?

หลินจือไป๋คิดว่า “เขาเก่งจริงๆ”

เดือนที่แล้ว หลินจือไป๋ก็สนใจชาร์ตเพลงฤดูกาล จึงรู้สึกสงสัยและฟังเพลงของเขา พบว่าการแต่งเพลงไม่ได้ดีกว่า ‘ดับทุกข์’ มากนัก แถมยังด้อยกว่าเล็กน้อยด้วย

แต่เป็นความเห็นของหลินจือไป๋เอง

หลินจือไป๋คิดว่าเพลงนี้เด่นจริงๆ เพราะนักร้อง โจวหานจิ้น เป็นนักร้องระดับราชาเพลงของเทียนกวง ทำให้ผู้ฟังหลงใหลในเสียงของเขาอย่างสมบูรณ์

“เธอต้องเข้าใจว่านักร้องระดับราชาเพลงนั้นยากเย็นแค่ไหน…”

หลินซีอธิบายให้หลินจือไป๋ฟัง “ในวงการดนตรี นักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงคืออันดับหนึ่ง ถัดมาคือนักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลง แม้แต่นักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลงยังต้องเคารพนักแต่งเพลงระดับตำนาน”

“แน่นอน”

“นักร้องระดับราชาและราชินีต้องทำตัวต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้านักแต่งเพลงระดับพ่อเพลง เพราะนักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงเป็นเจ้าของวงการดนตรี นี่เป็นความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

หลินจือไป๋พยักหน้า

มีนักร้องบางคนที่เป็นเอกลักษณ์ มีเสียงที่เหมือนกับลูกรักพระเจ้า ร้องเพลงอะไรก็มีเสน่ห์ นักร้องแบบนี้เมื่อนักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงร่วมมือกัน มักจะเป็นความสำเร็จร่วมกัน เพราะเพลงบางเพลงไม่ใช่ว่าใครจะร้องได้

คุยกันต่อไป

บริษัทก็ใกล้ถึงแล้ว

เมื่อขับรถเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของบริษัทเฉินฮวา

หลินซีพูดขึ้นว่า “นักร้องระดับราชาเพลงของเฉินฮวา สองคนอยู่ในแผนกหนึ่งและแผนกสาม คนที่อยู่ในแผนกสาม นายสามารถลืมไปได้เลย เพราะหัวหน้าแผนกสามคือหลินหลิว หญิงคนนี้ปีที่แล้วแอบลอบดึงคนไปหลายคนไม่รู้ว่าเสนอสวัสดิการอะไรให้บ้าง ครอบครัวของเธอช่างเจ้าเล่ห์ หัวหน้าแผนกหนึ่งนี้ฉันอาจจะช่วยพูดให้ได้”

หัวหน้าแผนกสามคือหลินหลิว?

หลินหลิวคือลูกสาวที่รักของลุงคนที่สาม

หลินจือไป๋ยกคิ้วขึ้นเบาๆ “ถ้าร่วมงานกับนักร้องระดับราชาของแผนกอื่น สุดท้ายจะนับเป็นผลงานของใคร?”

“ยุ่งยากมาก”

หลินซียิ้มแห้งๆ “ต้องขึ้นอยู่กับการเจรจาของทั้งสองฝ่าย แต่ถ้าเป็นนักร้องระดับราชาเพลง ผลงานส่วนใหญ่จะนับเป็นของพวกเขา เราไม่สามารถควบคุมได้”

“งั้นไม่ต้องละ”

หลินจือไป๋ไม่คิดจะหานักร้องจากแผนกอื่น เขาเป็นคนที่เข้าใจโจทย์ดี ข้อความในภารกิจของระบบระบุว่า “นำแผนกดนตรีที่สิบสามของเฉินฮวาขึ้นชาร์ตเพลงฤดูกาลอีกครั้ง” ชัดเจนว่าต้องหาคนในแผนกของพี่สาว

ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายคือการสนับสนุนให้พี่สาวเลื่อนขั้น

หากไม่มีผลงานพี่สาวจะเลื่อนขั้นในเฉินฮวาได้อย่างไร?

หลินซีจอดรถเสร็จแล้ว แต่ยังไม่รีบลงจากรถ เธอหันมาจ้องหลินจือไป๋

“เป็นอะไร?”

หลินจือไป๋รู้สึกแปลกที่เธอจ้องมองเขา

หลินซีพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันหวังว่าเธอจะไม่ต้องกังวล และไม่ต้องคิดถึงผลงานของฉัน สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องการนักร้องแบบไหน คนธรรมดาไม่สามารถทำได้ทุกอย่าง”

หลินจือไป๋รู้สึกอบอุ่นใจ “เธอหลงตัวเองหรือผลงานไม่สำคัญแล้ว?”

หลินซีทำหน้าที่ไม่เต็มใจ “ผลงานยังสำคัญ แต่ไม่มีอะไรสำคัญกว่าน้องชายของฉัน”

หลินจือไป๋โบกมือ “เพลงนี้ถ้าพูดว่ายากก็ยาก พูดว่าง่ายก็ง่าย ถ้ารู้สึกถูกต้องก็ทุกอย่างถูกต้อง คิดว่าน่าจะหานักร้องที่เหมาะสมได้ ฉันก็ไม่อยากร่วมงานกับนักร้องระดับราชาเพลง”

“ทำไม?”

“นักร้องระดับราชาเพลงแพงเกินไป”

หลินซีหัวเราะ “การร่วมงานกับนักร้องระดับราชาเพลงจะทำให้ส่วนแบ่งของเธอลดลง แต่เธอเป็นลูกหลานของเศรษฐี จะสนใจเรื่องนี้ทำไม?”

“สนใจ”

หลินจือไป๋แต่ก่อนอาจไม่สนใจเรื่องเงิน แต่ตอนนี้ต่างไป

เพื่อดำเนินแผนขั้นตอนที่สอง เขาต้องสะสมเงินมากมาย ร่วมงานกับนักร้องระดับราชาแล้วรายได้จะน้อยลงมาก นอกจากนี้การจะเลื่อนขั้นในเฉินฮวา ต้องมีผู้ติดตามสนิทใจกับนักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลงจริงๆ

แต่ถ้าตนเองสามารถฝึกนักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลง นั่นจะเป็นผู้ติดตามสนิทใจ

หลินจือไป๋เข้าใจดีว่า อยากให้คนอื่นยอมรับฟัง ต้องให้สิ่งที่พวกเขาต้องการ

“ได้”

หลินซีลงจากรถแล้วถามว่า “เธอต้องการนักร้องแบบไหน?”

“ไม่เด็กเกินไป ต้องมีประสบการณ์”

หลินจือไป๋คิดว่าเสียงเด็กๆ ดูไม่มีประสบการณ์ ไม่เกี่ยวกับการร้องเพลง บางครั้งต้องยอมรับว่าน้ำพริกเก่าเผ็ดกว่า

“อืม แล้วไงอีก?”

“เสียงต้องมีความกร้านเกรียมบ้าง”

“ต่อไป”

“เพลงนี้ต้องการความผันผวนทางอารมณ์สูง”

“หมดแล้ว?”

“แค่นี้ก่อน”

หลินจือไป๋คิดไม่ออกว่าอะไรอีก

หลินซีพยักหน้า “ในแผนกมีคนที่เหมาะสม นักร้องที่มีชื่อเสียงไม่เป็นปัญหา ฉันจะบอกพวกเขาตอนนี้ เธอรออยู่ข้างบน แต่คงจะกระทันหันเกินไป บางคนอาจมาบ่าย เธอดูว่าใครเหมาะสม”

“ตกลง”

พี่ช่วยคัดคนมีวาสนา

เอ้อ คือเพลงหาคนมีวาสนา