บทที่ 26 ฉันเห็นนายเป็นเพื่อน แต่นายกลับ…

จริง ๆ เรื่องก็จบลงแค่นี้ แต่พอเหลยจุนเห็นเฉินโม่ยังคงจับมือเขาไว้นิ่งไม่ยอมปล่อย ก็มองด้วยความสงสัย

“เรื่องอื่นไม่มีแล้วนะ ยังมีอะไรอีกเหรอ?”

“เอ่อ ก็ไม่มีเรื่องใหญ่หรอกครับ คือ…เมื่อกี้ผมบอกว่าเร่ร่อนมาครึ่งชีวิตน่ะเป็นเรื่องจริง ผมอาจไม่สนใจเรื่องเงิน แต่ผมสนใจการมีชีวิตมากกว่า ตอนนี้ลำบากอยู่ บริษัทจะให้ผมเบิกล่วงหน้าหนึ่งเดือนก่อนจะได้ไหมครับ?”

เฉินโม่ยิ้มแหย ๆ ทำท่าถูมือเหมือนแมลงวัน

เหลยจุนเองก็ดูแปลกใจ เพราะไม่ได้คิดว่าเฉินโม่จะถามเรื่องนี้ขึ้นมา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“งั้นเดี๋ยวก่อนนะ”

เหลยจุนเปิดลิ้นชักหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เขียนอะไรบางอย่างลงไปแล้วยื่นให้เฉินโม่ พร้อมชูนิ้วหนึ่งนิ้ว

“เบิกเงินล่วงหน้าน่ะคงไม่ได้ เพราะบริษัทไม่เคยมีธรรมเนียมนี้ แล้วฉันก็ไม่คิดจะสร้างมาตรฐานใหม่ด้วย

ผมจะให้คุณยืมเป็นการส่วนตัวจำนวนนี้ คุณเอาใบนี้ไปยื่นที่ฝ่ายการเงินได้เลย แต่จำไว้ พอผ่านทดลองงานแล้วต้องคืนผมนะ”

“เอ่อ เกรงใจจัง…อ้าว เฮ้ย!”

เดิมทีเฉินโม่นึกว่าชูหนึ่งนิ้วคงหมายถึง 1 หมื่น แต่พอมองตัวเลขบนกระดาษ กลับพบว่าเป็นเลขหนึ่งตามด้วยศูนย์อีกห้าตัว เขาถึงกับตาโต รีบขยี้ตาอีกที

“โห แบบนี้สิถึงเรียกว่า ‘ใจกว้าง’ ของจริง กับคนระดับเขา ขั้นต่ำเริ่มที่แสนเดียวเองเนอะ…

เออ แต่คิดอีกทีฐานะต่างกัน นายให้ 1 แสนคงเหมือนผมให้ 10 หยวนมั้ง”

“เอ่อ…ว่าแต่ฝ่ายการเงินอยู่ที่ไหนนะ?”

“ออกจากห้องแล้วเลี้ยวซ้าย ไปสุดทาง”

ยังพูดไม่ทันจบ เฉินโม่ก็หายตัววับไปเหมือนลมพัด

“แล้วค่อยเลี้ยวขวา ห้องที่สามนับจากหัวมุม…”

เหลยจุนมองตามหลังอีกฝ่ายพลางส่ายหน้าพลางยิ้ม

“เจ้านี่… ก็ยอมรับนะว่าวันนี้ฉันเองก็เสี่ยงอยู่เหมือนกัน แต่ก็ช่างเถอะ ของแบบนี้จะได้ผลหรือไม่ก็ต้องลองดู”

ยามอาทิตย์อัสดง

รัตติกาลย่างกราย

ที่ถนนกุ่ยเจีย

ร้านหูต้า

ในฐานะร้านเก่าแก่บนถนนกุ่ยเจีย ใคร ๆ ต่างพูดว่า

“อยากกินกุ้งเครย์ฟิชในปักกิ่ง ต้องมากุ่ยเจีย แล้วต้องเลือกร้านหูต้า”

ด้วยคติ

“ไม่เปิดสาขาข้ามถนนนี้ ไม่มีแฟรนไชส์”

ทำให้ร้านหูต้ามีสาขาในถนนกุ่ยเจียถึง 5 สาขา แสดงให้เห็นถึงความกล้าของเจ้าของกิจการ แต่ถึงจะมีตั้งหลายสาขา พอตกกลางคืน ลูกค้าก็ยังแน่นทุกครั้ง ต้องยืนรอคิวกันเป็นวง ๆ

ดีที่ช่วงนี้คนส่วนใหญ่ยังเบียดเสียดอยู่ในรถไฟใต้ดินช่วงเลิกงาน ร้านหูต้าจึงยังไม่ต้องรอคิวยาว

เฉินโม่กับซุนจื่อเหวยสองคนกินกันอย่างอดอยากเหมือนไม่ได้แตะอาหารมานาน ถึงขนาดไม่สนใจเหล้าด้วยซ้ำ ใส่ถุงมือพลาสติกแล้วตะลุยแกะกุ้งกันอย่างเมามัน

ไม่มีทางเลือกจริง ๆ ตอนเที่ยงทั้งสองแค่กินบะหมี่หลานโจวคนละชาม ตอนนี้เลยหิวอย่างหนัก

ซุนจื่อเหวยจัดการจานกุ้งผัดกระเทียมแบบฟาดเรียบ แล้วโบกมือเรียกพนักงานขอเพิ่มอีกจาน

ตอนนั้นเองเขาจึงหันมามองเฉินโม่เพื่อปลอบ

“ตั้งแต่เราออกมาจาก Xiaomi ฉันก็เห็นนายดูซึม ๆ เหมือนคนท้องผูกอยู่ตลอด ไม่ใช่แค่เพราะสอบสัมภาษณ์ไม่ผ่านหรอกมั้ง ไม่น่าคิดมากขนาดนั้น ลองดูฉันสิ ‘จะอยู่จะตายก็ค่อยว่ากันใหม่’ หนักกว่านี้ฉันก็เจอมาแล้ว!”

“เฮ้อ ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก” เฉินโม่ทำท่าจะพูดแล้วก็หยุด ถอนหายใจยาว

หลังสัมภาษณ์เสร็จ เฉินโม่รออยู่หน้าตึกสักพักจนซุนจื่อเหวยตามออกมา สีหน้าของอีกฝ่ายตอนนั้นก็บอกชัดเจนว่า “สอบตก” เขาก็เลยไม่รู้จะเปิดปากบอกอย่างไรดี จะให้บอกไปตรง ๆ ว่า “ฉันได้งานแล้วนะ แถมเป็นผู้จัดการด้วย” มันจะดูยังไงกัน

‘ถ้าพูดไปจริง ๆ อาจไม่ทันได้กินกุ้ง ก็คงถูกหมอนี่จิกหัวตายตรงนั้นแน่ ๆ เฮ้อ ปล่อยให้ผ่านไปก่อนแล้วกัน ค่อยหาวิธีบอก’

“หืม ไม่ใช่เรื่องนี้เหรอ?” ซุนจื่อเหวยทำหน้างง “แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ? ก่อนเข้าสัมภาษณ์นายยังดูสุขุมมากอยู่เลยนะ ตอนนี้กลับทำท่าเหมือน ‘เอาวะ ยังไงก็ช่างเถอะ’ ไปได้”

“ช่างเถอะ อย่าพูดถึงฉันเลย นายเป็นไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ สัมภาษณ์เป็นไงมั่ง?”

พูดถึงเรื่องนี้ ซุนจื่อเหวยก็อัดอั้น

“ไม่ต้องพูดถึงเลย ตอนแรกก็ตอบคำถามได้ดีอยู่หรอก แต่ตอนช่วงตอบเร็ว ดันโดนสองตัวแสบทำท่าหมั่นไส้จนฉันเสียสมาธิเลยล่มไม่เป็นท่า ไม่งั้นฉันคงได้ผ่านเข้ารอบสามไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในสถานการณ์จริงล่ะก็ ฉันคงกระทืบมันทั้งสองไปแล้ว!”

พูดจบ ซุนจื่อเหวยก็อวดกล้ามแขนง้อ ๆ เหมือนนักเพาะกาย กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน

หลังจากนั้นก็ทำท่าเคี้ยวกุ้งซ่วบ ๆ เหมือนในจานคือสองคนที่เขาแค้นใจ

“ราวกับคนที่บอกให้ทำใจให้กว้างเมื่อกี้ไม่ใช่นายแฮะ…”

ซุนจื่อเหวยเหลือบมองถุงกระดาษข้างตัวเฉินโม่ “ว่าแต่นายซื้ออะไรมาเหรอ? ปิดมิดชิดเชียวนะ ก่อนสัมภาษณ์ฉันก็เห็นว่านายไม่มีอะไรติดมือ นอกจากเรซูเม่ ไม่ใช่ว่านายตั้งใจจะปลอบใจฉันที่ไปสัมภาษณ์พลาดหรอกนะ? เมื่อไหร่นายจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ขนาดนี้กัน?”

“แหม เกรงใจจัง เอามาให้ฉันเหรอ… ขอบใจนะ!”

ปากก็ว่าเกรงใจ แต่มือดันเอื้อมไปหยิบถุงหน้าตาเฉย

ทว่าซุนจื่อเหวยเร็ว เฉินโม่ก็เร็วกว่า คว้าถุงกลับมาทันที

“เอาล่ะ บอกความจริงให้นายรู้ดีกว่า…”

เฉินโม่หยิบปึกธนบัตรสองปึกออกมาจากในถุง

“แปะ!”

วางดังปึกลงบนโต๊ะ พร้อมถอนหายใจจริงจัง

“เราเป็นเพื่อนกัน ฉันฝากนายทำงานให้หน่อยละกัน เอาเงินสองหมื่นนี่ไปก่อนถือว่าเป็นค่าเริ่มต้น”

“เฮ้ย! นายไปเอาเงินมาจากไหนตั้งเยอะแยะ?”

ซุนจื่อเหวยเหมือนจะนึกอะไรออก ดวงตาเบิกกว้าง ทำหน้าตกใจ มือที่ยังสวมถุงมือพลาสติกชี้ไปที่เฉินโม่ สั่นระริก

“เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน นายคิดจะ ‘กิน’ ฉันเหรอ…?”

“บ้าสิ! ไอ้สมองคิดตลกอะไรของนายน่ะ?”

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของซุนจื่อเหวยก็ดังขึ้น เสียงริงโทนคือเพลงรักพันปีของวง F.I.R.

“ข้ามความทุกข์ทรมานข้ามพันปี เพื่อค้นหาคำตอบเดียว… ร่องรอยที่เธอทิ้งไว้เป็นดั่งเข็มทิศให้ฉัน ยามราตรีไม่เคยอ้างว้าง…”

“ชิ! กลับไปต้องเปลี่ยนเสียงเรียกเข้านี่ใหม่ซะแล้ว”

ซุนจื่อเหวยกดรับสาย พูดแบบไม่ค่อยสุภาพ

“ฮัลโหล ใครครับ?”

ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสุภาพนอบน้อมทันที

“อ๋อ ท่านผู้จัดการ… ครับ ๆ ผมเองซุนจื่อเหวย

อะไรนะ? ผมผ่านแล้วเหรอ?!

อ้อ ครับ ๆ ท่านบอกให้มารายงานตัวเช้าวันจันทร์หน้า 9 โมงครึ่ง ที่คุณเฉินโม่ ‘ผู้จัดการเฉิน’ ใช่ไหม? ไม่มีปัญหาครับ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมมาตรงเวลาแน่นอน ขอบคุณมากครับ!”

พูดจบก็วางสาย แล้วก็ยกแขนขึ้นโห่ร้อง “เยส!” เสียงดังลั่น จนลูกค้ารอบข้างคิดว่ามีซอมบี้คืนชีพ

เฉินโม่รีบกุลีกุจอขอโทษขอโพยทุกคน ทำท่าชี้ไปที่หัว

“ขอโทษจริง ๆ ครับ เพื่อนผมมีปัญหาด้านจิตนิดหน่อย เพิ่งออกจากโรงพยาบาล…”

“ฮ่า ๆ ฉันผ่านแล้วเว้ย! เห็นมั้ย ๆ เงินเดือนนี่มันช่าง…!”

ซุนจื่อเหวยดีใจกระโดดโลดเต้นเหมือนตัวปล่อยจากกรง

เฉินโม่ส่ายหน้าระอาในใจ

‘เฮ้อ เหลยจุนก็เป็นเสือใหญ่จริง ๆ รู้จักวางหมากเก่ง ถึงขนาดให้ฝ่ายบุคคลโทรมาบอกข่าวดีนี้ ช่างรู้จักสร้างบุญคุณผูกใจคน นี่ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้ ฉันก็คงใช้สารพัดวิธีมัดซุนจื่อเหวยเข้ามาให้ได้อยู่ดี’

ซุนจื่อเหวยดีใจจนเหมือนหนอนกระดึ๊บ พูดเสียงตื่นเต้น

“นายน่าจะไม่ได้ยินเมื่อกี้นะ ผู้จัดการฝ่ายเทคนิคของ Xiaomi ชื่อเหมือนกับนายเลยว่ะ ‘เฉินโม่’ นายว่ามันบังเอิญไหม?”

รอยยิ้มของเขาเริ่มแห้งลง พอซุนจื่อเหวยเห็นเงินสองหมื่นบนโต๊ะ แล้วหันมามองสีหน้าของเฉินโม่ที่ยิ้มยากราวกับจะคุมไม่อยู่ ก็เริ่มหวั่นใจ

“.น่าเสียดาย…”