เพราะจ้าวต้าไห่ช่วยพูดให้ สวี่ซื่อเยี่ยนจึงคิดว่าตอนนี้ไม่ควรสร้างศัตรูเพิ่มขึ้น
ครอบครัวสวี่สามารถตั้งรกรากในหมู่บ้านได้ก็ต้องขอบคุณจ้าวต้าไห่ ถ้าไม่ให้เกียรติจ้าวต้าไห่ก็ไม่ดี
“เฉินเต๋อหย่ง ฟังให้ดีนะ วันนี้เพราะเห็นแก่หน้าของลุงจ้าว ฉันจะยกโทษให้นายสักครั้ง รีบไปซะ อย่ามาขวางทางตรงนี้อีก”
เมื่อได้ยินคำนี้ ชายหนุ่มทั้งหลายก็รีบพยุงเฉินเต๋อหย่งขึ้นรถ ครอบครัวเฉินก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
เฉินเต๋อหย่งถูกส่งไปโรงพยาบาลของชุมชน ได้รับการฉีดยา 3 วัน แผลเริ่มบวมลดลงและแผลเริ่มฟื้นตัวแล้ว
ไม่แน่ใจว่าเขาจะมีผลข้างเคียงหรือไม่ แต่ก็เริ่มเดินได้แล้ว
ครอบครัวเฉินก่อเรื่องมาสองครั้ง แต่กลับไม่ได้อะไรเลย ยังทำให้คนในหมู่บ้านเริ่มรำคาญและไม่ค่อยได้รับความสนใจจากชาวบ้าน
ครอบครัวเฉินและครอบครัวสวี่ กลายเป็นศัตรูกันไปแล้วจากสองเหตุการณ์นี้
เวลาผ่านไปไม่นานก็เข้าสู่เดือนแปดตามปฏิทินจีน พืชในไร่ก็ถึงเวลาที่จะเก็บเกี่ยวแล้ว
หน่วยตงเจียงเยี่ยนมีที่ดินทั้งหมดเพียงแค่เจ็ดร้อยกว่าไร่ การเก็บเกี่ยวไม่ยากเท่าไหร่ ทุกคนในหมู่บ้านไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างช่วยกันทำงาน จึงเก็บเกี่ยวข้าวได้หมดในไม่กี่วัน
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศสดใสเย็นสบาย พืชที่ต้องตากแดดก็เอามาตากแดด ส่วนพืชที่ต้องผึ่งลมก็เอามาผึ่ง จากนั้นก็นำถั่วมาทุบ ข้าวโพดมาถอดฝักทั้งหมู่บ้านทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างช่วยกันทำงานอย่างเต็มที่
การปลูกในฤดูใบไม้ผลิและการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดในชุมชนเสมอ
สำหรับคนที่ทำงานกับโสมในหมู่บ้านนั้น ฤดูใบไม้ร่วงยังมีงานสำคัญอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการเก็บโสมเพื่อทำสินค้า
การเจริญเติบโตของโสมมีลำดับขั้นตอนที่ชัดเจน จากเมล็ดถึงการเก็บโสมเพื่อทำสินค้า ใช้เวลาทั้งหมด 6 ปี
ในปีแรก ฤดูใบไม้ร่วง จะนำเมล็ดโสมที่แตกออกแล้วมาหว่านในแปลงโสม
หลังจากเติบโต 3 ปี โสมจะมีขนาดประมาณเท่ากับบุหรี่หรือขนาดเท่ากับนิ้วมือของคน เรียกมันว่า “เมล็ดโสม”
ในฤดูใบไม้ร่วง เมล็ดโสมจะถูกขุดขึ้นจากดิน แล้วคัดเลือกโสมที่มีขนาดดี ไม่มีรอยบาดหรือรอยแผลจากน้ำสกปรก แล้วนำไปปลูกใหม่ในดินที่ดี หลังจากนั้นจะปลูกอีก 3 ปี จึงจะสามารถเก็บโสมเพื่อทำสินค้าได้
ผ่านไป 6 ปี โสมจะมีน้ำหนักประมาณหนึ่งบาทหรือมากกว่านั้น โสมที่ใหญ่ที่สุดอาจจะหนักถึงสามหรือสี่บาท
ความสำเร็จของโสมขึ้นอยู่กับขนาดของโสมต้น ดินที่ใช้ปลูก และการดูแลรักษาในระยะหลัง
โสมมีคุณค่าทางการแพทย์สูงมาก แต่ทรัพยากรโสมในป่ามีจำนวนจำกัด ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงและชิง ก็มีการปลูกโสมในสวนโสมแล้ว
หลายพื้นที่ในเมืองฝูซงมีชื่อที่เกี่ยวข้องกับโสม โดยมากจะเป็นสวนโสมขนาดใหญ่จากปลายสมัยราชวงศ์ชิงและช่วงสาธารณรัฐจีน
ในปัจจุบันสวนโสมส่วนใหญ่เป็นของรัฐ แทบทุกสหกรณ์และหมู่บ้านต่างมีสวนโสมของตัวเอง
สวนโสมของตงเจียงยานไม่มากนัก รวมทั้งต้นโสมในปีที่หกก็มีแค่สองพันกว่าจั้ง ปีที่ทำสินค้าได้จริงๆ ก็มีแค่ห้าร้อยจั้ง
“จั้ง” เป็นคำเฉพาะในวงการโสม โดยปกติหมายถึงพื้นที่ที่มีความยาวหนึ่งจั้งและกว้างห้าฟุต หากแปลงเป็นหน่วยทั่วไป ก็ประมาณห้าตารางเมตร
อย่าคิดว่าแค่ห้าตารางเมตรมันจะน้อย ถ้าดูแลดีๆ ก็สามารถผลิตโสมสดได้สิบหกถึงสิบเจ็ดกิโลกรัม
ถ้าเอามาต้มให้สุกแล้วตากแห้งทำเป็นโสมแดง ก็ประมาณสี่กิโลกรัม ในราคาปัจจุบันก็สามารถขายได้สามถึงสี่ร้อยหยวน
ในสมัยนี้ สามถึงสี่ร้อยหยวนถือว่าเป็นเงินจำนวนมาก ไม่แปลกที่ทุกๆ สหกรณ์ต่างแข่งกันปลูกโสม เพราะมันมีมูลค่าสูงมาก
แน่นอนว่าในภายหลัง เมื่อมีการใช้ปุ๋ยต่างๆ ปริมาณโสมจากสวนโสมสามารถเพิ่มได้ถึงยี่สิบถึงสามสิบกิโลกรัมต่อจั้ง
แต่ราคาของโสมมีความผันผวนมาก ขึ้นอยู่กับผลกระทบจากตลาดโลก หากราคาต่ำ เกษตรกรโสมก็อาจขาดทุนได้
เมื่อทรัพยากรป่าไม้เริ่มขาดแคลน ราคาของโสมก็เริ่มสูงขึ้น
“พรุ่งนี้เริ่มขึ้นเขาเก็บโสม จากนี้ไปฉันจะประกาศรายชื่อ ผู้ที่ได้ชื่อจะต้องมารวมตัวกันที่หกโมงเช้า แล้วไปที่แปลงโสมที่เฉียนชวน”
บ่ายวันที่ 20 กันยายน ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บถั่วเหลืองและขนเก็บเข้าโกดัง หัวหน้าหมู่บ้าน จ้าวต้าไห่ ก็ประกาศดังขึ้น
การเก็บโสมก็มีช่วงเวลาที่ต้องทำ หากเร็วเกินไป โสมจะยังไม่เต็มที่และไม่หนักพอ ส่วนถ้าช้าไป โสมจะไม่ได้คุณภาพที่ดี
โดยปกติแล้ว จะทำการเก็บโสมในช่วงวันใกล้ๆ กับเทศกาลเซี่ยงจือ (ช่วงเวลาก่อนวันกลับฤดูใบไม้ร่วง)
“สวี่ซื่อเยี่ยน สวี่ซื่อเซียน หยางชุนหมิง จ้าวเจี้ยนกั๋ว จ้าวเจี้ยนเช่อ…” หัวหน้าหมู่บ้านอ่านรายชื่อยาวเหยียด
การเก็บโสมคือการขุดโสมออกจากดิน งานนี้ไม่เพียงแต่ต้องใช้กำลัง แต่ยังต้องมีความอดทน
มือจะต้องมั่นคง เพราะถ้าทำงานอย่างรีบร้อนอาจทำให้โสมต้นแตกเสียหาย ซึ่งจะทำให้มูลค่าลดลง
สวี่ซื่อเยี่ยนมีชื่อเสียงว่าเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบและทำงานได้มั่นคง ทุกปีเขาจะต้องเป็นคนที่ทำงานเก็บโสมและปลูกโสม และมักจะเป็นคนแรกที่ถูกเรียกชื่อ
เช้าวันที่ 21 กันยายน เวลา 6 โมงเช้า ชายหนุ่ม 40 คนที่ถูกเรียกชื่อมารวมกันที่หน้าสำนักงานของหมู่บ้าน พร้อมกับอุปกรณ์สำหรับเก็บโสมและกระสอบ ขับรถม้าตรงไปยังแปลงโสมที่เฉียนชวน
แปลงโสมเฉียนชวนอยู่ห่างจากหมู่บ้านประมาณสิบกิโลเมตร อยู่ใกล้กับจุดที่สวี่ซื่อเยี่ยนพาทีมขึ้นไปในป่าก่อนหน้านี้
ทางในป่าคดเคี้ยวและไม่เรียบ รถม้าจึงขับไปได้ไม่เร็ว หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงแปลงโสมเฉียนชวน
ตอนนั้นยังไม่มีพลาสติกเฉพาะสำหรับแปลงโสม หลายๆ ที่ทำแปลงโสมจากไม้ที่แตกเป็นแผ่นๆ สร้างเป็นหลังคาโสมแล้วคลุมด้วยหญ้าแห้งหรือกระดาษน้ำมันเพื่อกันน้ำ
เมื่อมองไปไกลๆ จะเห็นแถวๆ ของโสมที่เป็นสีดำเทา ยาวลากตามสันเขา
พวกเขาพึ่งมาถึงข้างนอกแปลงโสม ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าติดต่อกันดังขึ้น
ลุงหลี่ ผู้ดูแลแปลงโสมถือปืนเดินออกมาจากบ้านในแปลงโสม
เมื่อเห็นว่าเป็นคนจากหมู่บ้าน เขาก็เดินเข้ามาข้างหน้า เปิดประตูที่ทำจากกิ่งไม้แล้วเปิดให้ทุกคนเข้าไป
“ลุงหลี่ นี่เป็นของที่ป้าหลี่ฝากมาให้คุณ เสื้อผ้าผ้าหนา ผ้าปูที่นอน เสื้อผ้าเปลี่ยน และขนมโสม ซอส ผักดอง และปลาทอด” สวี่ซื่อเยี่ยนเห็นลุงหลี่จึงรีบยื่นกระเป๋าเป้ที่หลังไปให้ ซึ่งในนั้นมีสิ่งของที่ภรรยาของลุงหลี่เตรียมไว้ให้เมื่อคืน
“โอ้โห มันหนักจริงๆ ภรรยาชั้นไม่รู้ใส่ขนมมาเยอะขนาดไหน”
“ขอบใจนะสวี่ซื่อเยี่ยน เธอรู้ว่าชั้นทำงานอยู่ในเขาไม่มีเวลาอยู่บ้าน ทุกอย่างก็ต้องพึ่งเธอดูแล” ลุงหลี่รับกระเป๋าแล้วกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงสุภาพ
การดูแลโสมในป่าไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องระวังทั้งขโมยและสัตว์ป่า
ลุงหลี่ตอนหนุ่มๆ เป็นนักล่าที่มีชื่อเสียงในแถบนี้ ทักษะการยิงปืนของเขายอดเยี่ยม
เมื่ออายุมากขึ้น ร่างกายไม่ไหวที่จะขึ้นเขาล่าสัตว์ เขาก็มาเป็นผู้ดูแลแปลงโสม ทำงานนี้ก็ได้เงินค่าคะแนนเกษตรพอสมควร แต่ไม่สามารถกลับบ้านได้ จึงไม่สามารถดูแลบ้านได้
ลุงหลี่รู้ว่า สวี่ซื่อเยี่ยนเป็นคนดีและคอยดูแลภรรยาของเขาดี จึงให้เกียรติสวี่ซื่อเยี่ยนเสมอเมื่อเจอหน้า
“ลุงหลี่อย่าพูดแบบนี้ ผมยังอาศัยอยู่ในบ้านของลุงอยู่เลย ป้าหลี่ก็ไม่ได้คิดค่าเช่าบ้าน และยังให้ผมกินผักจากสวนด้วย ต้องขอบคุณลุงและภรรยาของลุงมากกว่า” สวี่ซื่อเยี่ยนกล่าวยิ้มๆ
“ก็ได้ งั้นต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องมามัวเกรงใจกันอีก” ลุงหลี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วตบที่ไหล่ของสวี่ซื่อเยี่ยน
“จะเข้าไปดื่มน้ำสักหน่อยไหม? ชั้นเพิ่งต้มน้ำร้อนไว้หม้อนึง และยังมีดอกม้าเพลิงที่เก็บมาจากฤดูใบไม้ผลิ ถ้าอยากจะชิม ก็เข้ามาได้เลย”
ดอกม้าเพลิงที่ลุงหลี่พูดถึงนั้นจริงๆ แล้วคือพืชในป่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่ใช้แทนชา
เนื่องจากคนจนไม่สามารถดื่มชาได้ พวกเขาจะเก็บใบและดอกม้าเพลิงในฤดูใบไม้ผลิแล้วตากแห้งเพื่อใช้ชงชา ชานี้ช่วยบำรุงกระเพาะอาหารและมีกลิ่นหอมมาก
“ไม่เป็นไรครับ วันนี้เริ่มเก็บโสมแล้ว มีงานมากมายในแปลง ผมขอไปทำงานก่อน” สวี่ซื่อเยี่ยนปฏิเสธแล้วยิ้มก่อนที่จะเดินตามคนอื่นๆ ไปที่แปลงโสมที่ปีนี้จะเก็บโสมทำสินค้ากัน
