บทที่ 69 วางกลยุทธ์รับมือเฉินถง

ฟ่านเตี่ยนส่ายศีรษะ ก่อนจะเก็บของต่อ

“ซินอวี่ คราวนี้พวกเราสองคนดูท่าจะทำให้ท่านผู้จัดการหลีโกรธเข้าแล้วจริง ๆ”

หลิวซินอวี่ยักไหล่แล้วยิ้มขำ

“ในเมื่อพวกเราสองคนมาที่แผนกสามแล้ว เลือกแผนกสามแล้ว ก็ต้องยืนอยู่ข้างนี้ไปจนสุดทาง อย่าลังเลโลเลกันอีก

ตอนอยู่แผนกสอง ฉันก็มองหมอนี่ไม่ค่อยถูกชะตาอยู่แล้วนะ พอได้เป็นลูกหม้อรุ่นเก่าของประธานเหลย สมัยที่บริษัท KingSoft หมอนี่ก็เอาแต่ทำตัวเอะอะโวยวาย กร่างเป็นนายใหญ่ แต่พวกเราเป็นลูกน้องของท่านปิน จะไปเกรงใจเขาทำไมกัน ถ้าที่ไมโครซอฟท์มีคนกล้าปากดีสั่งอย่างนั้น ป่านนี้คงโดนต่อยไปแล้ว

ให้รู้ไว้เถอะ ฉันคนนี้ หลิวซินอวี่ คือผู้ก่อตั้งทีมฟุตบอลไมโครซอฟท์ มีอะไรพูดกันตรง ๆ ไม่ได้เห็นหลีว่านเฉียงอยู่ในสายตาสักนิด

ไปกันเถอะ อาเตี่ยน เลิกงานได้แล้ว!”

ตอนที่ทั้งสองเดินผ่านแผนกสอง เห็นหวงเจียงจี๋จ้องมองมาทางพวกเขา ก็เลยทักทายว่า

“คุณ K พรุ่งนี้เจอกันนะ!”

หวงเจียงจี๋ยิ้มตอบกลับ

“เจอกันพรุ่งนี้!”

แต่ในใจเขาทั้งสับสนและซับซ้อน

“ไอ้เจ้าเฉินโม่คนนี้ มันมีเสน่ห์อะไรนักหนานะ คนที่ไปอยู่กับมันแค่แป๊บเดียวก็ถูกหลอมกลายเป็นพวกเดียวกับมันไปหมด

ทั้งสวีเหลียง, จ้าวเต๋อเซิ่ง นี่ยังไม่พอ ฟ่านเตี่ยน, หลิวซินอวี่ก็ยังถูกดึงเข้าไปอีก

มองดูเพื่อนร่วมงานแผนกสองที่ยังยุ่งอยู่กันเต็มที่ แล้วหันไปมองแผนกสามที่ใกล้จะไม่มีใครอยู่ตั้งแต่เนิ่น ๆ ถ้าฉันลองกลับบ้านเร็วบ้าง จะทำให้ประสิทธิภาพงานดีขึ้นไหมนะ?”

คิดได้แค่นั้นเขาก็ตกใจ รีบสลัดความคิดน่ากลัวทิ้งไปจากหัว

จากนั้นก็หันไปจ้องมองชั้นวางขนมที่เฉินโม่เพิ่งขนเข้ามาในวันนี้ จมอยู่ในภวังค์ความคิด

สี่ทุ่มกว่า ชั้นใต้ดินอาคารหลี่เซี่ยงกั๋ว

เฉินโม่นั่งยอง ๆ อิงเสาต้นหนึ่งอยู่ พลางหาวไม่หยุด ใจก็บ่นอุบในใจ

“ไอ้เจ้านี่ก็ทำงานบ้าระห่ำเหมือนกันนะ ถ้าไม่ใช่ว่ารถของเฉินถงยังจอดอยู่ตรงโน้น ฉันจะสงสัยแล้วว่าเขาอาจไม่มาทำงานเลยด้วยซ้ำ

หรือเป็นไปได้ไหมว่าเขาจอดรถทิ้งไว้แล้วออกไปทำงานต่างเมือง?”

ในขณะที่เฉินโม่กำลังจินตนาการฟุ้งซ่าน ประตูรถลิฟต์ตรงมุมไกล ๆ ก็เปิดออก ชายรูปร่างเตี้ยอ้วน ใส่แว่น ดูใบหน้าเป็นมิตรน่า “ตีซี้” ง่าย ๆ คนหนึ่งเดินออกมา

“มาแล้ว!” เฉินโม่ตื่นเต้น รีบลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าท่าทางให้เรียบร้อย

จากนั้นก็จงใจเดินอ้อมอีกทาง ทำทีเป็นเจอะกันโดยบังเอิญ พอเห็นกันแต่ไกลก็ทักทันที

“คุณคือเฉินถงใช่ไหมครับ? อาจารย์เฉิน?”

เฉินโม่ “บังเอิญ” พบเฉินถงก่อนที่เขาจะขึ้นรถ

เฉินถงหยุดเท้า หันมามองหนุ่มหน้าใหม่ที่ท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ

“ใช่ ผมเอง คุณเป็นใคร?”

“ผมเป็นใครไม่สำคัญหรอกครับ แต่สิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้สำคัญกับคุณและ Sina Weibo อย่างยิ่ง คุณไม่รู้สึกหรือว่า… เอ๊ะ! เดี๋ยวคุณฟังผมพูดให้จบก่อนสิ! โธ่เอ๊ย!”

เฉินโม่ดูตาค้างอึ้งไป เฉินถงขับรถหนีลับตาไปแล้ว ชนิดไม่ฟังอะไรสักคำ “พูดแค่ประโยคเดียวก็เผ่นหาย ใครบอกกันว่าเจ้านี่น่าเข้าไปคุยง่ายนัก?

ช่างเถอะ พรุ่งนี้เอาใหม่!”

เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงกว่า

“อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์เฉิน”

“ขอโทษนะ ผมต้องไปทำงานแล้ว อย่าตามผมมาอีก!” เฉินถงยิงคำปฏิเสธสามดอกต่อเนื่อง แล้วยืดคอเดินหนีไป

ตอนที่เฉินถงเดินผ่านประตูบริษัท ด้านนอกยังแว่วเสียงชายหนุ่มคนนั้นตะโกนตามหลัง

“เฮ้! ผมชื่อเฉินโม่ พวกเราเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็คนตระกูลเดียวกันนะ!”

จนตกค่ำสี่ทุ่มกว่า เฉินถงที่เพิ่งประชุมมาทั้งวันจนสมองแทบระเบิด กลับลงมาที่ลานจอดรถ ก็พบเจ้าหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้ปวดหัวหนักกว่าเดิม

“อาจารย์เฉิน ผมขอแค่ 5 นาทีเอง!”

เฉินถงปฏิเสธแบบหมดความอดทน

“ขอโทษที ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก นาทีเดียวก็ให้ไม่ได้ ไม่มีเวลาฟังคำอธิบายของเธอหรอก โอเคนะ ขยับหน่อย ฉันจะไปแล้ว”

พูดจบเขาก็ขับรถออกไปโดยไม่สนว่าหนุ่มคนนั้นจะพูดอะไรตามหลัง

พอถึงที่จอดรถบ้านตัวเอง เฉินถงเห็นว่าที่ปัดน้ำฝนมีใบปลิวเสียบไว้ พอหยิบขึ้นมาเห็นเขียนว่า Tuan123 เฉินถงก็ขยำแล้วโยนทิ้งขยะไป เดินเข้าลิฟต์กลับบ้าน

วันที่สาม

เฉินถงตั้งใจมาถึงบริษัทเช้ากว่าปกติหนึ่งชั่วโมง แล้วก็เปลี่ยนไปจอดรถที่ช่องอื่น พอลงรถมาได้ เจ้าหนุ่มคนนั้นก็ดันโผล่มาเหมือนดักซุ่มไว้ก่อน

คราวนี้ไม่ปล่อยให้ฝ่ายนั้นพูดก่อน เฉินถงยิงคำพูดก่อนทันที

“เลิกเถอะ! ฉันไม่สนใจเรื่อง 123 อะไรของเธอหรอก เลิกตามฉัน ไม่งั้นฉันเรียกยาม!”

คนอย่างเฉินถงเจอเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว ส่วนใหญ่เป็นพวกสตาร์ตอัปมือใหม่ หรือคนอยากโปรโมตสินค้า ชอบมาดักขอให้เขาช่วยดันเปิดทางให้ อ้างนั่นอ้างนี่ ตีโพยตีพาย หรือไม่ก็พูดจาโอ้อวดเกินจริง เขารำคาญมาก

แม้ชายหนุ่มคนนี้ดูออกว่าเต็มไปด้วยความตั้งใจจริง แต่เขาก็ไม่อาจยอมอ่อนข้อได้ เพราะถ้าปากต่อปากเล่ากันไป เขาจะโดนแห่มารบกวนไม่รู้จบในอนาคต

แต่เย็นวันนั้น เดิมทีเฉินถงเลิกงานตอนสามทุ่ม แต่กลัวว่าจะชนกับเจ้าหนุ่มคนนั้นอีก จึงตั้งใจเคลียร์งานของวันรุ่งขึ้นล่วงหน้า กว่าจะเสร็จก็เที่ยงคืน

คิดในใจ “คราวนี้แหละคงไม่มีใครหน้าด้านรออยู่ข้างล่างตอนดึก ๆ แบบนี้แล้วมั้ง?”

พอมาถึงชั้นใต้ดิน เฉินถงกดลิฟต์ลงแค่ชั้นหนึ่ง แล้วค่อยเดินบันไดลงไปลานจอดรถ สอดส่ายสายตาอย่างระวังทุกฝีก้าว

ครู่ใหญ่ไม่เห็นเงาคนที่ว่า เฉินถงค่อยโล่งอก “สงสัยหมอนั่นจะยอมแพ้แล้วล่ะสิ

ก็จริงนะ จะเอาอะไรกับเรื่องไร้สาระพวกในนิยาย ที่จะคุกเข่าตื๊อจนกว่าฉันจะรับเป็นศิษย์ ไม่ลุกไม่เลิก... สมัยนี้ไม่มีแล้วล่ะคนที่มีความอึดขนาดนั้น”

แต่ทันทีที่เฉินถงกำลังจะเสียบกุญแจ เปิดประตูรถตัวเอง ตาก็เหลือบไปเห็นว่ามีใครบางคนอิงหลับอยู่ตรงประตูรถ

เฉินถงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าดูเหมือนเหนื่อยใจแต่ก็แอบมีแววชื่นชม

“อ้อ ที่แท้ไม่เห็นตัวเพราะเจ้าหมอนี่หลับอยู่ตรงนี้เอง”

เฉินถงเลยยื่นมือไปสะกิดปลุกเฉินโม่ “เฮ้ ตื่นได้แล้ว กลับบ้านไปนอนเถอะ” แล้วตัวเองก็ขึ้นรถ สตาร์ตรถ

พอเห็นหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นมาเคาะกระจกรถ ก็ลดกระจกลงเล็กน้อย เฉินถงมองตรงไปข้างหน้า ไม่มีสีหน้าใด ๆ

“ฉันแนะนำให้เธอหยุดเถอะ สิ่งที่เธอว่าเกี่ยวกับ Sina Weibo ฉันไม่สนใจหรอก ที่เธอเหน็ดเหนื่อยพยายามน่ะ เอาไปทำอย่างอื่นดีกว่า รับรองมีประโยชน์กว่านี้เยอะ ฉันฟังมาพอแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก เข้าใจไหม? งั้นขับละนะ”

พูดจบก็ออกตัวรถไป ในหางตาผ่านกระจกมองหลัง เห็นชายหนุ่มคนนั้นยืนโบกมือให้ด้วยสีหน้าเหมือนจะอำลา เฉินถงอดถอนใจไม่ได้

กลับมาถึงหน้าบ้าน เฉินถงเหลือบเห็นใบปลิวบนเบาะข้างคนขับ คือกระดาษแผ่นที่ชายหนุ่มยื่นให้ก่อนออกมา

ตอนแรกก็เกือบจะไม่สนใจ แต่แล้วก็หยิบติดมือมาด้วย

ระหว่างเดินจากโรงรถเข้าบ้าน สายตาเหลือบมองประโยคบนใบปลิวนั้น

“Tuan123...? เว็บไกด์รวมเว็บดีลกลุ่ม? แถมสโลแกนโอ่อ่าไม่ใช่เล่น...”

พอเข้าบ้านไป เคลียร์งานอีกเล็กน้อย สุดท้ายอดไม่ได้ที่จะหยิบใบปลิวขึ้นมาอีกครั้ง เปิดคอมพ์เข้าไปตาม URL บนกระดาษ