บทที่ 68 ออร่าสไตล์เฉิน

ก่อนจะกลับเข้าออฟฟิศช่วงบ่าย เฉินโม่แวะที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ใกล้ ๆ ตึกข้างล่างบริษัท

กระทั่งใกล้เวลาเริ่มงานบ่าย เฉินโม่ก็พาคนแปลกหน้าสองคนมาที่บริษัท คนหนึ่งแบกชั้นวางสินค้า อีกคนถือตะกร้าใบใหญ่สองใบที่เต็มไปด้วยของจำนวนมาก

พอเดินผ่านแผนกสองของบริษัท พนักงานหลายคนในนั้นก็หันมามองด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น

“โอเค วางชั้นไว้ตรงนี้ แล้วก็นำของทั้งหมดเรียงบนชั้นให้เป็นระเบียบหน่อยครับ”

สองพนักงานจากซูเปอร์มาร์เก็ตก็ช่วยกันจัดขนมและเครื่องดื่มตามที่เฉินโม่ต้องการ

สำหรับขนมที่เฉินโม่คัดมา ล้วนเป็นของที่กินง่าย สะดวก ไม่ทำให้เสียเวลา ไม่รบกวนคนรอบข้าง เช่น ช็อกโกแลตแท่ง มูส เค้ก เจลลี่ ส่วนพวกเมล็ดแตงโม มันฝรั่งทอดที่กินแล้วเปรอะโต๊ะหรือเสียงดังมาก ๆ เขาเลี่ยงหมด

พอเห็นชั้นวางของเต็มไปด้วยของกินเครื่องดื่มนานาชนิด แถมจัดเรียงเป็นระเบียบ เฉินโม่ก็พอใจมาก

“โอเค ขอบคุณสองท่านมากนะครับ ฝากบอกเจ้านายคุณด้วยว่า ทุกวันจันทร์ช่วยส่งคนมาดูของที่ใกล้หมดหรือขาดให้หน่อย แล้วค่อยคิดเงินรวมกันครับ”

สองพนักงานจากซูเปอร์ฯ รับคำสั่งเสร็จก็กลับไป

ทันทีที่พวกเขาออกไปได้ไม่นาน พนักงานแผนกสามก็พากันกรูเข้ามาดูชั้นวางของ พากันตื่นเต้นเหมือนได้เจอคลังสมบัติย่อม ๆ

ยิ่งกว่านั้น ฉีเหมิงเหมิงถึงกับเบิกตากว้างโดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนเจอ “มูสรสสตรอว์เบอร์รี” เธอชะงักอยู่กับที่ทันที

“หัวหน้า ไหนว่าไม่อยากให้พวกเราอยู่ทำโอทีไง? ของที่เอามานี่มีทั้งโคล่า เรดบูล เครื่องดื่มชูกำลัง กินแล้วทำให้เราตาค้างทำโอทีได้ทั้งคืนเลยนะคะ”

“เลิกพูดมั่ว ๆ ฉันแค่กลัวพวกเธอง่วงตอนบ่ายนะ เอ้า ทุกคนหยิบตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจฉัน…”

ไม่ทันขาดคำ ตู้ก็โกร๋นไปเกือบหนึ่งในสาม พริบตาเดียว ทุกคนในแผนกแทบจะหยิบของประหนึ่งแจกฟรีจริง ๆ แม้กระทั่งฟ่านเตี่ยนที่เพิ่งมาใหม่ก็มิวายหยิบเวเฟอร์กับเรดบูลไปคนละชุด

เฉินโม่แอบเกาหัวเล็กน้อย “ตายละ ประเมินพลังการคว้าของกินฟรีต่ำไปหน่อยแฮะ!”

“สัปดาห์นี้ฉันเลี้ยงเองนะ แต่หลังจากนี้ จะให้คนที่ติดอันดับรั้งท้ายในการจัดอันดับผลงาน ซื้อขนมของว่างมาเติมแทน โอเคไหม?”

“ไม่มีปัญหา!”

เฉินโม่ดูนาฬิกา ตอนเที่ยงตรงพอดี

“โอเค งั้นเริ่มทำงานกันต่อได้แล้ว! ลุยเลยทุกคน!”

เสียงเคาะคีย์บอร์ดและเสียงถกเถียงเรื่องงานก็ดังต่อเนื่องไปตลอดช่วงบ่าย

พอใกล้เวลาเลิกงาน เฉินโม่ก็เดินตรวจงานของทุกคนตามปกติ ถามไถ่ปัญหา เก็บข้อมูล พร้อมบันทึกประเด็นที่ต้องแก้ไข พบว่าทุกอย่างเดินหน้ารวดเร็วกว่าแผนที่วางไว้มาก คงเป็นเพราะการได้ทำโอทีในสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาช่วยให้ได้งานล่วงหน้า

กระทั่งเสียงเตือนดังขึ้น เฉินโม่ชะโงกมองโทรศัพท์แล้วบอกทุกคน

“เก็บของได้แล้วครับ กลับบ้านกันเถอะ”

“โอเคครับ/ค่ะ!”

“ขอ 5 นาที ฉันใกล้เสร็จแล้ว”

“อีกนิดเดียว ขอเวลาประมาณเพลงความยาวเท่ากับ ‘Still the Master of Love Songs’ เดี๋ยวเสร็จแน่ จะได้กลับบ้าน!”

เฉินโม่ไม่เซ้าซี้ เขาตบไหล่ซุนจื่อเหวย เชิงชวนกลับด้วยกัน

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ที่ร้านอาหารใกล้ตึก ทั้งสองกินข้าวเย็นเสร็จก็เดินออกมา

“นายกลับก่อนได้เลย ฉันมีธุระอีกนิดหน่อย” เฉินโม่ว่า

“ธุระอะไรที่ต้องไปทำตอนกลางคืน?” ซุนจื่อเหวยถาม

“ฉันจะ ‘ส่องตามเป้าหมาย’”

“โห เหมือนในหนังสืบสวนเลยนะ!”

ซุนจื่อเหวยตาเป็นประกาย ราวกับคึกขึ้นมาทันที

“พี่จ๋า ถ้าพูดถึงเรื่องแบบนี้ ผมยิ่งไม่ง่วงเลย ตอนเรียนมหาลัย เรายังเคยนั่งดูพวกอนิเมะ 18+ แล้วแลกเปลี่ยนข้อมูลกันบ่อย ๆ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวเลยนะ!”

“อะไรเล่า สมัยนั้นฉันแค่ ‘ศึกษาเทคนิคแอนิเมชัน’ ของค่ายญี่ปุ่นเท่านั้นเอง…”

“เออ ๆ ผมก็เหมือนกัน”

เฉินโม่มองสำรวจร่างกายไซส์ยักษ์ของซุนจื่อเหวยแล้วส่ายหัว

“ไม่ได้หรอก นายดูตัวใหญ่ไป เดี๋ยวทำคนอื่นตกใจ เกิดโดนจับได้ง่าย ๆ”

“งั้นผมจะอยู่ห่าง ๆ คอยเฝ้าระวังให้พี่แทนไง?” ซุนจื่อเหวยยังไม่ยอมแพ้

“เฮ้อ ช่างเถอะ” เฉินโม่ถอนหายใจ “ก็ได้ ถ้านายอยากขนาดนั้น พี่จะให้ไปด้วยสักหน่อยก็ได้”

ซุนจื่อเหวยกำหมัด ขยับนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ ทำหน้าอยากลุยเต็มที่

“บอกมาว่าจะตามใคร?”

“บรรณาธิการบริหาร Sina เฉินถง”

ซุนจื่อเหวยเหมือนสติค้างไปครู่หนึ่ง ใบหน้ากระตุกสองสามที ถามอย่างไม่แน่ใจ

“ถ้าจำไม่ผิด ชื่อนี้น่าจะเป็นผู้ชายใช่ไหม?”

“ใช่ ผู้ชายวัยกลางคนตำแหน่งใหญ่โตนี่แหละ นั่นแหละตัวเป้าหมายที่น่าสนใจ”

หลังได้ยินดังนั้น ซุนจื่อเหวยถึงกับกุมขมับแล้วเงยหน้าอุทาน

“เวรละ! ผมเพิ่งนึกออกว่าเมื่อวานเจอบั๊กใน Tuan123 อยู่นะ ต้องรีบไปแก้เลย บ๊ายบาย!”

พูดจบก็เผ่นหนีไปอย่างไว ไม่รอเฉินโม่พูดอะไรต่อ ทิ้งให้เฉินโม่ยืนงงอยู่กลางทาง

ระหว่างนั้น อาคารหยินกู่ ซึ่งอยู่ห่างจากอาคารหลี่เซี่ยงกั๋วไม่ถึง 3 กิโลเมตร เฉินโม่เห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือ จึงตั้งใจเดินเท้าไปเตรียมดักรอ

กลับมาที่บริษัท Xiaomi ฝั่งทีมงานคนอื่น ๆ อย่างฟ่านเตี่ยนกับหลิวซินอวี่ หลังจากทำงานเสร็จแล้ว ทั้งคู่หันไปมองโต๊ะทำงานรอบข้างก็โล่งโจ้ง เพราะคนในแผนกสามกลับหมดแล้ว

สุดสัปดาห์ก่อน พวกเขายังพากันทำโอทีอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่เลย แต่ตอนนี้บรรยากาศเงียบสนิทจนแทบเหงา

“นี่มันขั้วตรงข้ามกันชัด ๆ” ฟ่านเตี่ยนว่า

“ใช่… งั้นเอาไงดี?” หลิวซินอวี่ถาม

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนว่า

“ก็เลิกงานเถอะสิ พวกเราเพิ่งมาใหม่ อยู่แผนกสามแล้วก็ต้องเดินตามวัฒนธรรมของแผนกเขาสินะ! จริง ๆ ฉันเล็งสนามบอลแถวนี้ไว้อยู่นะ เห็นว่าคนแถวนั้นฝีเท้าไม่ธรรมดาเหมือนกัน”

ที่จริง ทั้งคู่เคยทำงานที่ Microsoft มาก่อน และเป็นเพื่อนร่วมทีมฟุตบอลกัน หลิวซินอวี่เล่นกองหน้า ส่วนฟ่านเตี่ยนเล่นกองหลัง

พอได้ยินคำว่า “สนามบอล” ฟ่านเตี่ยนตาโต

“จริงเหรอ? งั้นเราไปดูกันเลยไหม?”

“เอาสิ!”

แต่พอพวกเขาลุกขึ้นเตรียมจะเก็บของกลับ ก็ดันได้ยินเสียงหลีว่านเฉียง ดังขึ้นมาจากข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“โห ยังไม่ถึง 1 ทุ่มเลย จะกลับแล้วเหรอ?”

ฟ่านเตี่ยนชะงักไปเล็กน้อยและก้มหน้าลง แต่เขารู้ว่าหลิวซินอวี่เพื่อนรักจะต้องเป็นคนออกโรงก่อนแน่นอน

หลิวซินอวี่ถอดแว่นกรอบทองออกมาเช็ดเลนส์ แล้วพูดเรื่อย ๆ

“ใช่ครับ งานเสร็จแล้วก็กลับสิ มีอะไรเหรอ?”

หลีว่านเฉียงยักไหล่

“ฉันว่างานที่เฉินโม่มอบหมายให้พวกเธอดูจะน้อยเกินไปกระมัง ทุกคนถึงได้กลับกันเร็วขนาดนี้ แปลว่างานพวกเธอไม่เต็มมือหรือเปล่า?”

หลิวซินอวี่ถอนใจนิด ๆ ก่อนสวนกลับ

“ถ้าคุณคิดว่างานที่ผู้จัดการเฉินมอบหมายให้เรามีปัญหา ก็คุยกับเขาได้ครับ ถ้าเขาโอเค อยากให้เราทำเพิ่ม เราไม่มีปัญหา แต่ถ้าคุณจะมาสั่งให้เราทำงานเพิ่มตรงนี้เลย เอาจริง ๆ ก็ข้ามหัวกันเกินไปหน่อยนะครับ”

หลีว่านเฉียงจ้องเขม็ง ดูเหมือนกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่ก็พูดขึ้น

“พอดีฉันมีรายงานตัวเลขอยู่ชุดหนึ่ง อยากให้พวกเธอเขียนสคริปต์เล็ก ๆ มาจัดการข้อมูลสักหน่อย”

ฟ่านเตี่ยนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง

“คุณหลี่ครับ หัวหน้าตรงของพวกผมคือเฉินโม่ แม้ว่าคุณจะเป็นหัวหน้าของหัวหน้าเราอีกที แต่การสั่งงานข้ามระดับก็ไม่ค่อยเหมาะมั้ง ถ้าคุณเร่งมากจริง ๆ ตอนนี้ก็โทรหาเฉินโม่เลยก็ได้ ถ้าเขาอนุมัติ พวกผมยินดีทำครับ ไม่ขัดแน่นอน ตกลงไหม?”

ขณะที่พูด ฟ่านเตี่ยนก็จ้องตาตรง ๆ ไม่หลบสายตา เขามีเหตุมีผลชัดเจน ไม่สะทกสะท้าน

“เหอะ ไม่คิดเลยว่าเฉินโม่จะฝึกพวกเธอได้เร็วขนาดนี้ แค่สองวันก็เหมือนกลายเป็นคนของแผนกสามแบบเต็มตัวแล้ว” หลีว่านเฉียงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ดี… ดี…”

หลีว่านเฉียงส่งยิ้มเย็น ๆ แล้วใช้นิ้วชี้สองคนนี้ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป