ความคิดของซูอันอิงสะท้อนความคิดของคนในยุคสมัยนั้นส่วนใหญ่
ของอร่อยไม่สามารถกินได้ง่ายๆ ต้องเก็บไว้ต้อนรับแขก
ถ้าบ้านไหนร่ำรวยขึ้นแล้วใช้เงินฟุ่มเฟือย ก็จะถูกคนหัวเราะเยาะ
ซูอันอิงเป็นคนที่มองชีวิตแบบพอเพียง ของที่ซื้อมาอย่างกระป๋องเนื้อที่สวี่ซื่อเยี่ยนซื้อกลับมาก็ถูกเธอซ่อนไว้
สวี่ซื่อเยี่ยนส่ายหัว ไม่ได้ตำหนิใคร บางความคิดมันไม่ใช่สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในทันที
หลังจากนี้เขาจะระวังหน่อย คอยหาของอร่อยๆ มาให้ซูอันอิงเพื่อบำรุงร่างกาย
สองสามีภรรยาคุยกันหัวเราะและทานข้าวเสร็จ สวี่ซื่อเยี่ยนก็เก็บกวาดและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปที่แม่น้ำเพื่อวางตาข่าย
ตั้งแต่ครั้งที่ไปป่ามาแล้วก็ไม่ได้วางตาข่ายจับปลาเลย
โชคดีที่ได้บอกกับหัวหน้ากัวล่วงหน้าไว้แล้ว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่เขาไม่ได้ไปส่งปลาเป็นเวลานาน หากไม่ได้ทำแบบนี้ธุรกิจนี้คงทำต่อไปไม่ได้แล้ว
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนวางตาข่ายเสร็จกลับหมู่บ้าน เขาก็พบกับเฉินเต๋อหย่งและคนอื่นๆ ที่กลับมาด้วย
เรื่องที่เฉินเต๋อหย่งโดนงูกัดก็แพร่กระจายในหมู่บ้านแล้ว คนแก่ๆ ต่างพากันมารวมตัวพูดคุยและหัวเราะกัน
เมื่อเห็นสวี่ซื่อเยี่ยน หลายคนก็แกล้งมาถามเรื่องนี้
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ใช่คนที่ชอบพูดถึงเรื่องหลังบ้าน เมื่อคนอื่นถาม เขาก็แค่ส่ายหัวแล้วไม่ตอบ ทำให้คนอื่นรู้สึกเบื่อหน่าย และก็เลิกมารบกวนเขา
สวี่ซื่อเยี่ยนเดินไปทางทิศตะวันตก ระหว่างทางเจอคนมากมายที่พูดถึงเรื่องของเฉินเต๋อหย่ง
มีคนพูดว่า เฉินเต๋อหย่งคงจะต้องเสียชีวิตเร็วๆ นี้เพราะเหตุการณ์นี้
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้รู้สึกเห็นใจเลย
ที่พูดว่า "ผลกรรมที่ทำเองต้องรับเอง" ก็เหมาะกับคนแบบเฉินเต๋อหย่ง
เห็นเงินแล้วใจเสีย ทำเรื่องผิดจนถึงที่สุด สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่ทำให้ตัวเองลำบากไปเอง
"พี่สาม รีบกลับบ้านไปเถอะ ที่บ้านเฉินเต๋อหย่งเอาเฉินเต๋อหย่งมาที่หน้าบ้านพี่ กำลังสร้างเรื่องวุ่นวายอยู่นะ"
ขณะที่กำลังเดินไปข้างหน้า สวี่ซื่อเยี่ยนก็เจอกับสวี่ซื่อซิน น้องสาวของเขาที่วิ่งมาหาเขาด้วยหายใจหอบ
"อะไรนะ? พวกเขากล้ามาสร้างความวุ่นวายที่บ้านเรา?" สวี่ซื่อเยี่ยนโกรธทันที เฉินเต๋อหย่งและครอบครัวเขากำลังหาเรื่องตายอยู่หรือไงถึงกล้ามาทำเรื่องที่บ้านของเขา?
"พวกเขาบอกว่าเป็นพี่ที่พาเฉินเต๋อหย่งขึ้นเขา ตอนนี้เฉินเต๋อหย่งได้รับบาดเจ็บ พี่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลและค่าขาดรายได้ให้เขาด้วย"
สวี่ซื่อซินที่หายใจหอบได้บอกเหตุการณ์ทั้งหมดให้สวี่ซื่อเยี่ยนฟัง
เฉินเต๋อหย่งถูกพาคืนหมู่บ้านโดยต่งเฉิงอันและคนอื่นๆ และตรงไปหาหมอชาวบ้านหวังเจียกุย
หลังจากที่หมอชาวบ้านตรวจแล้ว บอกว่า งูที่กัดนั้นไม่เป็นพิษ เฉินเต๋อหย่งคงไม่มีอันตรายถึงชีวิต
แต่ตำแหน่งของแผลไม่ค่อยดี ตอนนี้บวมขึ้นอย่างหนัก อาจจะส่งผลให้ปัสสาวะลำบาก ดังนั้นหมอจึงแนะนำให้คนของตระกูลเฉินรีบพาไปโรงพยาบาล
พอครอบครัวเฉินได้ยินแบบนี้ ก็นึกว่าเฉินเต๋อหย่งคงจะไม่รอดแล้ว
ครอบครัวนี้ก็แปลก พอรู้ว่าควรพาไปโรงพยาบาล กลับพากันยกเฉินเต๋อหย่งไปหาสวี่ซื่อเยี่ยนแทน หวังจะขอเงินจากเขาก่อนแล้วค่อยไปโรงพยาบาล
“พ่อแม่เราไปกันแล้ว พ่อกำลังทะเลาะกับเฉินหย่งฝู แม่เลยให้ฉันมาหาพี่” สวี่ซื่อซินพูด
“ได้ ค่อยๆเดินไป ฉันกลับบ้านก่อน” สวี่ซื่อเยี่ยนพยักหน้า แล้วรีบเดินกลับบ้าน
สวี่ซื่อซินร่างกายไม่ค่อยดีตามไม่ทันพี่ชาย จึงต้องเดินตามไปข้างหลัง
ยังไม่ถึงบ้านหลี่ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนรวมกันอยู่ข้างนอก ประสานเสียงทั้งเสียงร้องไห้และเสียงทะเลาะออกมาจากบ้าน
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ครอบครัวเฉินต้องกำลังสร้างเรื่องอยู่
คนที่ยืนมองดูเห็นสวี่ซื่อเยี่ยนเดินมา ก็รีบหลีกทางให้เขาผ่านไป
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนเดินผ่านฝูงคนไป เขาก็เห็นเปลหามชั่วคราววางอยู่ที่หน้าประตูบ้าน โดยมีเฉินเต๋อหย่งนอนอยู่บนเปลแล้วร้องครางออกมา
เฉินหย่งฝูกับสวีเฉิงโฮ่วต่างยืนอยู่คนละด้าน ของเปล กำลังทะเลาะกัน ส่วนภรรยาเฉินนั่งอยู่บนพื้น ปลดปล่อยอารมณ์ ทุบขาตัวเองและร้องไห้
“โอ้ย ชีวิตลำบากจริงๆ ลูกชายเราทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ ขึ้นเขาอย่างดี ทำไมลงมาถึงเป็นขนาดนี้?” นางเฉินร้องเสียงสูง เหมือนการแสดงในละคร
อีกด้านหนึ่ง โจวกุ้ยหลานก็ยืนข้างๆ ซูอันอิง พยายามปกป้องเธอจากการที่คนของตระกูลเฉินอาจจะเข้ามาทำร้าย
“พวกคุณทำอะไรกัน? มาร้องโศกเศร้าอยู่ที่หน้าบ้านเราหรอ? ไสหัวไปซะ ไปเลย!” สวี่ซื่อเยี่ยนพูด
เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนก็รู้สึกโกรธมาก ครอบครัวเฉินมันช่างไร้ยางอายจริงๆ
พอสวี่ซื่อเยี่ยนพูด ทุกคนในครอบครัวเฉินก็หันมามองเขาแล้วพากันวิ่งเข้ามาหาเขาทันที
นางเฉินก็พุ่งเข้าหาสวี่ซื่อเยี่ยนอย่างไม่ทันตั้งตัว
“นายสวี่ซื่อเยี่ยน ไอ้คนไร้ใจ! ทำให้ลูกชายของฉันเป็นแบบนี้ ฉันจะเอาชีวิตนาย!”
สวี่ซื่อเยี่ยนหลบไปอย่างรวดเร็ว “ลูกชายของนายไม่รู้จักกฎเกณฑ์ ขึ้นเขาก็ไปฉี่โดยไม่เลือกที่เลือกทาง แถมยังไปฉี่ตรงใต้ต้นไม้ เขาสร้างเรื่องทำตัวเองทั้งนั้น ทำไมจะต้องโทษคนอื่นล่ะ?”
สวี่ซื่อเยี่ยนรู้ดีว่า การพูดกับคนพวกนี้ไม่มีประโยชน์ แต่เขาก็ต้องพูด
เขาพูดไม่ใช่เพื่อให้ครอบครัวเฉินฟัง แต่พูดให้คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ฟัง
“ก่อนขึ้นเขาผมได้เตือนพวกเขาหลายครั้งว่าให้ระวัง อย่าไปขัดใจกับเทพเจ้าภูเขา
แต่เฉินเต๋อหย่งทำอะไร? นั่งลงบนโต๊ะของเทพเจ้าภูเขา ผมเตือนเขาหน่อยก็ไม่พอใจ พอวันถัดมาก็ไปฉี่ที่ใต้ต้นไม้”
“พวกพี่สาวพี่ชาย ทั้งชีวิตเคยได้ยินไหมว่าใครจะไปยืนฉี่ที่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ในป่าแบบนั้น?
แม้แต่เด็กๆ ยังรู้เลยว่าป่ามีงูมีแมลงพิษ ต้องหาที่สะอาดๆ ไปฉี่”
“งูมันก็ไม่ใช่งูที่ผมเลี้ยง หรือว่าผมสั่งให้มันกัด พูดไปแล้วผมก็เตือนเขาหมดแล้ว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?”
สวี่ซื่อเยี่ยนพูดไปพลางก็มองไปที่เฉินเต๋อหย่งบนเปลหาม
“เฉินเต๋อหย่ง พูดหน่อยสิ ฉันพูดไปแล้วมันไม่จริงหรือ? ที่ฉันเตือนแกไปแกไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม?” สวี่ซื่อเยี่ยนถามเสียงเข้ม
เฉินเต๋อหย่งไม่กล้าตอบ ได้แต่หลบสายตาของสวี่ซื่อเยี่ยน นอนหงายบนเปลแล้วคราง
“เฉินหย่งฝู ได้ยินไหม? เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ลูกชายแกทำเอง ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น
รีบพาคนของแกไปซะ อย่ามาทำให้เรารำคาญที่หน้าบ้าน ถ้าไม่ไปวันนี้ข้าจะอัดพวกแกให้เละเลย”
สวี่เฉิงโฮ่วถลกเสื้อแขนยาวขึ้นมา สายตาคมกริบจ้องไปที่เฉินหย่งฝู
พอได้ยินว่าเฉินเต๋อหย่งถูกงูกัดและครอบครัวเฉินกำลังมาเรื่องที่หน้าบ้านของสวี่ซื่อเยี่ยน สวี่เฉิงโฮ่วก็ไม่รู้รายละเอียด เลยเข้าใจว่าคงจะเป็นเพราะลูกชายของเขาไม่ระมัดระวัง ทำให้เกิดอันตรายจึงรีบมาช่วย
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทุกอย่างเป็นเพราะเฉินเต๋อหย่งทำตัวเอง สวี่ซื่อเยี่ยนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลย
สวี่เฉิงโฮ่วเริ่มพูดเสียงดังไล่เฉินหย่งฝูไป
“อย่าคิดว่าพวกเราจะไม่รู้ว่าใครคิดอะไร? ก็แค่เห็นว่าลูกชายของเราได้เงินมากแล้วก็ริษยา
ก่อนหน้านี้พยายามโกหกสร้างเรื่องกับพวกเรา เสียดายที่คำโกหกใช้ไม่ได้ผล ก็เลยชวนกันขึ้นเขาอีก
บ้านแกคิดว่าเข้าป่าไปขุดขนุนหรือไง? แค่จะใช้โชคลาภของลูกชายเราเท่านั้นเอง”
“อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกแก แค่อยากใช้เรื่องบาดเจ็บมารีดไถเงินใช่ไหม?
ฉันบอกแกนะ เฉินหย่งฝู รีบพาคนของแกไปซะ แล้วเราจะไม่พูดอะไรอีก
ไม่งั้น วันนี้ฉันจะเหยียบไข่ลูกชายแกให้แหลกเลย ดูสิว่าแกยังจะกล้ารีดไถอยู่อีกไหม?”
