“พวกแกสองคน ไปช่วยเขาขึ้นมา เอากางเกงเขาขึ้นให้เรียบร้อย พาเขาไปที่ที่พัก แล้วเก็บข้าวของลงเขากลับบ้านไปเถอะ”
ไม่ว่าจะงูหญ้าดำจะมีพิษหรือไม่ การถูกงูกัดก็ไม่ควรประมาท ควรส่งเขากลับบ้านไปดีกว่า
ที่หมู่บ้านมีหมอพื้นบ้านอย่างน้อยก็พอช่วยดูอาการได้
“ห๊ะ? ลงเขาเหรอ? พี่สาม เราจะไม่ไปขุดโสมกันต่อหรอ?”
ในเวลานั้นคนอื่นๆ ก็เริ่มมารวมตัวกัน เมื่อได้ยินว่าจะกลับบ้าน ทุกคนก็รู้สึกผิดหวัง
“จะกลับบ้านได้ยังไง แกยังไม่เข้าใจ ที่นี่ไม่ไกลจากทุ่งโสมในหมู่บ้านเรามากนัก ไม่อย่างนั้น เราพาเต๋อหยงไปที่บ้านปู่หลี่ แล้วเราก็อยู่ในป่าและทำงานกันต่อได้”
บางคนไม่อยากกลับมือเปล่า เลยคิดแนะนำสวี่ซื่อเยี่ยน
“ไม่เข้าใจเหรอ?” สวี่ซื่อเยี่ยนมองไปที่คนอื่นๆ ด้วยสายตาเย้ยหยัน
“พวกแกคิดอะไรกันลับหลังฉันอยู่? พวกแกคิดว่าฉันไม่รู้เลยใช่ไหม?”
“ฉันแค่ไม่อยากเปิดโปงพวกนาย เพราะเห็นแก่หน้าลุงโจวเท่านั้น พวกแกคิดว่าฉันโง่ใช่ไหม?”
“เมื่อเข้าป่าแล้วต้องทำตามกฎของป่า ถ้าพวกแกไม่รักษากฎ ก็จะทำให้เทพเจ้าภูเขาขุ่นเคือง หรือไม่ก็อาจมีบางคนมีเจตนาไม่ดีก็ได้
ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็แก้ไขกันเอาเอง ฉันไม่เกี่ยว” สวี่ซื่อเยี่ยนพูดจบแล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ
กระบวนการทำงานในป่า ถ้ามีใครถูกสัตว์ป่าทำร้าย ก็แปลว่ามีคนในกลุ่มคิดร้าย ซึ่งเป็นประสบการณ์และบทเรียนที่สืบทอดกันมาหลายปี
พวกเขาที่ตั้งใจไม่ดีมาตลอด ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แย่ๆแบบนี้ขึ้น
ตอนนี้พวกเขาถูกสวี่ซื่อเยี่ยนตอกความจริงตรงหน้า พวกเขาทุกคนก็เริ่มรู้สึกละอาย
“ไปเถอะ ลงจากภูเขากันเถอะ” เมื่อหัวหน้าจากไป คนเหล่านี้จะทำอะไรได้หากยังอยู่บนภูเขาต่อไป?
ตงเฉิงอันโบกมือเรียกคนอื่นให้เข้ามาข้างหน้า และทั้งสองคนก็ช่วยเฉินเต๋อหยงขึ้น
“พี่เต๋อหยง เราจะช่วยพาคุณกลับหมู่บ้าน ไปหาหมอหวังเจียกุ้ยรักษาบาดแผลของพี่นะ”
พูดเสร็จจะอุ้มเต๋อหยงขึ้น แต่ก็ได้ยินเสียงเต๋อหยงร้องด้วยความเจ็บปวด
แม้งูหญ้าดำจะไม่มีพิษ แต่มันก็ทำให้แผลบวมได้อย่างรวดเร็ว
เฉินเต๋อหยงได้รับบาดเจ็บในตำแหน่งที่อับอาย ไม่เพียงแต่แรงกระแทกที่หลังของเขาจะทำให้บาดแผลฉีกขาดเท่านั้น แต่ยังกดทับแผลอีกด้วย ทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนเขาแทบจะทนไม่ไหว
ตงเฉิงอันและคนอื่นๆ มองแล้วก็รู้ว่าไม่สามารถหามได้
"เอาเถอะ ไปตัดไม้สองกิ่ง เราจะถอดผ้าผูกขามาทำเป็นเปลหาม พาเขากลับกัน"
ในป่ามีพืชพันธุ์รกเต็มไปหมด มีแมลงมากมาย ดังนั้นเพื่อป้องกันแมลงไต่ขาและกัดคน พวกเขาจะใช้ผ้าผูกขาเมื่อเข้าไปในป่า
ดังนั้นบางคนจึงเอาขวานไปตัดไม้สองกิ่ง ส่วนคนอื่นๆ ก็ถอดผ้าผูกขามาทำเป็นเปลหาม แล้ววางเฉินเต๋อหยงไว้บนเปล แล้วพากลับออกไป
ในขณะเดียวกัน สวี่ซื่อเยี่ยนกลับไปที่กระโจม เก็บของที่เอามาด้วย ไม่สนใจคนที่อยู่ข้างหลัง เขาก็สะพายกระเป๋าและเดินออกไป
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนกลับถึงหมู่บ้าน ก็เป็นเวลาหลังเที่ยงพอดี ทุกบ้านกำลังทานข้าวกลางวัน ไม่มีใครอยู่ข้างนอก และไม่มีใครมารบกวนเขา
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้กลับบ้านโดยทันที แต่ไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวต้าไห่ก่อน
ที่บ้านโจวกำลังกินข้าวกันอยู่ เมื่อเห็นสวี่ซื่อเยี่ยนเข้ามาก็รู้สึกตกใจ
"เจ้าสาม ทำไมลงเขากันเร็วจัง? เจออะไรหรือเปล่า?"
"เร็วๆ มา นั่งลงก่อน กินข้าวหรือยัง? ภรรยา รีบหยิบชามมาเร็ว ให้เจ้าสามกินข้าวที่บ้านเราก่อน"
"ลุงจ้าว ไม่ต้องให้ป้าวุ่นวายหรอก ผมแค่มาแจ้งเรื่องให้ลุงทราบ" สวี่ซื่อเยี่ยนรีบโบกมือบอก
"คนกลุ่มนั้นไม่ใช่คนที่มาทำงานในป่าเลย พอขึ้นเขาก็สร้างแต่ปัญหาตลอด ตะโกนเสียงดัง ทำนั่นทำนี่ นั่งบนโต๊ะกินข้าวของเทพเจ้าภูเขา แล้วยังไปฉี่ใส่ตอไม้"
สวี่ซื่อเยี่ยนมาที่นี่เพื่อฟ้อง เขาต้องการบอกจ้าวต้าไห่เกี่ยวกับเรื่องในป่า
เพื่อที่ว่าเมื่อกลุ่มเฉินมาป่วน จ้าวต้าไห่จะได้ไม่ตกใจไม่รู้เรื่อง และสามารถรับมือได้
"ห๊ะ? เจ้าคนพวกนี้กล้าทำอะไรถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"
กฎของการทำงานในป่าเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี คนที่อาศัยอยู่ในป่าต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด
ดังนั้นเมื่อจ้าวต้าไห่ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็โกรธทันที
"ไอ้พวกนั้นมันอยู่ไหน? ลุงจะไปตบสั่งสอนพวกมันเอง" จ้าวต้าไห่พูดด้วยความโกรธ
จ้าวต้าไห่ที่เคยขอให้สวี่ซื่อเยี่ยนพาคนไปทำงานในป่า ตอนนี้คนพวกนั้นกลับทำสิ่งที่ไม่ดี ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
"ลุงจ้าว เฉินเต๋อหยงไปฉี่ใส่ต้นไม้แล้วถูกงูหญ้าดำกัด พวกเขากำลังตามมาทีหลัง ผมโกรธเลยกลับมาก่อน"
จริงๆ แล้ว ตั้งแต่เมื่อเช้าของเมื่อวาน สวี่ซื่อเยี่ยนก็ดูออกแล้วว่า การทำงานในป่าในครั้งนี้ไม่มีทางสำเร็จ
พวกที่ขี้เกียจและแอบทำแต่เรื่องไม่ดี พวกนั้นถ้าจะเดินตามกฎของการทำงานในป่าก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว
สวี่ซื่อเยี่ยนรอให้พวกนั้นทำผิดพลาด เพื่อจะได้ใช้โอกาสนี้ลงเขากลับบ้าน และก็จะได้อธิบายให้จ้าวต้าไห่ฟัง
เพราะตอนนี้เขายังอยู่ในหมู่บ้าน ไม่สามารถทำอะไรที่เป็นการไม่ให้เกียรติจ้าวต้าไห่ได้
แต่สวี่ซื่อเยี่ยนไม่คิดว่าครั้งนี้เฉินเต๋อหย่งจะเกิดเรื่องโชคร้ายขนาดนั้น ขนาดแค่ฉี่ยังถูกงูกัด
“กัดตรงไหน?” ภรรยาของจ้าวต้าไห่ถามด้วยความอยากรู้
จ้าวต้าไห่กระแอมเสียงเล็กน้อย รู้สึกอับอายมาก “จะไปกัดตรงไหนได้ล่ะ? อย่าถามอะไรที่โง่ๆ เลย”
ผู้ชายฉี่แล้วถูกกัด มันยังต้องถามอีกเหรอ?
ลูกชายสองคนของจ้าวต้าไห่ไม่สามารถข่มอารมณ์ขำได้ ทั้งสองคนหัวเราะเสียงเบาๆ แต่กลัวโดนดุ ก็เลยรีบก้มหน้ากินข้าวทั้งๆ ที่ยังยิ้มอยู่
จ้าวต้าไห่มองลูกชายสองคนด้วยสายตาดุๆ “หัวเราะอะไร? กินข้าวของพวกแกไป”
พูดเสร็จ เขาก็ไม่สามารถยั้งความขำได้เอง รีบกระแอมเสียงอีกครั้ง พยายามบังคับตัวเองให้หยุดหัวเราะ
“โชคดีที่เป็นงูหญ้าดำ ถ้าเป็นงูตัวอื่น เฉินเต๋อหย่งคงต้องจบชีวิตที่ในป่าแล้ว”
หลังจากเก็บอารมณ์ได้แล้ว จ้าวต้าไห่ก็พูดออกมา
“ดีแล้ว เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว เจ้าสาม ในช่วงนี้คงต้องลำบากหน่อยนะ รอให้เสร็จงานเก็บเกี่ยวพ่อของเธอจะเลี้ยงขอบคุณเธอด้วย” จ้าวต้าไห่พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของสวี่ซื่อเยี่ยน เป็นความผิดของเฉินเต๋อหยงที่ทำเรื่องโง่ๆ ใครเคยได้ยินไหมว่าเข้าไปในป่าแล้วไปฉี่ใส่ต้นไม้?
"ลุงจ้าว ผมแค่จะมาบอกให้ลุงทราบ ไม่มีอะไรแล้ว ผมก็จะกลับบ้าน"
พอเรื่องเสร็จ สวี่ซื่อเยี่ยนก็ลุกขึ้นเพื่อจะไป
ครอบครัวจ้าวต้าไห่กำลังกินข้าว สวี่ซื่อเยี่ยนเลยไม่อยากอยู่เกินไปนาน พูดจบก็ลุกเดินออกไป
จ้าวต้าไห่เชิญเขาไปอยู่ต่ออีกหน่อย แต่ก็ปล่อยให้ลูกชายสองคนของเขาไปส่งสวี่ซื่อเยี่ยน
สวี่ซื่อเยี่ยนเดินกลับไปที่บ้านของยายหลี่ที่ปลายหมู่บ้านทางตะวันตก
เมื่อเข้าไปในบ้าน เขาก็เห็นซูอันอิงกำลังตักข้าวออกจากหม้อ “อ้าว! ทำไมวันนี้กลับมาเร็วขนาดนี้? ไม่ใช่บอกว่าต้องอยู่ที่นั่นอย่างน้อยสี่ถึงห้าวันเหรอ?”
สวี่ซื่อเยี่ยนออกจากบ้านเมื่อวานตอนเช้า วันนี้ก็กลับมาแล้ว ความเร็วนี้ทำให้ซูอันอิงตกใจ
“กินข้าวกลางวันแล้วหรือยัง? รีบเข้าไปนั่งเถอะ ฉันจะไปรีบทำแพนเค้กให้”
เมื่อเห็นสามีกลับมา ซูอันอิงดีใจมาก จึงรีบเชิญสวี่ซื่อเยี่ยนเข้าไปนั่งในบ้าน
เธอรีบเทกองแพนเค้กออกมาจากโถอย่างคล่องแคล่ว แล้วใช้ไม้กวาดจุ่มน้ำเพื่อนึ่งแพนเค้ก จากนั้นไปเด็ดต้นหอมสองต้น และตักน้ำจิ้มใส่ถ้วย
ทั้งหมดเสร็จแล้ว เธอเอามาวางบนโต๊ะในห้องทางตะวันตก "ไม่คิดเลยว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ก็ทานแพนเค้กกับต้นหอมไปก่อนแล้วกัน"
สวี่ซื่อเยี่ยนมองไปที่โต๊ะ ก็เห็นมีแค่แพนเค้กต้นหอม ยังมีชามข้าวต้มใบเล็กและจานผักเค็มอีกด้วย
"นี่อาหารที่เธอกินที่บ้านเหรอ เราไม่ได้ซื้ออาหารกระป๋องมาเหรอ นั่นให้ไว้เธอกินเอง
เธอกำลังท้องอยู่ ดังนั้นเธอต้องกินอาหารดีๆ นะ” เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนเห็นอาหาร เขาก็รู้สึกไม่พอใจ
"ตอนที่พี่ไม่อยู่ ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่ค่อยมีอารมณ์ทำอาหาร
กระป๋องพวกนั้นเก็บไว้ได้นาน ถ้ามีแขกมาที่บ้านจะได้นำออกมาใช้ได้"
ซูอันอิงยิ้มอย่างอบอุ่น ยื่นต้นหอมที่จิ้มซอสให้กับสวี่ซื่อเยี่ยน และม้วนใส่ในแพนเค้กให้เขากิน
