บทที่ 52 ไปเถอะ! Tuan123

หลีว่านเฉียงกล่าวอย่างเหลืออด

“เอ่ยถึงเฉินโม่แล้วก็เซ็ง! ถึงจะเก่งแค่ไหน แต่มันไม่ควรมีท่าทีหยิ่งขนาดนั้นไม่ใช่เหรอครับ?

ผมทำงานมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพนักงานตอกบัตรเลิกงานเป๊ะตรงเวลา ขนาดพูดกันต่อหน้ายกบริษัท ยังกล้าขอตัวกลับซะอย่างนั้น!

จะกลับก็แอบ ๆ กลับได้มั้ย แต่นี่ไม่ใช่เลย ผมอับอายจนแทบมุดดินอยู่แล้ว พอมาเจออย่างนี้ไม่รู้จะพูดไงดี

แถมคนที่เฉินโม่เพิ่งรับเข้ามาในแผนกสาม มีอยู่สองคนที่จบแค่ ปวส. ด้วยซ้ำ! เพิ่งเข้าช่วงทดลองงานก็ทำพฤติกรรมแบบนี้ ถ้าผ่านโปรไปจะเหลือเหรอ?

ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนนะ จะไล่ออกไม่ให้รอสัปดาห์หน้าเลย! โดนเตะไปตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!”

หวงเจียงจี๋ครุ่นคิดก่อนโต้

“อย่างนั้นก็ไม่ถูกนัก เพราะในต่างประเทศก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนะ ผมเคยเจอด้วยตัวเอง”

“มีครั้งหนึ่ง เซิร์ฟเวอร์เรามีปัญหาพอดีตอนใกล้เลิกงาน เราเป็นลูกค้าของ IBM ก็เลยโทรไปที่แผนกซัพพอร์ตฮาร์ดแวร์ แต่ช่วยแก้ไป ๆ มา ๆ พอได้จังหวะสำคัญเข้าหน่อย คนของ IBM บอกว่า ‘ตอนนี้หมดเวลางานแล้ว ถ้ามีอะไรต่อให้โทรมาใหม่พรุ่งนี้นะคะ’ แล้วก็วางสายไปเลย ตอนนั้นคนเราเป็นสิบรออยู่ แทบช็อกไปตาม ๆ กัน!”

หลีว่านเฉียงตาโต

“แล้วสุดท้ายเป็นไง? IBM เรียกคนคนนั้นกลับมาแก้ไหม หรือโดนไล่ออก?”

หลินปินเป็นคนเฉลย

“เปล่าเลย ฝั่ง IBM ก็ตอบแค่ว่าพวกเขายอมรับว่าเรื่องนี้ ‘จัดการไม่เหมาะสม’ แต่สุดท้ายก็กฎบริษัทยังเป็นแบบเดิม เราทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เราต้องรอจนวันรุ่งขึ้นให้พวกเขามาทำงานปกติ ค่อยแก้ต่อ”

“พนักงานคนนั้นก็ไม่โดนลงโทษแม้แต่น้อย? ไม่โดนปรับเงินหรือไล่ออก?”

“จะให้โดนได้ไงล่ะ ที่นั่นมีกฎหมายคุ้มครองแรงงานเข้มงวดมาก ถ้าเลิกจ้างโดยไม่มีเหตุผลก็จะโดนฟ้องยับ แถมถ้าไม่ใช่ช่วงเวลางานจะดึงตัวพนักงานกลับมาได้ไม่ง่ายเลย ไม่ใช่เมืองจีนเรา!”

หลีว่านเฉียงทำหน้าเหมือนฟังนิยายวิทยาศาสตร์

“โอ้โห... ไม่น่าเชื่อ! ต่างประเทศมันเป็นแบบนี้เองหรือนี่ โชคดีที่บ้านเราไม่ใช่แบบนั้น ไม่งั้นบริษัทล่มแน่!”

แล้วเขาก็ส่งสัญญาณสายตาให้กวานอิ่งจื้อ

กวานอิ่งจื้อที่โดนจ้อง จึงนึกถึงที่หลีว่านเฉียงเคยบอกก่อนเข้าประชุม สุดท้ายก็ตัดสินใจกัดฟันพูด

“ฉันมีข้อมูลบันทึกการลงเวลาของเฉินโม่อยู่ค่ะ ทุกท่านลองดูกันสักหน่อย”

บนกระดาษรายงานปรากฏว่า เฉินโม่มาทำงานตรงเวลาทุกวัน ออกตรงเวลาทุกวัน ออกไปนอกบริษัท 2 ครั้ง ครั้งละครึ่งวัน แล้วก็ลาหยุดไปครึ่งวัน

รวม ๆ แล้วในรอบสัปดาห์ทำงาน 5 วัน มีเวลาในบริษัทจริง ๆ 3 วันครึ่ง!

ทุกคนดูแล้วก็รู้สึกอึดอัดกันโดยถ้วนหน้า เพราะพนักงานส่วนใหญ่มีเวลาทำงานสัปดาห์ละ 60 ชั่วโมงขึ้นไป เมื่อเห็นเช่นนี้เลยพลอยหัวเสียอยู่ไม่น้อย

สุดท้าย เหลยจุนก็เคาะโต๊ะให้ทุกคนหยุดวิจารณ์

“ใช้คนก็ต้องไว้ใจเขา ถ้าไม่ไว้ใจเขาก็ไม่ควรจ้าง สุดท้ายรอให้ถึงวันศุกร์หน้า ที่แผนกสองกับสามจะมาสรุปรายงานความคืบหน้าร่วมกันก่อน ถ้าผลงานแผนกสามใช้ได้ เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าผลงานออกมาไม่เข้าตา ค่อยว่ากัน!

อย่าเพิ่งไปโฟกัสแต่เรื่องเล็ก ๆ พวกนี้ ใส่ใจกับงานเราดีกว่า!”

พูดเสร็จ เหลยจุนก็หันไปถาม

“KK โดเมน MIUI เราได้มาแล้วใช่ไหม แล้วฟอรัมจะขึ้นเมื่อไหร่?”

“ภายในวันอังคารหน้าครับ”

เหลยจุนพยักหน้าพร้อมอธิบายความตั้งใจ

“ดีมาก ผมวาดภาพว่า MIUI จะเป็นเหมือน ‘สารานุกรมมือถือ’ ที่ให้ทุกคนมามีส่วนร่วมพัฒนาร่วมกัน

ความแพร่หลายของผลิตภัณฑ์เราจะไม่พึ่งโฆษณา แต่จะให้คนบอกต่อ ๆ กัน เหมือนแผนกสามนั่นแหละ

เพราะฉะนั้น ขอให้คนในทีมสองของคุณตระหนักว่าเราจะไม่ทุ่มงบการตลาดแม้แต่หยวนเดียว ต้องดึงคนเข้ามาด้วยกระแสปากต่อปากอย่างเดียว คุณเข้าใจใช่ไหม?”

หวงเจียงจี๋มั่นใจมาก

“ไม่มีปัญหาครับ!”

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็เลิกประชุมได้ ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว อย่าอยู่ดึกนักเลย!”

วันนั้นเอง เวลา 4 ทุ่มกว่า ๆ ไฟในออฟฟิศชั้น 8 ห้อง 807 ของตึกหยินกู่ก็ดับลงเร็วกว่าทุกครั้งที่เคยมี

หลังงานวันศุกร์ เฉินโม่ก็เตรียมโปรเจกต์ Zhiyan BBS เสร็จเรียบร้อย ติดตั้งสภาพแวดล้อมสำหรับพัฒนาเสร็จสรรพ

จากนั้นเขาจึงตั้งกลุ่มแชตให้ทุกคนในแผนกสาม หารือเรื่องสเป็กงานและวางตารางงานของแต่ละคน คาดว่ารุ่นแรกจะสามารถเปิดตัวได้ภายในสิ้นเดือนพฤษภาคม

เมื่อรันไปได้สักพัก เฉินโม่จะได้เอาเวลาที่เหลือไปทำงานอื่น

เช้าวันเสาร์ เฉินโม่กับซุนจื่อเหวยออกไปวิ่งออกกำลังกายและหาอะไรกินเป็นอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย แล้วซุนจื่อเหวยก็แยกกลับไปเขียนโค้ดที่ตัวเองหมกมุ่นค้างอยู่

ส่วนเฉินโม่ ออกไปหาเซิร์ฟเวอร์ดี ๆ สักเครื่องจากห้องเช่าเซิร์ฟเวอร์ในละแวกใกล้ ๆ จัดการเลือกเครื่องสเป็กดี ๆ ไว้หนึ่งเครื่อง อย่างน้อยก็ต้องมีบ้านให้โค้ดได้พักพิง

พอเสร็จเรื่องเซิร์ฟเวอร์ ก็ถึงเวลาลุย Tuan123 เว็บไซต์รวมดีลที่ทำหน้าที่เหมือน “เว็บรวมลิงก์ดีลพิเศษ” ซึ่งซุนจื่อเหวยได้ทุ่มเวลารันสคริปต์ดึงข้อมูลจากเว็บดีลส่วนใหญ่ (ประมาณ 90% ของตลาด) มาเกือบสมบูรณ์แล้ว เหลือก็แค่ตรวจสอบความถูกต้อง จัดโครงสร้างต่าง ๆ

หลังจากนั้นทั้งสองก็ลงมือเป็น “ช่างจัดสวน” ตัดฟังก์ชันที่วางแผนไว้ใน Tuan123 ออกไปจนเหลือแต่ของจำเป็น คือหน้า “รายการดีล” และ “รายละเอียดดีล” ที่ลิงก์ไปยังเว็บต้นทางได้ พร้อมช่อง “ฝากความเห็น” เพียงเท่านั้น

ฟังก์ชันอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็น ระบบค้นหา, ให้คะแนน, จัดอันดับ, เก็บเข้ารายการโปรด ฯลฯ ก็ถูกตัดทิ้งไปหมด เหลือแค่โครงหลัก ๆ รีบปล่อยเว็บขึ้นก่อน แล้วค่อยเติมทีหลัง

คืนวันเสาร์ เวลา 5 ทุ่ม 10 นาที เฉินโม่ได้ข้อสรุปว่าจะอัปโหลด Tuan123 ขึ้นออนไลน์ได้แล้ว

ทั้งสองคนเลือกเวลามงคลอีกนิด คือ 5 ทุ่ม 18 นาที เพื่อกดเผยแพร่ Tuan123 อย่างเป็นทางการ

เฉินโม่เปิดบราวเซอร์ พิมพ์

“tuan123.com”

แล้วกด Enter

กระบวนการส่งข้อมูลผ่านโดเมน IP จนไปถึงเซิร์ฟเวอร์ ดึงโค้ดกลับมาประมวลผลจนแสดงในหน้าเพจ กลายเป็นตัวอักษรและหน้าเว็บให้ได้เห็น ใช้เวลาไม่ถึง 1 วินาที

นี่คือความมหัศจรรย์ของอินเทอร์เน็ต ที่เหมือนเห้งเจียในไซอิ๋ว โดดทีเดียวได้ไกลหมื่นลี้

เฉินโม่กับซุนจื่อเหวยจ้องหน้าเว็บที่สะอาดตา เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความตั้งใจ เหมือนคนเป็นพ่อแม่กำลังมองลูกที่เติบโตพอเข้าสังคมได้แล้ว รู้สึกปลื้มปริ่มอย่างบอกไม่ถูก

“เติบโตอย่างดุดัน อิสระและโบยบินไปเถอะ Tuan123!”

“ไปเถอะ Tuan123!”