สายตานับไม่ถ้วนพุ่งมาราวกับสปอตไลต์ส่องใส่เฉินโม่ ทำให้เขานึกขึ้นได้ทันทีว่า แย่แล้ว มือถือฉันตั้งปลุกเอาไว้!
เฉินโม่รีบยกมือขึ้นแสดงท่าทีขอโทษ แล้วกดปิดนาฬิกาปลุก จากนั้นก็หันไปชูแขนใส่เหลยจุนพร้อมตะโกนว่า
“คุณเหลยจุน ผมขอเป็นตัวแทนอินเทอร์เน็ตแผนกสามของเรา ประกาศจุดยืนก่อนเลยนะครับ ‘Xiaomi บินไปข้างหน้า แผนกสามจะก้าวไปเคียงข้าง ให้เรามุ่งมั่นก้าวต่อไปด้วยกัน Are U OK?’”
เหลยจุนสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตอบกลับไปสั้น ๆ ราวกับติดสัญชาตญาณว่า
“okok~”
เฉินโม่มองนาฬิกาแล้วก็ทำสีหน้าจริงจังราวกับต้องการจัดการธุระ
“เอ่อ ตอนนี้ได้เวลาเลิกงานแล้ว ถ้าคุณยังมีเรื่องอื่น จะให้มาต่อสัปดาห์หน้าก็ได้ครับ ได้โปรดให้ทุกคนไปพักผ่อนก่อน... ทุกคนในที่นี้ ขอให้มีความสุขในวันสุดสัปดาห์นะ!”
พูดจบ เฉินโม่จึงโค้งคำนับให้ทุกคน แล้วก็ส่งสัญญาณด้วยสายตาไปยังสมาชิกแผนกสามเพื่อให้รีบเก็บของชิ่งหนีไป
“เฮ้ย! ไอ้หมอนี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
ซุนจื่อเหวยรีบเดินตามออกไป คราวนี้เจ้าตัวได้เข้าใจลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้นว่าการตกเป็นเป้าสายตานั้นรู้สึกกดดันเพียงใด
ตามธรรมชาติของมนุษย์มักมี “จิตวิทยาการทำตามฝูงชน” อยู่ คนที่เป็นตัวอย่างคนแรกสุดที่ “แตกแถว” มักจะกดดันมากที่สุด คนที่สองจะกดดันลดลง และคนถัด ๆ ไปก็ยิ่งไม่ค่อยกังวลอะไรมาก
ครู่ต่อมา ฉีเหมิงเหมิง จางเชา เหยียนจิ่น และบรรดาพนักงานเก่าจากซางเหอ ก็ทยอยเก็บของและเตรียมตัวกลับบ้านต่อ ๆ กันไป เหมือนขบวนรถไฟที่เคลื่อนออกจากสถานี
จ้าวเต๋อเซิ่งกับสวี่เหลียงหันมามองหน้ากันแวบหนึ่ง จ้าวเต๋อเซิ่งเหลือบตามองเหลยจุนที่ยังสีหน้าเฉยชาอยู่ แล้วมองกลับไปหาเฉินโม่ จากนั้นจึงตัดสินใจเดินตามจางอู่ที่อยู่แถวหน้าออกไปอีกคน
ส่วนสวี่เหลียงก็หันไปมองหลีว่านเฉียง ที่สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาก็ฮึดสู้แล้วรีบตามขบวนใหญ่ไปทันที
“เพราะไม่ว่าจะเป็น Xiaomi หรือ BAT สำหรับผมในตอนนี้ ที่ไหน ๆ ก็เหมือนกัน แต่หมอนี่ ‘นักกวาดล้างองค์กร’ ที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนใคร ทำงานมาก็หลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนสไตล์นี้เลยนะเนี่ย!”
หลังจากที่คนกลุ่มของเฉินโม่ลับตาไปแล้ว บรรยากาศก็เงียบงันขึ้นมาอย่างน่าอึดอัด
หวงเจียงจี๋จึงกระแอมขึ้นมาก่อนเพื่อเบี่ยงความสนใจของทุกคน
“เอ่อ... ทางแผนกสองของเราขอประกาศจุดยืนเหมือนกัน พวกเราจะทุ่มเทเต็มที่ เพื่อทำให้ฝันของคุณเหลยจุนเป็นจริง!”
คนจากแผนกหนึ่ง ฝ่ายบุคคล และแผนกอื่น ๆ ก็ร่วมกันประกาศเช่นกัน
“เฮ้อ... พวกคุณจะประกาศไปทำไม ที่ฉันอยากได้ก็แค่ตะโกนปลุกใจกันนิดหน่อย เสริมความเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้นแหละ นี่กลายเป็นอีกเรื่องไปเลยเพราะเจ้าเฉินโม่นั่น...”
เหลยจุนรู้สึกกระตุกที่ขมับอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาเคยผ่านสมรภูมิธุรกิจมามาก จึงรีบรวบรวมสติแล้วกล่าวปิด
“ที่จริงตั้งใจจะพูดถึงตรงนี้พอดี ตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกงานแล้ว ทุกคนขอให้กลับไปพักผ่อนตามสบายก็แล้วกันนะครับ วันนี้พูดกันเท่านี้ก่อน!”
ในใจของเขาแอบเสียดาย เพราะว่ายังพูดไปแค่ครึ่งเดียว ทั้งเรื่องชื่อบริษัท วิสัยทัศน์ แผนการพัฒนา วัฒนธรรมองค์กร และข่าวเรื่องการระดมทุน ยังไม่ได้เอ่ยถึงเลย
“ไอ้หมอนั่นทำเอาฉันหน้าแตกหมด…”
ที่จริงเหลยจุนเดาไว้ว่าเฉินโม่คง “แค่พูดขู่เล่น ๆ” เรื่องไม่ทำงานล่วงเวลา เขาถึงเจตนาพูดลากยาวไว้จนถึง 5 โมงเย็น เพื่อจะลองดูว่าต่อหน้าทุกคน เฉินโม่จะกล้ายืนกรานจริงหรือเปล่า ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะมุ่งมั่นแบบสุด ๆ จนเขาเองก็เกือบจบไม่สวย
“เจ้านี่... ทั้งรักทั้งแค้นในคนคนเดียวกันได้จริง ๆ”
ไม่ทันไรก็เจอเฉินโม่ในระยะเผาขนอีกครั้ง เขาแบกกระเป๋าพร้อมจะกลับบ้านจริง ๆ
“คุณเหลยจุน ช่วงนี้ดูคุณพักผ่อนน้อยนะครับ ถุงใต้ตาก็มาแล้ว สุขภาพเป็นเรื่องสำคัญที่สุดนะครับ พักผ่อนเยอะ ๆ นะ~”
เหลยจุนยิ้มแบบฝืน ๆ
“OK ผมไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ!”
ดูจากหน้าตาเฉินโม่ที่เหมือนจะราว ๆ 25-26 แต่กลับพูดจาอย่างผู้ใหญ่ แถมคำว่า “คุณเหลยจุน” ทำให้เขารู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเรียก “อาเหลย” ยังไงชอบกล มันชวนให้แปลกใจปนกระอักกระอ่วนเป็นที่สุด
“สวัสดีครับคุณเหลยจุน!”
“สวัสดีค่ะคุณเหลยจุน!”
เหลยจุนก็จำต้องฝืนยิ้ม โบกมือทักทายกับพนักงานแผนกสามไปทีละคน
พอกลับถึงห้องทำงาน เหลยจุนรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คิดถึงตอนที่เขาตอบคำถามนั้นไปแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าท่าทางดูอ่อนแอจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้บริหาร ท่ามกลางความรู้สึกเหล่านั้น เขายังติดอยู่กับความคิดว่า “หรือเฉินโม่จะเป็นศัตรูตามโชคชะตาที่ฟ้าลิขิตไว้ให้กันนะ?”
หลังจากนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ได้ เขาก็เปิดเว็บบอร์ดโทรศัพท์มือถือเว็บหนึ่งเพื่อท่องอินเทอร์เน็ต
ช่วงนี้เขาสังเกตว่ามีสมาชิกชื่อ “พระกวาดลาน” คนหนึ่งกำลังโด่งดังมาก ด้วยการให้คำตอบด้านเทคนิคที่เฉียบขาด ตอบปุ๊บแทงใจดำปั๊บ วิจารณ์อย่างดุเดือด เฉียบคม ทั้งยังมีวิสัยทัศน์ต่อวงการมือถืออย่างยอดเยี่ยมจนกลายเป็นกระแสในฟอรัมมือถือและฟอรัมแอนดรอยด์หลากหลายเว็บ
ยิ่งมีคนวิจารณ์อีกฝ่ายมากเท่าไร ก็ยิ่งมีคนสนับสนุนอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น
เหลยจุนเองก็เป็น “แฟนพันธุ์แท้มือถือ” และ “สาวกดิจิทัล” ตัวจริง คิดมาตลอดว่าตัวเองก็มีฝีมือและมุมมองที่ดีเยี่ยมเรื่องเทคโนโลยี แต่หลังจากสังเกตคำวิจารณ์และความคิดเห็นของ “พระกวาดลาน” คนนี้ เขาก็ยอมรับว่าได้รับประโยชน์ไม่น้อย
ตัวเขาเองซุ่มอยู่ตามฟอรัมมาหลายเดือนเพื่อปลูกฝังผู้ติดตาม พยายามตอบคำถามและบริหารชุมชนจนความนิยมเกือบเทียบเท่า “พระกวาดลาน” แต่นี่เจ้านั่นเพิ่งโพสต์อยู่ไม่กี่วัน กลับดังระเบิดจนเรียกได้ว่าเป็น “ปรากฏการณ์” ก็ว่าได้
“คนมีของจริง ๆ!”
เหลยจุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจส่งข้อความส่วนตัวไปที่ “พระกวาดลาน” จากทุกเว็บบอร์ดที่ตัวเองเล่น
「เรียน ท่านพระกวาดลาน ท่านพอจะสนใจร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาสมาร์ตโฟนในจีนไหมครับ? เรื่องค่าตอบแทนหรือสวัสดิการเราคุยกันได้หมด ยินดีเชิญร่วมงาน ขอรอคำตอบครับ!」
คืนนั้นเวลาเก้าโมงครึ่ง Xiaomi กำลังจัดประชุมประจำสัปดาห์ของบอร์ดผู้ก่อตั้งตามปกติ
ผู้ร่วมก่อตั้ง Xiaomi ในตอนนี้มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ ประธานบอร์ดบริหาร เหลยจุน, ผู้จัดการทั่วไป หลินปิน, ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค หลีว่านเฉียง, ผู้จัดการอินเทอร์เน็ตแผนกสอง หวงเจียงจี๋ และอีกคนคือฝ่ายทรัพยากรบุคคล ทำหน้าที่จดบันทึกการประชุม
ตามตำแหน่งจริง ๆ เฉินโม่ก็ควรเข้าร่วมในฐานะผู้จัดการแผนกสาม แต่ตอนนี้เขายังอยู่ในช่วงทดลองงาน อีกอย่างวันศุกร์พอ 5 โมงกว่า ๆ เขาก็กลับไปแล้ว จะให้ตามมาตอนดึกก็ไม่ไหว
หลังจากรับฟังสรุปงานของทุกคนในสัปดาห์นี้จบ เหลยจุนก็ถอนหายใจเฮือก
“นอกจากงานซอฟต์แวร์ของแผนกสองที่ดำเนินการตามแผนที่วางไว้แล้ว เรื่องอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝั่งฮาร์ดแวร์ ไม่คืบหน้าเลย ซึ่งนั่นเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้”
หลีว่านเฉียงที่เพิ่งกลับมาจากพยายามเชื่อมต่อกับซัพพลายเออร์ฮาร์ดแวร์ หลังได้ซอร์สโค้ดระบบอินเทอร์เฟซ SenseUI ของ HTC ก็พูดด้วยน้ำเสียงท้อแท้
“นี่มันเส้นทางใหม่หมด ความสัมพันธ์หรือคอนเนคชันที่เราเคยมี กลับใช้ไม่ได้ผลเลย ราวกับต้องเริ่มนับศูนย์กันใหม่”
เหลยจุนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
“ใช่ ไม่ใช่แค่คุณหรอก แม้แต่ผมที่เคยเป็นนักลงทุนแองเจิล หรือเคยเป็นประธานบอร์ดของ KingSoft มาแล้ว พอมาเจอยักษ์ใหญ่ฮาร์ดแวร์เหล่านี้ ก็กลายเป็น ‘ใบไม้ไร้ค่า’ ในสายตาพวกเขาเลยด้วยซ้ำ อีเมลที่ส่งไปกี่ครั้งกี่หนก็เงียบกริบ… หลินปิน คุณติดต่อฝั่ง Qualcomm เป็นยังไงบ้าง?”
หลินปินส่ายหัว
“ผมค้นหาเมลทุกเมลที่คาดว่าจะเป็นผู้บริหาร Qualcomm ได้ แล้วก็ยิงอีเมลไปทุกวันไม่เคยขาด มานานเป็นเดือน แต่ก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆเหมือนเดิม”
“เฮ้อ… คุณเหลย เราต้องหาคนเก่งด้านฮาร์ดแวร์ เพื่อมาทลายกำแพงนี้ให้ได้สักคน อย่างน้อยต้องมีคนที่ชำนาญจริง ๆ มาทำหน้าที่เป็น ‘หัวหน้าทีมฮาร์ดแวร์’ นะครับ”
หวงเจียงจี๋เริ่มกังวล
เหลยจุนครุ่นคิดก่อนเสนอ
“ถ้าอย่างนั้นให้ทุกคนลองไปคิดดูว่าจะมีใครบ้างที่พอจะเป็น ‘ผู้ถูกเลือก’ ซึ่งติดต่อให้มาร่วมงานได้บ้าง ไม่ว่าใช้วิธีไหนก็ลองนึกภาพรวมดู ให้ทุกคนตั้งเป้าไว้ว่าต้องเสนอรายชื่อคนที่อาจเชิญได้ให้ผมอย่างน้อยคนละ 3 ชื่อ ในสัปดาห์หน้าเรามาคัดเลือกกันอีกที ค่อยหาวิธีรุกคืบกันต่อไป!”
แต่ละคนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตกลง ทั้งหมดแลดูลำบากใจอยู่ไม่น้อย ในเมื่อฮาร์ดแวร์เป็นอีกโลกหนึ่ง ที่พวกเขาไม่ค่อยมีคอนเนคชัน เลยไม่รู้ว่าควรไปทาบทามใครหรืออย่างไร
เหลยจุนตอนกำลังลบข้อความบนกระดาน ไพล่ไปนึกถึงบทสนทนากับเฉินโม่ขึ้นมา
“ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เจ้าเฉินโม่คนนั้นพูดมันจะเป็นจริงขึ้นมา ‘ซอฟต์แวร์กับฮาร์ดแวร์มีขวางกั้นอยู่เสมือนเหวลึก’…”
พอเอ่ยชื่อ “เฉินโม่” ออกมา หลีว่านเฉียงก็ของขึ้นอีกครั้ง เขาฉุนจัดจนทนไม่ไหว สบโอกาสพูดถึงปัญหาที่ค้างคาใจ
