บทที่ 40 เกมใหม่ "ตำนานมังกรหลับลิขิตฟ้า"

กู้ฝานอารมณ์ดีมาก ส่วนลิลิธอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

แม้จะเป็นแค่เกมเล็กๆ ที่ทำขึ้นมาส่งๆ ในช่วงรับสมัครงาน แต่ความพ่ายแพ้ที่พังพินาศและเหลือเชื่อขนาดนี้ ก็ยังทำให้ลิลิธหายตัวไปอีกสองวัน

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นถึงปีศาจจากนรกผู้ทรงพลัง เมื่อกู้ฝานได้พบลิลิธอีกครั้ง เธอก็ดูเหมือนจะปรับสภาพจิตใจได้แล้ว และแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มพัฒนาเกมต่อไป

ทว่าสิ่งที่ทำให้กู้ฝานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ ครั้งนี้ลิลิธไม่ได้นำแผนงานออกแบบที่เสร็จสมบูรณ์มาให้โดยตรง

กลับกลายเป็นว่า... เธอตั้งใจจะมาปรึกษากับกู้ฝานสักหน่อย

"ฉันมีคำถาม มนุษย์อย่างพวกนาย โดยเฉพาะคนตะวันออก มีเรื่องอะไรที่เป็น 'ความรู้สึกค้างคาใจ' อย่างรุนแรงบ้างไหม?" ลิลิธถามคำถามนี้ออกมาอย่างจริงจังมาก

กู้ฝานรู้สึกงุนงงไปหมด "ความรู้สึกค้างคาใจงั้นเหรอ? มีเยอะแยะไป"

ลิลิธพูดอย่างจริงจัง "ไม่ใช่ความรู้สึกค้างคาใจส่วนบุคคลสิ ทางที่ดีควรเป็นระดับกลุ่มคน และต้องเป็นแบบที่ฝังลึกมากๆ ด้วย"

กู้ฝานยังคงสับสน "เธอถามเรื่องนี้ไปทำไม?"

ลิลิธถอนหายใจ "โธ่เอ๊ย ก็หาข้อมูลมาทำเกมน่ะสิ!

"ทำเกมติดๆ กันหลายเกม ทำเอาแรงบันดาลใจอันน้อยนิดที่ฉันมีในนรกถูกใช้ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว พอกลับไปคราวนี้ฉันก็เอาแต่คิดว่าเกมใหม่ควรจะทำอะไรดี แต่ก็ยังคิดไม่ออกสักที

"ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าพวกมนุษย์มีเรื่องอะไรที่ค้างคาใจเป็นพิเศษ แล้วเอามาทำเป็นเกม มันจะไม่เหมาะเจาะพอดีเลยเหรอ?"

กู้ฝานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "หมายความว่า เธอจะหาเรื่องที่ค้างคาใจสุดๆ มาเป็นวัตถุดิบ? พอทำเป็นเกมแล้ว ก็ยังคงไม่ให้ผู้เล่นได้สมหวังในเกมอีกเหรอ?"

ลิลิธตบที่วางแขนของเก้าอี้นวดอย่างดีใจ "ใช่แล้ว! ฉันหมายความตามนั้นเลย!"

กู้ฝานอดไม่ได้ที่จะแอบยกนิ้วโป้งให้ในใจ เยี่ยม เรื่องความไร้มนุษยธรรมนี่ต้องยกให้เธอจริงๆ!

ถ้าเป็นคนอื่นบอกว่าจะทำเกมแบบนี้ แน่นอนว่าต้องทำเพื่อให้ผู้เล่นสามารถชดเชย 'ความรู้สึกค้างคาใจ' เหล่านี้ในเกมได้ และทำให้เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเสียดายเหล่านี้มีตอนจบที่สมบูรณ์แบบ

แต่ลิลิธล่ะ?

เพื่ออารมณ์ด้านลบแล้ว เธอสามารถละทิ้งความเป็นคนได้อย่างสิ้นเชิง ถึงขั้นยอมขายวิญญาณให้ปีศาจได้เลย

อ้อ ตัวเธอเองก็เป็นปีศาจอยู่แล้วนี่นา ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร

สรุปก็คือ ลิลิธต้องการใช้หัวข้อที่ทำให้ผู้คนมากมาย 'ค้างคาใจ' มาสร้างเกม โดยในเกม เธอไม่เพียงแต่จะไม่ชดเชยความเสียดายนั้น แต่กลับจะฉายภาพความเสียดายซ้ำ หรือแม้กระทั่งเน้นย้ำให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อสร้างบาดแผลทางใจที่ใหญ่กว่าเดิมให้กับผู้เล่น และใช้สิ่งนี้ผลิตอารมณ์ด้านลบออกมาเป็นจำนวนมาก

ถ้าอย่างนั้น ควรเลือกหัวข้ออะไรดีล่ะ?

กู้ฝานจมอยู่ในห้วงความคิด

การเลือกครั้งนี้ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ถ้าขืนทำเกมที่หลุดโลกสุดๆ ออกมาจริงๆ อย่างเช่นปล่อยเกมแนวรักบริสุทธิ์แต่ตอนจบกลับมีแต่การถูกสวมเขา (NTR) แบบนั้นลิลิธคงกอบโกยอารมณ์ด้านลบไปได้บานเบอะ แต่กู้ฝานคงได้ชื่อเสียงป่นปี้หมดอนาคตแน่

ดังนั้น ทางที่ดีอย่าเลือกหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงโดยตรงเลย ความเสี่ยงมันสูงเกินไปจริงๆ

กู้ฝานครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น "แล้วถ้าเป็นแนวประวัติศาสตร์ล่ะ?"

ลิลิธชะงักไปเล็กน้อย "แนวประวัติศาสตร์? เรื่องนี้มัน 'ค้างคาใจ' มากเหรอ? มันจะสร้างอารมณ์ด้านลบได้เยอะไหม?"

กู้ฝานพยักหน้า "ได้แน่นอน! แถมยังคุ้มค่ากว่าหัวข้อแนวชีวิตจริงทั่วไปซะอีก!"

ลิลิธขมวดคิ้วอย่างคลางแคลงใจ "นายลองอธิบายรายละเอียดมาสิ"

เห็นได้ชัดว่า เธอลึกๆ แล้วไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่

หากเป็นหัวข้อแนวชีวิตจริง ที่หยิบยกมาจากเรื่องราวรอบตัวของคนส่วนใหญ่ เกมที่ทำออกมาก็ย่อมทำให้คนอินได้ง่ายกว่า แล้วแนวประวัติศาสตร์ล่ะ? ท้ายที่สุดแล้วมันก็ห่างไกลจากคนส่วนใหญ่เกินไป ต่อให้มีเรื่องที่ค้างคาใจจริงๆ ก็ใช่ว่าจะสร้างความเสียหายทางจิตใจให้กับผู้เล่นได้มากพอเสียหน่อยใช่ไหม?

กู้ฝานส่ายหน้าเบาๆ "ก็ไม่แน่หรอกนะ ต้องเข้าใจก่อนว่า ประวัติศาสตร์เป็นอะไรที่มหัศจรรย์มาก ความเสียดายที่มนุษย์พบเจอในชีวิตประจำวัน เมื่อนำไปเทียบกับความเสียดายในประวัติศาสตร์แล้ว มันแทบจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

"คนธรรมดาในชีวิตประจำวันจะมีความเสียดายอะไรได้บ้าง? ก็คงหนีไม่พ้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่อยากเรียนไม่ได้ จีบคนที่แอบชอบไม่ติด ต้องอยู่ตัวคนเดียว ทำอะไรก็ไม่สำเร็จเป็นชิ้นเป็นอัน อะไรทำนองนั้น..."

มุมปากของลิลิธกระตุกเล็กน้อย "แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?"

กู้ฝานส่ายหน้าเบาๆ "แน่นอนว่าไม่พอ ความเสียดายพวกนี้พอนานวันเข้าก็ลืมเลือนได้ง่าย แถมยังไม่แน่ว่าจะทำให้เกิดความรู้สึกร่วมเป็นวงกว้างได้ด้วย

"เพราะคนส่วนใหญ่จะค่อยๆ คิดได้ ค่อยๆ ปล่อยวาง หรือแม้กระทั่งกลายเป็นความชาชินไปเอง

"แต่ทว่า ความค้างคาใจในประวัติศาสตร์พวกนั้นมันไม่เหมือนกัน

"เธอดูสิ่งนี้สิ"

กู้ฝานพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดหาเว็บไซต์ถามตอบยอดนิยม แล้วลองค้นหาคำสำคัญสองสามคำง่ายๆ บนนั้น

จากนั้นลิลิธก็ได้เห็นคำถามที่น่าตกตะลึงมากมาย

คำถามทำนองนี้มีเยอะจนแทบนับไม่ถ้วน เปิดดูติดกันหลายหน้าก็ยังไม่ซ้ำกันเลย

มีทั้งส่งเสบียง ส่งขุนพลหรือกษัตริย์ผู้ปราดเปรื่อง หรือกระทั่งส่งเทคโนโลยีล้ำยุคไปให้โดยตรง

คำถามทั้งหมดกลับได้รับความสนใจไม่น้อย ถึงขั้นที่คนพวกนี้กำลังถกเถียงกันอย่างเอาจริงเอาจัง หรือพูดคุยกันเล่นๆ ว่าในสถานการณ์แบบนั้น ประวัติศาสตร์น่าจะดำเนินต่อไปอย่างไร

อย่างเช่นมีคนตอบไว้ใต้หัวข้อสุดท้ายว่า "ถ้าจูเก่อเลี่ยงมีชีวิตอยู่จนถึงอายุ 104 ปีจริงๆ จะกอบกู้ราชวงศ์ฮั่นได้ไหมก็พูดยาก แต่วุยก๊กน่าจะอยู่รอดปลอดภัยแน่"

ลิลิธมีสีหน้างุนงงเหมือนมีมเครื่องหมายคำถาม เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่เข้าใจอย่างแรง

"พวกมนุษย์อย่างนาย... น่าเบื่อชะมัด"

กู้ฝานส่ายหน้าเบาๆ "นี่แหละที่เธอไม่เข้าใจ? นี่คือพลังอันแข็งแกร่งของความค้างคาใจในประวัติศาสตร์ไงล่ะ

"ยกตัวอย่างประวัติศาสตร์ตะวันออก จูเก่อเลี่ยงคนหนึ่ง กับเย่ว์เฟยอีกคนหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็น 'ความค้างคาใจ' ระดับสูงสุด และยังเป็นความเสียดายของทั้งแผ่นดินจีนด้วย

"ถึงขนาดที่ว่าเวลาผ่านไปสองพันปีแล้ว ก็ยังมีชาวเน็ตนับไม่ถ้วนเต็มใจที่จะส่งกระสุนปืน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ปากกาลูกลื่น สมุดจด และเสบียงสารพัดอย่างไปให้พวกเขา ด้วยความหวังว่าพวกเขาจะกรีธาทัพขึ้นเหนือได้สำเร็จ

"เธอว่าความเสียดายแบบนี้ มันเอาไปเทียบกับเรื่องหยุมหยิมในชีวิตประจำวันได้เหรอ?"

ลิลิธมองดูคำถามเหล่านี้อย่างจริงจังครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ก็จริง นายชักจะโน้มน้าวฉันได้แล้วสิ"

แม้เธอจะเป็นปีศาจจากตะวันตก ซึ่งไม่อาจเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ได้ แต่ก็ยังคงสามารถทำความเข้าใจความยึดติดนี้ได้คร่าวๆ ว่ามันลึกล้ำเพียงใด ผ่านทางคำถามและคำตอบบนอินเทอร์เน็ต

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว! งั้นนายรออีกสักสองวันนะ รอฉันเขียนแบบร่างเสร็จแล้วจะมาหาใหม่!"

เมื่อลิลิธหาทิศทางเจอแล้ว เธอก็กลับมามีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันฮึกเหิมอีกครั้ง

...

...

สองวันต่อมา ลิลิธก็นำแผนงานออกแบบที่เขียนเสร็จแล้วมาให้

กู้ฝานเหลือบมองชื่อเกม: "ตำนานมังกรหลับลิขิตฟ้า"!

แค่ดูจากชื่อก็ยังมองไม่ออกว่าคืออะไร บอกได้แค่ว่าตั้งชื่อได้ตามมาตรฐานทั่วไป กู้ฝานเดาว่ารูปแบบการเล่นหลักของเกมนี้น่าจะเป็นแนววางแผนกลยุทธ์แบบดั้งเดิม หรือไม่ก็ให้อารมณ์แบบ JRPG

ตัวแทนของแบบแรกคือซีรีส์เกม "สามก๊ก" ส่วนตัวแทนของแบบหลังคือ "ตำนานเฉาเชาแห่งสามก๊ก" ซึ่งเกมทั้งสองประเภทนี้ต่างก็ฝากผลงานอันโดดเด่นไว้ในประวัติศาสตร์วงการเกม

แต่พอพิจารณารูปแบบการเล่นหลักอย่างละเอียด กู้ฝานก็แทบจะกระอักเลือดออกมา

"ทำไมของเธอถึงกลายเป็นเกมเล็กๆ ไปได้ล่ะ?"

กู้ฝานตกตะลึงไปเลย เพราะเกมนี้ไม่ใช่เกมแนววางแผนกลยุทธ์แบบดั้งเดิมหรือ JRPG เลยสักนิด ระบบของเกมมันถูกย่อส่วนลงมาอย่างมาก เนื้อหาในเกมก็ถูกตัดออกไปเยอะ ด้วยสเกลขนาดนี้ นับได้ว่าเป็นแค่เกมเล็กๆ หรือเกมอินดี้เท่านั้นแหละ!

ในเกมแนววางแผนกลยุทธ์แบบดั้งเดิม ผู้เล่นสามารถทำอะไรได้มากมาย ทั้งจัดการกิจการภายในเมือง เก็บภาษีเกณฑ์เสบียง จัดทัพตั้งค่าย จับกุมขุนพล โจมตีขยายอาณาเขต ยึดครองเมือง...

ส่วนในเกมประเภท JRPG แนววางแผนกลยุทธ์ ผู้เล่นยังสามารถควบคุมตัวเอกให้ไปตัดสินใจในจุดหักเหสำคัญทางประวัติศาสตร์ เพื่อเพิ่มความรู้สึกมีส่วนร่วมได้อีกด้วย

แต่ใน "ตำนานมังกรหลับลิขิตฟ้า" กลับไม่มีระบบการเล่นหลายๆ อย่างที่ว่ามานี้เลย หรือต่อให้มี ก็โดนตัดทอนไปซะจนเหี้ยนเตียน!

ถ้าบอกว่าเกมแนววางแผนกลยุทธ์แบบดั้งเดิมสามารถขายได้ในราคา 298 หยวน งั้น "ตำนานมังกรหลับลิขิตฟ้า" ที่โดนหั่นจนเหี้ยนเตียนขนาดนี้ ขายได้สัก 98 หยวนก็ถือว่าหรูแล้ว

ลิลิธกลับโต้ตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "ฉันทำเพื่อรวบรวมอารมณ์ด้านลบเท่านั้นแหละ จะทำเกมให้มันซับซ้อนไปทำไมล่ะ?"

ทำเอากู้ฝานหาคำมาเถียงไม่ออกไปชั่วขณะ

ท้ายที่สุดแล้วลิลิธก็เป็นแค่ปีศาจจากนรก เธอทำเกมเพียงเพื่อห่อเกี๊ยวทั้งมื้อไว้กินกับน้ำส้มสายชูแค่ถ้วยเดียว ขอแค่รับประกันได้ว่าจะรวบรวมอารมณ์ด้านลบได้มากพอ เธอก็ไม่สนใจหรอกว่าเกมนี้จะสนุกหรือไม่ เนื้อหาจะแน่นหรือเปล่า

เช่นเดียวกัน เธอไม่สนใจเรื่องราคาและชื่อเสียงของเกมนี้เลยแม้แต่น้อย

กู้ฝานอ่านต่อไป โดยพยายามอย่างหนักที่จะหาช่องโหว่ในเกมนี้ให้เจอ