ด้วยความช่วยเหลือขององุ่นน้อย เขาสามารถใช้ 'จันทร์แห่งการสังหาร' ผ่าร่างเป้าหมายได้สำเร็จ และประทับรอยจันทราลงไปในร่างของทารกศักดิ์สิทธิ์
ทารกศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกอย่างมาร์คอส สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามต่อชีวิตอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ซึ่งรุนแรงยิ่งกว่าการระเบิดบัวแดงทั้งสองครั้งก่อนหน้านี้มาก
นอกจากการกัดกินและฉีกทึ้งเนื้อใหม่ของฝูงหนูแล้ว
ยังมีการกดทับจากระดับรากเหง้าของโรค รอยจันทราที่ประทับอยู่บนผิวเนื้อใหม่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง ถึงขั้นรู้สึกเลือนรางว่าจะถูกยึดครองร่าง
เขาอยากมีชีวิตรอด เขาไม่อยากตาย!
เจตจำนงในการเอาชีวิตรอดอันแรงกล้ากระตุ้นศักยภาพการเกิดใหม่ในร่างของทารกศักดิ์สิทธิ์
ฟุ่บ!
ความเร็วในการฟื้นฟูเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
มันกำหนดตำแหน่งก้อนเนื้อก้อนหนึ่งที่อยู่ห่างจากอี้เฉินและจินมากที่สุด เพื่อใช้เป็น 【ศูนย์กลางการฟื้นฟู】...ภายในหนึ่งวินาที เลือดเนื้อทั้งหมดก็หลอมรวมเข้าหาจุดนี้ กลายเป็นก้อนเลือดที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ
มันยอมจ่ายด้วยการเผาผลาญหยดเลือดแก่นแท้ เพื่อหักล้างรอยจันทราที่ประทับอยู่บนพื้นผิววิญญาณอย่างฝืนทน ฝูงหนูที่กัดกินเนื้อใหม่ก็หายไปพร้อมกัน
การฟื้นฟูเสร็จสิ้นภายในเวลาแทบจะหนึ่งวินาที...โพล๊ะ!
ก้อนเลือดระเบิดออก เผยให้เห็นเรือนร่างใหม่เอี่ยม
ทารกศักดิ์สิทธิ์มาร์คอสจุติลงมาอีกครั้งในรูปลักษณ์ที่เหมาะสมกับการต่อสู้ตรงหน้ายิ่งขึ้น
1. สายสะดือที่เดิมทีงอกอยู่กลางหลังเพื่อสร้างปีก ล้วนมารวมกันที่มือซ้าย ผ่านการบีบอัดและพันเกี่ยวอย่างหนาแน่นจนกลายเป็นโล่บานหนึ่ง - 'โล่ใหญ่สายรกพัน'
2. ก้อนกะโหลกที่เชื่อมต่อกับแขนขวาด้วยสายสะดือถูกรวบเข้ามา ลดระยะการโจมตีให้อยู่ภายในสองเมตร และไม่ทำการโจมตีระยะไกลอีกต่อไป
3. 'หนังสุภาพบุรุษ' บนร่างของเขาถูกดัดแปลงด้วยเนื้อใหม่ เสริมความแข็งแกร่งและรองด้วยชั้นไขมันหนาเตอะ กลายเป็นชุดเกราะเนื้อบด
ราวกับอัศวินถือโล่หุ้มเกราะหนัก ซึ่งเน้นไปที่การปะทะระยะประชิดและการป้องกันเป็นหลัก
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปในถ้ำพิธีกรรมไม่ได้มีแค่มาร์คอส
อี้เฉินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน
เขาจมดิ่งอยู่ในการเข่นฆ่า กระทั่งตัวองุ่นน้อยเองก็เกิดจิตสังหารขึ้นมา
ปกเสื้อตั้งขึ้น นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย
ร่างกายโน้มไปข้างหน้า แขนทั้งสองข้างทิ้งตัวลงและถือขวานในแนวเฉียง (โดยใช้แขนขนดำเป็นหลัก)
ราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือดภายใต้แสงจันทร์ ที่พร้อมจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายได้ทุกเมื่อ
ตอนนั้นเอง จินที่พักฟื้นจนกลับมาเป็นปกติก็ก้าวมาอยู่ข้างกายอี้เฉิน วางมือข้างหนึ่งลงบนบ่าของเขา และมองไปที่ทารกศักดิ์สิทธิ์พร้อมกัน
"วิลเลียม ไอ้พวกที่เคยเห็นภาพของโลกเก่ามาแล้วนี่ฆ่ายากฆ่าเย็นจริงๆ...การโจมตีของคุณเมื่อกี้ดูเหมือนจะได้ผลมากกว่าฉันซะอีก~ ให้ฉันเป็นคนสร้างโอกาสสังหารให้คุณดีไหม?"
อี้เฉินเค้นคำพูดที่เต็มไปด้วยจิตสังหารลอดไรฟัน "ตกลง"
สิ้นเสียง
จินงัดพลังระเบิดภายในร่างกาย 150% ออกมาอีกครั้ง กลายเป็นลำแสงสีแดงพุ่งเข้าหาเป้าหมาย ความเร็วระดับนี้ก้าวข้าม 'ขีดจำกัดของมนุษย์' ไปแล้ว และอาจเทียบชั้นได้กับสุภาพบุรุษระดับสูงในระดับหนึ่ง
แต่ทว่า...
กึก! เสียงกระดูกและเนื้อติดขัดดังชัดเจน
การฟันจากมุมอับด้วยการเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็วของจิน กลับถูกทารกศักดิ์สิทธิ์มาร์คอสที่ตอบสนองและหันตัวกลับมาอย่างรวดเร็วพอกัน ขยับโล่ยักษ์ที่แขนซ้ายมาป้องกันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ดาบยาวที่สามารถฉีกกระชากเป้าหมายได้อย่างง่ายดายมาโดยตลอด (รุ่นลิมิเต็ดสำหรับวิลเลียม) กลับไม่สามารถผ่าโล่ใหญ่นี้ได้
เมื่อผ่าเข้าไปได้ครึ่งหนึ่งก็ติดแหง็ก
ใบดาบถึงขั้นถูกสายสะดือในโล่พันธนาการไว้แน่นจนยากจะดึงออก
วืด!
ในเวลาเดียวกัน มาร์คอสก็เหวี่ยงก้อนกะโหลกที่แขนขวาทุบลงมา
'บัวแดง.ระเบิด'
เธอฝืนจุดระเบิดใบดาบที่ฝังติดอยู่ในโล่
ตู้ม!
แรงระเบิดระดับกลางทำให้ดาบยาวหลุดออกมา จินอาศัยแรงอัดจากการระเบิดถอยร่นไปหลายเมตร...ส่วนตำแหน่งเดิมที่เธอเคยอยู่ถูกค้อนหนักทุบจนแหลกสลาย พื้นดินถูกประทับด้วยใบหน้าของคนที่กำลังกรีดร้องหลายใบ
จินไม่หยุดชะงัก เธอสืบเท้าพุ่งเข้าไปในม่านฝุ่นอีกครั้ง
กึก กึก กึก~
เสียงกระดูกและเนื้อปะทะกันอย่างต่อเนื่อง
จินอาศัยความคล่องตัวสูง ฟาดฟันการโจมตีที่พลิกแพลงและรวดเร็วอย่างไม่หยุดหย่อน
ทว่าใบดาบไม่ฟันโดนพื้นผิวของโล่ใหญ่ ก็ถูกก้อนกะโหลกปัดป้องเอาไว้
ท่ามกลางม่านฝุ่นมองเห็นเพียงเงาดำวูบวาบ แม้จะดูเหมือนว่าจินเป็นฝ่ายกดดัน แต่การโจมตีของเธอกลับสร้างความเสียหายได้ยากขึ้นเรื่อยๆ!
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ
ทารกศักดิ์สิทธิ์มาร์คอสเริ่มปรับตัวเข้ากับความเร็วเช่นนี้ได้แล้ว ถึงขั้นปรับตัวเข้ากับการระเบิด และปรับตัวเข้ากับภาษาของมนุษย์
ตู้ม!
จินที่ฟันโล่ไม่เข้าใช้การระเบิดเพื่อเอาตัวรอดอีกครั้ง อานุภาพของมันลดลงกว่าครั้งก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด
บ่งบอกว่าปริมาณ 'พลังงานบัวแดง' ที่แฝงอยู่ในร่างของจินเหลือต่ำกว่า 30% แล้ว และไม่มีเนื้อสดๆ ให้เธอใช้เติมพลังงาน
มาร์คอสที่ยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝุ่นไม่ถูกแรงระเบิดผลักให้ถอยหลัง ปากที่บิดเบี้ยวของมันพ่นคำพูดของมนุษย์ออกมา
"อ่อนแอ...ลงงั้นเหรอ? ข้า...ปรับตัวได้แล้ว"
คำพูดของเขาดูเหมือนจะไปกระตุ้นจิน
เงาดำร่างหนึ่งพุ่งฝ่าม่านฝุ่นเข้ามาอีกครั้ง
มองเห็นโครงร่างของหัวหมูได้อย่างชัดเจน รวมถึงรูปร่างที่คล้ายคลึงกัน ย่อมต้องเป็นหญิงบ้าคลั่งเมื่อครู่นี้อย่างแน่นอน
การปรับตัวต่อการต่อสู้และการปรับตัวทางความคิด ทำให้มาร์คอสทำท่าปัดป้องตามสัญชาตญาณ
อีกทั้งครั้งนี้เขาเตรียมจะจัดการ 【จิน】 ที่ค่อนข้างหมดแรงโดยตรง
"เข้ามาสิ...มนุษย์"
แสงเงาสายหนึ่งฟันมาจากนอกม่านฝุ่น มาร์คอสยกโล่ขึ้นปัดป้องด้วยวิธีเดิม
ฉัวะ!
การฟันเป็นไปตามที่คาดไว้ มันยังคงไม่สามารถทำลายโล่ยักษ์ได้ ถึงขั้นตัดเข้าไปได้เพียง 1 ใน 3
ทว่า
ตรงรอยตัดไม่มีเส้นด้ายสีแดงแทรกซึมเข้าไป และไม่มีบัวแดงเบ่งบาน
วิง!
แต่กลับมีรอยจันทราที่เด่นชัดประทับอยู่บนผิวโล่ ตามมาด้วยฝูงหนูจำนวนมากที่เริ่มกัดกินเนื้อเยื่อสายสะดือซึ่งประกอบขึ้นเป็นโล่ เพื่อลดทอนและทำลายประสิทธิภาพการป้องกันของมัน
แม้แต่มาร์คอสเองก็ยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเขาเห็นว่าอาวุธตรงหน้าไม่ใช่ดาบแขน แต่เป็นขวานที่เปล่งประกายแสงจันทร์เรืองรอง
เงาดำหลังม่านฝุ่นไม่ใช่จินอีกต่อไป แต่เป็นอี้เฉินที่มีรูปร่างและส่วนสูงใกล้เคียงกัน เขาใช้ช่องว่างจากการระเบิดและม่านฝุ่นกำบัง สวมหน้ากากหัวหมูอย่างรวดเร็ว
เสียงมนุษย์ดังลอดออกมาจากใต้หัวหมู "การปรับตัวของแกทำให้ตัดสินใจผิดพลาดได้ง่ายนะ...ลูกไม้หลอกเด็กแบบนี้ เหมาะกับเด็กอย่างแกที่สุดแล้วล่ะ"
ทารกศักดิ์สิทธิ์มาร์คอสมีใบหน้าดุร้าย มันรีบเหวี่ยงก้อนกะโหลกที่แขนขวาทันที
ฟุ่บ!
แสงสีแดงที่เร็วยิ่งกว่าวูบผ่านด้านข้างลำตัว
จินที่ถอดหน้ากากออกและมีรอยบัวแดงประทับอยู่ใต้ตาซ้าย ใช้ดาบเดียวตัดแขนขวาของมันขาดสะบั้น ก้อนกะโหลกและท่อนแขนลอยกระเด็นออกไปพร้อมกัน
"พวกแก..."
มาร์คอสยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่มันกลับเห็นกลุ่มก้อนสีดำพุ่งเข้ามาหา!
หมับ!
ไม่ใช่อาวุธอะไรทั้งนั้น แต่เป็นฝ่ามือที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำ นิ้วทั้งห้ากางออกและตะปบเข้าที่ใบหน้าของมัน
ไม่รอให้มาร์คอสได้ตอบสนอง ฝ่ามือที่แนบอยู่บนใบหน้าก็ขยุกขยิก อ้าปากและเผยดวงตาออกมา!
การโจมตีทางจิตระยะประชิด!
แม้มาร์คอสจะสืบทอดคุณลักษณะทางจิตมาจากผู้เป็นแม่มาบ้าง แต่ก็ยังคงได้รับผลกระทบ
กว่ามันจะรีบเรียกสติกลับคืนมาได้ ร่างกายก็ถูกกดลงกับพื้นเสียแล้ว!
คนที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างของมัน คืออี้เฉินในชุดสูทเนี้ยบที่สวมหน้ากากหัวหมู...เมื่อมองผ่านรูตาของหน้ากากหัวหมู จะเห็นแววตาดุร้ายดุจภูตผีปีศาจคู่หนึ่ง
【การฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว】
ในตอนที่มาร์คอสต้องการงอกแขนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพื่อผลักอี้เฉินให้ลงไปจากตัวมัน
คมขวานแสงจันทร์ที่เงื้อขึ้นสูงก็สับลงมาแล้ว!
ฉับ~ ผ่ากะโหลก!
กะโหลกศีรษะถูกผ่าออก ทิ้งรอยจันทราไว้กลางสมอง...ทารกศักดิ์สิทธิ์ถูกคุกคามชีวิตและได้รับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่สมอง ร่างกายเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ทุกสัดส่วนมีสายสะดือโผล่ออกมา
ทว่า ก่อนที่สายสะดือเหล่านี้จะสัมผัสโดนตัวอี้เฉิน
ฉับ! ขวานอีกเล่มก็สับลงมา!
หนึ่งการฟัน หนึ่งรอยจันทรา
รอยจันทราแต่ละรอยจะสร้างฝูงหนูจำนวนมากออกไปทำลายเนื้อเยื่อที่เกิดใหม่ เพื่อระงับอาการของโรคที่เกิดใหม่
อี้เฉินในเวลานี้ทั้งดูเหมือนคนขายเนื้อที่กำลังคลุ้มคลั่ง
และดูเหมือนศัลยแพทย์มือหนึ่งที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด ซึ่งกำลังทำการผ่าตัดบังคับให้กับผู้ป่วยโรคร้ายแรงด้วยท่าทีแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมแพ้
ช้าๆ
ทารกศักดิ์สิทธิ์ใต้หว่างขาไม่ดิ้นรนอีกต่อไป สายสะดือที่ขยุกขยิกอยู่ทั่วร่างพากันห้อยตกลงมา
ทั่วทั้งถ้ำพิธีกรรมเหลือเพียงเสียงขวานสับลงมาและเสียงร้องจี๊ดๆ ของฝูงหนู
ตัวอี้เฉินเองก็ไม่รู้ว่าเขายกมือขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว และไม่รู้ด้วยว่าผู้ป่วยตรงหน้าถูก 'รักษาจนหายดี' แล้วหรือยัง
จังหวะที่เขายกแขนขึ้นอีกครั้งตามสัญชาตญาณ
หมับ!
ฝ่ามืออันนุ่มนวลละเอียดอ่อนข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของเขาไว้ในแนวนอน เพื่อหยุดยั้งการกระทำนี้
"วิลเลียม คุณอยากไปปลูกต้นไม้ที่เกทเสมนีงั้นเหรอ? ร่างกายของเจ้านี่ยังมีประโยชน์กับฉันอยู่นะ อย่าทำให้มันเละเทะนักสิ"
เมื่อได้รับการเตือนจากจิน
อี้เฉินก็ค่อยๆ ได้สติกลับมาจากความบ้าคลั่งในการเข่นฆ่า
เขาลุกขึ้นยืน จ้องมอง 'ความงามภายใน' ที่ถูกตนเองเผยให้เห็นบนพื้น ถอยไปที่ขอบลานพิธีกรรมแล้วหอบหายใจเฮือกใหญ่
ปล่อยให้จินจัดการเก็บกวาดสนามรบอยู่เพียงลำพัง
เธอถอดเสื้อหนังสีดำออก เปลี่ยนกลับไปเป็นรูปแบบ 'ถุงผ้าบวมเป่ง' อีกครั้ง และเก็บเศษซากทารกศักดิ์สิทธิ์เข้าไปข้างใน ก่อนจะแบกขึ้นบ่าเหมือนอย่างที่ผู้ใหญ่บ้านทำ
