หมูป่ามีหนังหนาเนื้อแข็ง
โดยเฉพาะหมูป่าตัวเต็มวัย ที่ชอบกลิ้งไปมาบนพื้นโคลน และถูตัวกับต้นไม้เพื่อเกา
ตรงช่วงไหล่และหลังของมันมักจะมีชั้นของโคลน ทราย ยางไม้ และสิ่งสกปรกต่างๆ เกาะติดอยู่ ซึ่งเรียกกันว่า "เกราะหมูป่า"
โดยปกติแล้ว ปืนดักยิง มักใช้กระสุนลูกปราย ซึ่งมีรัศมีการยิงกว้างแต่แรงทะลุทะลวงต่ำ
สำหรับหมูป่าที่มีเกราะหนาแบบนี้ เกรงว่ากระสุนอาจไม่สามารถเจาะผ่านผิวหนังของมันได้เลย
ดังนั้น สวี่ซื่อเยี่ยนจึงรู้สึกแปลกใจ ทำไมถึงมีเสียงร้องโหยหวนของหมูป่าดังขึ้น?
แถมฟังจากเสียงแล้ว เหมือนว่ามันได้รับบาดเจ็บสาหัสเสียด้วย
จุดที่ปืนดักยิงลั่นไกอยู่นั้นอยู่ไม่ไกลจากสวี่ซื่อเยี่ยน ทำให้เขาได้ยินเสียงหมูป่าร้องลั่น และเสียงมันพุ่งชนต้นไม้ในป่าอย่างบ้าคลั่ง
ชัดเจนว่าหมูป่ากำลังพยายามหนีเอาตัวรอด
สวี่ซื่อเยี่ยนร้อนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ขณะนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ทัศนวิสัยแย่ อีกทั้งบริเวณนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้รกทึบ ทำให้เขาไม่สามารถไล่ตามไปได้
ขณะที่กำลังหงุดหงิดอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียง "ตู้ม!" ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของหมูป่า
สวี่ซื่อเยี่ยนดีใจขึ้นมาทันที เขารู้ว่านี่เป็นเพราะหมูป่าตื่นตระหนกจนวิ่งพลัดตกลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดไว้ตอนกลางวัน
ตอนกลางวัน เวลามีจำกัด เขาจึงขุดหลุมพรางไว้แค่สองหลุม และหนึ่งในนั้นอยู่ใกล้บริเวณนี้พอดี
หลุมพรางนั้นลึกกว่าคนหนึ่งคน ภายในปูด้วยกระดานหนาม เหล็กแหลมที่ติดอยู่บนกระดานนั้นยาวถึงสามนิ้ว และถูกลับให้คมกริบ
เสียงร้องโหยหวนของหมูป่ายังคงดังต่อเนื่อง และฟังดูเหมือนมันติดอยู่ที่จุดเดิม ซึ่งตรงกับตำแหน่งหลุมพรางของเขาพอดี
เมื่อแน่ใจว่าหมูป่าตกลงไปแล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่รีบร้อนอีกต่อไป เขาสะพายปืนกลับไปที่กระท่อมเฝ้าโสม
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็เห็นซูอันอิงกำลังถือมีดทำครัวในมือ สีหน้าตึงเครียด
เมื่อเห็นว่าเป็นสวี่ซื่อเยี่ยนเข้ามา ซูอันอิงก็ถอนหายใจโล่งอก
"เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงปังดังลั่น แล้วยังมีเสียงอะไรบางอย่างร้องด้วย?"
"อืม น่าจะเป็นหมูป่าตัวหนึ่ง เดินไปเหยียบเส้นปืนดักยิงจนถูกยิงเข้าให้
ผมฟังดูแล้วเหมือนมันตกลงไปในหลุมกับดักของผมพอดี ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้เช้าค่อยไปดู ตอนนี้มืดเกินไป มองอะไรไม่เห็นแล้ว"
บริเวณนั้นสวี่ซื่อเยี่ยนได้วางกับดักไว้หลายจุด ตอนกลางคืนทัศนวิสัยไม่ดี เขาเองก็ไม่กล้าเสี่ยงออกไป
ซูอันอิงได้ยินว่าเป็นหมูป่าก็โล่งใจ รีบวางมีดลง
"ขอแค่อย่าเป็นโจรเข้ามาก็พอ ฉันกลัวว่าคุณเดินไปชนกับโจรเข้า ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง?"
สวี่ซื่อเยี่ยนหัวเราะ พลางโอบไหล่ภรรยา แล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปในห้องด้านในด้วยกัน
"วางใจเถอะ จะมีขโมยมากมายขนาดนั้นได้ยังไง? ผมบอกคุณไว้เลยนะ ครั้งก่อนที่ต้นโสมหายไป ต้องมีคนในรู้เห็นแน่ๆ"
เรื่องนี้สวี่ซื่อเยี่ยนคิดมานานแล้ว เวลาที่ต้นโสมหายไปมันช่างพอเหมาะพอเจาะเกินไป
พอดีลุงหลี่เกิดอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาล แล้วเพิ่งหาคนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องโสมขึ้นไปเฝ้าแทนได้ไม่นาน ต้นโสมก็ถูกขโมย?
แถมพวกนั้นเข้ามาแล้วไม่ไปที่อื่นเลย มุ่งตรงไปยังต้นโสมที่ถูกแช่แข็งโดยเฉพาะ?
ต้องรู้ไว้ว่าช่วงนี้ใบของต้นโสมแห้งเหี่ยวหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่คนที่รู้เรื่องดี จะขโมยได้แม่นยำขนาดนั้นได้อย่างไร?
ต้นโสมยาวเกือบยี่สิบฟุต ต่อให้ผลผลิตต่ำ ก็ต้องได้ไม่น้อยกว่าสองร้อยกว่าชั่ง เมื่อนำไปแปรรูปขาย ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร
ตอนนี้ตำรวจทั่วทุกแห่งกำลังไล่จับโจรขโมยต้นโสมอยู่ พวกมันคงหาที่ซ่อนได้ยาก และไม่มีทางกล้ากลับขึ้นเขามาขโมยอีกแน่นอน
ซูอันอิงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้นัก ตราบใดที่สวี่ซื่อเยี่ยนปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว
เวลาล่วงเลยไปจนดึก สองคนจัดแจงเก็บของและเตรียมเข้านอน
กลางดึก สวี่ซื่อเยี่ยนออกไปเดินตรวจตราอีกรอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
พอฟ้าเริ่มสาง เขาก็สะพายปืน พกเชือกและอุปกรณ์อื่น ๆ ออกจากค่าย มุ่งไปยังจุดที่กับปืนลั่นเมื่อคืน
สายกับปืนถูกสะดุดเข้าแล้วจริง ๆ ดินปืนและกระสุนตะกั่วในปืนก็ถูกยิงออกไปหมด บริเวณนั้นยังมีรอยเลือดให้เห็นอยู่
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่เสียเวลาไล่ตามรอยเลือด แต่ตรงไปที่กับดักทันที
เมื่อมาถึง เขาเห็นว่ากิ่งไม้ที่ใช้คลุมหลุมตกลงไปข้างในหมดแล้ว
เมื่อมองลงไปในหลุม ก็เห็นว่ามีบางอย่างสีดำขนาดใหญ่ติดอยู่ในนั้น ดูแล้วน่าจะหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยหกสิบถึงสองร้อยเจ็ดสิบชั่ง
ไม่รู้ว่ามันเสียเลือดจนตายตั้งแต่เมื่อคืน หรือดิ้นรนจนหมดแรงกันแน่ แต่หมูป่าตัวนั้นนอนแน่นิ่งไปแล้ว
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ประมาท เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของหมูป่าก่อน แล้วลั่นไกยิงไปหนึ่งนัด
กระสุนเจาะเข้าหัวหมูป่าทันที มันร้องครางต่ำ ๆ กระตุกไม่กี่ที อยู่ในหลุม แล้วก็แน่นิ่งไป
เมื่อมั่นใจว่าหมูป่าตายสนิทแล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนรู้สึกโล่งใจ จึงเริ่มลงมือต่อ
เขาผูกเชือกกับต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ แล้วไต่เชือกลงไปในหลุม ระมัดระวังไม่ให้เหยียบลงบนแผ่นไม้หนาม จากนั้นจึงมัดเชือกเข้ากับตัวหมูป่า
เมื่อมัดเรียบร้อยแล้ว เขาก็ปีนเชือกกลับขึ้นมา ตัดไม้หลายท่อนมาทำรอกชั่วคราว แล้วใช้มันช่วยลากหมูป่าขึ้นจากหลุม
ใช้เวลาและออกแรงไปไม่น้อย ในที่สุดก็สามารถลากหมูป่ากลับมาที่ลานได้สำเร็จ
จากนั้นเขาก็เรียกซูอันอิงให้มาช่วยกัน
สามีภรรยาช่วยกันชำแหละหมูป่า ลอกหนังและจัดการทำความสะอาดเรียบร้อย
"ภรรยา คุณเอาเครื่องในพวกนี้ไปให้สุนัขกินเถอะ"
สวี่ซื่อเยี่ยนหยิบแค่หัวใจหมูออกมาแล้ววางไว้ข้างๆ ส่วนเครื่องในอื่นๆ เขาไม่สนใจ และบอกให้ซูอันอิงเอาไปให้หมากิน
ซูอันอิงถึงกับชะงัก “หา? ให้หมากินเหรอ?”
ไม่น่าแปลกใจที่เธอจะตกใจ ในยุคนี้คนยังแทบไม่มีเนื้อกิน เครื่องในพวกนี้ถ้าทำความสะอาดดีๆ ก็สามารถกินได้ ใครจะยอมเอาไปให้หมากินกัน?
“ใช่ เอาไปให้หมากิน พวกมันโดนวางยาไปก่อนหน้านี้ ยังดูอ่อนแออยู่เลย
เราต้องพึ่งพาพวกมันในการเฝ้าโสม ถ้าให้มันกินเครื่องในหมู อาจจะฟื้นตัวเร็วขึ้น”
หมาทำหน้าที่สำคัญมากในสวนโสม พวกมันถูกเลี้ยงและฝึกมาอย่างดีโดยเฒ่าหลี่ มีพวกมันอยู่ การเฝ้าระวังจะง่ายขึ้นมาก
“ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อไปเราคงไม่ขาดเนื้อแน่ ถ้าดูแลพวกมันให้แข็งแรงได้ เดี๋ยวพอว่างๆ ฉันจะลองพามันเข้าป่าล่าสัตว์”
เฒ่าหลี่เป็นพรานที่เก่งมาก หมาที่เขาเลี้ยงย่อมไม่ธรรมดา พวกมันล้วนแต่เป็นหมาล่าเนื้อฝีมือดี
น่าเสียดายที่เฒ่าหลี่แก่เกินไป ออกล่าสัตว์เองไม่ไหว ทำให้หมาพวกนี้ถูกปล่อยไว้เปล่าประโยชน์
เมื่อซูอันอิงได้ฟังเช่นนั้น เธอก็ไม่ลังเลอีก รีบยกเครื่องในหมูไปยังคอกสุนัขทันที
ก่อนหน้านี้บนภูเขามีหมาอยู่เจ็ดตัว แต่จากเหตุการณ์ก่อน สองตัวถูกวางยาตาย
ที่เหลืออีกห้าตัวก็อ่อนแอและหมดเรี่ยวแรง ดังนั้นสวี่ซื่อเยี่ยนจึงพาพวกมันไปพักในโรงเก็บของใกล้ๆ
ถ้าหากเป็นตอนที่พวกมันยังแข็งแรง ซูอันอิงเดินมาให้อาหาร พวกมันอาจจะไม่ยอมรับเธอ และอาจจะดุร้ายด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ พวกมันอิดโรยและไร้เรี่ยวแรงกันหมด
อีกอย่าง พวกมันอาจจะได้กลิ่นเนื้อหมู จึงพากันลุกขึ้นอย่างอ่อนแรงและจ้องมองซูอันอิงด้วยสายตาเว้าวอน
ซูอันอิงแบ่งเครื่องในในอ่างออกเป็นส่วนๆ แล้ววางลงในชามอาหารของหมาแต่ละตัว
“กินซะนะ กินแล้วจะได้หายเร็วๆ”
บางทีพวกมันอาจจะรับรู้ถึงความเมตตาของซูอันอิง หมาทั้งห้าตัวไม่ได้เห่าหรือแสดงท่าทีก้าวร้าวเลย พวกมันเพียงก้มลงกินเครื่องในในชาม
ในยุคนี้ แม้แต่คนยังไม่อาจได้กินอิ่ม แล้วนับประสาอะไรกับหมา?
หมาพวกนี้ทำหน้าที่เฝ้าโสม อาหารของมันจึงถูกควบคุมโดยทีมงาน ส่วนใหญ่ก็มีแค่โสมข้าวโพดกับมันฝรั่งบ้างประปราย
แม้มันจะไม่เคยอดอยาก แต่ก็ไม่เคยได้กินเนื้อ
พอวันนี้จู่ๆ ได้กินของดีขึ้นมาเท่านั้นแหละ แต่ละตัวแทบไม่เหลือเค้าความอ่อนแรง รีบกินกันอย่างตะกละตะกราม ราวกับกลัวว่าถ้าช้าไปจะไม่มีเหลือให้กิน!
