บทที่ 265 จำหน้าพวกฉันเอาไว้ให้ดี

ปัง!

ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้องพักก็ถูกคนเตะเปิดออก

ด้านนอกมีนักศึกษาหญิงสวมชุดสูทสีดำของผู้หญิงหลายคนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดุดัน

คนนำทีมเป็นผู้หญิงอ้วนตัวใหญ่ล่ำบึก ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร

นักศึกษาหญิงในห้องพักรวมถึง 'วันนี้ต้องมีความสุข' ต่างยืนเรียงกันเป็นสองแถว ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

คนที่เข้ามามีทั้งหมดห้าคน ล้วนแต่มัดผมหางม้าและสวมชุดสูทสีดำเหมือนกันหมด

นักศึกษาหญิงร่างอ้วนที่อยู่หน้าสุดเอามือไพล่หลัง ทำท่าทางราวกับผู้บังคับบัญชามาตรวจงาน

บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง

เธอปรายตามองนักศึกษาหญิงฝั่งตะวันออกที ฝั่งตะวันตกที แล้วแค่นเสียงเย็นชาออกมาจากลำคอ

นักศึกษาหญิงตัวสูงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยตำหนิ "คุณภาพของเด็กใหม่นี่แย่ลงทุกปี รุ่นพี่มาตรวจห้องพัก แค่คำทักทายยังพูดไม่เป็นหรือไง?"

นักศึกษาหญิงทั้งหกคนร้องเรียกรุ่นพี่ด้วยความตื่นตระหนก

"แม่งไม่ได้กินข้าวมาหรือไง! พูดเสียงเบากว่ายุงอีก"

นักศึกษาหญิงร่างอ้วนดุด่าอย่างเกรี้ยวกราด

"สวัสดีค่ะรุ่นพี่!"

นักศึกษาหญิงทั้งหกคนตะโกนเสียงดัง

"แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"

นักศึกษาหญิงร่างอ้วนเดินไปนั่งบนเก้าอี้กลางห้องพัก นั่งไขว่ห้าง แล้วชี้นิ้วสั่งการ "ฉันคือหัวหน้าฝ่ายนักศึกษาหญิง จางเหม่ยลี่ วันนี้ที่มาตรวจห้องพักก็เพื่อจะมาบอกกฎระเบียบให้พวกเธอฟัง"

"ตั้งแต่นี้ต่อไป จำหน้าพวกฉันเอาไว้ให้ดี"

"นอกจากพวกฉันไม่กี่คน คนอื่นมาสั่งพวกเธอไม่ได้ทั้งนั้น ได้ยินไหม?"

"ได้ยินค่ะ"

"รองสอง เธอไปบอกกฎให้พวกนี้ฟังหน่อยซิ"

นักศึกษาหญิงร่างอ้วนพูดขึ้น

นักศึกษาหญิงตัวสูงพยักหน้า น้ำเสียงจริงจัง "ประเทศมีกฎหมาย บ้านมีกฎบ้าน พวกเธอมาเรียนที่โรงเรียนนี้ ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของโรงเรียน"

"และต้องปฏิบัติตามกฎของพวกรุ่นพี่อย่างพวกฉันด้วย ต่อไปรุ่นพี่ให้ทำอะไรก็ต้องทำ ห้ามถามว่าทำไม ฟังเข้าใจไหม?"

"ฟังเข้าใจแล้วค่ะ"

ในห้องไลฟ์สดมีเสียงตะโกนตอบรับของพวกนักศึกษาหญิงดังขึ้นอีกครั้ง

ต่อให้เป็นชาวเน็ตที่อาบน้ำร้อนมาก่อนก็ยังอดอึ้งไปตามๆ กันไม่ได้

นี่มันโรงเรียนหรือคุกกันแน่?

คนที่มาตรวจห้องพักตกลงว่าเป็นรุ่นพี่หรือโจรภูเขากันแน่?

ทำไมถึงได้กร่างกันขนาดนี้?

โดยเฉพาะผู้หญิงอ้วนที่ชื่อจางเหม่ยลี่ พอเข้ามาก็ทำท่าทางวางก้ามซะใหญ่โต

ไม่ว่าจะเจอพวกเธอที่ไหนก็ต้องรีบยืนตรงทักทายทันที

แม้แต่ตอนกินข้าว ก็ต้องวางถ้วยชามและตะเกียบในมือลงเดี๋ยวนั้น

ถ้ามีอาหารอยู่ในปากก็ต้องคายออกมา

ถ้าไม่ทักทายทันทีที่เห็น ก็ถือว่าไม่เคารพรุ่นพี่

"รุ่นพี่คะ..."

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง

"มีอะไรก็พูดมา"

จางเหม่ยลี่พูดอย่างอารมณ์เสีย

"ถ้าเจอตอนเข้าห้องน้ำ ต้องทักทายด้วยไหมคะ?"

เมื่อได้ยิน จางเหม่ยลี่ก็ตวาดเสียงกร้าว "อย่าว่าแต่ตอนเข้าห้องน้ำเลย ต่อให้นอนพะงาบๆ อยู่บนเตียงผู้ป่วย ถ้าเห็นพวกฉันก็ต้องตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาทักทาย"

"อย่าหาว่ารุ่นพี่ไม่เตือน ไม่ว่าตอนมัธยมปลายพวกเธอจะเป็นยังไง มาถึงที่นี่ก็จงเจียมเนื้อเจียมตัวเอาไว้"

"ถ้าล่วงเกินรุ่นพี่ รับรองได้เลยว่าสามปีหลังจากนี้ ชีวิตพวกเธอจะเจอแต่อุปสรรค อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลยแม้แต่วันเดียว"

"ถ้ารุ่นพี่ไม่สบอารมณ์ พวกเธอก็เตรียมตัวซวยได้เลย"

หลังจากเตือนเด็กปีหนึ่งพวกนี้เสร็จ จางเหม่ยลี่ก็โบกมือ

"เริ่มตรวจได้ อะไรที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนยึดให้หมด"

พวกนักศึกษาหญิงที่มาตรวจห้องพักทำตัวเหมือนโจรปล้นหมู่บ้าน เริ่มรื้อค้นข้าวของกระจุยกระจาย

"มาที่นี่เพื่อเรียน ไม่ใช่มาแต่งหน้าแต่งตัว เครื่องสำอางเซ็ตนี้ขอยึด"

"ยัยหนู ที่บ้านรวยนักสิ ใช้ไดร์เป่าผมแพงขนาดนี้ นิสัยฟุ่มเฟือยแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ ขอยึด"

"ข้าวโรงอาหารมันกินไม่ได้หรือไง? ตุนขนมไว้เยอะขนาดนี้ ขอยึดให้หมด"

ไม่นานนัก นักศึกษาหญิงที่มาตรวจห้องพักแต่ละคนก็กอบโกยของไปได้เพียบ

ไม่ถือไดร์เป่าผม ก็ถือถุงขนมห่อใหญ่

ดวงตาทั้งสองข้างของจางเหม่ยลี่กวาดมองไปมาเหมือนไฟสปอตไลท์

"หืม?"

จางเหม่ยลี่มองไปที่รองเท้าของ 'วันนี้ต้องมีความสุข' ที่วางอยู่ใต้เตียง

"ซ่อนเก่งดีนี่"

จางเหม่ยลี่ก้มตัวลง ใช้สองนิ้วคีบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยความรังเกียจ

"ยัยหนู จะมาเล่นตุกติกกับรุ่นพี่ เธอยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ"

"ต้องดูอะไรที่ไม่ควรดูอยู่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ซ่อนมือถือไว้ในรองเท้าหรอก"

"ยึดมือถือ เรียนจบแล้วค่อยเอาคืนไป"

"พี่จาง ยัยนี่กำลังวิดีโอคอลกับคนอื่นอยู่"

นักศึกษาหญิงที่มาตรวจห้องพักคนหนึ่งบังเอิญเห็นหน้าจอโทรศัพท์พอดี

"มิน่าล่ะถึงต้องเอาไปซ่อน กำลังวิดีโอคอลเรื่องลามกจกเปรตอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

จางเหม่ยลี่ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม

"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ รุ่นพี่ ฉันกำลังวิดีโอคอลกับหมอเฉินต่างหาก"

'วันนี้ต้องมีความสุข' เป็นคนขวัญอ่อนอยู่แล้ว พอถูกจางเหม่ยลี่ถลึงตาใส่ไม่กี่ที ก็รีบบอกความจริงออกไปทันที

ตั้งแต่ตอนฝึกทหาร 'วันนี้ต้องมีความสุข' ก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฝ่ายนักศึกษาหญิงมาไม่น้อย

จางเหม่ยลี่ หัวหน้าฝ่ายนักศึกษาหญิง ถูกคนขนานนามว่าเป็นหัวหน้าปีศาจหญิง

มีลูกน้องสี่คน ซึ่งถูกเรียกว่าสี่จตุรเทพ

ของอะไรก็ตามที่พวกเธอเห็น สุดท้ายจะต้องตกไปอยู่ในมือของพวกเธออย่างแน่นอน

ข้ออ้างมีมากล้นร้อยแปดพันเก้า

พวกเธอล้วนใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่กันทั้งนั้น จึงกลัวว่าจางเหม่ยลี่จะถูกใจแล้วถูกยึดไปหน้าด้านๆ

ดังนั้น ถึงได้ลุกลี้ลุกลนเอาไปซ่อนไว้

"หมอเฉิน? ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูจัง?"

จางเหม่ยลี่ขมวดคิ้วหันไปมองเหล่าสี่จตุรเทพที่อยู่ข้างกาย

"เคยได้ยินชื่อนี้ไหม?"

"รุ่นพี่ ฉันเคยได้ยินค่ะ"

สาวหน้าสิวคนหนึ่งพูดขึ้น "ได้ยินมาว่าหมอที่แซ่เฉินคนนี้กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกอยู่ในแพลตฟอร์มหูอวี๋"

"เพิ่งจะไลฟ์สดได้ไม่กี่เดือน ก็มีชาวเน็ตติดตามเขาหลายล้านคนแล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงทะลุสิบล้านแน่"

"ขอแค่ได้วิดีโอคอลกับเฉินหยู เฉินหยูก็จะตอบคำถามทุกอย่างของคุณ"

"เฉินหยูยังมีความสามารถหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าในอดีตจะเคยทำอะไรมา หรือในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็สามารถบอกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง"

สาวหน้าสิวแนะนำราวกับเป็นของล้ำค่าในบ้านตัวเอง

"ไร้สาระ ในโลกนี้จะมีคนแบบนั้นได้ยังไง ถ้ามีจริง ก็ต้องไม่ใช่จิตแพทย์หรอก มิจฉาชีพหลอกลวงต้มตุ๋นแหงๆ"

จางเหม่ยลี่กลอกตาบน

"รุ่นพี่ ฉันพูดเรื่องจริงนะคะ"

สาวหน้าสิวแก้ต่าง "ถ้าคุณไม่เชื่อ ลองถามเขาด้วยตัวเองดูสิคะ"

"ลองก็ลองสิ"

จางเหม่ยลี่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

เตียงเหล็กที่เดิมทีก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

"แหม เป็นหนุ่มหล่อซะด้วย"

เมื่อจางเหม่ยลี่เห็นหน้าตาของเฉินหยูชัดๆ ก็อดไม่ได้ที่จะตาเป็นประกาย

"เป็นคนอ้วนเหมือนกันแท้ๆ ทำไม 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ถึงดูเจริญหูเจริญตากว่าเยอะเลยวะ ยัยอ้วนคนนี้เห็นแล้วขยะแขยงชะมัด"

"บอกว่าหน้าที่หลักของนักศึกษาคือการเรียน ไม่ควรแต่งหน้า แต่ปากตัวเองแดงเถือกเหมือนเพิ่งไปกินเลือดเด็กตายมาเลย"

"ถ้าไม่สองมาตรฐาน จะไปแย่งของคนอื่นได้ยังไงล่ะ"

"ไม่รู้ว่าบ้านไหนโชคดีขนาดนี้ ถึงได้เลี้ยงลูกสาวที่มีสันดานแบบนี้ออกมาได้"

"ถ้าเป็นลูกสาวฉันล่ะก็ ฉันคงอายุสั้นลงไปอีกยี่สิบปีแน่ๆ"

คอมเมนต์เยาะเย้ยถากถางของชาวเน็ตหลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม

การกระทำของจางเหม่ยลี่ ทุกคนต่างก็เห็นกันหมดแล้ว

เคยเห็นแต่นักเลงอันธพาลปล้นชิงทรัพย์ เพิ่งจะเคยเห็นนักศึกษาในโรงเรียนทำเรื่องพรรค์นี้เป็นครั้งแรก

แถมยังทำอย่างหน้าด้านๆ ไม่รู้สึกผิดอีกต่างหาก

"พวกจนกรอบได้แต่เห่าหอนอยู่บนเน็ต แน่จริงก็มาที่โรงเรียนพวกฉันสิ คอยดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง"

จางเหม่ยลี่ด่าทออย่างอารมณ์เสียไปสองสามประโยค แล้วหันไปตวาดใส่ 'วันนี้ต้องมีความสุข' อีกครั้ง

"เธอจะเบะปากทำไม? กำลังด่าฉันในใจอยู่ล่ะสิ?"