บทที่ 286 รู้จักคำว่ากลั้นหายใจไหม?

รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นผู้บังคับบัญชาพูดอะไร ลูกน้องจึงพูดเสริมต่อว่า "เขาไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในรายชื่อผู้หลบหนีคดี ไม่มีแม้แต่ประวัติอาชญากรรม แม้แต่การตักเตือนหรือการคาดโทษ พวกเราก็หาไม่พบเลยครับ"

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

จากน้ำเสียงตอนที่ 'จัสต์โซ่วจ๋วย' พูด ไม่ยากเลยที่จะตัดสินว่าเขารู้สึกเสียใจกับการกระทำในอดีตของตัวเองมากแค่ไหน

ชายเสื้อเชิ้ตขาวที่เคยจับกุมโจรผู้ร้ายมาแล้วนับไม่ถ้วน และค่อยๆ เลื่อนขั้นขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งระดับสูง มีประสบการณ์ในการสอบสวนอย่างโชกโชน

อีกฝ่ายจะเป็นคนหรือผี พูดจริงหรือโกหก เขาสามารถตัดสินได้ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ถ้าหากจัสต์โซ่วจ๋วยไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในรายชื่อผู้หลบหนีคดี แล้วการจับกุมในเมืองเล็กๆ นั่นจะอธิบายว่ายังไง?

ตำรวจท้องที่ค้นหาในเมืองนั้นอยู่ตั้งหนึ่งเดือนเต็ม จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?

เนื่องจากจัสต์โซ่วจ๋วยไม่ได้บอกชื่อเมืองเล็กๆ แห่งนั้น แม้แต่คำอธิบายรายละเอียดก็ไม่มี

ชายเสื้อเชิ้ตขาวถึงอยากจะติดต่อกับท้องที่นั้นก็ติดต่อไม่ได้

เครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาในหัวของชายเสื้อเชิ้ตขาว

……

"หัวหน้าครับ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ครับ?"

"เป็นไปได้ไหมว่าหน่วยงานบางแห่งในท้องที่จะทุจริตต่อหน้าที่?"

หน่วยคดีอาชญากรรมร้ายแรงหางโจว ห้องทำงานของหัวหน้าทีม

หลี่ชางจวินสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อเทียบกับลูกทีมที่กำลังงุนงงไม่เข้าใจแล้ว เขากลับดูสบายอารมณ์กว่ามาก

หลี่ชางจวินพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างมีความสุข แล้วพูดว่า "เรื่องราวมันเป็นยังไง ดูต่อไปเดี๋ยวก็รู้เอง"

ลูกทีมยิ้มเจื่อน "หัวหน้าครับ จากประสบการณ์ของคุณ เป็นไปได้ไหมว่าเพื่อนร่วมอาชีพในพื้นที่นั้นทำงานผิดพลาด เลยไม่ได้ใส่ชื่อเขาไว้ในรายชื่อผู้หลบหนีคดี?"

"หรือว่าครอบครัวของเขาจะใช้เส้นสาย เลยทำให้เขายังไม่ถูกขึ้นบัญชีเป็นผู้หลบหนีคดี"

หลี่ชางจวินกลอกตาใส่ลูกทีมอย่างหงุดหงิด

เขาบ่นลูกน้องว่าอายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับพูดมากจู้จี้เหมือนคนแก่

"ถ้ามีการทุจริตต่อหน้าที่หรือมีสถานการณ์อื่นจริงๆ หมอเฉินคงโทรหาฉันตั้งนานแล้ว"

"โทรศัพท์ของฉันไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย แสดงว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใหญ่โต"

"ถ้าจะสืบหาไม่เจอก็ไม่แปลกหรอก"

ลูกทีมถึงกับพูดไม่ออก

หัวหน้าหลี่ผู้เกลียดความชั่วร้ายเข้ากระดูกดำ หมู่นี้กลับกลายเป็นคนเกียจคร้านขึ้นเรื่อยๆ

ในห้องไลฟ์สดมีฆาตกรที่หลบหนีคดีมาหลายปีโผล่มา หัวหน้าหลี่กลับไม่รีบร้อนและไม่ร้อนใจเลยสักนิด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงเริ่มสืบสวนไปตั้งนานแล้ว

ถึงแม้คนร้ายจะไม่ได้อยู่ในเขตรับผิดชอบของพวกเขา แต่ยังไงก็เป็นคนฆ่าคน แถมยังหนีมาตั้งสิบสองปี

การให้ความช่วยเหลือในการสืบสวนจนนำไปสู่การจับกุมตัวมาดำเนินคดีได้ ก็ถือเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงเช่นกัน

"เอ๊ะ พวกนายสังเกตกันไหมว่าตอนนี้ผ่านไปสี่สิบนาทีแล้ว"

"ยังต้องให้บอกอีกเหรอ ในห้องไลฟ์ก็มีเวลาบอกอยู่"

"พี่ชายเมนต์บนคงอยากจะสื่อว่า ผ่านมาตั้งนานขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครไปจับเขาใช่ไหมล่ะ?"

"ตอนนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าจะตาย แค่คนร้ายโผล่หน้ามาเล่าขั้นตอนการก่ออาชญากรรมของตัวเอง ตำรวจก็ไปถึงที่เกิดเหตุได้ในไม่กี่นาทีแล้ว"

"การจับกุมฆาตกรหลบหนีคดีเป็นผลงานชิ้นโบแดงเลยนะ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องคงไม่ปล่อยปละละเลยขนาดนี้หรอกมั้ง?"

"ฉันมีคำถาม ใครก็ได้ช่วยอธิบายที เขาทำบัตรประชาชนกับโทรศัพท์มือถือหายไปแล้ว ตอนนี้เขาใช้อะไรอยู่?"

คำพูดประโยคเดียวปลุกคนให้ตื่นจากภวังค์

ชาวเน็ตมัวแต่สนใจขั้นตอนการก่อเหตุและกระบวนการหลบหนีของจัสต์โซ่วจ๋วย

แทบไม่มีใครสนใจเลยว่าโทรศัพท์มือถือของเขามาจากไหน

การจะวิดีโอคอลกับเฉินหยูได้ นอกจากจะต้องมีโทรศัพท์มือถือแล้ว ยังต้องเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ด้วย

อยู่ในป่าเขาห่างไกลความเจริญขนาดนั้น เรื่อง WiFi ตัดทิ้งไปได้เลย

ต้องใช้อินเทอร์เน็ตมือถือแน่นอน

แล้วพี่ชายคนนี้ไปเอาซิมการ์ดมาจากไหน?

บอกว่าเข้ามาแย่งอั่งเปา แต่การจะแย่งอั่งเปาได้ บัญชีก็ต้องยืนยันตัวตนด้วยชื่อจริงเสียก่อน

ซึ่งนั่นก็ต้องใช้บัตรประชาชนเหมือนกัน

เรื่องราวประหลาดต่างๆ นานาผุดขึ้นมาตรงหน้าชาวเน็ต

ชาวเน็ตพากันส่งคอมเมนต์เข้ามาอย่างล้นหลาม

เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "โทรศัพท์มือถือและซิมการ์ดของคนไข้ท่านนี้ มีคนอื่นให้เขามาครับ"

เมื่อรู้ว่าชาวเน็ตเต็มไปด้วยความสงสัย เฉินหยูก็ไม่อ้อมค้อมอีก

เขาเล่าที่มาของโทรศัพท์มือถือและซิมการ์ด

"ประมาณไม่กี่เดือนก่อน คนไข้ท่านนี้ไปเก็บขยะหาอาหารในหมู่บ้านละแวกนั้นเหมือนเช่นเคย บัง..."

"...เอิญไปเจอคนกำลังแย่งเด็กกันกลางถนนพอดี"

"ด้วยความคิดที่อยากจะชดเชยความผิด เขาจึงเข้าไปขวางพวกแก๊งลักพาตัวเด็กเอาไว้อย่างไม่ลังเล"

"ในที่สุดก็สามารถแย่งเด็กกลับมาจากมือของแก๊งลักพาตัวได้"

"พ่อแม่และพี่ชายของเด็ก พอเห็นรูปลักษณ์ของเขา ก็คิดว่าเขาต่างหากที่เป็นคนร้ายลักพาตัว เลยพากันรุมซ้อมเขาไปชุดใหญ่โดยไม่ถามไถ่อะไรสักคำ"

"จนกระทั่งเด็กเอ่ยปากอธิบาย พ่อแม่ถึงได้รู้ว่าตีผิดคน จึงรีบนำเงินก้อนหนึ่งออกมามอบให้เขาเพื่อเป็นการขอบคุณ"

"คนไข้ท่านนี้ปฏิเสธเงินตอบแทน แต่ขอให้อีกฝ่ายช่วยซื้อโทรศัพท์มือถือให้เครื่องหนึ่ง และจะดีมากถ้ามีซิมการ์ดแถมมาด้วย"

"หลบหนีมาหลายปี ในแต่ละวันนอกจากความรู้สึกผิดแล้ว ก็ยังมีความคิดถึงที่มีต่อครอบครัว"

"ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความคิดถึงก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเท่านั้น"

ชาวเน็ตพากันพยักหน้า

หนีคดีมาสิบสองปี การคิดถึงครอบครัวก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

จัสต์โซ่วจ๋วยเคยคิดจะขโมยโทรศัพท์มือถือสักเครื่อง แต่ก็กลัวว่าเจ้าของจะแจ้งความ แล้วจะทำให้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผย

ในเมื่อตอนนี้มีคนต้องการจะตอบแทนเขา เขาก็เลยฉวยโอกาสนี้เอ่ยคำขอดังกล่าวออกไปอย่างสมเหตุสมผล

เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนเร่ร่อน และอยากได้โทรศัพท์มือถือไว้ฆ่าเวลา พี่ชายของเด็กจึงเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ใส่ซิมการ์ดไว้แล้ว มอบให้กับจัสต์โซ่วจ๋วย

แถมยังใจดีซื้อที่ชาร์จแบตเตอรี่ให้อีกด้วย

เมื่อได้โทรศัพท์มา จัสต์โซ่วจ๋วยก็อาศัยความทรงจำ โทรกลับไปที่บ้าน

กะว่าจะไม่พูดอะไร แค่ได้ยินเสียงของพ่อแม่ก็พอแล้ว

คาดไม่ถึงว่าโทรศัพท์ที่บ้านจะถูกระงับสัญญาณ ส่วนเบอร์มือถือของพ่อแม่ก็โทรไม่ติด

"เขาคิดว่าพ่อแม่คงเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว เดิมทีก็ตั้งใจจะทิ้งโทรศัพท์เครื่องนี้ไป แต่ก็รู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย"

"ก็เลยเก็บเอาไว้ใช้ฆ่าเวลาตอนกลางคืน"

"เขาเรียนรู้วิธีดูไลฟ์สดได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครสอน"

"ชื่อแอคเคานต์ของเขา ความจริงแล้วเป็นชื่อแอคเคานต์ของพี่ชายเด็กคนนั้น ซึ่งอีกฝ่ายได้ยืนยันตัวตนด้วยชื่อจริงเอาไว้แล้ว"

"ระหว่างที่ดูไลฟ์สด เขาก็ค้นพบเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ในการหาเลี้ยงปากท้อง นั่นก็คือการแย่งอั่งเปา"

ชาวเน็ตได้ฟังแล้วก็ทั้งฉุนทั้งขำ

เพื่อเป็นการดึงดูดแฟนคลับ สตรีมเมอร์หลายคนจะแจกอั่งเปาในห้องไลฟ์เป็นประจำ

จำนวนเงินอาจจะไม่เยอะ แต่ขอแค่จับจุดได้ วันๆ หนึ่งก็สามารถแย่งมาได้สิบกว่าหยวน

การที่สามารถคิดเรื่องนี้ได้ แสดงว่าจัสต์โซ่วจ๋วยเป็นคนฉลาดมาก

ถ้าไม่ได้ก่ออาชญากรรม บางทีเขาอาจจะแต่งงานสร้างครอบครัวไปตั้งนานแล้ว

"หมอเฉินครับ ผมจะรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่ผมได้ก่อไว้ในอดีต คุณโทรแจ้งตำรวจเถอะครับ"

เมื่อได้เล่าเรื่องที่เก็บซ่อนไว้ในใจมาสิบกว่าปีจบ จัสต์โซ่วจ๋วยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมากในพริบตา

เฉินหยูยิ้มแล้วถามว่า "คนไข้ท่านนี้ คุณยืนกรานว่าตัวเองเป็นฆาตกรที่ทำผิดบาปอย่างมหันต์ เคยคิดบ้างไหมครับว่า ทั้งหมดนี้มันเป็นเพียงแค่สิ่งที่คุณจินตนาการไปเอง?"

"จินตนาการไปเองคืออะไรครับ?"

จัสต์โซ่วจ๋วยมองดูหน้าจอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"ข้อนี้ฉันตอบได้ จินตนาการไปเองก็คือการคิดเอาเองเป็นตุเป็นตะ"

"ที่หมอเฉินถามแบบนี้ หรือจะบอกว่าเขาไม่ได้ฆ่าคน?"

"ไม่มั้ง... เขาพูดเต็มปากเต็มคำเลยนะว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีลมหายใจ อีกฝ่ายหมดลมหายใจไปแล้ว"

เฉินหยูเหลือบมองคอมเมนต์แวบหนึ่ง แล้วถามขึ้นว่า "รู้ไหมครับว่าเสียงตะโกนว่าฆ่าคนตายนั่น ใครเป็นคนร้องออกมา?"

"ใครเหรอครับ?"

จัสต์โซ่วจ๋วยรีบถามทันที

"ลูกพี่นักเลงที่ถูกคุณซ้อมจนล้มลงไปกองกับพื้นไงครับ"

"เขาลงไปนอนกองกับพื้นแล้วไม่มีลมหายใจ ไม่ได้แปลว่าตายจริงๆ หรอกนะครับ"

"รู้จักคำว่ากลั้นหายใจไหมครับ?"

จัสต์โซ่วจ๋วยถึงกับอึ้งไปเลย

(จบตอน)