ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 62
หมอกโลหิตเดือดพล่านในพริบตา ความเข้มข้นทั่วทั้งอาณาเขตพุ่งสูงขึ้นถึงสามเท่า!
ใบหน้าผีตนนั้นบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้น เปลวเพลิงในเบ้าตาโลหิตทั้งสองข้างเต้นระริกอย่างบ้าคลั่งราวกับจะพวยพุ่งออกมา!
บรรพบุรุษเสวี่ยหมิงพิโรธถึงขีดสุด เขาไม่คิดจะเล่นสนุกหรือออมมืออีกต่อไป
เขาจะบดขยี้มดปลวกที่ไม่เจียมตัวพวกนี้ให้กลายเป็นละอองเลือดที่ละเอียดที่สุด!
'มีเพียงมดปลวกเท่านั้นที่ศรัทธาในเทพเจ้า! ข้านี่แหละคือเทพเจ้า! ใครกล้าลบหลู่!!'
ฝ่ามือโลหิตยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมสิบเท่าควบแน่นขึ้นบนท้องฟ้า ใจกลางฝ่ามือมีใบหน้ามนุษย์ที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดนับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้องและดิ้นรน แผ่ซ่านกลิ่นอายสยดสยองที่ทำให้จิตวิญญาณต้องสั่นสะท้าน
หากฝ่ามือนี้ฟาดลงมา อย่าว่าแต่ทีมของฉู่หว่านชิวเลย แม้แต่ย่านถนนที่พวกเขาเหยียบอยู่ก็จะกลายเป็นซากปรักหักพังในชั่วพริบตา!
"ตายซะ!"
ฝ่ามือยักษ์ฟาดลงมาอย่างรุนแรง!
ลมพายุหวีดหวิว รูม่านตาของฉู่หว่านชิวหดเกร็ง ทั้งความเร็ว ขอบเขต และแรงกดดันของการโจมตีนี้... มันเกินขีดจำกัดที่เธอจะหลบพ้นโดยสิ้นเชิง!
เฉินเฟิงและคนอื่นๆ สบตากันด้วยความสิ้นหวัง! นึกไม่ถึงว่าวิญญาณหลงเหลือตนนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
ต้องตายแล้วหรือ...
ในวินาทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เวลากลับคล้ายกับหยุดนิ่ง
ไม่ใช่แค่คล้าย
แต่มันหยุดนิ่งจริงๆ
ฝ่ามือโลหิตยักษ์ที่บดบังท้องฟ้าหยุดค้างอยู่กลางอากาศเหนือพื้นดินสิบเมตร ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
หมอกโลหิตที่ม้วนตัวอยู่แข็งค้าง ใบหน้าที่กรีดร้องหยุดนิ่ง แม้แต่ฝุ่นผงที่ลอยล่องในอากาศก็หยุดอยู่กับที่
สิ่งเดียวที่ยังเคลื่อนไหวได้ คือกลุ่มของฉู่หว่านชิวทั้งสิบเอ็ดคน
พวกเขามองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด
ขณะที่บนใบหน้าผีในหมอกโลหิตของบรรพบุรุษเสวี่ยหมิง ปรากฏแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก
'เป็นไปได้อย่างไร! ไม่... เป็นไปไม่ได้! โลกใบเล็กที่แร้นแค้นเช่นนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานยังไม่อาจถือกำเนิดได้ แล้วจะมีใครที่สามารถควบคุม... พลังแห่งกฎเกณฑ์ได้กัน?!'
เสียงคำรามของเขาขาดห้วงลงทันที
เพราะพลังที่พันธนาการเขาไว้หายไป ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง
ฝ่ามือยักษ์ฟาดลงมาต่อ แต่เพียงเพราะการหยุดนิ่งไม่ถึงหนึ่งวินาทีนั้น ฉู่หว่านชิวก็ถอยกรูดไปข้างหลังสามสิบเมตรตามสัญชาตญาณ!
ตูม!!!
ฝ่ามือยักษ์กระแทกพื้น ถนนทั้งสายยุบตัวลง เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า แต่สมาชิกในทีมทุกคนอยู่ตรงขอบเขตของการระเบิดพอดี จึงรอดพ้นจากการโจมตีที่ถึงแก่ชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด
"ใคร?! ใครเป็นคนลงมือจากในเงามืด?!"
บรรพบุรุษเสวี่ยหมิงทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว ใช้จิตเทวะกวาดสำรวจไปทั่วทุกสารทิศ เขารู้สึกเลือนลางว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่
ทว่าในขอบเขตของจิตเทวะ เขากลับไม่พบร่องรอยของผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นเลย
ทันใดนั้น! ฟิ้ว!!!
แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งทะลวงอากาศมาจากเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น!
ความเร็วนั้นมหาศาลเสียจนจิตเทวะของบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงจับได้เพียงเงาเลือนลาง
แสงสีดำกรีดผ่านนภากาศ ฉีกกระชากหมอกโลหิต และสุดท้ายดัง "เคร้ง" ปักลงบนพื้นเบื้องหน้าฉู่หว่านชิว
เศษหินกระเด็นว่อน
ฝุ่นควันจางลง
ฉู่หว่านชิวลดสายตาลงมองดาบยาวสีดำสนิทที่ปักลึกลงไปในพื้นครึ่งฟุต บนตัวดาบสลักลวดลายประหลาดไว้เต็มไปหมด
'นี่มัน... ดาบดำนั่น?!' เธอตะลึงงัน
ส่วนบรรพบุรุษเสวี่ยหมิง เมื่อเห็นดาบเล่มนี้ก็คำรามออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "กระบี่ผ่ายอดเขา?! เจ้าควบคุมกระบี่ผ่ายอดเขาได้อย่างไร?! แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครกัน!!!"
ดาบเล่มนี้คือภาชนะที่เขาหลับใหลมานับพันปี ตัวดาบผ่านกาลเวลาอันยาวนานจนมีตราประทับต้นกำเนิดของเขาฝังอยู่ ตามทฤษฎีแล้วนอกจากตัวเขาเอง ย่อมไม่มีใครสามารถควบคุมมันได้!
แต่ตอนนี้ ดาบเล่มนี้กลับถูกส่งข้ามอากาศมาปักลงตรงหน้ามดปลวกผู้หญิงคนนั้นได้อย่างแม่นยำ!
"รับไป"
เสียงที่คุ้นเคย ราวกับดังลงมาจากสรวงสวรรค์ชั้นเก้า ดังขึ้นในหัวของฉู่หว่านชิวโดยตรง
"ใช้ดาบของมัน ฟันวิญญาณของมัน"
ฉู่หว่านชิวสะท้านไปทั้งร่าง
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้มลงคว้าด้ามดาบไว้ทันที
วินาทีที่สัมผัส วึ่ม!!!
ตัวดาบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกถึงกระดูกแต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามแบบโบราณไหลบ่าจากด้ามดาบเข้าสู่ร่างกายของเธอ ลวดลายประหลาดบนตัวดาบเริ่มเปล่งแสงสีแดงคล้ำออกมาทีละจุด
ในขณะเดียวกัน บรรพบุรุษเสวี่ยหมิงก็ส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
เขารู้สึกได้ว่า สายสัมพันธ์อันเบาบางระหว่างเขากับกระบี่ผ่ายอดเขา... ถูกตัดขาดอย่างรุนแรง!
"ไม่!!!"
ฉู่หว่านชิวไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว
เธอกระชับดาบด้วยสองมือ อัดฉีดพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างเข้าสู่ตัวดาบอย่างบ้าคลั่ง ลวดลายสีแดงคล้ำบนดาบระเบิดแสงเจิดจ้าบาดตา ตรงคมดาบปรากฏปราณดาบสีโลหิตยาวสามเมตรวูบวาบไม่คงที่!
"ฟัน!"
เธอกระโดดตัวลอย เล็งไปยังหมอกโลหิตที่ม้วนตัวอยู่เบื้องหน้า แล้วฟันลงไปอย่างเต็มแรง!
ที่ใดที่ปราณดาบพาดผ่าน หมอกโลหิตก็เดือดพล่านราวกับหิมะที่เจอแสงอาทิตย์แผดเผา
"อุโมงค์สูญญากาศ" ยาวสิบเมตร กว้างประมาณสองเมตร ถูกฟันแยกออกเป็นทาง และที่ปลายอุโมงค์ลึกเข้าไปในหมอกโลหิต มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมา
'ทำร้ายได้! ฉันทำร้ายมันได้!' ฉู่หว่านชิวดีใจจนล้นอก
ส่วนบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงในตอนนี้คลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์
"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?! วิชาบำเพ็ญนี้... วิธีการโคจรพลังวิญญาณแบบนี้... เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นมรดกที่มีอยู่ในโลกใบเล็กแห่งนี้!"
เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากระลอกพลังวิญญาณที่เล็ดลอดออกมาตอนฉู่หว่านชิวตวัดดาบ
ความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณ และความลึกล้ำของเส้นทางการโคจรพลัง... ไม่ด้อยไปกว่าวิชาประจำสำนักระดับกลางในแดนเทียนเสวียนเลยด้วยซ้ำ!
สถานที่แบบนี้ จะมีมรดกวิชาระดับนี้ได้อย่างไร?!
"เบื้องหลังของพวกเจ้า... แท้จริงแล้วมีใครหนุนหลังอยู่?!"
น้ำเสียงของบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงปรากฏความหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก
แต่ฉู่หว่านชิวไม่ได้ตอบ
เธอเพียงกระชับดาบดำในมือ ปลายดาบชี้ไปยังใบหน้าผีที่บิดเบี้ยวในส่วนลึกของหมอกโลหิต แล้วเอ่ยอย่างเย็นชาว่า
"ลองทายดูสิ"
"รนหาที่ตาย !!!"
บรรพบุรุษเสวี่ยหมิงคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด เขาไม่กักเก็บพลังอีกต่อไป พลังต้นกำเนิดเฮือกสุดท้ายในวิญญาณหลงเหลือระเบิดออกมาอย่างรุนแรง!
ครืนนน !!!
อาณาเขตหมอกโลหิตทั้งหมดเริ่มหดตัวเข้าสู่ศูนย์กลาง ความเข้มข้นพุ่งสูงขึ้นสิบเท่า!
หมอกโลหิตเปลี่ยนจากสีแดงอ่อนเป็นสีแดงคล้ำ และในที่สุดก็กลายเป็นสีแดงเข้มจนเกือบดำสนิทราวกับน้ำหมึก
อุณหภูมิภายในอาณาเขตดิ่งลงถึงจุดเยือกแข็ง พื้นดินเกิดเกล็ดน้ำแข็ง ผนังเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งเกาะกุม
และท่ามกลางหมอกโลหิต เริ่มมีเงาร่างของ... หัวมนุษย์ ร่วงหล่นลงมา
หัวกะโหลกสีโลหิตเหล่านี้มีใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาโบ๋กลวง ปากอ้ากว้างจนถึงที่สุด ส่งเสียงหวีดร้องที่ไร้เสียง
หนึ่งหัว สิบหัว ร้อยหัว พันหัว... นับไม่ถ้วน ยั้วเยี้ยจนบดบังท้องฟ้า!
"วิชาโลหิตมารหมื่นวิญญาณกัดกินจิตใจ!"
เสียงคำรามของบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงดังกึกก้องไปทั่วหล้า "การได้ตายภายใต้กระบวนท่านี้ ถือเป็นเกียรติของมดปลวกอย่างพวกเจ้า!!!"
หัวกะโหลกโลหิตเต็มท้องฟ้าพุ่งทะลักลงมาดุจห่าฝน!
พวกมันฉีกทึ้งทุกสิ่ง
ผนัง รถยนต์ ศพ คนเป็น... ทุกสิ่งที่สัมผัสถูกเปลี่ยนเป็นเป้าหมายในการกัดกินในทันที!
ทีมของฉู่หว่านชิวไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน พวกเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
พวกเขาหันหลังชนกัน กวัดแกว่งดาบดำและยิงปืนพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง แต่จำนวนหัวกะโหลกโลหิตนั้นมีมากเกินไป มากจนน่าสิ้นหวัง
หัวกะโหลกโลหิตหัวหนึ่งกัดเข้าที่เกราะแขนของเฉินเฟิง
อีกสองหัวพันธนาการขาของหวังฮ่าวไว้
สามหัวพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหลี่จิ้ง...
แนวป้องกันพังทลายลง
ฉู่หว่านชิวมองดูหัวกะโหลกเหล่านั้นที่แสยะยิ้มพุ่งเข้ามา เธอทำได้เพียงกวัดแกว่งดาบฟันสังหารไม่หยุด แต่พอฟันชุดหนึ่งตายไป ชุดใหม่ก็พุ่งเข้ามาทันที
เธอกระชับดาบดำในมือแน่น โดยไม่รู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อไป ดูเหมือนว่าเธอจะต้องทำให้เทพเจ้าผิดหวังเสียแล้ว
ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็เงียบสงัดลง
ไม่ใช่ความเงียบแบบที่เวลาหยุดนิ่ง แต่เป็นพลังบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และไพศาลกว่านั้น... ได้จุติลงมาแล้ว
ฉู่หว่านชิวเห็นฝ่ามือข้างหนึ่ง ฝ่ามือยักษ์โปร่งแสงที่บดบังท้องฟ้า ค่อยๆ ยื่นลงมาจากชั้นเมฆอย่างช้าๆ
