(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 141
บทที่ 141 กาแฟใส่เถ้ากระดูก รสชาติแปลกๆ
หางโจว บริษัทภาพยนตร์ซิงฮุย
ห้องทำงานของประธานบริษัท
“ดีมาก ทุกคนออกไปได้”
หลังการประชุมประจำวัน เหวินซิงฮุย ประธานบริษัท โบกมือให้ผู้บริหารระดับสูงออกจากห้อง
เขานั่งลงบนเก้าอี้ผู้บริหารอย่างสบายใจ จุดซิการ์ขึ้นสูบ พร้อมพ่นควันออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ปีนี้ทุกอย่างราบรื่นจริงๆ อีกไม่นาน คงได้ย้ายไปหาที่ใหม่”
“ไม่แน่ ปีหน้าเราอาจกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของทั้งจังหวัด”
เมื่อคิดถึงผลกำไรที่งอกเงย เขาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูรายงานการเงินครึ่งปีแรกของบริษัท
รายงานเต็มไปด้วยตัวเลขที่งดงาม
ในเวลาเพียงหกเดือน เขาโกยกำไรมาเกือบพันล้านหยวน
เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหา หลิวต้าซือ ซินแสที่ร่วมมือกันมานาน
“หลิวต้าซือ ที่ดินแห่งต่อไป คุณหาพบหรือยัง?”
“ดีมาก!”
“ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะให้ฝ่ายการเงินโอนเงินพิเศษหนึ่งล้านให้คุณ เพื่อเป็นค่าตอบแทน”
หลังวางสาย เหวินซิงฮุยพิมพ์อีเมลแจ้งฝ่ายการเงิน พร้อมสูบซิการ์ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“ถ้าไม่ได้หลิวต้าซือช่วยเหลือ บริษัทซิงฮุยของเราก็แค่บริษัทเล็กๆ ไม่มีใครรู้จัก”
“แต่ตอนนี้ เรากลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ ขอบคุณที่บรรพบุรุษคุ้มครองส่งเขามาให้เรา”
ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความสำเร็จนั้น
“ก๊อกๆ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามา”
ผู้ช่วยส่วนตัว เดินเข้ามาพร้อมถือกระป๋องเหล็กในมือ
“ท่านประธาน นี่เป็นของขวัญจากชาวบ้านหมู่บ้านหลี่ครับ”
“ของขวัญ? พวกเขาส่งของขวัญมาทำไม?”
ผู้ช่วยยิ้ม “พวกเขาบอกว่าใช้เงินชดเชยที่คุณให้ ซื้อเครื่องผลิตนมผง แล้วใช้วัตถุดิบจากฟาร์มวัวในหมู่บ้านผลิตนมผงขึ้นมา”
“นี่คือกระป๋องแรกที่ผลิต พวกเขาอยากมอบให้คุณเพื่อแสดงความขอบคุณ”
เหวินซิงฮุยหัวเราะเยาะในใจ
“ชาวบ้านพวกนี้โง่จริงๆ อีกไม่นานพวกแกก็จะเจอหายนะ แต่ยังอุตส่าห์มาซื้อเครื่องผลิตนมผงอีก”
แต่เขาเก็บอารมณ์ไว้ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงปกติ
“รับไว้ก็ได้ ไหนๆ พวกเขาก็ตั้งใจ”
“เอามาให้ฉันชิมหน่อยสิ ชงกาแฟให้ฉันหนึ่งแก้ว ใส่นมผงลงไปด้วย”
ผู้ช่วยเปิดกระป๋อง ตักนมผงสีขาวมาหนึ่งช้อน ใส่ในกาแฟร้อนที่ชงอย่างพิถีพิถัน
“ท่านประธาน กาแฟพร้อมแล้วครับ”
เหวินซิงฮุยรับกาแฟมาเป่าเล็กน้อย ก่อนยกขึ้นจิบ
“แปลก...” เขาขมวดคิ้ว
“ทำไมรสชาติมันแปลกแบบนี้?”
เขารู้สึกถึงรสชาติขมติดคอ และมีกลิ่นแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก
“นี่แกทำอะไรผิดพลาดไป? กาแฟนี่มันเสียรึเปล่า?”
ผู้ช่วยรีบแก้ตัว
“ท่านประธาน กาแฟไม่ได้เสียแน่นอนครับ ก่อนชงผมเช็กแล้ว ทุกอย่างปกติ”
เหวินซิงฮุยพึมพำ “ถ้าไม่ใช่กาแฟ ก็ต้องเป็นนมผงพวกนี้สินะ...”
เขาจิ้มนิ้วลงในกระป๋อง ตักนมผงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วลองชิม
“แหวะ! นี่มันรสชาตินี้!”
เขาสั่งเสียงดัง “เอานมผงพวกนี้ไปทิ้งซะ!”
สิบห้านาทีต่อมา
เสียงกรีดร้องดังสนั่นมาจากทางเดิน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เหวินซิงฮุยรีบวิ่งออกจากห้อง
เขาเห็น พนักงานทำความสะอาด นั่งตัวสั่นอยู่ในห้องน้ำหญิง
ที่พื้นข้างๆ เธอ มีกระป๋องนมผงที่ถูกเปิดและหกออกมา
ใกล้ๆ กัน มีเศษกระดาษหนึ่งใบเปื้อนผงสีขาว
บนกระดาษเขียนด้วยตัวอักษรแดงคำว่า:
“เถ้ากระดูกของพ่อแก”
เมื่อเห็นข้อความนี้ เหวินซิงฮุยเหมือนโดนฟ้าผ่า
“นี่มัน...!”
ผู้ช่วยพูดเสียงสั่น “ท่านประธาน... เมื่อกี้คุณ... คุณดื่มกาแฟใส่เถ้ากระดูก!”
บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองเหวินซิงฮุย
“หุบปาก!!”
เขาตะโกนสุดเสียง พร้อมมองผู้ช่วยด้วยสายตาข่มขู่
ในใจเขารู้สึกโกรธจัดจนแทบระเบิด
“ชาวบ้านหมู่บ้านหลี่! กล้าดียังไงถึงเอาเถ้ากระดูกมาล้อเล่นแบบนี้!”
แต่แล้วเขาก็สะดุดกับข้อความบนกระดาษ
“เถ้ากระดูกของพ่อแก”
“อย่าบอกนะว่า... นี่คือเถ้ากระดูกของพ่อฉัน!?”
เหวินซิงฮุยรู้สึกตัวชา ความคิดหมุนวนไปมา
ก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงหมดสติไป
เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล
รอบตัวมีผู้บริหารบริษัทหลายคนยืนอยู่ด้วยสีหน้ากังวล
หลังฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาได้รู้ว่าพนักงานทำความสะอาดพบข้อความนั้นหลังเทเถ้ากระดูกลงในโถส้วมไปครึ่งหนึ่ง
“ไอ้พวกชาวบ้านหมู่บ้านหลี่! ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!!”
เหวินซิงฮุยคำรามด้วยความแค้น
แต่เมื่อไล่ทุกคนออกไป เหวินซิงฮุยหันไปหาผู้ช่วยอีกสองคนที่รู้เรื่องทุกอย่าง
“พวกแกคิดยังไง?”
หนึ่งในนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านประธาน เราต้องหาทางจัดการหมู่บ้านนี้โดยเร็ว”
