บทที่ 154 อันธพาลวัยรุ่นที่ทำให้เด็กในหมู่บ้านกลัวจนไม่กล้าร้องไห้ยามค่ำคืน

โจวเข่อซินเองก็ได้อ่านเนื้อหาในคำพิพากษาแล้วเช่นกัน

หลังจากอ่านจบ เธอก็รู้สึกเหมือนโดนช็อกจนแทบจะไม่ไหว

เนื้อหาในครึ่งแรกของคำพิพากษา ทำให้โจวเข่อซินทั้งขำทั้งอึ้ง

มันเหมือนเรื่องที่กลุ่มวัยรุ่นที่เป็น "เด็กมีปัญหา" และ "หนุ่มหัวร้อน" รวมตัวกันทำเรื่องไร้สาระ

เพื่อคัดเลือกลูกน้องคนสนิท อาเหว่ยได้ตั้งกฎการเข้าร่วมแก๊งอย่างเป็นทางการ

กฎข้อแรก: ต้องกล้าได้กล้าเสีย

กฎข้อสอง: ต้องรู้ชื่ออุลตร้าแมนทั้งหมด

กฎข้อสาม: ต้องสามารถทำท่าไม้ตายของอุลตร้าแมนได้

ภายใต้การสนับสนุนของ "มังกรหมอบ" และ "หงส์ทอง" ที่อยู่ข้างกาย

อาเหว่ยใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนรวบรวมเด็กที่ออกจากโรงเรียนได้กว่าสิบคน

จากนั้น เนื้อหาในคำพิพากษาก็เริ่มเปลี่ยนไปจนทำให้คนอ่านรู้สึกขนลุก

ด้วยความที่ยังเป็นผู้เยาว์ พวกเขาลงมือทำร้ายคนอื่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าผู้ใหญ่

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เคย "สั่งสอน" อาเหว่ยก่อนหน้านี้ ต่างก็ถูกพวกเขาทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เพื่อให้ได้เข้าร่วมกับแก๊งของอาเหว่ย บรรดาอันธพาลในพื้นที่ถึงกับตั้งใจ "ทุ่มเท" เหมือนเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย

พวกเขาจดจำชื่ออุลตร้าแมนและท่าไม้ตายอย่างตั้งใจ

จำนวนคนที่เข้าร่วมแก๊งของอาเหว่ยเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

รายได้จากการเก็บค่าคุ้มครองไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูสมาชิกทั้งหมดอีกต่อไป

หลังจากนั้น "มังกรหมอบ" ได้เสนอไอเดียให้แก่อาเหว่ย

แม้พื้นที่นั้นจะเป็นชนบทที่ยากจน แต่ก็อยู่ใกล้ถนนสายหลัก

พวกเขาเริ่มเล็งเป้าหมายไปที่คนขับรถบรรทุกที่ผ่านไปมา

ช่วงแรกๆ คนขับรถบรรทุกไม่สนใจพวกเขาเลย

แต่อาเหว่ยลงมือเอง เขาทำร้ายคนขับรถบรรทุกจนศีรษะแตกเลือดอาบ

และสมาชิก "กองทัพอุลตร้าแมน" ของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอเช่นกัน

ไม่นานนัก บรรดาคนขับรถที่ผ่านไปมาก็รู้ว่ามีแก๊งอันธพาลในพื้นที่นี้

เมื่อได้ยินคำว่า "อุลตร้าแมน" ก็เหมือนเจอผี บางคนยอมขับอ้อมเพิ่มอีกหลายสิบกิโลเมตรเพื่อเลี่ยงเส้นทางนี้

ในระยะเวลาเพียงสองปี "กองทัพอุลตร้าแมน" เติบโตขึ้นจนมีสมาชิกกว่า 100 คน

ชื่อเสียงที่น่าหวาดกลัวของพวกเขาแพร่กระจายจากตัวเมืองออกไปถึงหมู่บ้านใกล้เคียง

เมื่อได้ยินคำว่า "อุลตร้าแมนมาแล้ว" ชาวบ้านทุกคนจะนึกถึงแก๊งของอาเหว่ยทันที

ความเดือดดาลของประชาชนต่อ "กองทัพอุลตร้าแมน" ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

จนในที่สุด หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ลงมือปราบปราม

อาเหว่ยถูกตั้งข้อหาก่อความวุ่นวาย ตั้งใจทำร้ายร่างกาย และจัดตั้งกลุ่มอาชญากรรม

แต่เนื่องจากเขายังเป็นผู้เยาว์ จึงได้รับการลดโทษเหลือเพียงจำคุก 3 ปี

คำพิพากษาในครึ่งแรกอ่านแล้วเหมือนเรื่องตลก แต่ในครึ่งหลังกลับเต็มไปด้วยความน่ากลัว

สิ่งที่ดูเหมือนการเล่นสนุกของเด็กๆ กลายเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่ทำให้คนในพื้นที่หวาดกลัว

โจวเข่อซินที่กำลังคิดถึงคำพูดของเฉินหยูเมื่อไม่นานมานี้ก็เอ่ยถามว่า

“คุณหมอเฉิน เหตุการณ์ที่เหยื่อที่เคยถูกอาเหว่ยทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาลเสียชีวิตในภายหลังนี่จริงไหม?”

เฉินหยูพยักหน้าและตอบว่า

“คุณพูดถูก เหตุการณ์ที่ผมไปพบญาติของเหยื่อวันนั้น ก็เพื่อแจ้งให้อาเหว่ยรับผิดชอบเรื่องนี้”

“ในคำพิพากษาเขียนไว้ว่ากองทัพอุลตร้าแมนน่ากลัวถึงขนาดทำให้เด็กในหมู่บ้านไม่กล้าร้องไห้ยามค่ำคืน”

“ผมว่าน่าจะเรียกพวกเขาว่า ‘กองทัพกาแลคซีเบเลี่ยล’ จะเหมาะกว่า”

“แฟนคลับทำอะไรก็อย่าลากไอดอลขึ้นมาเกี่ยวข้องเลยนะ”

“คุณตำรวจครับ ผมโดนอุลตร้า เซเว่น อุลตร้าแมนพวกนี้ทำร้าย…”

“นี่คงเป็นครั้งที่อุลตร้าแมนโดนด่าอย่างหนักที่สุด”

“อุลตร้าแมนแทนความหมายของแสงสว่างในมนุษยธรรม พวกสารเลวนี่ไม่ซึมซับอะไรจากมันเลยสักนิด”

“คุณเชื่อในแสงสว่างไหม (กำหมัด)”

“เพื่อน ๆ ในไลฟ์ทุกคนที่เป็นผู้ปกครอง ขอความกรุณาอย่าแจ้งเรื่องให้อุลตร้าแมนโดนแบนเลยนะครับ ถ้าถูกถอดออกไป พวกเราก็ไม่มีอะไรดูแล้ว”

“เป็นไปได้ไหมว่าการตั้งชื่อกลุ่มว่า ‘กองทัพอุลตร้าแมน’ เป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องคิดว่าเป็นกลุ่มแนวทางแปลก ๆ”

หลังจากมองดูข้อความที่ไหลมาท่วมจอเฉลิมฉลองเรื่องนี้ไปทั่ว ชายชื่อเฉินหยูกล่าวขึ้นว่า “พวกเขาไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก”

“อาเหว่ยก็แค่ชอบอุลตร้าแมนธรรมดา ๆ เท่านั้น”

จู่ ๆ โจวเข่อซินก็เริ่มตัวสั่นไปทั้งร่าง

“หมอเฉินคะ ฉันเคยซื้อของในไลฟ์ของอาเหว่ย แล้วดันใส่ที่อยู่กับเบอร์โทรของฉันไว้ อาเหว่ยจะมาทำอะไรฉันทีหลังหรือเปล่าคะ?”

ตอนนี้เอง โจวเข่อซินก็หลอนตัวเองจนแทบจะเป็นลม

ก่อนหน้านี้ เธอได้เปิดเผยว่า ผลไม้ที่อาเหว่ยขายนั้นมีปัญหาคุณภาพอย่างร้ายแรง

จากนั้นก็รีบไปหาความช่วยเหลือจากไลฟ์ของเฉินหยู

ด้วยความช่วยเหลือของเฉินหยู ความจริงเกี่ยวกับอาเหว่ยค่อย ๆ ถูกเปิดเผย

เธอเกือบลืมไปว่า ตอนนี้อาเหว่ยก็กำลังไลฟ์อยู่เหมือนกัน

สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้ น่าจะถึงหูอาเหว่ยเร็ว ๆ นี้แน่

เมื่อคิดถึงสิ่งเลวร้ายที่อาเหว่ยเคยทำไว้ โจวเข่อซินก็ยิ่งตกใจจนหน้าซีด

เธอใส่ที่อยู่และเบอร์โทรจริงของตัวเองลงไปให้คนแบบนี้

โจวเข่อซินตกใจจนแทบร้องไห้ออกมา

“แม่จ๋า!!”

เธอเกือบหล่นจากเก้าอี้

สิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้นจนได้

เพิ่งจะคิดว่าอาเหว่ยจะมาหาเรื่องหรือเปล่า คน ๆ นั้นก็เข้ามาในไลฟ์ของเฉินหยูแล้ว

แถมยังขอเชื่อมสายพูดคุยอีกด้วย

“หมอเฉินคะ ฉัน… ฉันว่าฉันขอตัวไปก่อนดีกว่า?”

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอาเหว่ยต้องมาเอาเรื่องแน่

“พี่โจว รีบหนีไปก่อนเถอะ ระวังตัวไว้ไม่มีอะไรเสียหายหรอก”

“ดีที่สุดคือรีบเปลี่ยนที่อยู่กับเบอร์โทรซะเลย”

“พี่โจว ฉันเห็นจาก IP ว่าเราอยู่ในเมืองเดียวกันนะ พี่ต้องการบอดี้การ์ดตัวโต ๆ ไหม?”

“เขาเป็นถึงหัวหน้ากองทัพอุลตร้าแมนเลยนะ หมัดเดียวพี่อาจจะปลิวจากโลกไปถึงเนบิวล่า M78 ได้เลย”

“พี่ต้องเข้มแข็งไว้!”

เฉินหยูที่เห็นโจวเข่อซินตัวสั่นเหมือนเครื่องกรอง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวไปหรอก เขาไม่มีโอกาสมาทำร้ายพี่ได้แล้ว”

ว่าแล้ว เฉินหยูก็กดปุ่มยอมรับการเชื่อมสาย

ทันใดนั้นเอง

ชายหนุ่มผิวคล้ำ ใบหน้าถือว่าดูดีในระดับหนึ่ง

มีแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

โจวเข่อซินรีบใช้มือปิดหน้าตัวเองทันที

พึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“เขาไม่เห็นฉัน เขาไม่เห็นฉัน”

ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงสะอื้น

ค่อย ๆ ใช้มือแง้มดูผ่านนิ้วออกมานิดหนึ่ง มองไปที่หน้าจอด้วยตาแคบ ๆ

นี่มันอะไรกัน?

ตัวเองกลัวจนแทบจะร้องไห้

แต่อาเหว่ยก็ร้องไห้เหมือนกัน

แถมยังสะอื้นแบบน่าสงสารอีกต่างหาก

ไม่รู้ทำไม โจวเข่อซินกลับนึกถึงคำ ๆ หนึ่ง

"น่าเอ็นดูจนอดสงสารไม่ได้..."

โจวเข่อซินรีบส่ายหัวแรง ๆ

จนขนลุกไปทั้งตัว

เพื่อน ๆ ที่ดูไลฟ์อยู่ก็อึ้งกันไปหมด

อาเหว่ยทำไมเล่นผิดบทแบบนี้?

โดนเฉินหยูกับโจวเข่อซินแฉความจริงแท้ ๆ

ถึงจะไม่โวยวายสักคำ ก็ต้องมีพูดอะไรขู่บ้างสิ

พี่ชาย คุณคือหัวหน้ากองทัพอุลตร้าแมน

ตอนนั้นคุณคือนักเลงใหญ่ในสิบหมู่บ้านเลยนะ

แต่ทำไมถึงร้องไห้เหมือนผู้หญิงแบบนี้ล่ะ?

“ทำไม… ทำไมพวกคุณต้องทำกับผมแบบนี้?”

“สามปีในคุก ผมสำนึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำไปแล้ว”

“หลังจากออกมา ผมไม่เคยติดต่อคนพวกนั้นอีกเลย แค่อยากขายผลไม้อย่างสุจริต”

“เลี้ยงชีพด้วยแรงงานของตัวเอง”

“พอพวกที่เคยติดคุกจะกลับสู่สังคม ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้?”

อาเหว่ยพูดไปสะอื้นไป

หรือว่าต้องให้เขาตายไปเสียก่อน?

ถึงจะไม่มีใครพูดลับหลังเขาอีก

โจวเข่อซินค่อย ๆ เอามือลง พลางรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ถ้าคนที่เคยก่ออาชญากรรมสมควรต้องตายกันหมด ประเทศก็คงไม่ต้องสร้างคุกแล้ว ให้พวกเราไปสำนึกผิดในนั้นทำไม”

“ยิงพวกเราทิ้งทั้งหมดก็คงจะจบ”

“ผมรู้แล้วว่าตัวเองทำผิดอะไร หลังจากออกมา ผมแค่อยากเป็นคนดี แต่ทำไมพวกคุณถึงไม่ยอมปล่อยผมไป?”

อาเหว่ยร้องไห้โฮออกมา

เฉินหยูหัวเราะเย็น ๆ ก่อนตอบกลับว่า “ผมไม่ได้มีอคติกับคนที่พ้นโทษออกมาแล้ว ผมยินดีต้อนรับให้พวกเขากลับเข้าสู่สังคม”

“แต่คุณ… ไม่มีคุณสมบัตินั้น!”