ถ้าให้ทีมรายการเป็นคนจัดลำดับการขึ้นเวทีเองล่ะก็ มีโอกาสสูงมากที่พวกเขาจะเอาคู่ของเฉินหลิงซูกับเหยาวั่งไปไว้เป็นคู่สุดท้าย
แต่พอจับสลากลำดับต่อหน้าแฟนๆ แบบนี้ ก็ทำได้แค่ปล่อยให้ดวงเป็นคนตัดสิน
อย่างไรก็ตาม การได้ขึ้นเป็นคู่ที่เจ็ดก็ถือว่าดวงดีมากทีเดียว เฉินหลิงซูใช้นิ้วเกี่ยวปอยผมที่หล่นลงมาขึ้นไปเหน็บไว้หลังใบหูอย่างแผ่วเบา บนใบหน้าไม่เห็นเค้าความประหม่าเลยแม้แต่นิดเดียว
“เฉินหลิงซู”
ลั่วหนิงเอ่ยขึ้นมาทันที
เฉินหลิงซูหันไปมองลั่วหนิง รู้ดีว่าเพื่อนสนิทกำลังให้กำลังใจตัวเอง เธอจึงขยับหน้าเข้าไปใกล้ หันไปกระซิบเบาๆ ข้างหูอีกฝ่ายว่า
“รอฉันไปคว้า c-position กลับมาให้ดูนะ”
ลั่วหนิงพยักหน้า เธอรู้ว่าเฉินหลิงซูมีความสามารถพอ และก็รู้เหมือนกันว่าเพื่อนสนิทคนนี้มองตำแหน่งแชมป์เป็นของตัวเองอยู่ในกำมือมาตลอด
แต่ว่า…
ลั่วหนิงเหลียวหลังไปมองกู้สิงแวบหนึ่ง
สุดท้ายเฉินหลิงซูก็แค่ตบบ่าของเพื่อนสาวเบาๆ แล้วก้าวเท้าอย่างสง่างาม เดินขึ้นเวทีไปพร้อมกับเหยาวั่ง คนหนึ่งนำหนึ่งตาม
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
เหยาวั่งที่เดินตามหลังเฉินหลิงซู ดูๆ แล้วเหมือนองครักษ์ติดดาบมากกว่าจะเป็นคู่ดูเอตร่วมเวที
ฟุ่บ!
ในฮอลล์มีแฟนคลับของเฉินหลิงซูอยู่กลุ่มหนึ่งที่มองออกได้ชัด พวกเขารีบชูแบนเนอร์เชียร์ขึ้นมาทันที บนผืนผ้าเขียนไว้ว่า “ราชาปีศาจเสด็จ โปรดหลีกทางทั้งหมด”!
คำว่า “ราชาปีศาจ” นี่ เป็นฉายาที่คนดูรายการบางส่วนตั้งให้เฉินหลิงซู
เพราะเฉินหลิงซูมีไม้ตายอยู่สองอย่าง หนึ่งคือเสียงสูง สองคือเสียงลูกเล่น ด้วยสองท่าไม้ตายนี้ เธอเรียกได้ว่าฝ่าด่านทุกรอบของการแข่งขันมาได้แบบแทบไม่เคยสะดุด
“ขอเชิญรับชมการแสดงจากผู้เข้าแข่งขันเฉินหลิงซูและอาจารย์เหยาวั่ง……”
เมื่อพิธีกรค่อยๆ ถอยออกจากเวที พื้นที่ทั้งหมดก็ถูกส่งต่อให้เฉินหลิงซูกับเหยาวั่งโดยสมบูรณ์
แสงไฟดับลง
ทั้งฮอลล์จมอยู่ในความมืดสนิท
แล้วท่ามกลางความมืดมิดที่บริสุทธิ์นั้นเอง เสียงร้องใสแจ๋วราวน้ำพุของหญิงสาวก็ดังเฉือนความเงียบขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“อา~”
เป็นเสียงของเฉินหลิงซู!
ลูกเอื้อนแบบเบลแคนโต เสียงนี้ เริ่มจากการฮัมต่ำๆ ลากยาวไต่ระดับขึ้นไปสู่ท่อนโชว์เสียงที่สูงลิบ ถ้าพูดในเชิงเทคนิคก็คือเริ่มจาก A5 การควบคุมลมหายใจแน่น ความกดของเสากระแสเสียงรวมศูนย์ แล้วดันขึ้นไปสู่ระดับ D6 อย่างมั่นคง
นี่เป็นย่านเสียงที่แม้แต่นักร้องมืออาชีพจำนวนมากก็เอื้อมไปไม่ถึง เฉินหลิงซูกำลังโชว์สกิลล้วนๆ!
พลังเสียงหัว (head voice) และเสียงผสม (mixed voice) ของเธอถูกปลดปล่อยออกมาแบบไม่มีเหลือ ผ่านท่อนฮัมนี้ ทำให้เห็นศักยภาพแบบเต็มๆ ความหนาแน่นและแรงทะลุทะลวงของเสียงสูงมาก จนเหมือนพุ่งเข้ากระแทกหัวใจคนฟังโดยตรง
“ราชินีเสียงสูงสินะ”
กู้สิงนึกถึงคำที่ชาวเน็ตเคยใช้เรียกเฉินหลิงซู แล้วก็อดยอมรับในใจไม่ได้
ในเวลาเดียวกัน กู้สิงก็ฟังออกว่าทำนองช่วงนี้ มันคือเพลงธีมของภาพยนตร์เรื่อง 《ฮั่วผี》 ที่เขาเคยแต่งในชาติที่แล้ว
ชื่อเพลงว่า: 《หัวซิน》
เพลงนี้ ในชาติที่แล้วกู้สิงมอบให้จ้าวอิงเกอเป็นคนร้องเหมือนกัน ถ้าวัดกันเรื่องความเข้ากันของเพลงกับนักร้องจริงๆ ก็ยังไม่ถึงกับสมบูรณ์แบบนัก แต่โชคดีที่จ้าวอิงเกอร้องออกมาได้ในแบบฉบับของเธอเอง……
“มองไม่ออก คือดวงวิญญาณที่หม่นเศร้าของเธอ
“เดาไม่ถูก คือสีในดวงตาคู่นั้นของเธอ
“ลมหนึ่งกระโชก ความฝันหนึ่งครา ความรักพลิกผันดั่งชีวิต
“หัวใจของเธอนั้น ถูกอะไรกันแน่เข้าครอบงำ……”
ท่อนแรกของเพลงส่วนที่เป็นเมโลดี้หลักให้เหยาวั่งเป็นคนร้อง เสียงเขาฟังดูติดแน่นไปหน่อย น่าจะเพราะความตื่นเต้นทำให้เกร็งเสียง
ถือว่าเป็นข้อผิดพลาดเล็กๆ
ดูจากเวทีนี้แล้ว เรื่อง “ฝีมือร้องเพลง” เฉียนหยุนหลงยังทำได้ดีกว่าเหยาวั่งอยู่พอสมควร โชคดีที่ทางเฉินหลิงซูรีบรับช่วงต่อจังหวะหายใจของคู่ดูเอ็ตทันที: “ภาพเงาของเธอ ถูกกลืนหายไปในรัตติกาล มองดอกท้อ บานแล้วจะออกผลเช่นไร……”
ปัง!
แทบจะในวินาทีที่เสียงของเฉินหลิงซูเปล่งออกมา ก็มีกรรมการสองคนกดไฟคะแนนขึ้นพร้อมกันทันที!
แววตาของกู้สิงฉายแววชื่นชมเป็นครั้งแรกที่ได้ฟังเฉินหลิงซูร้องสดกับหูตัวเอง เขาไม่คิดเลยว่า พรสวรรค์ทางเสียงของอีกฝ่ายจะสูงจนเทียบชั้นจ้าวอิงเกอได้!
ยังจำได้ลางๆ ว่าสมัยนั้น จ้าวอิงเกอเองก็เป็นแชมป์จากเวทีประกวดร้องเพลงเหมือนกัน
เพราะพรสวรรค์ด้านน้ำเสียงของเธอสูงมาก หลินโม่จึงแต่งเพลงดีๆ ให้นำไปร้องอยู่หลายเพลง
และในวันนี้ที่เฉินหลิงซูร้องเพลง 《หัวซิน》 ก็แทบไม่ด้อยไปกว่าจ้าวอิงเกอแล้ว จะมีก็แค่การควบคุมเสียงและการวางเสียงในบางจุดที่ยังอ่อนกว่าอยู่นิดหน่อย แต่ช่องว่างตรงนี้เป็นแค่เรื่อง “ประสบการณ์” ซึ่งสามารถอุดให้เต็มได้ด้วยเวลาและการฝึกฝน
ผู้ชมในฮอลล์ต่างเคลิบเคลิ้มราวต้องมนตร์
เพลงนี้ 《หัวซิน》 ไม่ใช่สไตล์มันระเบิดอารมณ์ แต่มันต้องใช้ใจฟังเงียบๆ แบบไม่รู้ตัวก็จะค่อยๆ จมดิ่งลงไปในบรรยากาศโศกเศร้าแสนงามของเพลงนั้น
บนจอใหญ่ด้านหลังเวทีก็พอดีฉายภาพฉากคลาสสิกจากภาพยนตร์เรื่อง 《ฮั่วผี》 สลับไปมาเหมือนมิวสิกวิดีโอ
มองภาพบีบคั้นหัวใจที่ฉายอยู่บนจอเวที ฟังเสียงเศร้าแต่ไพเราะของเฉินหลิงซูที่ดังก้องข้างหู ผู้ชมบางคนเริ่มตาแดง น้ำตาคลอแล้ว
ขณะเดียวกัน ในโซนรอขึ้นเวทีด้านหลัง
เมิ่งอวี้เจี๋ยยืนกอดอกอยู่หน้ามอนิเตอร์ สีหน้าเรียบเฉยราวผิวน้ำสงบ มีเพียงนิ้วมือที่กำลังกำแน่นเล็กน้อยเท่านั้น ที่หลุดเผยคลื่นอารมณ์ในใจของเธอออกมา
“สุดท้ายก็ยังสู้ไม่ได้สินะ…”
เฉินหลิงซูแข็งแกร่งจนชวนสิ้นหวัง ดูท่าแล้วคืนนี้ อีกฝ่ายคงถูกกำหนดมาให้เป็นแชมป์อยู่แล้ว……
“เพราะดีจัง”
ลั่วหนิงเอ่ยเบาๆ
กู้สิงพยักหน้า แล้วประเมินอย่างเป็นกลางว่า “ข้อเสียเล็กๆ ก็มีอยู่ คือเหยาวั่งพลาดนิดหน่อย แล้วก็การเรียบเรียงของเฉินหลิงซูไปเน้นโชว์ตัวเองมากเกิน ทำให้ฟังแล้วเหมือนทั้งคู่ขาดความเป็นหนึ่งเดียวกันนิดหน่อย ความกลมกลืนเลยยังไม่สุด”
“เบาๆ หน่อยสิ”
ลั่วหนิงที่ปกติไม่ค่อยสนใจสายตาคนอื่น ชอบพูดตรงตามใจคิด ยังถึงกับสะดุ้งกับความปากไวของกู้สิงในตอนนี้
กล้องยังหันมาถ่ายอยู่นะ!
พูดแบบนี้ ไปขัดใจเฉินหลิงซูยังพอว่า เธอยังพอช่วยไกล่เกลี่ยให้ได้ แต่ถ้าไปขัดใจเหยาวั่งนี่เรื่องจะยุ่งยากเลยทีเดียว
กู้สิงหัวเราะยิ้มๆ
เอาเข้าจริงเขาเองก็พยายามกดเสียงลงแล้ว ทีมรายการไม่น่าจะเก็บเสียงเข้าไปได้ แต่บรรดาผู้เข้าแข่งขันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สองคนกลับได้ยินชัดเจน ทั้งคู่มองหน้ากันแวบหนึ่ง แล้วก็ขยับตัวหลบออกห่างจากกู้สิงไปอีกสองสามก้าวอย่างรู้กัน เพื่อเว้นระยะให้ไกลออกไปหน่อย
“กล้าพูดจริงๆ ……”
สีหน้าทั้งสองคนแปลกๆ โดยไม่รู้เลยว่า สิ่งที่กู้สิงทำไปเป็นเพียงนิสัยติดตัวจากชาติก่อน แค่ตอนที่เขายังเป็นหลินโม่ ไม่ว่าเขาพูดอะไร ก็จะมีคนคอยตั้งใจฟังแทบจะคุกเข่ารับคำอยู่เสมอ
ในตอนนั้น กู้สิงที่ยังเป็นหลินโม่ ทุกคำพูดทุกการกระทำ ล้วนถูกคนรอบข้างยกย่องให้เป็นแบบอย่าง
แต่ในชาตินี้ กู้สิงก็เป็นแค่กู้สิงคนหนึ่ง พอพูดอะไรแบบนี้ออกมา ก็เลยง่ายที่จะไปขัดหูขัดใจคนอื่นเข้า
ยิ่งไปกว่านั้น กู้สิงเคยยืนอยู่บนที่สูงมานานในชาติก่อน จนชินกับการไม่ต้องแคร์ความคิดใคร เวลาเปิดปากพูดจึงไม่เคยต้องลังเลหรือตรวจสอบอารมณ์คนฟัง ชาตินี้จะให้เขาปรับเปลี่ยนทันทีทันใด ก็เป็นเรื่องยากอยู่เหมือนกัน
แต่ถ้าเปลี่ยนไม่ได้… ก็ช่างมันเถอะ
กู้สิงเงยหน้าขึ้น ความสนใจกลับไปจดจ่อที่ร่างของเฉินหลิงซูบนหน้าจออีกครั้ง เพราะท่อนสำคัญสุดของเพลงกำลังจะมาแล้ว
เสียงโลมา!
เพลง 《หัวซิน》 จุดที่คนพูดถึงกันมากที่สุด ก็คือช่วงไคลแมกซ์มีท่อนเสียงโลมาอยู่หนึ่งช่วง สำหรับใครก็ตามที่หยิบเพลงนี้มาร้อง ท่อนนี้นับเป็นบททดสอบชิ้นโตเลยทีเดียว
ดังนั้น
ไม่เพียงแค่กู้สิง แต่ทั้งบรรดาแขกรับเชิญและผู้เข้าแข่งขันหลังเวที รวมถึงผู้ชมในฮอลล์ และคณะกรรมการทั้งสี่บนเวที ต่างก็ล้วนตั้งใจฟังกันเต็มที่ คะแนนสูงสุดที่เฉินหลิงซูจะกวาดไปได้ในวันนี้ แทบจะขึ้นกับการโชว์เสียงโลมาท่อนนี้ล้วนๆ!
ทุกคนกลั้นหายใจ
เสียงโลมาที่สูงล้ำ คมชัด ใสกังวาน พลันพุ่งขึ้นมา เสมือนดุจนกเล็กโผทะยานสู่ท้องนภา หรือดังเสียงสวรรค์ที่ลอยมาแต่แดนไกล ราวกับกำลังทำ “นวดด้วยคลื่นเสียง” อย่างลึกซึ้งให้กับโสตประสาทของผู้ฟังทุกคน
“ปุ้ง!”
“ปุ้ง!”
กรรมการสองคนสุดท้ายกดไฟระเบิดไฟขึ้นพร้อมกันในตอนจบ
ในฮอลล์จริงๆ ตอนกดไฟจะไม่มีเสียงเอฟเฟกต์ เพราะถ้ามีอาจรบกวนการร้องของนักร้อง เสียงดัง “ปุ้ง” อะไรพวกนี้ ทีมรายการจะมาใส่เพิ่มทีหลังตอนตัดต่อรายการ
ไฟทั้งสี่ดวงสว่างครบ!
นี่เป็นการแสดงชุดที่สองของค่ำคืนนี้ ที่ได้คะแนนไฟเต็มสี่ดวงจากกรรมการทั้งสี่ ต่อจากเพลง 《ลมพัดแรง》 ของเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลง!
กรรมการทั้งสี่สบตากันแล้วยิ้มออกมา
โดยแทบไม่ต้องพูดอะไรมาก ทุกคนก็เข้าใจกันตรงกันแล้วว่า ดูท่าว่าเรื่องว่าใครจะได้แชมป์ในคืนนี้ คงไม่มีอะไรให้ลุ้นอีกต่อไปแล้ว
