“ตักเอาน้ำบนฟ้ามาหนึ่งถ้วย สะท้อนแสงจันทร์ส่ายไหวในโลกมนุษย์ เริงระบำพร่างพราว รักหรือชังก็แค่เพียง……”
การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว!
เสียงของเฉียนหยุนหลงเข้ากับเพลงนี้อย่างมาก วันนี้เขาสวมเสื้อหนังสีดำ กางเกงยีนส์ฟอกเก่า แว่นกันแดดดันขึ้นไปคาอยู่บนหน้าผาก ลุควินเทจชุดนี้ยังกลบออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาทั้งตัวของเขาไม่ได้เลย
“โคตรเพราะตั้งแต่คำแรก!”
แฟนคลับของเฉียนหยุนหลงในฮอลล์ทนไม่ไหวเริ่มชมเวอร์ใส่สีตีไข่แล้ว แต่ถ้าพูดกันตามคุณภาพ เสียงท่อนแรกของเขาก็ถือว่าดีจริง คนดูส่วนใหญ่จึงตอบรับกันอย่างร้อนแรง
“ปั้ง!”
มีกรรมการกดไฟแล้ว!
พอจบท่อนแรก เฉียนหยุนหลงไม่ร้องต่อ แต่ปล่อยให้ดนตรีไหลไปตามจังหวะ แล้วดีดนิ้วเป๊าะอย่างคมชัด ร่างกายโยกไปตามบีตอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะส่งสายตาไปทางเมิ่งอวี้เจี๋ย เป็นแววตาเชื้อเชิญชัดเจน
“ขอให้ลมพัดแรงให้ลมพัดแรงพัดเรื่อยไป พัดพาเอาความช้ำในใจฉัน ความทุกข์นั้นให้ปลิวลับไป~”
เมิ่งอวี้เจี๋ยเริ่มร้องแล้วทันทีที่เสียงของเธอดังขึ้น ทั้งฮอลล์ก็ถูกจุดไฟขึ้นในพริบตา ต้องรู้ไว้ก่อนว่าท่อนฮุกนี้ร้องเป็นภาษากวางตุ้ง เสียงภาษาแบบนี้มีเสน่ห์เฉพาะตัว ฟังแล้วกระแทกใจคนดูเข้าเต็มๆ!
ปั้ง!
มีกรรมการอีกคนกดไฟขึ้นมา
ถ้าบอกว่าท่อนร้องของเฉียนหยุนหลงทำให้คนดูรู้สึกไฮป์มากอยู่แล้วล่ะก็ ท่อนฮุกของเมิ่งอวี้เจี๋ยต้องเรียกได้ว่า “ระเบิดเวที” ถึงจะถูก!
หลังจากฮุกจบ เพลงก็เข้าสู่ท่อนอินโทรคลาสสิก
การเต้นหมู่สไตล์ดิสโก้ย้อนยุคที่ออกแบบท่าอย่างดีเริ่มขึ้นทันที เวทีทั้งเวทีถูกเติมเต็มด้วยจังหวะสุดคึกคักและแสงสีที่วิ่งวูบไหวไปมา…
“ปั้ง!”
กรรมการคนที่สามกดไฟ!
เฉียนหยุนหลงกับเมิ่งอวี้เจี๋ยผสมเข้าไปในวงแดนเซอร์ ท่าเต้นวินเทจสุดคลาสสิกหลายท่าถูกพวกเขาเต้นออกมาอย่างลื่นไหลเท่ๆ แต่ก็ยังไม่ทิ้งกลิ่นอายความโมเดิร์น
เฉียนหยุนหลงถึงขั้นสไลด์ท่า Moonwalk ได้อย่างนิ่มกริบ เรียกเสียงกรี๊ดกระหึ่มจากคนดูด้านล่างได้เป็นระลอกๆ
หลังจากเต้นจบ ดนตรีก็ผ่อนคลายลงชั่วขณะ เมิ่งอวี้เจี๋ยยืนเด่นอยู่คนเดียวในสปอตไลต์ หายใจติดขัดเล็กน้อยเพราะเพิ่งเต้นมาเมื่อครู่ แต่เสียงร้องยังคงมั่นคงไม่ไหวเอน
“ก็ปล่อยให้เรื่องราววันวานจางหายในสายลม
“วันวานของเธอ
“เคยจำฉันคนนั้นได้บ้างไหม
“เคยจำฉันคนนั้นได้บ้างไหม……”
เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายขาดหาย เฉียนหยุนหลงก็จบการแสดงด้วยท่าปิดหล่อๆ แบบจังหวะเป๊ะเป๊ะ
ส่วนเมิ่งอวี้เจี๋ยก็เบี่ยงตัวเล็กน้อย เรือนผมยาวของเธอกวาดผ่านหมู่กระดาษสีทอง กลายเป็นเส้นโค้งงดงามในอากาศ
“ปั้ง!”
ในจังหวะที่การแสดงกำลังจะจบ กรรมการคนที่สี่กดไฟระเบิดขึ้นมาเช่นกัน เมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงคว้าคะแนนโหวตจากกรรมการครบทั้งสี่ดวง!
“วู้!!”
เสียงกรี๊ดผสมกับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชื่นชม การแสดงของเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลง ตรงตามความคาดหวังของทุกคนต่อเวทีของการจับคู่สายโหดแบบนี้อย่างสมบูรณ์!
โซนรอขึ้นเวที
เมื่อมองดูผลโหวตแบบเรียลไทม์จากจอที่แขวนอยู่บนผนัง ใบหน้าของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเต็มไปด้วยแววอิจฉา
กู้สิงค่อยๆ พยักหน้า ชาติที่แล้วเขาเคยก๊อปเวอร์ชันร้องเดี่ยวของต้นฉบับ โดยใช้เสียงผู้ชายวัยหนุ่มแบบเดียวกับเวอร์ชันของหวังเฮ่อเหย่
พูดแบบนี้จะเข้าใจง่ายกว่า:
ชาติที่แล้วตอนกู้สิงก๊อปเพลง ส่วนใหญ่จะใช้เวอร์ชันต้นฉบับของศิลปินเดิม แล้วก็เลือกนักร้องที่มีแนวเสียงคล้ายกับต้นฉบับบนโลกให้มากที่สุด
เพราะวิธีนี้สะดวกที่สุด แล้วก็ช่วยไม่ให้เพลงที่ควรดังต้องถูกกลบหายไป
ถ้าไม่ใช่กรณีที่จำเป็นต้องดันคนจริงๆ แม้จะรู้ว่าความเข้ากันของเสียงกับเพลงไม่เป๊ะ หลินโม่ก็แทบไม่เสี่ยงลองเลย
แต่การเรียบเรียงใหม่ของเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลง กลับทำให้เพลง 《ลมพัดแรง》 เวอร์ชันนี้มีรสชาติพิเศษเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะท่อนฮุกภาษากวางตุ้งเสียงผู้หญิง ที่พูดได้เลยว่าเป็นจุดสำคัญที่ขับให้การแสดงทั้งชุดเด่นขึ้นมาทันที
ในแง่การฟังแล้ว ยอดเยี่ยมมากอย่างไม่ต้องสงสัย!
“เสียดาย ถ้าเอาไปเทียบกับเวอร์ชันคู่ชายหญิงของหวังเฮ่อเหย่กับหลิวซีจวินบนโลกแล้ว ก็ยังขาดอะไรบางอย่างอยู่นิดหน่อย”
กู้สิงคิดในใจแบบนั้น
บนโลกมีนักร้องหลายคนเอา 《ลมพัดแรง》 ไปร้องคัฟเวอร์ แต่ที่ดังหลุดวงโคจรที่สุด ก็คือเวอร์ชันที่ต้นฉบับอย่างหวังเฮ่อเหย่ร้องคู่กับนักร้องหญิงรุ่นเก๋าอย่างหลิวซีจวินนั่นเอง
“แต่เมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงทำได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้วล่ะ”
กู้สิงให้คะแนนในใจเลยว่า ถ้าดูตามมาตรฐานของเวทีนี้ กรรมการให้สี่ไฟก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว
แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าผลรวมสุดท้ายของเพลงนี้จะออกมาเป็นยังไง เพราะคะแนนโหวตจากผู้ชมจะยังไม่ถูกประกาศทันที ต้องรอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกทีมแข่งจบก่อน ถึงจะเอาคะแนนกรรมการมารวมกับคะแนนผู้ชมแล้วค่อยประกาศผลรวมทีเดียว
หลังจากจบเวที เหล่าพิธีกรก็เรียกเฉียนหยุนหลงกับเมิ่งอวี้เจี๋ยมาพูดคุยโต้ตอบกันบนเวทีอยู่พักหนึ่ง
พอจบช่วงพูดคุย ทั้งคู่ก็กลับมาหลังเวทีทันที แล้วก็โดนทุกคนกรูกันเข้ามาต้อนรับและชมไม่ขาดปาก
ทั้งสองคนทำท่าทีถ่อมตัว แต่ในใจจริงๆ พอใจกับเวทีเมื่อกี้มาก รู้สึกว่าทำได้ดีกว่าตอนซ้อมทุกครั้งที่ผ่านมาอีก ต้องเข้าใจก่อนว่าคะแนนเต็มจากกรรมการทั้งสี่คน ไม่ใช่อะไรที่ได้มาง่ายๆ เลย!
“โอเค ต่อไปเรามาจับสลากกันต่อ……”
พิธีกรบนเวทีเริ่มการจับสลากรอบที่สอง คู่ที่ถูกจับขึ้นมาในครั้งนี้ก็คือคู่ของหนิงหนิงกับเหลียงเฉิน
“สู้ๆ นะ”
กู้สิงหันไปบอกเหลียงเฉิน
เหลียงเฉินพยักหน้ารับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นประหม่า ส่วนหนิงหนิงที่ยืนข้างๆ ยิ่งแล้วใหญ่ ขมวดคิ้วแน่น เธอไม่คิดเลยว่าดวงตัวเองจะแย่ขนาดนี้ ดันต้องขึ้นต่อจากเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงเนี่ยนะ?
ดวงซวยจริงๆ
ผู้ชมเพิ่งผ่านพิธีชำระล้างด้วยเพลง 《ลมพัดแรง》 กันมา ถ้าเวทีต่อจากนี้ไม่สามารถ “ระเบิดกว่า” ได้อีกระดับ ก็มีโอกาสสูงมากที่คนดูจะรู้สึกว่า “เหมือนจะไม่สุดเท่าโชว์ก่อนหน้าแฮะ”
แต่กติกาก็เป็นแบบนี้ พอถึงคิวแล้วหนีไม่พ้น ยังไงก็ต้องกัดฟันขึ้นไปลุยอยู่ดี
เพลงที่ทั้งสองคนเลือกมาร้อง คือหนึ่งในผลงานช่วงแรกๆ ในชาติที่แล้วของหลินโม่ ชื่อเพลงว่า 《ที่รักนั่นไม่ใช่ความรัก》
พอเห็นชื่อเพลงนี้ กู้สิงก็รู้ทันทีว่าเหลียงเฉินกับหนิงหนิงลำบากแน่ เพราะในชาติที่แล้ว คนที่เขาไปเชิญมาร้องต้นฉบับเพลงนี้คือจ้าวอิงเกอ
ในชาติที่แล้ว กู้สิงมีนักร้องหญิงที่ชอบเป็นพิเศษอยู่ไม่กี่คน จ้าวอิงเกอก็เป็นหนึ่งในนั้น
ปัจจุบันจ้าวอิงเกอถือเป็นหนึ่งในนักร้องหญิงระดับแถวหน้าของวงการเพลงซีโจว เพราะฉะนั้นเพลงที่หนิงหนิงเลือกมาร้อง เพลงนี้จึงมีชื่อเสียงในหมู่คนฟังค่อนข้างสูงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่พอขึ้นต่อจากเพลงอย่าง 《ลมพัดแรง》 แล้ว เพลงช้าแนวเน้นอารมณ์ก็เสียเปรียบอยู่มาก…
และแน่นอนว่ามันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ!
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นก็แทบจะเป็นไปตามที่กู้สิงเดาไว้เป๊ะๆ เพราะผู้ชมเพิ่งฟังเพลงดิสโก้สุดมันกันไปหมาดๆ ทันทีที่ตามด้วยเพลงช้า มันก็เลยรู้สึก “แผ่ว” ลงไปอย่างช่วยไม่ได้
จนกระทั่งเข้าช่วงครึ่งหลังของเพลง หนิงหนิงกับเหลียงเฉินถึงค่อยๆ เริ่มจับอารมณ์ได้ เข้าร่องเข้ารอยมากขึ้นทีละนิด
กรรมการทั้งสี่คนลังเลกันอยู่นาน สุดท้ายก็ยังตัดสินใจให้สามไฟอยู่ดี สำหรับหนิงหนิงกับเหลียงเฉินแล้ว ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ไม่เลวเลย
แน่นอนว่า “ไม่เลว” จริงๆ
เพราะคู่ที่สาม คู่ที่สี่ แล้วก็คู่ที่หกต่อจากนั้น ต่างก็ได้ไปแค่สองไฟเท่านั้นเอง มีเพียงคู่ที่ห้าเท่านั้นที่ทำได้ค่อนข้างดี เลยคว้ามาได้สามไฟเหมือนกัน
“กรรมการโหดใช้ได้เลยนะ”
กู้สิงอยู่ๆ ก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูลั่วหนิงว่า “เธอว่าคนใหญ่คนโตคนนั้น จะล่วงหน้ามาติดสินบนกรรมการไม่ให้โหวตให้พวกเราไหม?”
“ไม่น่าจะนะ”
ลั่วหนิงเองก็รู้เหมือนกันว่าห้ามพูดอะไรแบบนี้ออกสื่อ ตรงๆ เธอเลยก้มหน้ากระซิบตอบกู้สิงเหมือนกันว่า “คนๆ นั้นคิดว่า แค่ฉันจับคู่กับนายเมื่อไหร่ ก็แพ้แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องลงมือทำอะไรเพิ่มด้วยซ้ำ”
กู้สิงหัวเราะหึออกมาเบาๆ
ลั่วหนิงรีบเบี่ยงตัวดันกู้สิงออกไปอย่างรำคาญ เพราะแค่กู้สิงหลุดยิ้ม หายใจแรงขึ้นนิดเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ก็เป่าโดนใบหูเธอแล้ว ทำให้เกิดความรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ ขึ้นมา
“คันหูเลย”
เสียงลั่วหนิงยังไม่ทันจบดี ภาพบนจอมอนิเตอร์ที่แขวนอยู่เหนือหัว รวมถึงเสียงจากฮอลล์จริงๆ ที่กั้นด้วยกำแพงแค่ชั้นเดียว ก็พลันระเบิดกลายเป็นเสียงกรีดร้องดังสนั่นหูขึ้นมาพร้อมกัน:
“เฉินหลิงซู! ”
“เหยาวั่ง! วั่งจื่อ!”
ปรากฏว่าพิธีกรบนเวทีเพิ่งจะจับชื่อผู้เข้าแข่งขันคนที่เจ็ดได้พอดี และชื่อนั้นก็คือผู้แข่งขันที่มีคะแนนความนิยมอันดับหนึ่งจากรายการ 《ช่วงจ้าวอิ่ง》:
เฉินหลิงซู!
