บทที่ 88 พี่ค้อนของฉันเป็นคนระดับไหน? จะยอมทนอยู่ใต้คนอื่นไปนานๆ ได้อย่างไร?

พะ...พี่ใหญ่สี่คนอยากไปเป็นแรงงานเถื่อนงั้นเหรอ????

หวงเหล่าซานถึงกับอึ้งไปเลย

ไม่ใช่สิ?

เดี๋ยวนี้พวกพี่ใหญ่วิธีเล่นแพรวพราวกันขนาดนี้เลยเหรอ?

อยากลองใช้ชีวิตมันก็ไม่น่าจะลองแบบนี้นะ?

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า

ที่ของเขาไม่ใช่สถานที่ใจบุญสุนทานอะไร คนที่มาเป็นแรงงานเถื่อนที่นี่ได้น่ะ

ล้วนเป็นทาสในหมู่ทาสทั้งนั้น!

กดไลก์ คอมเมนต์ ดันอันดับ ครบวงจร

ห้องไลฟ์หนึ่งกดจนถึงขีดจำกัด ก็ไปกดห้องต่อไปทันที!

มักจะกดจนมือหงิกมืองอ

สุดท้ายก็ได้เงินมาแค่ 10 หยวนอันน่าสงสาร

ถึงราคาของพวกพี่ใหญ่จะสูงกว่าหน่อย แต่ก็ไม่ได้สูงไปถึงไหนหรอก 50 หยวนก็เต็มกลืนแล้ว

หวงเหล่าซานพูดตะกุกตะกัก "ไม่ใช่...นาย...นายแน่ใจนะ?"

"โธ่เอ๊ย! ฉันแน่ใจสุดๆ ไปเลย!"

เจียงเฟิงพูดอย่างรีบร้อน "พี่ใหญ่ของฉันไม่กี่คนนี้เป็นคนโหดพูดน้อย! แค่อยากมาเป็นแรงงานเถื่อน!"

"ยิ่งเถื่อนยิ่งดี!"

"ทางที่ดีเอาแบบที่ไม่ต้องเห็นพวกเขาเป็นคนเลยนั่นแหละ!"

เจียงเฟิงพูดจบ

พี่ใหญ่ทั้งสี่คนก็งงเป็นไก่ตาแตก

【Lv55 ค้อนเหล็ก: "???"】

【Lv51 หุยหมี: "???"】

【Lv49 หมื่นบุปผา: "???"】

【Lv50 บุหรี่รักไม้ขีด: "???"】

ไม่ใช่สิ???

แบบนี้มันถูกเหรอ???

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ของเจียงเฟิงกลั้นขำไม่อยู่แล้ว แต่ละคนแทบจะขำตาย!

【Lv11 ถั่วตาดำมือใหม่: "66666! พี่ใหญ่ไปเป็นแรงงานเถื่อนเนี่ยนะ??? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!"】

【Lv28 ขนมปังสอดไส้: "ไม่ไหวแล้ว! ฉันขำจนปวดท้องไปหมด! พี่ใหญ่อึ้งแดกไปเลย!"】

【Lv11 นักรบคลั่ง: "พี่ใหญ่: อะไรนะ?! นายไม่ได้บอกฉันนี่ว่าถ้าแพ้ต้องออกไปเป็นแรงงานเถื่อนน่ะ???"】

【Lv14 น้ำตาหมีขั้วโลก: "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!! พี่ใหญ่: นายกับฉันไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมถึงต้องเอาฉันถึงตายด้วย!!"】

【Lv30 เด็กผีต่างดาว: "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันไม่ไหวแล้ว พวกพี่ใหญ่คงฝันไปก็คิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าอุตส่าห์มาเปย์คลื่นเสียงเพื่อความบันเทิงแท้ๆ สุดท้ายกลับต้องมาเป็นแรงงานเถื่อนซะงั้น!"】

"พี่ใหญ่ของนายไม่กี่คนนี้ทำงานได้นานแค่ไหน?"

หวงเหล่าซานทำหน้าสงสัย

เจียงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "อืม...สั้นสุด 6 นาที นานสุด 8 นาที!"

อย่างนี้นี่เอง...

หวงเหล่าซานเข้าใจแจ่มแจ้ง เวลาออกจะสั้นไปหน่อย...

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้...

คิดไปคิดมา หวงเหล่าซานก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"เวลาของนายมันสั้นเกินไป จะให้ทำงานก็ได้ แต่ฉันต้องใช้งานให้หนักสุดๆ เลยนะ!"

เจียงเฟิงตบหน้าอกรับปากทันที "ไม่มีปัญหา!"

"ใช้งานให้ตายไปเลย!"

ได้ยินคำพูดนี้พี่ค้อนก็ทนไม่ไหวแล้ว

【Lv55 ค้อนเหล็ก: "...อะแฮ่ม ไอ้น้อง หรือจะให้ฉันเต้นดีล่ะ? ความจริงฉันก็เต้นพอได้อยู่นะ..."】

เจียงเฟิง: "หุบปาก! กำลังเจรจาราคากันอยู่!"

【Lv55 ค้อนเหล็ก: "..."】

หวงเหล่าซานกระแอมเบาๆ "เนื่องจากเวลามันสั้นเกินไป เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันก็จะไม่แบ่งเวลาแล้ว"

"พี่ใหญ่หนึ่งคนฉันให้ปอร์เช่นายหนึ่งคัน พี่ใหญ่สี่คนก็สี่คัน ถือว่าเป็นค่านายหน้าของนายก็แล้วกัน"

"ส่วนค่าแรงของพวกพี่ใหญ่..."

เจียงเฟิงพูดขึ้นมาทันทีว่า

"พี่ใหญ่ของฉันทำงานไม่เอาเงิน!"

"นายจ่ายมาให้ฉันทั้งหมดก็พอแล้ว!"

หวงเหล่าซานถึงกับมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวทันที "???"

ไม่ใช่สิ???

ไอ้หนูแกมันหน้าเลือดกว่าฉันอีกเหรอ???

เจียงเฟิงพูดอย่างร้อนรน "ว่าไง! เร็วเข้า! เดี๋ยวก็หมดเวลาแล้ว!"

"โอ้ๆๆ ได้!"

หวงเหล่าซานเห็นดังนั้นก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง สั่งให้พวกพี่ใหญ่ตามเขาไปทันที!

พี่ใหญ่ทั้งสี่คนอัดอั้นจนหน้าตาปวดร้าว...

ไหนตกลงกันว่าแค่เล่นเกมไง?

บทลงโทษนี้มันจะไม่เถื่อนไปหน่อยเหรอ???

ไอ้เด็กนี่มันไม่เห็นคนเป็นคนเลยจริงๆ!

แต่พวกเขาจะทำยังไงได้ล่ะ?

ก็เล่นนี่นา!

เน้นคอนเซปต์กล้าพนันก็ต้องกล้าเสีย!

ในที่สุด

เจียงเฟิงก็ขายพี่ใหญ่ทั้งสี่คนได้สำเร็จในราคา 6000 คลื่นเสียง!

…

ในห้องไลฟ์ของเจียงเฟิง

เจียงเฟิงยิ้มแย้ม "วันนี้ต้องขอบคุณสามท่าน...เอ๊ะ ไม่สิ พี่ใหญ่สองคนกับพี่สาวอีกหนึ่งคน!"

"ภารกิจกอบโกยเงินของพวกเราสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี!"

"นอกจากนี้รายได้ก้อนนี้สตรีมเมอร์ก็จะไม่ฮุบไว้คนเดียว พวกเราจะแจกถุงโชคดีให้พี่น้องยาจกทั้งหลายแบ่งกันไป!"

"เพราะฉะนั้น ทุกคนรู้แล้วใช่ไหมว่าควรจะขอบคุณใคร?"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็ตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที!

ว่าไงนะ?

นี่มีส่วนของฉันด้วยเหรอเนี่ย?

ถุงโชคดี 6000 คลื่นเสียงเชียวนะ!

นี่มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แล้วนะเว้ย!

【Lv11 นักรบคลั่ง: "ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่สาว!!"】

【Lv11 ถั่วตาดำมือใหม่: "ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่สาว!!"】

【Lv14 น้ำตาหมีขั้วโลก: "ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่สาว!!"】

【Lv28 ขนมปังสอดไส้: "ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่สาว!!"】

【Lv30 เด็กผีต่างดาว: "ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่พี่สาว!!"】

คอมเมนต์เลื่อนไหล

ห้องไลฟ์ก็ครึกครื้นขึ้นมาในพริบตา

ซุนเฉินและปล่อยสัตว์ต่างก็หัวเราะ ให้ตายเถอะ พวกเขายังนึกว่าไอ้หมอนี่จะเลียแข้งเลียขาพี่ใหญ่อีก

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ!

ไอ้เวรนี่หันกลับไปขายพี่ใหญ่ซะงั้น!

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ก็ปิดปากหัวเราะเช่นกัน แม้ว่า 6000 คลื่นเสียงจะเทียบไม่ได้เลยกับของขวัญที่เธอเปย์ไป

แต่บรรยากาศอันแสนสนุกสนานในห้องไลฟ์แบบนี้ ของขวัญอะไรก็หาซื้อได้ยาก!

พูดได้คำเดียวว่า...น้องชายที่ตัวเองเล็งไว้ มีดีอยู่จริงๆ!

ผู้คนต่างพากันคึกคักอย่างยิ่ง

เจียงเฟิงสงสัย "เอ๊ะ พี่ใหญ่ลมปราณโลหิต ทำไมพี่มานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ?"

ลมปราณโลหิตเงยหน้ามองฟ้าทำมุม 45 องศา น้ำตาไหลรินจากหางตา

"ความทุกข์ความสุขบนโลกนี้มันไม่เชื่อมถึงกัน ฉันรู้สึกแค่ว่ามันหนวกหู..."

เจียงเฟิงนิ่งคิดไปสองวินาที แล้วพูดว่า "พี่ ครั้งหน้าผมจะให้พี่โชว์เทพอีก เอาไหม?"

ลมปราณโลหิตตาเป็นประกาย "จริงดิ?"

"รับประกันเลย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ดี! ไอ้หนู นายวางใจได้! ครั้งหน้าพี่จะให้นายดูฝีมือการกันป้อมของพี่อย่างแน่นอน..."

ลมปราณโลหิตหัวเราะร่วน

เจียงเฟิงส่ายหน้าอย่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูก...

ผู้ชายจนตายก็ยังเป็นเด็กหนุ่ม!

พี่ใหญ่ บางทีก็เป็นเด็กเหมือนกันนะเนี่ย...

…

ต่างจากความคึกคักในห้องไลฟ์ของเจียงเฟิง

ตอนนี้บรรยากาศในห้องไลฟ์ของสายลมรำเพยนั้นอึมครึมมาก...

"สตรีมเมอร์! พวกเราลองไปดูที่ห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์คนนั้นดีไหม?"

"ฉันกลัวพี่ค้อนจะเป็นอะไรไปนะ!!"

"ใช่แล้วสตรีมเมอร์! พี่ค้อนเป็นพี่ใหญ่สายเปย์อันดับหนึ่งของพวกเรานะ จะปล่อยให้พี่ค้อนถูกรังแกไม่ได้เด็ดขาด!"

"ใช่ๆ! พวกเราไปดูกันเถอะ!"

คอมเมนต์ของชาวเน็ตเลื่อนไหล หลายคนเป็นห่วงความปลอดภัยของพี่ค้อน!

สายลมรำเพยจะไม่ติดอยากไปดูได้ยังไงล่ะ!

แต่ปัญหาคือเขาต้องรักษาหน้าไม่ใช่เหรอ!

เขาเหลือบมองเวลา

สายลมรำเพยฝืนกลั้นความอยากไปที่ห้องไลฟ์ของเจียงเฟิงเอาไว้

แล้วเริ่มอธิบายกับทุกคนว่า

"อะแฮ่ม! ทุกคนวางใจได้!"

"อีกแค่ 5 นาที...ก็หมดเวลาแล้ว ถึงตอนนั้นพี่ค้อนจะต้องกลับมาแน่!"

สายลมรำเพยฝืนทนไม่อยากไป

เสี่ยวชีผู้อ่อนโยนรู้สึกเป็นห่วงนิดหน่อย "อาจารย์ พี่ค้อนคงจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ?"

เธอรู้จักนิสัยของเจียงเฟิงดีเกินไปแล้ว!

ร้ายเงียบๆ!

พี่ค้อนซื่อขนาดนั้น...ตามเจียงเฟิงไปมีหวังเสียเปรียบแหงๆ!!!

ความจริงในใจของสายลมรำเพยก็รู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกัน

ก็แหม พี่ใหญ่ของใครตามคนอื่นออกไป สตรีมเมอร์บ้านตัวเองจะวางใจลงได้ยังไงล่ะ!

เดิมทีเขาก็กะจะหาทางลงอยู่แล้ว ตอนนี้ลูกศิษย์ก็พูดขึ้นมาแบบนี้อีก

เขาจึงได้แต่ต้องฝืนทนต่อไปให้ถึงที่สุด...

ดังนั้นสายลมรำเพยจึงเชิดหน้าขึ้น แล้วพูดเสียงดังฟังชัดว่า

"ไม่หรอก! ทุกคนวางใจได้!"

"พี่ค้อนของฉันเป็นคนระดับไหน!"

"จะยอมทนอยู่ใต้คนอื่นไปนานๆ ได้อย่างไร!!!"

…

หวงเหล่าซานพูดอย่างดุร้าย "ใช่! ไอ้คนที่ชื่อค้อนเหล็กนั่นแหละ! รีบกดไลก์สิ! กดให้มันเร็วๆ หน่อย!!!"

"นิ้วช้าขนาดนั้นไม่ได้กินข้าวมาหรือไง!!"

"ยังจะเรียกตัวเองว่าพี่ใหญ่อีกเหรอ? หนอนตัวโตยังกดเร็วกว่าแกเลย!!!"

ค้อนเหล็ก (น้ำตานองหน้า): "..."

ฮือฮือฮือฮือ

ฉันไม่เล่นแล้ว!!!

ฉันจะกลับบ้าน!!!!