(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 166
บทที่ 166 หมอเฉินจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาตั้งท่า
แถมอีกตอนให้หายค้าง
"จอมยุทธ์หอกเงิน" มองไปที่หน้าจอซึ่งมีเฉินหยูอยู่
ในใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าคงโดนพ่อด่าเละเป็นโจ๊ก
แต่พอพูดเจ็ดพยางค์นั้นออกไป พ่อกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
“พ่อ... พ่อไม่โกรธเหรอ?”
รอสักพัก จอมยุทธ์หอกเงินก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรจากมือถือ เลยกล้าถามอีกครั้ง
“คำพูดนี้ ใครบอกแกมา?”
อีกวินาทีเสียงจากปลายสายดังขึ้นมาอีกครั้ง
จอมยุทธ์หอกเงินรีบตอบกลับทันที “เป็นไลฟ์สดของคนชื่อเฉินหยู”
“แกไปทำเขาโกรธรึเปล่า?”
“เปล่า...”
“พูดความจริงมา!”
น้ำเสียงในโทรศัพท์กลับกลายเป็นเข้มงวดขึ้นอย่างกะทันหัน
จอมยุทธ์หอกเงินอดที่จะตัวสั่นไม่ได้
ถึงแม้เขาจะทำตัวกร่าง ไม่กลัวใครหน้าไหน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีสิ่งที่กลัว
สิ่งเดียวที่เขากลัวที่สุด ก็คือพ่อของเขา
“ก็... ก็ไม่ได้ถือว่าทำเขาโกรธ คนอื่นเขาก็พูดกันว่า เฉินหยูคนนี้เก่งไปหมดทุกอย่าง เหมือนกับว่าไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้”
“ผมแค่สงสัย เลยเข้าไปดูหน่อย”
“ดันไปได้ซองแดงของเขา แล้วก็เชื่อมต่อสายพูดคุยกับเขาไปครั้งหนึ่ง”
“แกไปต่อสายกับเขาเหรอ!!!”
เสียงของผู้ชายในสาย เหมือนถูกเหยียบหาง เสียงตวาดสูงขึ้นไปอีกแปดระดับ
“เรื่องสกปรกที่แกเคยทำ เขารู้หมดแล้วใช่ไหม?”
น้ำเสียงทั้งเร่งรีบและเข้มงวด
จอมยุทธ์หอกเงินตกใจสุดขีด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินพ่อพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้
แม้แต่ตอนที่เขาทำเรื่องวุ่นวายแค่ไหน พ่อก็แค่บ่นเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่เคยขึ้นเสียงแบบนี้เลย
“พ่อ ทำไมพ่อถึงกลัวขนาดนี้?”
“ไอ้เฉินหยูนั่นก็แค่คนที่เล่นกลทางไสยศาสตร์เล็กๆ น้อยๆ จะไปมีอะไรน่ากลัวนัก”
“ด้วยอิทธิพลของบ้านเรา แก้ไขเรื่องพวกนี้ให้จบก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
“ผมยังไม่กลัวเลย พ่อจะกลัวอะไร?”
จอมยุทธ์หอกเงินพูดอย่างไม่พอใจ “พ่อ หมอนั่นมันก็แค่หมอดูข้างถนน จะไปมีอะไรนักหนา”
“แล้วเรื่อง... เรื่องที่ผมไม่อยากไปเรียนต่อต่างประเทศล่ะ พ่อว่าไง?”
พูดจบ จอมยุทธ์หอกเงินก็แอบเกริ่นเรื่องที่ไม่อยากไปเรียนเมืองนอก
“ไม่ต้องไปที่ไหนทั้งนั้น!”
“แกอยู่ไหนตอนนี้ ฉันจะให้คนไปหาแกเดี๋ยวนี้”
พอได้ยินแบบนั้น จอมยุทธ์หอกเงินก็ดีใจสุดๆ รีบพูดว่า “พ่อ ผมไม่ต้องไปต่างประเทศจริงๆ ใช่ไหม?”
“จากนี้ไป เรื่องของแกกับฉัน ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”
“ส่งโลเคชั่นมาซะเดี๋ยวนี้!”
“ได้เลย เดี๋ยวผมจะส่งโลเคชั่นไปให้พ่อทันที”
จอมยุทธ์หอกเงินวางสาย แล้วรีบส่งโลเคชั่นไปอย่างดีอกดีใจ
“ไอ้เฉินเอ๊ย แกนี่มีฝีมือจริงๆ ดันทำให้พ่อฉันเปลี่ยนใจ ไม่ส่งฉันไปต่างประเทศได้”
“คำพวกนี้มันมีเวทมนตร์อะไร? ทำไมพ่อฉันถึงกลัวขนาดนั้น?”
จอมยุทธ์หอกเงินรีบถามอย่างอดใจไม่ไหว
"เถ้ากระดูกผสมกาแฟ..." ฟังดูยังไงก็เหมือนเป็นคำด่า
แต่ไม่นึกเลยว่าพอพ่อได้ยิน กลับยอมทำตามที่เขาขอ
เฉินหยูยิ้มๆ “เรื่องนี้มันซับซ้อน นายอาจจะไม่มีเวลาฟังจนจบ”
“สรุปง่ายๆ คือ ความปรารถนาของนายเป็นจริงแล้ว นายจะไม่ต้องไปต่างประเทศตลอดกาล”
เห็นเฉินหยูยิ้มแบบมีเลศนัย จอมยุทธ์หอกเงินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที
“ไอ้เฉิน เลิกเล่นลิ้นกับฉันได้แล้ว”
“อยากพูดอะไรก็รีบพูดมา ไม่งั้นฉันจะทำให้นายรู้สึกเสียใจ”
เฉินหยูยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ได้ ถ้านายอยากรู้ ฉันจะเล่าให้ฟัง”
“คำว่าเถ้ากระดูกผสมกาแฟ มันไม่มีอะไรพิเศษหรอก ก็คือความหมายตรงตัว”
“มีคนเอากระดูกเถ้าถ่านคนตายมาผสมในกาแฟ แล้วก็ดื่มเข้าไปอย่างเอร็ดอร่อย”
จอมยุทธ์หอกเงินพูดอย่างเย้ยหยัน “บ้าบอ ใครมันจะบ้าขนาดนั้น”
“ใครจะมีรสนิยมโรคจิตแบบนั้นกัน?”
“พ่อของนายไง”
สีหน้าของจอมยุทธ์หอกเงินเปลี่ยนไปในทันที น่ากลัวจนแทบจะฆ่าคนได้
“เฉินหยู แกอยากตายรึไง!”
จอมยุทธ์หอกเงินตะคอกเสียงดัง “อย่าคิดว่าเมื่อกี้ฉันพูดดีกับแก แล้วแกจะลามปามได้”
“เชื่อไหมว่าฉันส่งคนไปเผาร้านของแก แล้วยัดแกเข้า ICU ได้เลย!”
เฉินหยูพยักหน้า “เชื่อ”
“นายกับพ่อนายก็สายเลือดเดียวกัน เขาเป็นคนยังไง นายก็เป็นคนยังไง”
“แค่เผาร้านเล็กๆ หรือฆ่าล้างครอบครัว คนอย่างพวกนายก็ทำได้อยู่แล้ว”
นอกจอ โจวเข่อซินทั้งร้องอย่างสะใจ ทั้งงุนงงไปพร้อมกัน
"วันนี้เฉินหยูเป็นอะไรไปนะ?"
ก่อนหน้านี้ยังดูอ่อนแออยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับลุกขึ้นมาตั้งท่า แถมยังพูดจาเหน็บแนมจอมยุทธ์หอกเงินไม่หยุด
ยิ่งไปกว่านั้น...
พ่อของจอมยุทธ์หอกเงิน ดื่มกาแฟที่ผสมกระดูกเถ้าถ่านคนตายจริงเหรอ?
เขาต้องมีรสนิยมหนักขนาดไหน ถึงทำอะไรแบบนั้นได้?
เธอไม่เข้าใจ และเหล่าผู้ชมในไลฟ์ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
จอมยุทธ์หอกเงินไม่สนใจจะคิดอะไรทั้งนั้น เขารู้แค่ว่าเฉินหยูกำลังหาทางตายเอง
“ไอ้เฉิน แกอยากตายนักใช่ไหม งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”
จอมยุทธ์หอกเงินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมโทรเรียกคนไปจัดการเฉินหยูเดี๋ยวนั้น
“หมอเฉิน! วีรบุรุษที่ดีต้องรู้จักถอยก่อนนะ รีบหนีไปก่อนเถอะ”
“ไอ้หมอนี่มันเป็นหมาบ้าแท้ๆ ถ้าจะกัดใครก็คงเอาจริง รีบหนีไปเลยดีกว่า!”
“สมัยนี้มันเป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมายแล้วนะ จอมยุทธ์หอกเงินคงไม่กล้าเผาร้านจริงๆ หรอกมั้ง?”
“คนนั้นเพิ่งดูไลฟ์สดรึเปล่า? ไม่ได้ฟังที่หมอเฉินพูดเหรอ ว่ามีอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไปน่ะ คนพวกนี้ฆ่าคนได้ด้วยซ้ำ เรื่องอื่นจะไปเหลือเหรอ?”
“โอ้โห! แล้วพวกนายไม่รีบแจ้งตำรวจอีกเหรอ?”
เมื่อเรื่องอาจารย์ผู้หญิงถูกพูดถึงอีกครั้ง เหล่าผู้ชมในไลฟ์สดต่างก็ห่วงความปลอดภัยของเฉินหยู
พากันแนะนำให้เฉินหยูรีบหนีไปก่อน และบอกว่าได้โทรแจ้งตำรวจแล้ว
รอให้พวกนั้นถูกจับก่อน แล้วค่อยกลับมา
โดยเฉพาะโจวเข่อซิน ที่พิมพ์ข้อความออกมามากที่สุด
ส่งเอฟเฟกต์ข้อความรัวๆ พร้อมกับเตรียมตัวจะหนีไปพร้อมเฉินหยู
กลัวว่าถ้าจอมยุทธ์หอกเงินมาแก้แค้นเฉินหยูแล้ว จะพาลมาจัดการเธอด้วย
“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะครับ แต่คนที่ต้องหนีไม่ใช่ผม แต่เป็นเขาต่างหาก”
เฉินหยูยิ้มพลางพูดว่า
“เวลาที่เขามีอิสระเหลืออยู่อีกไม่ถึงเจ็ดนาที”
“และเวลาที่เหลืออยู่บนโลกนี้ ก็อีกแค่สี่เดือนเท่านั้น”
“??????”
โจวเข่อซินและผู้ชมต่างตกตะลึง เหมือนกับฟังผิดไป
หมอเฉินนี่มันหมายความว่ายังไง?
เวลามีอิสระอีกแค่เจ็ดนาที? เวลาบนโลกอีกสี่เดือน?
หรือว่าจอมยุทธ์หอกเงินจะตายในอีกสี่เดือน?
“ไอ้พวกเวรนี่ ทำไมไม่รับโทรศัพท์สักคน!”
จอมยุทธ์หอกเงินโทรไปหาหลายคนติดๆ กัน แต่ไม่มีใครรับสายเลยสักคน
“ไม่ต้องโทรหาหรอก พวกเขาจะไม่รับโทรศัพท์นายหรอก”
เฉินหยูเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น มือสองข้างประสานกันพร้อมพูดว่า
“ถ้าไม่รีบหนีล่ะก็ อีกหกนาที คนที่จะมาจับนายก็คงมาถึงแล้ว”
“จับฉัน? แกพูดบ้าอะไรของแก?”
จอมยุทธ์หอกเงินโกรธจนแทบคลั่ง ตะโกนลั่นว่า
“พ่อฉันคอยปกป้องฉันอยู่ ไม่มีใครทำอะไรฉันได้หรอก!”
“แล้วถ้าคนที่แจ้งจับนาย คือพ่อของนายเองล่ะ?”
เฉินหยูพูดพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
