(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 165
บทที่ 165 เจ็ดพยางค์ที่จะทำให้พ่อคุณเลิกคิดส่งคุณไปต่างประเทศ
“ทำไมพี่โจวถึงอยู่ที่หางเฉิง?”
“ต้องเป็นเพราะเรื่องของอาเหว่ยแน่ๆ กลัวจนต้องหนีไปต่างจังหวัด”
“ขัดขวางหมอเฉินไม่ให้ช่วยเจ้าอันธพาลนั่นต่อหน้าคนอื่น ยังไงก็ต้องถูกจองเวรแน่ๆ คราวนี้พี่โจวก็อันตรายอีกแล้ว...”
“พี่โจวช่างกล้าหาญจริงๆ”
ที่ห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่งในหางโจว
โจวเข่อซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง โดยมีโน้ตบุ๊กที่เปิดอยู่ตรงหน้า แม้จะกลัวจนใจเต้นแรง แต่มือกลับไม่หยุดพิมพ์ข้อความเลยแม้แต่น้อย
รีบพิมพ์ข้อความลงในช่องแชทไลฟ์สด
“หมอเฉิน ได้โปรดเถอะ อย่าช่วยคนชั่วแบบนี้เลย!”
“คนสารเลวแบบนี้ ถ้าไปต่างประเทศก็ยังจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนน้อยลง แต่ถ้ายังอยู่ในประเทศ จะต้องมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอีกแน่ๆ”
เธอรู้ดีว่าการพิมพ์ข้อความพวกนี้ ต้องทำให้ “จอมยุทธ์หอกเงิน” ไม่พอใจและจองเวรเธอแน่ๆ แต่ด้วยความสำนึกผิดชอบชั่วดี โจวเข่อซินไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้
อีกอย่าง เธอเองก็อยู่ในหางโจว
อย่างมากก็แค่ไปอยู่กับเฉินหยูหลบหัวซักพัก
เธอไม่เชื่อหรอกว่าจอมยุทธ์หอกเงินจะมีปัญญาไปแย่งเธอมาจากเฉินหยูได้
“ยัยผู้หญิงสารเลว แกอยากตายหรือไง!”
จอมยุทธ์หอกเงินโมโหจนหัวร้อน พอเห็นโจวเข่อซินพิมพ์ข้อความมาขัดขวางแผนการของตัวเอง เขาก็หยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาปาใส่พื้นด้วยความโกรธ
“เพล้ง!”
เสียงขวดแตกดังชัดเจนไปถึงไลฟ์สด
โจวเข่อซินหัวใจแทบหยุดเต้น แต่เฉินหยูกลับยิ้มบางๆ และพูดขึ้นมาว่า:
“โจวเข่อซิน ขอบคุณที่เตือนนะ ผมรู้แล้วว่าควรทำยังไงต่อ”
“ตอนนี้คุณไม่ต้องพูดอะไรอีก แค่นั่งดูเงียบๆ ก็พอ”
ที่โรงแรม โจวเข่อซินเม้มริมฝีปาก พยายามส่งข้อความส่วนตัวหาเฉินหยู
ถามว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่
ทำไมถึงไม่แจ้งความจอมยุทธ์หอกเงิน และทำไมถึงคิดจะช่วยคนแบบนี้?
เฉินหยูที่เห็นข้อความก็แค่มองผ่านๆ ก่อนจะหันมามองหน้าจออีกครั้ง
“อยากให้ผมช่วยก็ได้ คุณไม่ต้องจ่ายผมห้าล้าน”
“แค่จ่ายค่าปรึกษาห้าพัน ค่ารักษาห้าพัน ผมจะบอกวิธีให้ทันที”
จอมยุทธ์หอกเงินหัวเราะเยาะ “แกนี่ก็รู้จักทำตัวฉลาดนะ”
“ในเมื่อแกว่าง่ายขนาดนี้ เรื่องที่แกเคยทำให้ฉันไม่พอใจก่อนหน้านี้ ฉันก็จะลืมมันไปแล้วกัน”
“พอแกช่วยฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉันก็จะไม่ทำให้แกขาดทุนหรอก”
“ถ้าแกชอบผู้หญิง เดี๋ยวฉันหานางฟ้าระดับประเทศมาให้แก”
“ถ้าแกอยากดัง นั่นยิ่งง่ายเลย”
“แค่ฉันกลับไปบอกพ่อฉัน แกได้เข้าวงการบันเทิงแน่ๆ แค่กระดิกนิ้วก็เสร็จ”
จอมยุทธ์หอกเงินเริ่มจะมองออกว่าเฉินหยูมีความสามารถในการทำนาย ดูดวง และพูดถึงอดีตกับอนาคตของคนอื่นได้
แต่สำหรับเขา มันก็เป็นแค่ความสามารถธรรมดาๆ เท่านั้น
คนแบบนี้เขาก็เคยเจอมาบ้างแล้ว
“นี่แหละที่พวกแกเรียกว่าคนมีความสามารถ? จริงๆ ก็แค่คนขี้ขลาดเท่านั้นแหละ”
“ขู่ไปนิดเดียวก็ยอมแพ้แล้ว แบบนี้มันคนขี้ขลาดชัดๆ”
เสียงวิจารณ์จากผู้ชมต่างเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เฉินหยูยังคงยิ้มและพูดว่า:
“ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ก็จ่ายเงินมาเถอะ”
จอมยุทธ์หอกเงินโอนเงินหนึ่งหมื่นให้เฉินหยูอย่างรวดเร็ว
“พูดมาได้แล้ว ว่าฉันต้องทำยังไงพ่อถึงจะเลิกคิดส่งฉันไปต่างประเทศ”
เฉินหยูพูดช้าๆ ว่า:
“คุณแค่โทรหาพ่อของคุณตอนนี้ แล้วพูดแค่เจ็ดพยางค์กับเขา”
“เขาจะไม่พูดเรื่องนี้อีกเลย”
“เจ็ดพยางค์เนี่ยนะ? ไอ้บ้าหรือเปล่า?”
แม้จะไม่เชื่อ แต่จอมยุทธ์หอกเงินก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เฉินหยูจึงพูดเจ็ดพยางค์ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง:
“เถ้ากระดูกผสมกาแฟ”
จอมยุทธ์หอกเงินชะงักไปก่อนจะโมโหตะโกนใส่เฉินหยู:
“ไอ้บ้านี่ แกแกล้งฉันหรือไง!”
“คำบ้าอะไรของแก พ่อฉันได้ยินต้องด่าฉันแน่!”
เฉินหยูยิ้มและพูดว่า:
“คุณยังไม่ได้ลองโทรเลย จะรู้ได้ไงว่าเขาจะด่าคุณ?”
สุดท้าย จอมยุทธ์หอกเงินก็โทรหาพ่อและพูดเจ็ดพยางค์นั้นออกไป แต่สิ่งที่ตามมาคือ... ความเงียบสนิทจากปลายสาย...
